საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-1115(კ-19) 7 ოქტომბერი, 2021 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

გიორგი გოგიაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ქეთევან ცინცაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - ა. ბ-ე

მოწინააღმდეგე მხარეები (მოპასუხეები) - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო; სსიპ შემოსავლების სამსახური

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 18 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

აღწერილობითი ნაწილი:

ი/მ ა. ბ-ემ 2017 წლის 2 თებერვალს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ და მოითხოვა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 14 დეკემბრის №135849 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 31 მარტის №8549 ბრძანების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 11 იანვრის გადაწყვეტილების (№12511/2/16 საჩივარზე), სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 16 ივნისის №001-209 კორექტირებული საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 23 აგვისტოს N24328 ბრძანების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 11 იანვრის გადაწყვეტილების (№13321/2/16 საჩივარზე), სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 1 მარტის №001-97 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 3 ივნისის №15860 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 11 იანვრის გადაწყვეტილების (№12849/2/16 საჩივარზე) ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილებით ი/მ ა. ბ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით მანვე გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 18 იანვრის განჩინებით ა. ბ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილება. დასახელებული განჩინება ი/მ ა. ბ-ემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი მიუთითებს, რომ ჩატარებული სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობათა (სმფ) ინვენტარიზაციის შედეგად მაღაზიაში ფაქტობრივად არსებული საქონლის თითოეულ დასახელებაზე დაადგინა მათი რაოდენობა, სარეალიზაციო ფასი და შეძენის ფასი. სწორედ ამ „საბაზისო“ მონაცემებს დაეყრდნო ინვენტარიზაცია ერთიანი ფასნამატის გამოსაანგარიშებლად, ხოლო საგადასახადო შემოწმება - საქონლის ჯგუფების მიხედვით ფასნამატების გამოსაანგარიშებლად. შესაბამისად, ინვენტარიზაციისა და საგადასახადო შემოწმების შედეგების უსწორობის ძირითადი მიზეზი სწორედ ამ საბაზისო მონაცემების შექმნაში იყო. ინვენტარიზაციის შედეგების გამოსაყვანად მაღაზიაში არსებული საქონლის სარეალიზაციო ფასებით დადგენილი საერთო ღირებულება გაყოფილ იქნა ამავე დასახელების საქონლის შეძენის ფასებით დადგენილ საერთო თვითღირებულებაზე (პირვანდელ ღირებულებაზე) და მიღებულ იქნა ფასნამატის ერთიანი კოეფიციენტი. ამ ფასნამატის გამოყენებით შესაბამისი წლის დასაწყისიდან ინვენტარიზაციის ჩატარების მომენტამდე პერიოდზე დადგენილ იქნა პირვანდელი ღირებულებით დეკლარირებული საქონლის ოდენობა. საბოლოოდ, გამოყვანილ იქნა სმფ-ის დანაკლისი, რომლის 10%-ითაც დაჯარიმდა იგი. ინვენტარიზაციამ, მართალია, მაღაზიაში ფაქტობრივად არსებული საქონლის თითოეულ დასახელებაზე დაადგინა მათი რაოდენობა, სარეალიზაციო ფასი და შეძენის ფასი, მაგრამ შეძენის ფასად მიუთითა არა უახლესი შეძენის ფასი, არამედ სხვადასხვა ფასი. შედეგად, ინვენტარიზაციას ერთიანი ფასნამატი არ გამოუანგარიშებია უახლოესი შეძენის ფასებით, რაც მნიშვნელოვანი ხარვეზია, ვინაიდან შეძენა-რეალიზაციის ფასების დროში დაშორება ფასნამატის ხელოვნური ცვლილების განმაპირობებელია.

კასატორის აზრით, ინვენტარიზაციის ოქმებში სმფ-ის შეძენის ფასების არასწორად მითითებამ ფასნამატის და შესაბამისად, ვალდებულებების დაუსაბუთებელი ზრდა განაპირობა, ხოლო ფასნამატის ერთიანი კოეფიციენტის განსაზღვრამ და გავრცელებამ (ანუ საქონლის სახეების ან ჯგუფების მიხედვით არგანსაზღვრა და არგავრცელება), ვალდებულებების ზრდა გამოიწვია. ამდენად, ინვენტარიზაციის ნაწილში სადავო აქტები გამოცემულია საქმისათვის მნიშვნელოვანი გარემოებების ჯეროვანი გამოკვლევის გარეშე, კერძოდ, სმფ-ების დანაკლისი გამოანგარიშებულია მათი უახლესი შეძენის ფასების გათვალისწინებისა და სახეობების/ჯგუფების ფასნამატების გათვალისწინების გარეშე, რის გამოც აღნიშნული აქტები დაუსაბუთებელია, უკანონოა და ბათილად ცნობას ექვემდებარება.

