საქმე #ბს-47(2კ-21) 22 ივლისი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: გოჩა აბუსერიძე

ბიძინა სტურუა

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და საქართველოს პრეზიდენტის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 4 ნოემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2019 წლის 15 ივლისს ა. გ-ამ, ვ. გ-ამ და ლ. გ-ამ (ა. გ-ას კანონიერი წარმომადგენელი) სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საქართველოს პრეზიდენტის, სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოსა და სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს მიმართ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 19 ივლისის განჩინებით სარჩელი გადაეგზავნა განსჯად - რუსთავის საქალაქო სასამართლოს.

2019 წლის 24 დეკემბერს ა. გ-ამ, ვ. გ-ამ და ა. გ-ამ დაზუსტებული სასარჩელო განცხადებით მიმართეს რუსთავის საქალაქო სასამართლოს, მოპასუხეების - საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და საქართველოს პრეზიდენტის მიმართ.

მოსარჩელეებმა ა. გ-ას, ვ. გ-ას და ა. გ-ას საცხოვრებელი ფართით დაკმაყოფილებულად ჩათვლის ნაწილში საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და ამ. გ-ას შორის 2009 წლის 24 თებერვალს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების, ა. გ-ას, ვ. გ-ასა და ა. გ-ას საცხოვრებელი ფართით დაკმაყოფილების ნაწილში „სახელმწიფო ქონების და ქ. თბილსის თვითმმართველი ერთეულის ქონების პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზების შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 2009 წლის 2 თებერვლის #62 განკარგულების ბათილად ცნობა მოითხოვეს.

სარჩელის თანახმად, 2009 წელს საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და ამ. გ-ას შორის გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომელიც მიზნად ისახავდა დევნილთა ნებაყოფლობით და ღირსეულ განსახლებასთან დაკავშირებული ღონისძიებების განხორციელებას და ამ. გ-ას დევნილი ოჯახის საცხოვრებელი ფართით დაკმაყოფილებას. აღნიშნული ხელშეკრულების დადებასთან დაკავშირებით ისინი, როგორც მისი ოჯახის წევრები არ იყვნენ ინფორმირებულნი, მათთვის უცნობი იყო მითითებული ფაქტი და შესაბამისად, ხელშეკრულების დადებაზე არც ზეპირი და არც წერილობითი თანხმობა არ განუცხადებიათ. ხელშეკრულების თაობაზე მათთვის ცნობილი გახდა ამ. გ-ას გარდაცვალებიდან გარკვეული დროის გასვლის შემდეგ, როდესაც 2017 წლის 11 ივლისს მიმართეს საჯარო რეესტრს ამ. გ-ას სახელზე შესაძლო რეგისტრირებულ ქონებაზე ინფორმაციის გამოთხოვის თაობაზე. მითითებული უძრავი ქონება კი, მემკვიდრეობით მიიღო მისმა შვილმა ზ. გ-ამ, რომელიც მოცემული ქონების ერთადერთი მესაკუთრეა.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 27 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტო.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2020 წლის 18 მაისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება ზ. გ-ა.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2020 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილებით ა. გ-ას, ვ. გ-ას და ა. გ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და ამ. გ-ას შორის 2009 წლის 24 თებერვალს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება, ა. გ-ას, ვ. გ-ას და ა. გ-ას საცხოვრებელი ფართით დაკმაყოფილებულად ჩათვლის ნაწილში; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს პრეზიდენტის 2009 წლის 2 თებერვლის #62 განკარგულება „სახელმწიფო ქონების და ქ. თბილსის თვითმმართველი ერთეულის ქონების პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზების შესახებ“, ა. გ-ას, ვ. გ-ას და ა. გ-ას საცხოვრებელი ფართით დაკმაყოფილების ნაწილში.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2020 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ და საქართველოს პრეზიდენტმა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 4 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს პრეზიდენტისა და საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 65-ე მუხლსა და 67-ე მუხლზე და მოსარჩელეთა საცხოვრებელი ფართით დაკმაყოფილებულად ჩათვლის ნაწილში საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და ამ. გ-ას შორის 2009 წლის 24 თებერვალს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება უკანონოდ მიიჩნია, ვინაიდან არ არსებობდა მის დადებაზე წერილობითი თანხმობა.

