საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-1245(კ-20) 21 ოქტომბერი, 2021 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის

შემდეგი შემადგენლობა:

გიორგი გოგიაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ქეთევან ცინცაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) - საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) - ი. კ-ი

მთავდაპირველი მოპასუხე - საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრო

დავის საგანი - მორალური ზიანის ანაზღაურება

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 23 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

აღწერილობითი ნაწილი:

ი. კ-მა 2017 წლის 16 იანვარს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსა და ამავე სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის მიმართ და მოპასუხეებისთვის ი. კ-ის სასარგებლოდ არაქონებრივი ზიანის ანაზღაურების - 3 000 (სამიათასი) ლარის ოდენობით, დაკისრება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ი. კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა ზიანის ანაზღაურება 100 (ასი) ლარის ოდენობით. დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრა, ხოლო შეგებებული სააპელაციო საჩივარი წარადგინა ი. კ-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 23 მაისის განჩინებით საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის სააპელაციო საჩივარი და ი. კ-ის შეგებებული სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილება. აღნიშნული განჩინება საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტმა საკასაციო წესით გაასაჩივრა.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები არასწორად შეაფასა, არასწორად განმარტა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლი. აღნიშნული ნორმის შესაბამისად, კანონმდებელმა ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა დაუკავშირა მხოლოდ ისეთ შემთხვევას, როდესაც დადგენილია ქმედების უკანონობა. საქმეში კი არ მოიპოვება იმ ფაქტობრივი გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ მოსარჩელე დაკავებული იყო უკანონოდ. კასატორის მოსაზრებით, ი. კ-ი დაკავებულ იქნა კანონით განსაზღვრული საფუძვლით და საქმის წარმოების შეწყვეტა არ შეიძლება მიჩნეულიყო მისი დაკავების უკანონობის დამადასტურებლად, მით უფრო, როდესაც კანონით გათვალისწინებულია ადმინისტრაციული დაკავების გასაჩივრების შესაძლებლობა. კასატორი მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობდა ზიანის ანაზღაურების დაკისრების წინაპირობები, რადგან არ დგინდებოდა ზიანის მიყენების ფაქტი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო საჩივრის ავტორმა ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოთხოვნებს, რაც გამორიცხავს განსახილველი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები, ვინაიდან:

- არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი;

- არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების საფუძველი;

- სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

- საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით;

- კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით და საკასაციო საჩივარში მითითებული პოზიცია ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ მოცემული დავა არსებითად სწორად არის გადაწყვეტილი.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველ პარაგრაფზე, რაც ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, თუმცა იგი არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

თავდაპირველად უნდა აღინიშნოს, რომ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობისა და ადმინისტრაციული დაკავების უკანონოდ ცნობის თაობაზე წარდგენილ სასარჩელო მოთხოვნებთან დაკავშირებით, თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 9 ოქტომბრის განჩინებით მოცემულ №3/331-17 ადმინისტრაციულ საქმეზე შეწყდა საქმის წარმოება საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის 2016 წლის 30 დეკემბრის №20/12-3944 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და 2016 წლის 5 ნოემბერს ი. კ-ის მიმართ გამოყენებული ადმინისტრაციული წესით დაკავების უკანონოდ ცნობის თაობაზე სასარჩელო მოთხოვნათა ნაწილში დაუშვებლობის გამო. ამასთან, მიუხედავად მხარისათვის მოცემული განჩინების კერძო საჩივრით გასაჩივრების წესისა და ვადის განმარტებისა, საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ განჩინება კანონით დადგენილი წესით არ გასაჩივრებულა, შესაბამისად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობისა და ადმინისტრაციული დაკავების უკანონოდ ცნობის თაობაზე საქმის წარმოების შეწყვეტა კანონიერად არის მიჩნეული, განჩინება შესულია კანონიერ ძალაში. ამრიგად, საკასაციო პალატის მითითებით, მოცემულ საქმეში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს ი. კ-ისათვის ადმინისტრაცული დაკავებიდან გამომდინარე მიყენებული ზიანის ანაზღაურების კანონიერება, ვინაიდან სწორედ დასახელებული ქმედების უკანონობის დადასტურებაზე არის დამოკიდებული ზიანის ანაზღაურების შესახებ მოთხოვნის დაკმაყოფილება.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 208-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, სახელმწიფო ადმინისტრაციული ორგანოს, აგრეთვე მისი თანამდებობის პირის ან ამ ორგანოს სხვა სახელმწიფო მოსამსახურის ან საჯარო მოსამსახურის (გარდა ამ მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრული საჯარო მოსამსახურისა) მიერ თავისი სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას მიყენებული ზიანისათვის პასუხისმგებელია სახელმწიფო. ამავე კოდექსის 207-ე მუხლის მიხედვით კი, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიყენებული ზიანის ანაზღაურებისას გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი წესი.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომლის თანახმად, რეაბილიტირებული პირისათვის უკანონო მსჯავრდების, სისხლის სამართლის პასუხისგებაში უკანონოდ მიცემის, აღკვეთის ღონისძიების სახით პატიმრობის უკანონოდ გამოყენების, ადმინისტრაციული პატიმრობის ან გამასწორებელი სამუშაოების სახით ადმინისტრაციული სახდელის არასწორად დაკისრების შედეგად მიყენებულ ზიანს აანაზღაურებს სახელმწიფო, გამოძიების, პროკურატურის ორგანოებისა და სასამართლოს თანამდებობის პირთა ბრალის მიუხედავად. განზრახვისას ან უხეში გაუფრთხილებლობისას ეს პირები სახელმწიფოსთან ერთად სოლიდარულად აგებენ პასუხს.

