საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-267(კ-20) 7 ოქტომბერი, 2021 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

გიორგი გოგიაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ქეთევან ცინცაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები (მოსარჩელეები) - ზ. მ-ე, ლ. მ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) - სს „...ა“

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული განჩინება - ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 19 დეკემბრის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

აღწერილობითი ნაწილი:

ზ. და ლ. მ-ეებმა 2018 წლის 26 ივლისს სარჩელით მიმართეს ოზურგეთის რაიონულ სასამართლოს, მოპასუხეების - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და სს „...ას“ მიმართ და მოთხოვნის დაზუსტების შემდეგ, საჯარო რეესტრის ერონული სააგენტოს 2008 წლის 14 ოქტომბრის №... გადაწყვეტილების (საიდენტიფიკაციო კოდი: ...), 2009 წლის 26 ოქტომბრის №... გადაწყვეტილებისა (საიდენტიფიკაციო კოდი: ...) და 2018 წლის 1 ივნისის №... გადაწყვეტილების (თანდართული გადაფარვის ნახაზით დადგენილი ზედდების ნაწილში) ბათილად ცნობა მოითხოვეს.

ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2019 წლის 8 მაისის გადაწყვეტილებით ზ. და ლ. მ-ეების სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ზ. და ლ. მ-ეებმა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 19 დეკემბრის განჩინებით ზ. და ლ. მ-ეების სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. შესაბამისად, უცვლელად დარჩა ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2019 წლის 8 მაისის გადაწყვეტილება. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ზ. და ლ. მ-ეებმა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

კასატორები მიუთითებენ, რომ გასაჩივრებული განჩინების მიღების საფუძველი გახდა მხოლოდ ის გარემოება, რომ სადავო აქტის ბათილად ცნობას ითხოვდნენ ის პირები, რომლებმაც წარადგინეს განაცხადი და მოითხოვეს სარეგისტრაციო წარმოების დაწყება და ახალი აქტის გამოცემა. სასამართლომ ჩათვალა, რომ მას შემდეგ, რაც დაკმაყოფილდა განმცხადებლების მოთხოვნა, შემდეგ კი სადავო ქონება შეიძინა სს „...ამ“, მათ აღარ ჰქონდათ ამავე აქტის მიმართ კანონიერი ინტერესი. კასატორები აღნიშნავენ, რომ ხსენებული დასაბუთება არასწორია, რადგან სს „...ამ“ ...ი არა ფიზიკური პირისგან, არამედ შპს „...ისგან“ შეიძინა.

კასატორების მითითებით, არსებობს ექსპერტიზის დასკვნა, რომლის მიხედვითაც ნაკვეთის მესაკუთრეს რეგისტრირებულზე 410 კვ.მ-ით მეტი ფართი აქვს ფაქტობრივ სარგებლობაში, არსებობს საკადასტრო ნახაზები, რომელთა მიხედვით, ...ის პროექტში მითითებული და ფაქტობრვად არსებული ნაგებობები მდებარეობს რეგისტრირებული ნაკვეთის ფარგლებს გარეთ და აშკარად არასწორი საკადასტრო მონაცემები აქვს მთავარ შენობას. განაცხადის ავტორი, რომელიც პასუხისმგებელია ნახაზის სისწორეზე და ნახაზის შემდგენი სპეციალისტი უთითებდნენ არსებულ ცდომილებაზე და მოჰყავდათ მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებები, თუმცა უშედეგოდ. ამდენად, საკასაციო სასამართლომ უნდა გამოიკვლიოს რამდენად შესაძლებელი იყო გასაჩივრებული აქტების ბათილობის მოთხოვნაზე ან/და მათ გადამოწმებაზე უარი, მაშინ, როცა ზემოაღნიშნული გარემოებების ნაწილი არ შეიძლება შედიოდეს ნახაზის წარმდგენი პირის პასუხიმგებლობაში. კასატორები ასევე მიუთითებენ სასამართლო ექსპერტიზის ბიუროს 2015 წლის 25 ივნისის №5003141215 ექსპერტიზის დასკვნაზე, რომლის მიხედვით, სს „...ას“ ოზურგეთში კუთვნილი ...ის მთლიანი მეურნეობის მიერ ფაქტობრივად დაკავებული აქვს 1400.5 კვ.მ. მიწის ფართობი, მაშინ, როცა მის მიერ შეძენილი ნაკვეთის ფართია 1000 კვ.მ. და იგი ამ დროისთვის ფლობს 410 კვ.მ-ით მეტს.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორებმა გასაჩივრებული განჩიების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ზ. და ლ. მ-ეების საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრულ საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის მოთხოვნებს, რაც გამორიცხავს განსახილველი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები, ვინაიდან:

- არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი;

- არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების საფუძველი;

- სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

- საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით;

- კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით და საკასაციო საჩივარში მითითებული პოზიცია ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველ პარაგრაფზე, რაც ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, თუმცა იგი არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მოცემულ საქმეში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს მოსარჩელეების მიერ საჯარო რეესტრში წარდგენილ მონაცემებში ცვლილების შეტანაზე უარის თქმის კანონიერება, სარეგისტრაციოდ წარდგენილი და №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული უძრავი ნივთის საკადასტრო მონაცემებს შორის ინსტრუქციით განსაზღვრული ზედდების არსებობის საფუძვლით.

საკასაციო სასამართლო თავდაპირველად მიუთითებს საქმეზე დადგენილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე:

2009 წლის 29 ივლისის მდგომარეობით დავით ბერძენიშვილის, ზ. მ-ის და ლ. მ-ის საკუთრებას წარმოადგენდა ქალაქ ოზურგეთში, ...ის ქუჩა №2-ში მდებარე არასასოფლო სამეურნეო დანიშნულების 1000 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (საკადასტრო კოდი №...). 2010 წლის 28 ოქტომბერს მოსარჩელეების მიერ დაფუძნებულ შპს „...სა“ და სს „...ას“ შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება. ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენდა უძრავი ქონება, ქალაქ ოზურგეთში, ...ი ქუჩა №2-ში მდებარე 1000 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობა (მიწის (უძრავი ქონების) საკადასტრო კოდი №.... (ნაკვეთის წინა ნომერი ...)).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ მოსაზრებებს და დამატებით აღნიშნავს, რომ საკუთრების უფლების რეგისტრაციასთან დაკავშირებულ ამ ტიპის დავებში ერთმანეთს უპირისპირდება რამდენიმე დაინტერესებული მხარის უფლება, ადგილი აქვს ერთ-ერთი უფლების ხარვეზით რეგისტრაციას, რაც მეტწილად განპირობებულია უძრავი ქონების საკადასტრო მონაცემების სხვადასხვა სისტემაში აღრიცხვით, რიგ შემთხვევებში ადგილი აქვს უფლების დუბლირებას, რის გამოც სამართალურთიერთობა ექცევა სასამართლო კონტროლის ფარგლებში, რა დროსაც სასამართლოს მხრიდან მაქსიმალური სიფრთხილითა და მტკიცებულებათა ზედმიწევნითი გადამოწმებით უნდა მოხდეს საქმის გარემოებების გამოკვლევა, რათა გამოვლინდეს დაცვის ღირსი უფლება და უზრუნველყოფილ იქნეს მისი რეალიზაცია.

კასაციის ძირითად მოტივს კი წარმოადგენს ის გარემოება, რომ მიწის ნაკვეთის რეგისტრაციისას დაშვებული იქნა ხარვეზი, რის გამოც ზ. და ლ. მ-ეების საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი აღმოჩნდა სხვის საკუთრებაში. კასატორების აზრით, აღნიშნული უზუსტობა სსიპ საჯარო რესტრის ეროვნულ სააგენტოს უნდა აღმოეჩინა და უარი ეთქვა არასწორი მონაცემების რეგისტრაციაზე. აღნიშნული ხარვეზის გამოსწორება კი შესაძლებელია ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ სარეგისტრაციო მონაცემებში ცვლილების შეატანის გზით, რაც გამოიწვევს მათთვის კუთვნილი მიწის ნაკვეთის დაბრუნებას.

