საქმე #ბს-204(2კ-21) 22 ივლისი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: გოჩა აბუსერიძე

ბიძინა სტურუა

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 7 ოქტომბრის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2019 წლის 22 თებერვალს მ. ს-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელემ სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2018 წლის 24 აპრილის #CB874620 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2018 წლის 3 დეკემბრის #34234 ბრძანებისა და #7311/2/2018 საჩივარზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 16 იანვრის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

სარჩელის თანახმად, ტერიტორია, რომელზე შესვლასაც ითხოვნდნენ შემოსავლების სამსახურის თანამშრომლები, წარმოადგენს არა მოსარჩელე - მ. ს-ის, არამედ, შპს „...ის“ საკუთრებას. სარჩელის თანახმად, მ. ს-ე არის შპს „...ის“ დამფუძნებელი. მ. ს-ემ შემოსავლების თანამშრომლებს ჰკითხა შპს „...ის“ ტერიტორიაზე მისვლის მიზეზი, რის განმარტებაზეც ეთქვა უარი. ვინაიდან აღნიშნული ტერიტორია კომპანიის საკუთრებაშია, წარმოადგენს დახურულ ზონას, სადაც შესაბამისი საშვის გარეშე შესვლა აკრძალულია. შემოსავლების სამსახურის თანამშრომლებმა კი, უარი განაცხადეს პირადობის მოწმობის წარდგენაზე.

მოსარჩელის მითითებით, საპატრულო პოლიციის მიერ შედგენილი ოქმის მიხედვით, მისი მხრიდან არანაირი წინააღმდეგობის გაწევას არ ჰქონია ადგილი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მ. ს-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2018 წლის 24 აპრილის #CB874620 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2018 წლის 3 დეკემბრის #34234 ბრძანება; ბათილად იქნა ცნობილი #7311/2/2018 საჩივარზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 16 იანვრის გადაწყვეტილება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 7 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა დანაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; მ. ს-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2018 წლის 24 აპრილის #CB874620 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2018 წლის 3 დეკემბრის #34234 ბრძანება და #7311/2/2018 საჩივარზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 16 იანვრის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 7 ოქტომბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორის - სსიპ შემოსავლების სამსახურის განმარტებით, საგადასახადო კოდექსის 277.1 მუხლით, ქმედების განმახორციელებელი სუბიექტად განსაზღვრულია არა გადასახადის გადამხდელი, არამედ პირი, რომელიც შესაძლოა, არ იყოს გადასახადის გადამხდელი და არ ჰქონდეს უშუალო კავშირი იმ მოქმედებასთან, რომელიც უფლებამოსილმა პირებმა უნდა განახორციელონ. განსახილველი სამართალდარღვევის ობიექტური შემადგენლობის სავალდებულო ნიშნებია: ქმედება, შედეგი, მიზეზობრივი კავშირი ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის. ამასთან, უნდა დადგინდეს არა მხოლოდ საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით გათვალისწინებული ღონისძიების განხორციელების შეფერხების ფაქტი, არამედ ისიც, რომ იგი გამოიწვია უფლებამოსილი პირისთვის წინააღმდეგობის გაწევამ, აგრეთვე, მისი კანონიერი მოთხოვნის უგულებელყოფამ. კასატორის მითითებით, სადავო არ არის ის გარემოება, რომ მ. ს-ემ ამა თუ იმ მიზეზზე მითითებით, არ დართო ნება საგადასახადო ოფიცრებს შესულიყვნენ ტერიტორიაზე, რათა მოეხდინათ შპს „გ...ის“ საკუთრებაში არსებული ქონების აღწერა და დაყადაღება.

ნორმა არ განსაზღვრავს წინააღმდეგობის გაწევისათვის, კანონიერი მოთხოვნის უგულებელყოფისათვის განხორციელებული ქმედება გამოხატული უნდა იყოს აქტიურ მოქმედებაში, თუ შესაძლებელია მისი განხორციელება უმოქმედობითაც.

