საქმე №ბს-377(2კ-21) 16 სექტემბერი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე

ბიძინა სტურუა

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ვაკის რაიონის გამგეობის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციული საქმეთა პალატის 2021 წლის 2 თებერვლის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2017 წლის 6 აპრილს გ. ს-მა და მ. ს-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის მიმართ, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 10 მარტის №1-548 ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 11 აპრილის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილით საქმეში მესამე პირად ჩაერთო გ. ს-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 1 მაისის განჩინებით მ. ს-ის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა; საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების გამოტანამდე შეჩერდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 10 მარტის №1-548 ბრძანების მოქმედება.

2017 წლის 13 ივნისს მოსარჩელეებმა დაზუსტებული სარჩელი წარადგინეს, მოპასუხეების - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერისა და ვაკის რაიონის გამგეობის მიმართ, რომლითაც თავდაპირველ მოთხოვნასთან ერთად, ვაკის რაიონის გამგეობის 2017 წლის 4 მაისის №ბ30.01171241 ბრძანებისა და მასზე წარდგენილი ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის უმოქმედობით ნათქვამი უარის ბათილად ცნობა მოითხოვეს, ამასთან, გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების მოქმედების შეჩერების თაობაზე იშუამდგომლეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 16 ივნისის განჩინებით მ. ს-ისა და გ. ს-ის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა; საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების გამოტანამდე შეჩერდა თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ვაკის რაიონის გამგეობის 2017 წლის 4 მაისის №ბ30.01171241 ბრძანების მოქმედება.

სასარჩელო მოთხოვნის არაერთგზის დაზუსტების შედეგად მოსარჩელეებმა საბოლოოდ გ. ს-ის წარმომადგენლის ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილების თაობაზე ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 10 მარტის №1-548 ბრძანების ბათილად ცნობა, გ. ს-ის წარმომადგენლის განცხადების დაკმაყოფილების თაობაზე ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ვაკის რაიონის გამგეობის 2017 წლის 4 მაისის №ბ30.01171241 ბრძანებისა და მასზე წარდგენილ ადმინისტრაციულ საჩივარზე უმოქმედობით ნათქვამი უარის ბათილად ცნობა, ასევე გ. ს-ისა და მ. ს-ის ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვის გადადების თაობაზე ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 3 ოქტომბრის №1-2141 ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 26 თებერვლის გადაწყვეტილებით გ. ს-ისა და მ. ს-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა: ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 10 მარტის №1-548 ბრძანება, ვაკის რაიონის გამგეობის 2017 წლის 4 მაისის №ბ30.01171241 გადაწყვეტილება და თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 3 ოქტომბრის №1-2141 ბრძანება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 26 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ვაკის რაიონის გამგეობამ და გ. ს-მა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 20 ივნისის განჩინებით განუხილველად იქნა დატოვებული გ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 2 თებერვლის განჩინებით არ დაკმაყოფილდა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ვაკის რაიონის გამგეობისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის სააპელაციო საჩივრები; უცვლელი დარჩა მოცემულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 26 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობას გ. ს-მა 2011 წლის 20 მაისს №12/59524-24 განცხადებით მიმართა ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩა №11-ში მდებარე ნაგებობის მეორე სართულისა და მიწის ნაკვეთის ½ წილის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის მოთხოვნით. განცხადებასთან ერთად გამგეობას წარედგინა: განმცხადებლის პირადობის მოწმობის ასლი; მოთხოვნილი ქონების საკადასტრო აზომვითი ნახაზები; საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის საინფორმაციო წერილები უფლებრივი მდგომარეობის შესახებ, ტექნიკური აღრიცხვის არქივის ცნობა-დახასიათება და საინვენტარიზაციო გეგმა, რომელთა შესაბამისად, თბილისში, ...ის ქუჩა №11-ში მდებარე 790 კვ.მ მიწის ნაკვეთი №028758 სააღრიცხვო ბარათით 1941 წელს აღირიცხა და მასზე არსებული საცხოვრებელი სახლის მე-2 სართულსა და სარდაფის ნაწილზე, როგორც სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებულ ქონებაზე უფლების მქონე პირად „...ი“ ფიქსირდება; „...ის“ ტექნიკური აღრიცხვის ბარათის ასლი; საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივი „...ის“ ცნობები, რომელთა შესაბამისად, თბილისში, ...ის ქუჩა №11-ში მდებარე 110 კვ.მ ფართის საცხოვრებელი ბინა ირიცხება გ. ს-ზე, როგორც „...ის“ მეპაიე წევრზე; საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივი „...ის“ ცნობა საბინაო პირობების შემოწმების შესახებ, რომლის შესაბამისად, თბილისში, ...ის ქუჩა №11-ში მდებარე 110 კვ.მ ბინაში მცხოვრებ პირებად მითითებულია გ. ს-ი, მისი მეუღლე ლ. შ-ე და შვილები - მ. და რ. ს-ები; საბინაო წიგნის ასლი; ლ. შ-ის გარდაცვალების მოწმობა; ბინის მოსარგებლის თანხმობა მისი წილის პრივატიზებაზე.