საკასაციო პალატა მიუთითებს სადავო პერიოდში მოქმედი საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2006 წლის 13 დეკემბრის №800 ბრძანებით დამტკიცებული „უძრავ ნივთზე უფლებთა რეგისტრაციის შესახებ“ ინსტრუქციასა და საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2010 წლის 15 იანვრის №4 ბრძანებით დამტკიცებული საჯარო რეესტრის ინსტრუქციის 30-ე მუხლზე, რომლის იმპერატიული დათქმის თანახმად, აზომვითი ნახაზის სიზუსტეზე პასუხისმგებლობა ეკისრება თავად უძრავი ნივთის მესაკუთრეს. „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 11¹ მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად კი (03.06.2016. N5154 ამოქმედდა 2016 წლის 1 სექტემბრიდან), „საკადასტრო აგეგმვითი/აზომვითი ნახაზის შესადგენად უძრავი ნივთის ადგილმდებარეობისა და საზღვრის იდენტიფიცირებისთვის პასუხისმგებელია ამ ნივთის მესაკუთრე/მართლზომიერი მფლობელი“, ხოლო ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, „საკადასტრო აგეგმვითი/აზომვითი სამუშაოების სრულყოფილად შესრულებისა და საკადასტრო აგეგმვითი/აზომვითი ნახაზის მონაცემთა სისწორისთვის პასუხისმგებელია საკადასტრო აგეგმვითი/აზომვითი სამუშაოების შემსრულებელი პირი.“ განსახილველ შემთხვევაში, საქმეში წარმოდგენილი არაერთი მტკიცებულებით, მათ შორის, თვით მოსარჩელეთა და ი/მ ნ. ლ-ის განმარტებებით, უდაოდ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებაა, რომ 2008 წლის სექტემბერში ი/მ ნ. ლ-ემ ზ. მ-ის დაკვეთით შეასრულა ნაკვეთისა და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობის საკადასტრო აზომვითი ნახაზი, რომლითაც გაიყო მიწის ნაკვეთი - საკადასტრო კოდი .... ხსენებული ნახაზის საფუძველზე საჯარო რეესტრმა თავისი №... გადაწყვეტილებით დაარეგისტრირა ქონების გაყოფა ს/კ ..., 4303 კვ.მ. არასასოფლო სამეურნეო მიწის ნაკვეთი შენობით და მიწის ნაკვეთი ს/კ ... -1000 კვ.მ ფართით. თავდაპირველი და შემდგომი ნახაზების შედგენისას საკადასტრო მონაცემები დადგენილ იქნა დამკვეთის მითითებით. საქმის მასალების მიხედვით, დავის საგანს წარმოადგენს საჯარო რეესტრის ერონული სააგენტოს 2008 წლის 14 ოქტომბრის №... გადაწყვეტილების (უძრავი ნივთის ს/კ....), 2009 წლის 26 ოქტომბრის №... (უძრავი ნივთის ს/კ. ...) გადაწყვეტილებისა და 2018 წლის 1 ივნისის №... გადაწყვეტილების თანდართული გადაფარვის ნახაზით დადგენილი ზედდების ნაწილში ბათილად ცნობა, რომელთა საფუძველზეც თვით მოსარჩელეთა მიერ წარდგენილი შესაბამისი დოკუმენტებისა და მათ შორის საკადასტრო-აზომვითი ნახაზების საფუძველზე განხორციელდა საკუთრების უფლების რეგისტრაციაში ცვლილებების რეგისტრაცია და მათივე დაფუძნებული კომპანია შპს „...ისაგან“ ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე განიკარგა სს „...აზე“.