კასატორი ყურადღებას ამახვილებს დაცვის თანამშრომლების ქმედებაზე. ისინი საკითხის გადასაწყვეტად დაუკავშირდნენ არა მოსარჩელის მიერ მითითებულ რომელიმე პასუხისმგებელ პირს, არამედ სწორედ მოსარჩელეს, რაც ადასტურებს, რომ მსგავს საკითხებს, მიუხედავად მისი სამართლებრივი სტატუსისა, წყვეტს სწორედ მოსარჩელე და გადამისამართება საწარმოს დირექტორსა და წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილ პირებზე, იყო მხოლოდ ფორმალური.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის განმარტებით, თბილისის სააპელაციო სასამართლოში საქმის ზეპირი მოსმენის დროს მხარემ განმარტა, რომ ის დაუკავშირდა კომპანიის დირექტორებს, იურისტს და მათ ჰკითხა შეეშვა თუ არა ოფიცრები ტერიტორიაზე, რომელთაგანაც, როგორც თავად აღნიშნა, მიიღო უარყოფითი პასუხი. კასატორის მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში, ვის უნდა დაეკისროს პასუხისმგებლობა - უცნობ პირებს, რომლებიც არ შესულან არანაირ ურთიერთობაში საგადახადო მონიტორინგის ოფიცრებთან თუ მოსარჩელეს. ამასთან, კასატორის მითითებით, სხვა რა დამატებითი გარემოება უნდა გამოეკვლია სასამართლოს ვიდეო-ჩანაწერით, რაც დაადასტურებდა წინააღმდეგობის გაწევას.

კასატორის - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს განმარტებით, მიუხედავად იმისა, რომ მოსარჩელე არ იყო უძრავი ქონების მესაკუთრე, სწორედ იგი წარმოადგენდა იმ პირს, რომელსაც გააჩნდა ფაქტორივი შესაძლებლობა, შეეშვა ან არ შეეშვა შემოსავლების სამსახურის თანამშრომლები შპს-ს კუთვნილ ტერიტორიაზე. სწორედ მისი მითითება შეასრულა დაცვის სამსახურის თანამშრომელმა.

ვინაიდან უფლებამოსილ პირს მ. ს-ის მხრიდან უარი ეთქვა კანონიერი მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე, რამაც გამოიწვია საგადასახადო კანონმდებლობით გათვალისწინებული ღონისძიების განხორციელების შეფერხება, სამართალდარღვევის ოქმი შედეგნილია და ჯარიმა დარიცხულია კანონშესაბამისად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 26 მარტის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრებრი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

მოცემულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის ადმინისტრირების დეპარტამენტის 2017 წლის 5 ოქტომბრის #011-3765 ბრძანებით, ყადაღა დაედო შპს „გ...ის“ საკუთრებაში არსებულ ან/და მის ბალანსზე რიცხულ ნებისმიერ ქონებას. შპს „გ...ის“ 2017 წლის 25 ოქტომბრის განცხადებით სსიპ შემოსავლების სამსახურს ეცნობა, შპს „გ...ის“ საკუთრებაში არსებული მოძრავი ქონება განთავსებული იყო მისამართზე - ქ. თბილისი, ...ის ქ. #46 (ს/კ ...). საქმის მასალებით დადგენილია, რომ შპს „...ის“ საკუთრების უფლება რეგისტრირებულია უძრავ ნივთზე, მდებარე: ქ. თბილისი, ...ის ქ. #46 (ს/კ ...). დადგენილია, რომ შპს „...ის“ დირექტორად რეგისტრირებულია ი. ს-ი და 100%-იანი წილის მესაკუთრედ - მ. ს-ე.