სასამართლოს მითითებით, საქმის მასალებით ასევე ვერ დადასტურდა, რომ ხელშეკრულების დადების შესახებ მოსარჩელეებისათვის ცნობილი იყო. აღნიშნულის საწინააღმდეგო მტკიცებულებები კი ადმინისტრაციული ორგანოების მიერ არ იქნა წარდგენილი. პალატამ განმარტა, რომ აპელანტები წარმოადგენენ იმ ადმინისტრაციულ ორგანოებს, რომელთაც ევალებოდათ მოსარჩელეების ინფორმირება, ადმინისტრაციულ წარმოებაში მიწვევა, მოსაზრების მოსმენა, ხელშეკრულების გაცნობა. ამდენად, სწორედ მათ უნდა უზრუნველეყოთ მოსარჩელეთათვის ხელშეკრულების გაცნობის დამადასტურებელი დოკუმენტის წარდგენა. სასამართლოს მითითებით, მოთხოვნის ხანდაზმულობის დამდგენი მტკიცებულებები საქმეში არ მოიპოვება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 4 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ და საქართველოს პრეზიდენტმა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორის - საქართველოს პრეზიდენტის მითითებით, სადავო სამართალურთიერთობის დროს მოქმედი „სახელმწიფო ქონების და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად განხორციელდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების პირდაპირი მიყიდვის ფორმით საკუთრებაში გადაცემა, ამავე განკარგულების დანართში მითითებული ფიზიკური პირებისათვის. კასატორის მითითებით, სახელმწიფო ქონების პრივატიზება განხორციელდა კანონის შესაბამისად. კასატორი ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნევს სასამართლოს მსჯელობას ხანდაზმულობის ვადებთან დაკავშირებით.

კასატორი - საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო აღნიშნავს, რომ ხელშეკრულების პირობის თანახმად, მოსარჩელეების თაობაზე პასუხისმგებლობა იკისრა მათივე ოჯახის წევრმა, რომელმაც ხელშეკრულებაზე ხელის მოწერით დაადასტურა გადაცემულ ფართში ხელშეკრულებაში მითითებული პირების ცხოვრების უფლება.

კასატორის მითითებით, ოჯახის ერთ-ერთ წევრზე ხელშეკრულების გაფორმება სამთავრობო პროგრამის ნაწილს წარმოადგენდა და აღნიშნული აიხსნებოდა მხოლოდ იმ გარემოებით, რომ სახელმწიფოს მიზანს წარმოადგენდა დევნილი ოჯახის ყველა წევრის დაკმაყოფილება და ამ მიზნისთვის საცხოვრებელი ფართის გადაცემის პროცედურების გამარტივება. დევნილი ოჯახის წარმომადგენლის მიერ ხელშეკრულებაზე ხელმოწერა უზრუნველყოფდა პრივატიზაციის პროცესის იურიდიულ მხარეს. ოჯახის სხვა წევრების ხელმოწერა ნასყიდობის ხელშეკრულებაზე და მათი წერილობითი თანხმობა სავალდებულო არ იყო. ამასთან, სამინისტრო არ იზიარებს ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 5 თებერვლის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და საქართველოს პრეზიდენტის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და საქართველოს პრეზიდენტის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ ა. გ-ა, ვ. გ-ა და ა. გ-ა არიან საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიიდან - აფხაზეთიდან იძულებით გადაადგილებული პირები და მინიჭებული აქვთ დევნილის სტატუსი.

დადგენილია, რომ საქართველოს პრეზიდენტმა 2009 წლის 2 თებერვალს გამოსცა „სახელწიფო ქონებისა და ქალაქ თბილისის თვითმმართველი ერთეულის ქონების პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზების შესახებ“ #62 განკარგულება, რომლის თანახმად, მოცემული განკარგულების #1 და #2 დანართებით გათვალისწინებული უძრავი ქონება პირდაპირი მიყიდვის ფორმით, სიმბოლურ ფასად, ერთ ლარად გადაეცა ამავე განკარგულების დანართებში მითითებულ პირებს. ერთ-ერთ საპრივატიზებო პირობად განისაზღვრა, რომ მყიდველი ვალდებული იყო ხელშეკრულებაში მითითებული პირები უზრუნველეყო საცხოვრებელი ფართობით. ზემოაღნიშნული დადგენილების დანართში ოჯახს მიენიჭა 43 ნომერი, ოჯახის წევრებად განსაზღვრულ იქნა - ამ. გ-ა, ა. გ-ა, ვ. გ-ა და ა. გ-ა; დანართში ოჯახის უფროსად განსაზღვრულია ამ. გ-ა; გადაცემული საკუთრების ფართობი - 73.2 კვ.მ, სართული - 3, ოთახის რაოდენობა - 5.

2009 წლის 24 თებერვალს, ერთი მხრივ, საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროსა (შემდეგში გამყიდველი) და მეორე მხრივ, ამ. გ-ას (შემდეგში მყიდველი) შორის გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც, ამ. გ-ას გადაეცა პირობადადებული საკუთრების უფლება უძრავ ნივთზე, მდებარე: ქ. რუსთავი, ...ას #4, III სართული. ხელშეკრულებაში მითითებულ იქნა, რომ მყიდველი (ამ. გ-ა) ვალდებული იყო უზრუნველეყო ა. გ-ა, ვ. გ-ა და ა. გ-ა საცხოვრებელი ფართით გადაცემულ ქონებაში.

