საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-405(კ-21) 29 ოქტომბერი, 2021 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

გიორგი გოგიაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ქეთევან ცინცაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი ( მოსარჩელე) - დ. ჩ-ა

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) - საქართველოს გენერალური პროკურატურა

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) - საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სპეციალური პენიტენციური სამსახური

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) - სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიურო

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 11 მარტის განჩინება

დავის საგანი - ზიანის ანაზღაურება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

დ. ჩ-ამ 2019 წლის 17 სექტემბერს სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხეების: საქართველოს გენერალური პროკურატურის, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სპეციალური პენიტენციური სამსახურისა და სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს მიმართ და მოპასუხისათვის მოსარჩელის სასარგებლოდ მორალური ზიანის სახით 30 000 ლარის დაკისრება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილებით დ. ჩ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით მანვე გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 11 მარტის განჩინებით დ. ჩ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელი დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილება. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა დ. ჩ-ამ.

კასატორის მოსაზრებით, მოპასუხეების - საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სპეციალური პენიტენციური სამსახურისა და სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს მხრიდან მისი უფლებების დარვევა გამოიხატა სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით მოთხოვნილი ინფორმაცია/დოკუმენტაციის გადაუცემლობაში. აღსრულების ეროვნულმა ბიურომ ისე დაასრულა საქმისწარმოება, რომ მოვალის მხრიდან არვ შესრულებულა კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დავალებული მოქმედებები. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ დ. ჩ-ას არ გააჩნდა მორალური ზიანის ანაზრაურების დაკმაყოფილების წინაპირობები, ხოლო სახეზე იყო თუ არა მოპასუხეთა კანონსაწინააღმდეგო მოქმედება - სასამართლო გადაწყვეტილების შეუსრულებლობა, არ უმსჯელია. სააპელაციო სასამართლომ ასევე უსაფუძვლოდ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტება, რომ ადმინისტრაციული სასამართლოს კომპეტენცია ვერ გავრცელდება პროკურატურის კონსტიტუციური უფლებამოსილების განხორციელების კანონიერებაზე, მითითებული განმარტება მცდარია, ვინაიდან მოსარჩელე პირდაპირ მიუთითებდა, რომ პროკურატურამ რეგაირება არ განახორციელა მის განცხადებაზე.

ზემოაღნიშნულ გარემოებებზე მითითებით, კასატორი მიიჩნევს, რომ მოთხოვნილი დოკუმენტაციის გადაუცემლობით მას ესპობა შესაძლებლობა, ამტკიცოს საკუთარი უფლებების დაცვაში ხელშეშლა. მას, როგორც პატიმარს, ასევე ერღვევა კომუნიკაციის უფლება, რაც გამოიღებს ნეგატიურ შედეგს - ხელი შეეშლება სამართლიანი სასამართლოს უფლების რეალიზაციაში. ამრიგად, მოპასუხეთა მოქმედებების შედეგად კასატორს ესპობა მის მიმართ განხორციელებული წამებისა და არაადამიანური მოპყრობის მტკიცების შესაძლებლობა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 21 მაისის განჩინებით დ. ჩ-ას საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ დ. ჩ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები, ვინაიდან:

- არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი;

- არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების საფუძველი;

- სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

- საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით;

- კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით და საკასაციო საჩივარში მითითებული პოზიცია ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა მიუთითებს ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველ პარაგრაფზე, რაც ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, თუმცა იგი არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Va№ de Hurk v. №etherla№ds, par.61, Garcia Ruiz v. Spai№ [GC] par.26; Jah№ke a№d Le№oble v Fra№ce (dec.); Perez v Fra№ce [GC], par. 81).