განსახილველ შემთხვევაში სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2018 წლის 24 აპრილის #CB874620 სადავო სამართალდარღვევის ოქმის თანახმად, მ. ს-ემ წინააღმდეგობა გაუწია საგადასახადო ორგანოს წარმომადგენლებს, რითაც დაირღვა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნები. მითითებული ოქმით საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 277.1 მუხლის შესაბამისად, მ. ს-ეს სანქციის სახით შეეფარდა ჯარიმა 800 ლარის ოდენობით.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს მოსარჩელე მხარის განმარტებაზე, რომლის თანახმად, 2018 წლის 16 აპრილს დაცვის კომპანია ...ის დაცულ ტერიტორიაზე, კერძოდ, შპს „...ის“ ტერიტორიაზე გამოცხადდა სსიპ შემოსავლების სამსახურის ოთხი თანამშრომელი, რომლებიც შევიდნენ ხსენებულ ტერიტორიაზე ობიექტის დასურათების მიზნით, ხოლო 2018 წლის 24 აპრილს შპს „...ის“ დირექტორი არ იმყოფებოდა თბილისში და მისამართზე თავად გამოცხადდა მხოლოდ საკითხის გასარკვევად, სადაც უკვე დახვდა საპატრულო პოლიციის ეკიპაჟი. სარჩელის თანახმად, მ. ს-ემ შემოსავლების თანამშრომლებს ჰკითხა შპს „...ის“ ტერიტორიაზე მისვლის მიზეზი, რის განმარტებაზეც ეთქვა უარი. ვინაიდან აღნიშნული ტერიტორია კომპანიის საკუთრებაშია, წარმოადგენს დახურულ ზონას, სადაც შესაბამისი საშვის გარეშე შესვლა აკრძალულია. შემოსავლების სამსახურის თანამშრომლებმა კი, უარი განაცხადეს პირადობის მოწმობის წარდგენაზე. მისივე განმარტებით, უკვე დირექტორის დავალებით და შპს-ს იურისტების რეკომენდაციით არ შეუშვეს დაცვის თანამშრომლებმა ობიექტის ტერიტორიაზე შემოსავლების სამსახურის თანამშრომლები, ვინაიდან შპს „...ის“ კუთვნილ ტერიტორიაზე მდებარეობს შენობა-ნაგებობები, რომელთა ნაწილიც გაქირავებულია. ქონება, რომლის დაყადაღებაც სურდათ შემოსავლების სამსახურის თანამშრომლებს, შპს „...ის“ კუთვნილ ტერიტორიაზე მდებარე საიჯარე ფართში შეტანილია სხვა კომპანიის - შპს „ფ...ის“ მიერ. შემდგომ ამ კომპანიას წარმოეშვა დავალიანება ტერიტორიის მესაკუთრის მიმართ, რის გამოც შპს „...მა“ მოითხოვა ამ ქონების დაყადაღება დავალიანების დაკისრების უზრუნველყოფის მიზნით. მ. ს-ის განმარტებით, იგი ითხოვდა შემოსავლების სამსახურის წარმომადგენლები დაკავშირებოდნენ კომპანიის იურისტებს, მიემართათ წერილობით და ამგვარად გარკვეულიყვნენ სიტუაციაში. ამასთან, მოსარჩელის განმარტებით, იგი არ წარმოადგენდა მოცემული მოთხოვნის ადრესატს და მას არ გააჩნდა უფლებამოსილება, რომ საგადასახადო ორგანოს თანამშრომლებისთვის ნება მიეცა შესულიყვნენ შპს „...ის“ საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაში, რადგან არის მხოლოდ 100%-იანი წილის მესაკუთრე შპს „...ში“ და არა მის წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილი პირი.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 277.1 მუხლზე, რომლის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს ან აღსრულების ეროვნული ბიუროს უფლებამოსილი პირისათვის წინააღმდეგობის გაწევა, მისი კანონიერი მოთხოვნის უგულებელყოფა, რამაც შეაფერხა საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით გათვალისწინებული ღონისძიების განხორციელება იწვევს პირის დაჯარიმებას 800 ლარის ოდენობით.