ზემოაღნიშნულ ნორმათა საფუძველზე, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სახელმწიფო მოსამსახურის მიერ მიყენებული ზიანი შესაბამისმა სახელმწიფო დაწესებულებამ უნდა აანაზღაუროს სრულად. ამასთან, ზიანის ანაზღაურების დაკისრებისთვის უნდა დადასტურდეს ნორმატიულად განსაზღვრული შემდეგი წინაპირობების კუმულატიურად არსებობა: სახელმწიფო ორგანოს თანამშრომლის ქმედების უკანონობა; პირისთვის ზიანის მიყენება; მიზეზშედეგობრივი კავშირის არსებობა დამდგარ შედეგსა და სახელმწიფო ორგანოს მართლსაწინააღმდეგო ქმედებას შორის, ასევე, სახელმწიფო მოსამსახურის ბრალეულობა. ამასთან, თუკი ზიანის ანაზღაურების სამართლებრივ საფუძველს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლის მე-3 ნაწილი ქმნის, ზიანი ანაზღაურდება ზიანის მიმყენებლის არაბრალეულობის პირობებშიც კი, თუკი დადასტურდება ქმედების უკანონობა და იარსებებს პირის მარეაბილიტირებელი გარემოება, თუმცა კანონმდებელმა სასამართლოს მიანიჭა თავისუფლება ქმედების უკანონობისა და რეაბილიტაციის საფუძვლების შეფასებისას.

საკასაციო სასამართლოს აზრით, მნიშვნელოვანია აღინიშნოს, რომ პირის ადმინისტრაცული წესით დაკავება თავისუფლების შეზღუდვის ერთ-ერთ სახეს წარმოადგენს. საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 244-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საქართველოს საკანონმდებლო აქტებით უშუალოდ გათვალისწინებულ შემთხვევებში ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის აღსაკვეთად, როცა ამოწურულია ზემოქმედების სხვა ზომები, პიროვნების დასადგენად, ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა ოქმის შესადგენად, თუ ოქმის შედგენა აუცილებელია, მაგრამ მისი ადგილზე შედგენა შეუძლებელია, ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმის დროულად და სწორად განხილვისა და ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმეზე მიღებული დადგენილების აღსრულების უზრუნველსაყოფად დასაშვებია პირის ადმინისტრაციული დაკავება, პირადი გასინჯვა, მისი ნივთების გასინჯვა და მისთვის ნივთებისა და დოკუმენტების ჩამორთმევა.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ 2016 წლის 5 ნოემბერს, 00:25 საათზე, თბილისში, ...ას ქუჩა №10-თან ადმინისტრაციული წესით დაკავებულ იქნა ი. კ-ი, რაზეც შედგენილ იქნა 2016 წლის 5 ნოემბრის №აო 000015206 ადმინისტრაციული დაკავების ოქმი. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 11 ნოემბრის დადგენილებით (საქმე №4/8768-16) ი. კ-ის მიმართ 2016 წლის 5 ნოემბრის №აკ 000010977 ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმის საფუძველზე დაწყებული №4/8768-16 საქმის წარმოება შეწყდა სამართალდარღვევის არსებობის ფაქტის დაუდასტურებლობის მოტივით. საკასაციო პალატის აღნიშვნით, მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან დადასტურებულია მოსარჩელის მიმართ წარმოებული ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის, საქმის სამართალდარღვევის ფაქტის არარსებობის გამო, შეწყვეტა, აღნიშნული ავტომატურად განაპირობებს ადმინისტრაციული დაკავების უკანონოდ მიჩნევას ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის მიზნებისათვის.