ასევე უკანონოა ინვენტარიზაციის საფუძველზე ჩატარებული საგადასახადო შემოწმებაც. კასატორი აღნიშნავს, რომ აუდიტის დეპარტამენტს საგადასახადო ვალდებულებები არ განუსაზღვრავს საქმისათვის მნიშვნელოვანი გარემოებების ანალიზისა და შეფასების საფუძველზე, რამაც დაუსაბუთებელი საგადასახადო ვალდებულებების დაკისრება გამოიწვია. ამდენად, საჩივრებთან დაკავშირებით მიღებული გადაწყვეტილებები ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი, ხოლო საგადასახადო ვალდებულებების დაკისრებასთან დაკავშირებით მიღებული აქტები ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად და შემოსავლების სამსახურს საქმისათვის მნიშვნელოვანი გარემოებების გამოკვლევის შედეგად ახალი აქტების გამოცემა დაევალოს.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი/მ ა. ბ-ის საკასაციო საჩიარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოთხოვნებს, რაც გამორიცხავს განსახილველი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები, ვინაიდან:

- არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი;

- არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების საფუძველი;

- სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

- საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით;

- კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით და საკასაციო საჩივარში მითითებული პოზიციები ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

- შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ მოცემული დავა არსებითად სწორად არის გადაწყვეტილი.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში მთავარ სადავო საკითხს ი/მ ა. ბ-ის მიმართ მიღებული სადავო აქტების - საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის, საგადასახადო მოთხოვნების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის ბრძანებებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს გადაწყვეტილებების კანონიერების შეფასება წარმოადგენს.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-4 ნაწილისა და საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის №994 ბრძანებით დამტკიცებული „მიმდინარე კონტროლის პროცედურების ჩატარების, სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობათა ჩამოწერის, აღიარებული საგადასახადო დავალიანების დაფარვის, საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებების განხორციელების, სამართალდარღვევათა საქმისწარმოების წესის“ 29-ე მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, გადასახადის გადამხდელის ვალდებულებას სმფ-ების დასახელების, რაოდენობის, ამ ფასეულობათა მიღების თარიღის, სასაქონლო ზედნადებების ელექტრონულ რეესტრის (ასეთის ვალდებულების არსებობის შემთხვევაში) ან/და საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის ან სხვა დოკუმენტაციის თარიღისა და ნომრების, თვითღირებულების და სხვა მონაცემების შესახებ ინფორმაციის საინვენტარიზაციო კომისიისთვის მიწოდება წარმოადგენს. საინვენტარიზაციო კომისია კი, საინვენტარიზაციო კომისიის შექმნის ბრძანებით განსაზღვრულ ვადაში, გადასახადის გადამხდელთან ერთად ადგენს ამ ფასეულობების ნაშთების სააღრიცხვო (საბუღალტრო) მონაცემებს. ამავე მუხლის მე-4 პუნქტის მიხედვით, თუ ვერ მოხდა დადგენილ ვადებში სმფ-ების დასახელებების მიხედვით ნაშთების სააღრიცხვო (საბუღალტრო) მონაცემების დადგენა, ეს სმფ-ები უნდა ჩაითვალოს როგორც სააღრიცხვო დოკუმენტაციაში აღურიცხველი სმფ-ები. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო სამართალდარღვევად ითვლება პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება (მოქმედება ან უმოქმედობა), რომლისთვისაც ამ კოდექსით გათვალისწინებულია პასუხისმგებლობა. ამავე კოდექსის 286-ე მუხლის მე-9 ნაწილის თანახმად გადასახადის გადამხდელთან ამ კოდექსით გათვალისწინებული დანაკლისის გამოვლენა ითვლება მისი აღმოჩენის მომენტში საბაზრო ფასით განხორციელებულ მიწოდებად. ამასთანავე, თუ სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების დანაკლისი საგადასახადო ორგანოს მიერ ინვენტარიზაციის შედეგად გამოვლინდა, პირი დამატებით ჯარიმდება ამ სასაქონლო- მატერიალური ფასეულობების საბაზრო ღირებულების 10 პროცენტის ოდენობით.

განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ ი/მ ა. ბ-ის მიმართ 2015 წლის 14 დეკემბერს საგადასახადო ორგანოს თანამშრომლებმა შეადგინეს საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი და მას საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლის მე-9 ნაწილის შესბამისად, შეუფარდეს სანქცია 5391,74 ლარის ოდენობით.

საკასაციო სასამართლო სადავოდ ქცეული საკითხის, კერძოდ, ინვენტარიზაციის ოქმში სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების შეძენის ფასების მითითებისა და (უახლესი შეძენის ფასის მიუთითებლობა) ფასნამატის ერთიანი კოეფიციენტის (საქონლის სახეების ან ჯგუფების მიხედვით არ დაყოფა) განსაზღვრის მიზნისთვის, საკასაციო პალატა პირველი და სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოების მსგავსად, ყურადღებას მიაქცევს აუდიტორ არჩილ მამულაშვილის მიერ გაკეთებულ განმარტებაზე, რომლის შესაბამისადაც, ინვენტარიზაციის დროს სმფ-ის დაყოფა ან არდაყოფა სახეობების მიხედვით, დამოკიდებულია ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაზე, ინსტრუქციით არ არის განსაზღვრული უნდა დაიყოს თუ არა სმფ სახეობების მიხედვით, მათი მთავარი მიზანია ფასნამატი იყოს რეალობასთან მიახლოებული, სამართლიანი და არა იდეალური. მისივე განმარტებით, განსახილველ შემთხვევაში, სახეზე იყო შერეული საქონლის მაღაზია და აუცილებლობა დაყოფისა არ არსებობდა. აგრეთვე მისი განმარტებით, სხვაობა მათ მიერ დათვლილ ფასნამატსა და ინვენტარიზაციით დადგენილ ფასნამატს შორის, დაახლოებით, 1% იყო.

საკასაციო სასამართლო ასევე, იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების განმარტებას, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, პირის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვროს არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით (აქტივების სიდიდის, საოპერაციო შემოსავლებისა და ხარჯების, პირის შესახებ ინფორმაციის მისი საქმიანობის სხვა საგადასახადო პერიოდთან ან სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელის შესახებ მონაცემების შედარების, აგრეთვე სხვა მსგავსი ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე): ა) თუ პირს არ აქვს სააღრიცხვო დოკუმენტაცია ან სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის დადგენა; ბ) ერთზე მეტი ნებისმიერი შემდეგი პირობის არსებობისას: ბ.ა) ადგილი აქვს პირის აქტივების დაუსაბუთებელ ზრდას; ბ.ბ) პირის მიერ ეკონომიკური საქმიანობისათვის ან/და პირადი მოხმარებისათვის გაწეული ხარჯი აჭარბებს დეკლარირებულ შემოსავალს; ბ.გ) მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად საგადასახადო შემოწმების დაწყების შესახებ საგადასახადო ორგანოს შესაბამისი აქტით განსაზღვრულ შესამოწმებელ პერიოდში გამოვლენილია პირის მიერ საგადასახადო სამართალდარღვევის ჩადენის ორი ან მეტი შემთხვევა; ბ.დ) გამოვლენილია არსებითი სხვაობა პირის მიერ საგადასახადო ორგანოსათვის წარდგენილ/დეკლარირებულ დაბეგვრასთან დაკავშირებულ მონაცემებსა და მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად ფაქტობრივად დაფიქსირებულ მონაცემებს შორის.

მითითებული ნორმის დანაწესიდან გამომდინარე, პირის საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით, არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების საფუძველია თუ პირს არ გააჩნია სააღრიცხვო დოკუმენტაცია ან სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის დადგენა, ასევე შესამოწმებელ პერიოდში გამოვლენილია პირის მიერ საგადასახადო სამართალდარღვევის ჩადენის ორი ან მეტი შემთხვევა. ამდენად, საგადასახადო კოდექსი საგადასახადო ორგანოს, გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით, არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებისათვის უდგენს კონკრეტულ წინაპირობებს, რომლის არსებობის შემთხვევაშიც ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან აღნიშნული მეთოდის გამოყენება ჩაითვლება კანონშესაბამისად.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ საგადასახადო შემოწმებამ მეწარმის შემოსავლები განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით. კერძოდ, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ ჩატარდა ი/მ ა. ბ-ის საქმიანობის გასვლითი სრული საგადასახადო შემოწმება. 2010 წლის პირველი იანვრიდან 2015 წლის პირველ ოქტომბრამდე პერიოდის შემოწმების შედეგებზე გამოიცა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 18 დეკემბრის საგადასახადო შემოწმების შუალედური აქტი და 2016 წლის 26 თებერვლის საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომელთა საფუძველზეც გამოიცა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 22 დეკემბრის №49331, 25 დეკემბრის №50143 და 2016 წლის 1 მარტის №5280 ბრძანებები და ი/მ ა. ბ-ეს წარედგინა აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 22 დეკემბრის №001-386 და 2016 წლის 01 მარტის №001-97 საგადასახადო მოთხოვნები.