სადავო პერიოდში მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო სამართალდარღვევად ითვლება პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება (მოქმედება ან უმოქმედობა), რომლისთვისაც ამ კოდექსით გათვალისწინებულია პასუხისმგებლობა. საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის პირს პასუხისმგებლობა შეიძლება დაეკისროს მხოლოდ ამ კოდექსით დადგენილი საფუძვლითა და წესით.

საგადასახადო კოდექსის 51-ე მუხლის პირველი ნაწილის „კ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საგადასახადო ორგანოები ვალდებული არიან, თავიანთი კომპეტენციის ფარგლებში გამოავლინონ ფიზიკური და იურიდიული პირები, რომლებიც თავს არიდებენ გადასახადების გადახდას, და აღკვეთონ საგადასახადო სამართალდარღვევები, აწარმოონ საგადასახადო სამართალდარღვევათა საქმეები და გამოიყენონ პასუხისმგებლობის ზომები ამ კოდექსით დადგენილი წესით.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის განმარტებას, რომ თითოეული სამართალდარღვევის (საგადასახადო სამართალადარღვევის) ფაქტის არსებობა სათანადო წესითა და შესაბამისი მტკიცებულებებით უნდა დასტურდებოდეს. პასუხისმგებლობის დაკისრებას სწორედ დარღვევის ჩადენის ფაქტის ცალსახად დადგენა იწვევს. მხოლოდ ვარაუდი ან ეჭვიც კი, რომლებიც სათანადო მტკიცებულებებით გამყარებული არ არის, არ უნდა გახდეს პირისთვის სანქციის დაკისრების წინაპირობა. საქმეში არსებული რეაგირების ოქმი, რომელიც შედგენილია მხოლოდ შემოსავლების სამსახურის თანამშრომლების განმარტებების საფუძველზე და ისიც, მასში აღწერილი ფაქტის სავარაუდოდ მოხდენის შემდგომ, იმ პირების მიერ, რომლებიც ამ ფაქტის თვითმხილვევები არ ყოფილან (საპატრულო პოლიციის თანამშრომლები), შემოსავლების სამსახურის (არა ნეიტრალური, არამედ მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს) ოფიცრების ახსნა-განმარტებები ვერ იქნება მიჩნეული მოსარჩელის ქმედების უკანონობის მტკიცების მკაფიო და დამარწმუნებელ მტკიცებულებებად.

ამდენად, მხარეთა ახსნა-განმარტებების და საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების ურთიერთშეჯერების საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის განმარტებას, რომ უტყუარად არ არის დადასტურებული, რომ მ. ს-ის მიერ ადგილი ჰქონდა ისეთი სახის კონკრეტული ქმედების ჩადენას, რომლის ჩადენაც შეზღუდულია შესაბამისი კანონმდებლობით, ხოლო თუკი მის მიერ ადგილი ჰქონდა ასეთი სახის ქმედების ჩადენას, გარდა რეაგირების ოქმისა და შემოსავლების სამსახურის ოფიცრების ახსნა-განმარტებისა, აღნიშნულის დასადასტურებლად არ მოიპოვა დამატებითი მტკიცებულება. შესაბამისად, მოცემულ ვითარებაში არ არის დადასტურებული მ. ს-ის მიერ უფლებამოსილი პირისათვის წინააღმდეგობის გაწევისა და მისი კანონიერი მოთხოვნის უგულებელყოფის ფაქტი. მ. ს-ის მიერ საგადასახადო ორგანოს თანამშრომლების უფლებამოსილ პირთან გადამისამართება კი, ვერ იქნება მიჩნეული უფლებამოსილი პირისათვის წინააღმდეგობის გაწევად ან მისი კანონიერი მოთხოვნის უგულებელყოფად და შესაბამისად, ქმედება არ თავსდება საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 277-ე მუხლის დისპოზიციაში.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 7 ოქტომბრის გადაწყვეტილება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

ბ. სტურუა