მოცემულ შემთხვევაში საქმეზე დადასტურებული ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ მოსაზრებებს და აღნიშნავს, რომ არ არსებობდა ადმინისტრაციულ პასუხისგებაში მიცემული პირის - ი. კ-ის კანონით გათვალისწინებული ზედაპირული დათვალიერების საფუძველი. საქმის მასალებიდან არ იკვეთებოდა ობიექტურად აღქმადი გარემოების არსებობის ფაქტი, რომელიც გაუჩენდა პოლიციის თანამშრომელს ვარაუდის საფუძველს და რომელზე დაყრდნობითაც აუცილებელი და გამართლებული იქნებოდა ადმინისტრაციულ პასუხისგებაში მიცემული პირის თავისუფლად გადაადგილების უფლების შეზღუდვა, მისი ზედაპირული დათვალიერება. სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზეც, რომ მხარეთა შორის სადავო არ გამხდარა გარემოება, რომ ი. კ-ის მხრიდან ადგილი არ ჰქონია პატრულ-ინსპექტორთა შეურაცხყოფას, ან/და მათ მიმართ სხვა შეურაცხმყოფელი ქმედების განხორციელებას, ადმინისტრაციულ პასუხისგებაში მიცემულ პირს დაკავების შემდეგ არ აღმოაჩნდა რაიმე ნივთი, რომლის გადატანა შეზღუდულია ან რომელიც საფრთხეს უქმნის მის ან სხვის სიცოცხლესა და ჯანმრთელობას“. ამრიგად, გარდა იმისა, რომ მოსარჩელის მიმართ წარმოებული სამართალდარღვევის საქმის წარმოება შეწყდა, ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმის განმხილველმა სასამართლომ ცალსახად მიუთითა და დაადგინა ადმინისტრაციული დაკავების უკანონობა და უსაფუძვლობა. ამდენად, პირს, რომლის ქმედებაშიც სამართალდარღვევის ნიშნების არსებობა არ დადასტურდა, უნდა მიეცეს შესაბამისი კომპენსაცია სახელმწიფოს მხრიდან მისი უფლებებში გაუმართლებელი ან/და გადაჭარბებული ჩარევისთვის. სწორედ ამიტომ, აღნიშნული გარემოებების არსებობა საკმარისია პირისთვის ზიანის ანაზღაურებისთვის.

რაც შეეხება კასაციის მოტივს, რომ ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას ითვალისწინებს ადმინისტრაციული პატიმრობა და არა დაკავება, საკასაციო პალატა ამ შემთხვევაშიც იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას, რომ ფიზიკური თავისუფლების უფლების შეზღუდვა ფართო ცნებაა, რომელიც გულისხმობს პირის დაკავებას, დაპატიმრებას, თავისუფლების სხვაგვარ შეზღუდვას. მათ შორის განსხვავება ფიზიკური თავისუფლების შეზღუდვის ხანგრძლივობასა და ინტენსივობაშია. მიუხედავად იმისა, რომ ადმინისტრაციული დაკავება არის უზრუნველყოფის ღონისძიება, ხოლო ადმინისტრაციული პატიმრობა წარმოადგენს ადმინისტრაციული სახდელის სახეს, ორივე მათგანი იწვევს პირის ფიზიკური თავისუფლების შეზღუდვას, კონკრეტულ დაწესებულებაში გარკვეული დროით მოთავსებას, ნეგატიურ გავლენას ახდენს პირის რეპუტაციაზე, წარმოქმნის უარყოფით განცდებს და მათი თმენის ვალდებულება შესაძლებელია დაეკისროს მხოლოდ იმ პირს, რომლის მიმართაც კანონიერად იქნა გამოყენებული თავისუფლების შეზღუდვის საშუალება. ამასთან, გასათვალისწინებელია, რომ სწორედ ადმინისტრაციული დაკავებისა და პატიმრობის ნეგატიური შედეგების მსგავსების გამო, საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 309-ე მუხლის მეორე პუნქტის შესაბამისად, ადმინისტრაციული დაკავების ვადა ჩაითვლება ადმინისტრაციული პატიმრობის ვადაში.

ამრიგად, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ პირის მიმართ ადმინისტრაციული დაკავება ცალსახად იწვევს პირის ღირსებისა და რეპუტაციის შელახვას, რაც, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის მე-18, 413-ე მუხლებიდან გამომდინარე, წარმოადგენს არაქონებრივი ზიანის ანაზღაურების საფუძველს.

რაც შეეხება არაქონებრივი ზიანის ოდენობის შეფასებას, საკასაციო პალატა ამ შემთხვევაშიც იზირებს საპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ იგი ითვალისწინებს გამოყენებული თავისუფლების შეზღუდვის სახესა და სიმძიმეს, რომ მოსარჩელე არ იყო ვალდებული ეთმინა უკანონო ადმინისტრაციულ დაკავებასთან დაკავშირებული დისკომფორტი, რაც გამოიხატებოდა მთელი რიგი უფლებებითა და თავისუფლებებით სარგებლობის შეუძლებლობასა და შეზღუდვაში. ამასთან, სასამართლოს მიერ ზიანის ოდენობა განსაზღვრულია სადავო სპეციფიკიდან გამომდინარე, ყველა არსებითი გარემოების გათვალისწინებით. სწორედ ამიტომ, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა მიერ მორალური ზიანის ოდენობის განსაზღვრა მოხდა გონივრულ ფარგლებში.

აღსანიშნავია, რომ საქართველოს უზენაეს სასამართლოს იდენტურ სამართლებრივ საკითხთან დაკავშირებით განმარტებები გაკეთებული აქვს №ბს-222(კ-კს-20) საქმეზე (იხ. უზენაესი სასამართლოს 2021 წლის 27 მაისის №ბს-222(კ-კს-20), გადაწყვეტილება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 23 მაისის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე გ. გოგიაშვილი

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

ნ. სხირტლაძე