რაც შეხება იმ გარემოებას, რომ 2010 წლის პერიოდზე ფასნამატები არ იქნა გამოანგარიშებული და გავრცელებული საქონლის სახეობების მიხედვით, არ იქნა გათვალისწინებული უახლესი შეძენის ფასები და ფასნამატის გამოსაანგარიშებლად გამოყოფილ იქნა არასაკმარისი ჯგუფები, საკასაციო პალატა მიუთითებს საქმეში დაცულ, აუდიტორ - ნ. ზ-ის მიერ გაკეთებულ განმარტებაზე, რომ 2010 წლის პერიოდზე არ არსებობდა სრულყოფილი დოკუმენტაცია, ნაწილი იყო მატერიალური სახით, ასევე არსებობდა ელექტრონული ანგარიშ-ფაქტურები და ამიტომ 2010 წლის პერიოდზე ფასნამატები არ იქნა გამოანგარიშებული და გავრცელებული საქონლის სახეობების მიხედვით. ამასთან, შემოწმებისას გამოყენებული იქნა ინვენტარიზაციის მიერ დადგენილი ფასნამატი. მისივე განმარტებით, მათ მიერ გამოყოფილია 22 ჯგუფი და უფრო მეტი ჯგუფის გამოყოფა არსებით სხვაობას არ განაპირობებდა.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია, დროულად და დადგენილი ოდენობით გადაიხადოს გადასახადები. აღნიშნული ვალდებულების ჯეროვანი შესრულება კი დაკავშირებულია დასაბეგრი ბრუნვის სწორად განსაზღვრასა და გადასახადების კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად გამოანგარიშებასთან, რომელი ვალდებულების ჯეროვანი შესრულებაც შემოსავლებისა და ხარჯების სათანადო წესით აღრიცხვის, საგადასახადო დეკლარაციების წარდგენისა და სწორად შევსების გარეშე შეუძლებელია. ამასთან, საგადასახადო ორგანოები ახორციელებენ რა საგადასახადო კონტროლს, გადასახადის გადამხდელმა უნდა უზრუნველყოს მათთვის ყველა საჭირო დოკუმენტაციის წარდგენა, რაც შესაძლებელს გახდის განხორციელებული ოპერაციისა და გადახდილი გადასახადების ოდენობის განსაზღვრის კანონიერების გადამოწმებას. წინააღმდეგ შემთხვევაში, საგადასახადო ორგანოებს ენიჭებათ საგადასახადო ვალდებულების მოცულობის დამოუკიდებლად განსაზღვრის უფლებამოსილება, თუმცა აღნიშნული უფლებამოსილება უნდა განხორციელდეს მხოლოდ კანონით დადგენილი საფუძვლების არსებობისას, კანონის მოთხოვნათა ზედმიწევნით დაცვით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ მოსარჩელის მხრიდან ადგილი აქვს საგადასახადო კანონმდებლობის დარვევას. მის მიერ ბუღალტერია არ არის სათანადო წესით წარმოებული, რისი საწინააღმდეგო მტკიცებულებები და არგუმენტებიც საქმის მასალებში არ მოიპოვება. ამრიგად, ვინაიდან სახეზეა დაბეგვრის ობიექტისა და საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრის შეუძლებლობა არსებული დოკუმენტაციის შესწავლის საფუძველზე, შემოწმების მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები ქმნის საკმარის საფუძველს არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებისათვის. საქმეზე დადასტურებული გარემოებებიდან გამომდინარე, სადავო აქტები მიღებულია კანონის მოთხოვნათა დაცვით და არ არსებობს მათი ბათილად ცნობის წინაპირობები.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს და არ არსებობს მისი დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ი/მ ა. ბ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 18 იანვრის განჩინება;

3. გ. ფ-ას დაუბრუნდეს ი/მ ა. ბ-ის საკასაციო საჩივარზე 2019 წლის 5 აგვისტოს №8265861433 საგადახდო დავალებით მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 500 ლარის 70% - 350 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე გ. გოგიაშვილი

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

ნ. სხირტლაძე