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ განსახილველ საქმეში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს დ. ჩ-ას სასარგებლოდ მოპასუხეთათვის მორალური ზიანის ანაზღაურების დაკისრებაზე უარის თქმის კანონიერება.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 208-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, სახელმწიფო ადმინისტრაციული ორგანოს, აგრეთვე მისი თანამდებობის პირის ან ამ ორგანოს სხვა სახელმწიფო მოსამსახურის ან საჯარო მოსამსახურის (გარდა ამ მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრული საჯარო მოსამსახურისა) მიერ თავისი სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას მიყენებული ზიანისათვის პასუხისმგებელია სახელმწიფო. ამავე კოდექსის 207-ე მუხლის მიხედვით კი, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიყენებული ზიანის ანაზღაურებისას გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი წესი.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, თუ სახელმწიფო მოსამსახურე ან საჯარო მოსამსახურე განზრახ ან უხეში გაუფრთხილებლობით არღვევს თავის სამსახურებრივ მოვალეობას სხვა პირის მიმართ, სახელმწიფო (მუნიციპალიტეტი) ან ის ორგანო, რომელშიც აღნიშნული მოსამსახურე მუშაობს, ვალდებულია აანაზღაუროს მიყენებული ზიანი. განზრახვის ან უხეში გაუფრთხილებლობის დროს სახელმწიფო მოსამსახურე ან საჯარო მოსამსახურე სახელმწიფოსთან (მუნიციპალიტეტთან) ერთად, სოლიდარულად აგებს პასუხს. ამავე კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად კი, პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია, აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. საკასაციო სასამართლო დასახელებული მუხლების ერთობლივი ანალიზის შედეგად მიუთითებს, რომ ზიანის ანაზღაურებას ექვემდებარება მხოლოდ ის ზიანი, რომელიც არის ზიანის გამომწვევი მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეული ქმედების უშუალო შედეგი. ამასთან, ზიანის მიმყენებლის ქმედება უნდა გამომდინარეობდეს პირის სამსახურებრივი მოვალეობის შეუსრულებლობიდან. ამასთანავე, არაქონებრივი ზიანის ანაზღაურების წესს ითვალისწინებს ზემოაღნიშნული კოდექსის 413-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომლის თანახმად, არაქონებრივი ზიანისათვის ფულადი ანაზღაურება შეიძლება მოთხოვნილ იქნეს მხოლოდ კანონით ზუსტად განსაზღვრულ შემთხვევაში, გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების სახით." ამავე მუხლის მე-2 ნაწილით კი დადგენილია, რომ სხეულის დაზიანების ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შემთხვევებში დაზარალებულს შეუძლია მოითხოვოს ანაზღაურება არაქონებრივი ზიანისთვისაც.

აღსანიშნავია, რომ დ. ჩ-ას სასარჩელო მოთხოვნები მდგომარეობს შემდეგში: საქართველოს გენერალურ პროკურატურასთან მიმართებით, მან პროკურატურას მიაწოდა ინფორმაცია შესაძლო დანაშაულის ჩადენის ფაქტზე. მიუხედავად ინფორმაციის მიწოდებისა, გენერალურმა პროკურატურამ არ ჩაატარა შესაბამისი მოკვლევა და არ მოახდინა რეაგირება; საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სპეციალურმა პენიტენციურმა სამსახურმა სრულყოფილად არ გადასცა მოსარჩელეს მოთხოვნილი ინფორმაცია, შესაბამისად, ამავე სამსახურის უმოქმედობით შეეზღუდა სასამართლოში დაცვის უფლება; სსიპ აღსრულების ეროვნულმა ბიურომ არ აღასრულა ჯეროვნად სასამართლოს გადაწყვეტილება, რომლითაც დ. ჩ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროს დაევალა დ. ჩ-ასათვის გადაეცა ციხიდან განხორციელებული მისი კორესპონდენციის დამოწმებული ასლები, ასევე, ინფორმაცია აღნიშნული განცხადებების ადრესატთან გაგზავნის თაობაზე, ინფორმაცია ზემოაღნიშნულ (თითოეულ) განცხადებაზე დაწესებულების დირექტორის რეაგირების შესახებ (თარიღის და კანცელარიაში მისი რეგისტრაციის ნომრის ამსახველი მტკიცებულებების დამოწმებული ასლების სახით) და კორესპონდენციის ადრესატთან გაგზავნის დამადასტურებელი დოკუმენტების ასლები. ასევე, სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის №8 დაწესებულების დირექტორის წერილების დამოწმებული ასლები და სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის №8 დაწესებულების ექიმის - ცარო ჭინჭარაულის მიერ დ. ჩ-ას მიმართ შედგენილი ფორმა №IV-100-ა დამოწმებული ასლები. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში დ. ჩ-ას სააპელაციო სასამართლოს მიერ მართებულად განემარტა, რომ არ დასტურდებოდა ადმინისტრაციული ორგანოების მიერ განხორციელებულ ქმედებათა ერთობლიობა, რომელიც წარმოშობდა მათ მიერ სოლიდარულად მორალური ზიანის ანაზღაურების საფუძველს.