ხელშეკრულების თანახმად, ამ. გ-ამ აიღო ვალდებულება ა., ვ. და ა. გ-ები უზრუნველეყო საცხოვრებელი ფართით მისთვის გადაცემულ ქონებაში. ამავე ხელშეკრულების 2.4. პუნქტის თანახმად, მყიდველი და ხელშეკრულების 2.2. პუნქტით გათვალისწინებული პირები არ მოითხოვდნენ სახელმწიფოსგან ან ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულისგან ან სხვა პირისგან რაიმე სახის კომპენსაციას, გარდა საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული შემთხვევისა, ან უძრავი ქონების საკუთრებაში ან სარგებლობაში გადაცემას, მათი დევნილის სტატუსიდან გამომდინარე.

მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელეების მიერ სადავოდაა ქცეული ა. გ-ას, ვ. გ-ას და ა. გ-ას საცხოვრებელი ფართით დაკმაყოფილებულად ჩათვლის ნაწილში საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და ამ. გ-ას შორის 2009 წლის 24 თებერვალს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება და ა. გ-ას, ვ. გ-ასა და ა. გ-ას საცხოვრებელი ფართით დაკმაყოფილების ნაწილში „სახელმწიფო ქონების და ქ. თბილსის თვითმმართველი ერთეულის ქონების პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზების შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 2009 წლის 2 თებერვლის N62 განკარგულება. შესაბამისად, სადავოა საკითხი იმის შესახებ, რომ ა. გ-ა, ვ. გ-ა და ა. გ-ა, როგორც დევნილები, ითვლებიან თუ არა სახელმწიფოსაგან საცხოვრებელი ფართით დაკმაყოფილებულად იმ პირობებში, როდესაც ამ. გ-ასთან გაფორმდა საცხოვრებელი ფართის შესახებ ნასყიდობის ხელშეკრულება და ამ ხელშეკრულებით ამ. გ-ამ აიღო ვალდებულება მოსარჩელეები ეცხოვრებინა სახელმწიფოს მიერ მისთვის გადაცემულ ბინაში.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ხელშეკრულების 2.4. პუნქტით მოსარჩელეებს ისე აეკრძალათ უფლება, როგორც დევნილებმა, მოითხოვონ სახელმწიფოსგან ან ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულისგან ან სხვა პირისგან რაიმე სახის კომპენსაცია, ასევე უძრავი ქონების საკუთრებაში ან სარგებლობაში გადაცემა მათი დევნილის სტატუსიდან გამომდინარე, რომ ამის შესახებ სახელმწიფოს ხელშეკრულების გაფორმების დროს არ უცნობებია მათთვის, არ მიუწვევია ისინი ადმინისტრაციულ წარმოებაში და შესაბამისად, არ არსებობდა მათი არანაირი ფორმით გაცემული თანხმობა სადავო ხელშეკრულების გაფორმების თაობაზე. შესაბამისად, მითითებული ხელშეკრულების გაფორმებით მოსარჩელეთა მიმართ დაირღვა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 67-ე მუხლით დადგენილი იმპერატიული წესი, რომლის თანახმადაც, ადმინისტრაციული ხელშეკრულება, რომელიც ზღუდავს მესამე პირის უფლებებს ან აკისრებს მას რაიმე ვალდებულებას, ძალაში შეიძლება შევიდეს მხოლოდ მესამე პირის მიერ წერილობითი თანხმობის წარდგენის შემდეგ, რა დროსაც აუცილებელია მისი მიწვევა ადმინისტრაციულ წარმოებაში.

ამასთან, ხანდაზმულობის ვადასთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლო მსჯელობას და აღნიშნავს, რომ საქმის მასალებით არ დგინდება, რომ ხელშეკრულების გაფორმების მომენტისათვის მოსარჩელეთათვის ცნობილი იყო ამ ხელშეკრულების ან/და პრეზიდენტის განკარგულების არსებობის თაობაზე. აღნიშნულის დამადასტურებელი უტყუარი მტკიცებულებები ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ წარმოდგენილი არ არის. თავად ხელშეკრულებაშივეა მითითებული, რომ ხელშეკრულება შედგენილი იქნა მხოლოდ ერთ ეგზემპლარად. ხელშეკრულება გადაეგზავნა საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს სარეგისტრაციოდ და არ გადასცემიათ მხარეებს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და საქართველოს პრეზიდენტის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 4 ნოემბრის განჩინება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

ბ. სტურუა