საკასაციო სასამართლო დამატებით მიუთითებს 2009 წლის 29 ოქტომბრისათვის მოქმედი „ საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-8 მუხლზემ რომლის თანახმად, სარეგისტრაციო წარმოების დაწყების დაწყების საფუძველია განცხადება, ან უფლებამოსილი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად კი განცხადებას უნდა ერთვოდეს ინსტრუქციით განსაზღვრული სარეგისტრაციო დოკუმენტაცია და ინფორმაცია. ამავე კანონის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად მარეგისტრირებელი ორგანო და მისი თანამშრომელი პასუხს არ აგებენ წარმოდგენილი სარეგისტრაციო დოკუმენტაციის ნამდვილობაზე. ისინი პასუხისმგებელი არიან მხოლოდ რეგისტრირებული მონაცემებისა და მათთან დაცული სარეგისტრაციო თუ სხვა დოკუმენტაციის ურთიერთშესაბამისობასა და უსაფრთხოებაზე. მარეგისტრირებელი ორგანოს უფლებამოსილებისა და პასუხისმგებლობის საკითხი ანალოგიურადაა მოწესრიგებული ამჟამად მოქმედი რედაციით - კანონის მე-3 მუხლის მე-6 პუნქტით. „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 26-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, რეგისტრაცია ძალადაკარგულად ცხადდება, თუ წარმოდგენილია სარეგისტრაციო დოკუმენტი, რომელიც ადასტურებს უფლების გადასვლის ან/და შეწყვეტის ფაქტს ანუ უფლების ახალ მესაკუთრეზე გადასვლით ძალას კარგავს თავდაპირველი მესაკუთრის სახელზე განხორციელებული რეგისტრაცია, თუმცა თავდაპირველი მესაკუთრის უფლების რეგისტრაციის გაუქმება ავტომატურად ვერ გამოიწვევს უფლების ახალ შემძენებზე რეგისტრაციის გაუქმებას, რამდენადაც უფლებას მხოლოდ რეგისტრაცია არ წარმოშობს. რეგისტრაცია წარმოებს სარეგისტრაციო დოკუმენტის საფუძველზე, რომელსაც „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად, განეკუთვნება სამართლებრივი აქტი, რომელიც უშუალოდ წარმოშობს რეგისტრაციის მოთხოვნის უფლებას.

ამასთან, უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების მოპოვებისა და ფიქსაციის უპირობო გზა მისი საჯარო რეესტრში რეგისტრაციაა და ამ უფლების ნამდვილობაც რეესტრის მონაცემებით დგინდება. სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის შესაბამისად, უძრავი ნივთის შესაძენად აუცილებელია გარიგების წერილობითი ფორმით დადება და შემძენზე ამ გარიგებით განსაზღვრული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში. ამავე კოდექსის 311-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, საჯარო რეესტრი არის ნივთსა და არამატერიალურ ქონებრივ სიკეთეზე უფლებათა, ყადაღისა და საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის წარმოშობის, მათში ცვლილების და მათი შეწყვეტის, ასევე უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების მიტოვების წარმოშობის და მასში ცვლილების შესახებ მონაცემთა ერთობლიობა. 311¹-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევებში, ნივთსა და არამატერიალურ ქონებრივ სიკეთეზე დადებული გარიგებები ძალაში შედის ამ გარიგებებით განსაზღვრული უფლებების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის მომენტიდან.

განსახილველ შემთხვევაში საქმის მასალებით დასტურდება, რომ მოსარჩელეთა მიერ დაფუძნებული შპს „...ის“ მიერ, მათ მიერვე წარდგენილი საკადასტრო აზომვითი ნახაზებით დაზუსტებული მონაცემებით რეგისტრირებულ უძრავ ნივთზე ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, შესაბამისი სამართლებრივი საფუძვლების არსებობის პირობებში, მოხდა მესამე პირის - სს „...ასთვის“ უძრავი ქონების საკუთრებაში გადაცემა, რომლის რეგისტრაციაც საჯარო რესტრში განხორციელდა აბსოლუტურად კანონშესაბამისად. ამრიგად, ამ უკანასკნელს სადავო მიწის ნაკვეთზე კანონშესაბამისად წარმოეშვა საკუთრების უფლება.

ზემოხსენებული ფაქტობრივი გარემოებებისა და სადავო სამართალურთიერთობის მომწესრიგებელი ნორმების საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს მოსარჩელეთა მოთხოვნების დაკმაყოფილების, სახელდობრ გასაჩივრებული ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი, რადგან ისინი არ ეწინააღმდეგებიან კანონს. გარდა ამისა, აღსანიშნავია, რომ მოცემულ დავაზე არ იკვეთება მარეგისტრირებელი ორგანოს კანონსაწინააღმდეგო ქმედება, იგი მოქმედებდა კანონის ფარგლებში და მართებულად უთხრა უარი განმცხადებლებს სარეგისტრაციო მონაცემებში ცვლილების განხორციელებაზე. ამრიგად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მითითებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ზ. და ლ. მ-ეების საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 19 დეკემბრის განჩინება;

3. კასატორს - ზ. მ-ეს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 2020 წლის 2 მარტს №9137793422 სადაგახდო დავალებით მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე გ. გოგიაშვილი

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

ნ. სხირტლაძე