ვაკე-საბურთალოს რაიონული გამგეობის 2011 წლის 8 ივნისის №111/1-04 განკარგულებით საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულების საფუძველზე გ. ს-ს უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაეცა მის სარგებლობაში არსებული, ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩა №11-ში მდებარე ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლის II სართული (საცხოვრებელი ფართი 98.25 კვ.მ, არასაცხოვრებელი 62.65 კვ.მ, საერთო ფართით 160.90 კვ.მ), ხოლო თანასაკუთრებად გადაეცა მითითებულ ქონებაზე დამაგრებული 754.00 კვ. მიწის ნაკვეთი. დასახელებული განკარგულების საფუძველზე ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობამ გ. ს-ზე 2011 წლის 8 ივნისს №65 საკუთრების უფლების მოწმობა გასცა, რომლის საფუძველზე ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩა №11-ში მდებარე №1 შენობის II სართულზე არსებული 160.90 კვ.მ ფართი საჯარო რეესტრში გ. ს-ის საკუთრებად, ხოლო 754.00 კვ.მ მიწის ნაკვეთი - თანასაკუთრებად დარეგისტრირდა. ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე 2014 წლის 5 მაისის №111/1-04 განკარგულებით გადაცემულ უძრავ ქონებაზე მესაკუთრედ გ. ს-თან ერთად მ. ს-ი დარეგისტრირდა.

გ. ს-ის წარმომადგენელმა 2013 წლის 1 თებერვალს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას №12/9897-1 ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა, რომლითაც ვაკე-საბურთალოს რაიონული გამგეობის 2011 წლის 8 ივნისის №111/1-04 განკარგულების ბათილად ცნობა მოითხოვა. ქალაქ თბილისის მერიის 2013 წლის 2 აპრილის №644 განკარგულებით გ. ს-ის წარმომადგენელის ადმინისტრაციული საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა ვაკე-საბურთალოს რაიონული გამგეობის 2011 წლის 8 ივნისის №111/1-04 განკარგულება. განკარგულების თანახმად, საქმის განხილვის მომენტისათვის საჩივრის ავტორის წარმომადგენლის მიერ ვერ იქნა წარდგენილი უფლების დამდგენი რაიმე დოკუმენტი სადავო ფართთან მიმართებაში; შესაბამისად, ადმინისტრაციულმა ორგანომ მიიჩნია, რომ გ. ს-ის ინტერესი სადავო ფართთან მიმართებაში არ იკვეთებოდა.

გ. ს-ის წარმომადგენელმა 2016 წლის 17 მაისს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას საჩივრით მიმართა, რომლითაც ვაკე-საბურთალოს რაიონული გამგეობის 2011 წლის 8 ივნისის №111/1-04 განკარგულებისა და №65 საკუთრების უფლების მოწმობის არარად აღიარება მოითხოვა. 2016 წლის 1 ივნისს მითითებული განცხადება განსახილველად ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ვაკის რაიონის გამგეობას გადაეგზავნა.

ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ვაკის რაიონული გამგეობის 2016 წლის 22 აგვისტოს №24/219626 წერილით გ. ს-ს უარი ეთქვა ვაკე-საბურთალოს რაიონული გამგეობის 2011 წლის 8 ივნისის №111/1-04 განკარგულების არარად აღიარებაზე.

გ. ს-ის წარმომადგენელმა 2016 წლის 30 აგვისტოს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას №307662/15 ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა, რომლითაც ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ვაკის რაიონული გამგეობის 2016 წლის 22 აგვისტოს №24/219626 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა მოითხოვა.

ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 10 მარტის №1-548 ბრძანებით გ. ს-ის წარმომადგენლის 2016 წლის 30 აგვისტოს №307662/15 ადმინისტრაციული საჩივარი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ვაკის რაიონის გამგეობის 2016 წლის 22 აგვისტოს №24/219626 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ვაკის რაიონის გამგეობას საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა.

ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ვაკის რაიონის გამგეობამ 2017 წლის 4 მაისის №ბ30.01171241 ბრძანება გამოსცა, რომლითაც გ. ს-ის წარმომადგენლის მ. ჭ-ის განცხადება დაკმაყოფილდა და არარად იქნა ცნობილი ვაკე-საბურთალოს რაიონული გამგეობის 2011 წლის 8 ივნისის №111/1-04 განკარგულება. აღნიშნული ბრძანების საფუძვლად მიეთითა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 10 მარტის №1-548 ბრძანების საფუძვლები.

გ. ს-მა და მ. ს-მა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას 2017 წლის 10 მაისს №19/01171302388-01 ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართეს, რომლითაც ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ვაკის რაიონის გამგეობის 2017 წლის 4 მაისის №ბ30.01171241 ბრძანების ბათილად ცნობა და ამავე ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მოქმედების შეჩერება მოითხოვეს.

ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 30 მაისის №1-1246 ბრძანებით გ. ს-ისა და მ. ს-ის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა და შეჩერდა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ვაკის რაიონის გამგეობის 2017 წლის 4 მაისის №ბ30.01171241 ბრძანების მოქმედება ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 10 მაისის №19/01171302388-01 ადმინისტრაციულ საჩივარზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე.

ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 3 ოქტომბრის №1-2141 ბრძანებით გ. ს-ისა და მ. ს-ის 2017 წლის 10 მაისის №19/01171302388-01 ადმინისტრაციულ საჩივარზე დაწყებული საქმის განხილვა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 10 მარტის №1-548 ბრძანების კანონიერების თაობაზე სასამართლოს მიერ საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე გადაიდო.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულებით დამტკიცებულ „კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესსა“ და საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის საბინაო კოდექსზე და ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებაზე, რომ ვაკე-საბურთალოს რაიონული გამგეობის 2011 წლის 8 ივნისის №111/1-04 განკარგულებით გ. ს-ს საკუთრებაში გადაეცა მეორე სართულზე მდებარე საცხოვრებელი ფართი, რომლის მესაკუთრედ ტექნიკური აღრიცხვის არქივის მონაცემებით მითითებული იყო სახელმწიფო, ხოლო მოსარგებლედ კი „...ი“. პალატის მითითებით, აღნიშნული ჩანაწერების საწინააღმდეგო მტკიცებულება მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოების და მესამე პირის მიერ საქმეში წარმოდგენილი არ არის. ამიტომ, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსგავსად სააპელაციო პალატამაც მიიჩნია, რომ გ. ს-ისათვის ვაკე-საბურთალოს რაიონული გამგეობის 2011 წლის 8 ივნისის №111/1-04 განკარგულებით გადაცემული ბინა თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 10 მარტის №1-548 ბრძანებით უსაფუძვლოდ და არასწორად იქნა მიჩნეული საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის ფონდის კუთვნილ ბინად.

სააპელაციო პალატამ მოცემულ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასების საფუძველზე მიიჩნია, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 10 მარტის №1-548 ბრძანება გამოცემულია საქმის გარემოებების არასწორად დადგენისა და კანონის არასწორად გამოყენების შედეგად, რის გამოც იგი ხელყოფს მოსარჩელეების საკუთრების უფლებას.

სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 10 მარტის №1-548 ბრძანების ბათილად ცნობის თაობაზე პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნები ამავდროულად წარმოადგენს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ვაკის რაიონის გამგეობის 2017 წლის 4 მაისის №ბ30.01171241 ბრძანების ბათილად ცნობის საფუძველსაც. სააპელაციო პალატამ ასევე გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება იმის შესახებ, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ვაკის რაიონის გამგეობის 2017 წლის 4 მაისის №ბ30.01171241 ბრძანების ბათილად ცნობის შესახებ დასკვნები ქმნის მასზე წარდგენილ ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებით თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 3 ოქტომბრის №1-2141 ბრძანების ბათილად ცნობის საფუძველსაც.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 2 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ვაკის რაიონის გამგეობამ, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორების განმარტებით, საქმეში არსებული დოკუმენტაციით დგინდება, რომ ქ. თბილისში, ...ის ქ. №11-ში მდებარე შენობა აღრიცხული იყო საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივ „...ზე“, შესაბამისად, აღნიშნული შენობა სსსრ-ს საბინაო კოდექსის მიხედვით, შედიოდა საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის ფონდში და იგი არ წარმოადგენდა სახელმწიფო საბინაო ფონდის ან ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის საცხოვრებელი ფონდის ნაწილს, რის გამოც, მოცემულ შემთხვევაში, ვაკე-საბურთალოს რაიონული გამგეობა არ იყო უფლებამოსილი საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულებით დამტკიცებული წესის შესაბამისად განეკარგა საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის ფონდში შემავალი ფართი, ვინაიდან აღნიშნული წესით გამგეობის უფლებამოსილება შემოიფარგლებოდა მხოლოდ სახელმწიფო საბინაო ფონდსა და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის საცხოვრებელ ფონდში არსებული ფართების განკარგვით. აღნიშნული კი მიუთითებდა იმაზე, რომ 2011 წლის 8 ივნისის №111/1-04 განკარგულებით, გამგეობამ მოაწესრიგა სამართალურთიერთობა, რომლის მოწესრიგების უფლებამოსილება მას არ გააჩნდა. შესაბამისად, კასტორები მიიჩნევენ, რომ სადავო განკარგულება გამოცემულია არაუფლებამოსილი ორგანოს მიერ, რაც წარმოადგენს მისი არარად აღიარების საფუძველს. კასატორების მითითებით, საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივებზე რიცხული ბინის საკუთრებაში რეგისტრაციისათვის კანონმდებლობით დადგენილია განსხვავებული წესი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 27 მაისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ვაკის რაიონის გამგეობის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ვაკის რაიონის გამგეობის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებსდა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო სასამართლო დაუსაბუთებლად მიიჩნევს სადავო ბრძანების გამოცემის საფუძვლად მითითებულ დასკვნებს მასზედ, რომ ვაკე-საბურთალოს რაიონული გამგეობა 2011 წლის 8 ივნისის №111/1-04 განკარგულების მიღებისას არ იყო უფლებამოსილი გ. ს-ისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაეცა, განეკარგა ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩა №11-ში მდებარე უძრავი ქონება, რამეთუ იგი აღრიცხული იყო საბინაო-სამშენებლო კოოპრატივი „...ის“ სახელზე.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულებით დამტკიცებულ „კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესზე“, რომლის გამოცემის მიზანს ფიზიკურ პირთათვის მათ კანონიერ სარგებლობაში არსებული სახელმწიფო საბინაო ფონდის არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის პროცესის დასრულება წარმოადგენდა. დასახელებული „წესის“ პირველი მუხლის პირველ პუნქტში კი მიეთითა, რომ აღნიშნული არეგულირებს სახელმწიფო საბინაო ფონდში საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის საცხოვრებელ ფონდში არსებული, მათ შორის ამ დებულების ამოქმედებამდე დროებით გადაცემული, არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესსა და პირობებს, ამ პროცესში წარმოშობილ ურთიერთობებს და განსაზღვრავს დებულებით გათვალისწინებული ურთიერთობის მხარეებსა და მათ უფლება-მოვალეობებს. ამავე „წესის“ მე-3 და მე-4 მუხლებით განისაზღვრა არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის კანონიერი მოსარგებლისათვის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ გადაწყვეტილების მიღებაზე უფლებამოსილი ორგანო და მასთან დაინტერესებული პირის მიერ შესაბამისი მოთხოვნის წარდგენის წესი. კერძოდ, მე-3 მუხლის მიხედვით, არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის კანონიერი მოსარგებლისათვის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ გადაწყვეტილებას იღებს შესაბამისი ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოს უფლებამოსილი თანამდებობის პირი (თვითმმართველი ქალაქის მერი, მუნიციპალიტეტის გამგებელი, ქალაქ თბილისში – შესაბამისი რაიონის გამგებელი) „ადგილობრივი თვითმმართველობის შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის, ამ წესისა და კანონმდებლობის შესაბამისად. მითითებული სამართლებრივი ნორმებიდან გამომდინარეობს, რომ ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელ ორგანოს მიენიჭა უფლებამოსილება, გადაეწყვიტა არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართობის კანონიერი მოსარგებლისათვის საკუთრებაში გადაცემის საკითხი, რაც გულისხმობს სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებული ფართობის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემას და კანონმდებელი სწორედ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ ფართობს მიიჩნევს სახელმწიფო საბინაო ფონდში და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის საცხოვრებელ ფონდში არსებულ უძრავ ქონებად.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ ვაკე-საბურთალოს რაიონული გამგეობის 2011 წლის 8 ივნისის №111/1-04 განკარგულებით გ. ს-ს საკუთრებაში გადაეცა საცხოვრებელი ფართი, რომლის მესაკუთრედ ტექნიკური აღრიცხვის არქივის მონაცემებით მითითებული იყო სახელმწიფო, ხოლო მოსარგებლედ - „...ი“. აღნიშნული ჩანაწერების საწინააღმდეგო მტკიცებულება საქმეში წარმოდგენილი არ არის. შესაბამისად, გ. ს-ისათვის ვაკე-საბურთალოს რაიონული გამგეობის 2011 წლის 8 ივნისის №111/1-04 განკარგულებით გადაცემული ბინა უსაფუძვლოდ და არასწორად იქნა მიჩნეული საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის ფონდის კუთვნილ ბინად. მოცემულ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასების საფუძველზე სააპელაციო პალატამ მართებულად მიიჩნია, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 10 მარტის №1-548 ბრძანება გამოცემულია საქმის გარემოებების არასწორად დადგენისა და კანონის არასწორად გამოყენების შედეგად და იგი ხელყოფდა მოსარჩელეების საკუთრების უფლებას, რის გამოც წარმოდგენილი სარჩელი საფუძვლიანია და მართებულად დაკმაყოფილდა.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ვაკის რაიონის გამგეობის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციული საქმეთა პალატის 2021 წლის 2 თებერვლის განჩინება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

ბ. სტურუა