საკასაციო პალატა საქართველოს გენერალურ პროკურატურასთან მიმართებით იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას იმის თაობაზე, რომ მოცემულ შემთხვევაში, ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით საქმის განხილვის ფარგლებში, ადმინისტრაციული სასამართლოს კონტროლის უფლებამოსილება ვერ გავრცელდება პროკურატურის კონსტიტუციური უფლებამოსილების განხორციელების კანონიერებაზე, რაც სისხლის სამართლის საპროცესო კანონმდებლობით არის მოწესრიგებული. ადმინისტრაციული სასამართლო ვერ შეაფასებს ამ საქმიანობის ფარგლებში განხორციელებული ქმედებების კანონიერებას, რისი დადგენის გარეშეც ვერ იმსჯელებს ზიანის ანაზღაურებაზე. გამოძიების ფარგლებში მიღებული საპროცესო აქტების უკანონობა შეიძლება დადასტურდეს მხოლოდ შესაბამისი წესით - სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსით დადგენილი პროცედურების დაცვით. ადმინისტრაციული სასამართლო უფლებამოსილია, იმსჯელოს ნებისმიერი სახელმწიფო ორგანოს მიერ მიყენებული ზიანის ანაზღაურებაზე, თუმცა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუკი კანონით დადგენილი წესით დადასტურებულია საპროცესო მოქმედების უკანონობა.

რაც შეეხება მოთხოვნებს - ერთი მხრივ, სსიპ აღსრულების ეროვნულმა ბიურომ გადაწყვეტილების აღუსრულებლობითა და, მეორე მხრივ, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სპეციალური პენიტენციური სამსახურმა დოკუმენტების გაუცემლობით დაარღვიეს მისი კონსტიტუციური უფლება და რეალურად არ აღსრულებულა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის მიერ 2016 წლის 17 ნოემბერს მიღებული გადაწყვეტილება, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებით დადასტურებულ გარემოებებზე: კერძოდ, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს აღსრულების ეროვნული ბიუროს თბილისის სააღსრულებო ბიუროს 2019 წლის 2 აგვისტოს №58252 მიმართვის თანახმად, დ. ჩ-ას ეცნობა, რომ სააღსრულებო წარმოების ფარგლებში მოვალის მიერ 2018 წლის 19 ივლისის №MOC 7 18 00659429 და 2018 წლის 23 ივლისის №MOC 4 18 00672782 მიმართვებით გადაგზავნილი იყო №15 პენიტენციური დაწესებულების ყოფილი მსჯავრდებულის - დ. ჩ-ას საარქივო პირად საქმეში არსებული დოკუმენტაციის დამოწმებული ასლები, რომლითაც დასტურდება, რომ საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროდან გადმოგზავნილია სააღსრულებო ფურცლის ,,ბ“, ,,გ“ და ,,დ“ პუნქტებით გათვალისწინებული დოკუმენტაცია. ადრესატს, ასევე, ეცნობა, რომ ვინაიდან მოვალის მიერ წარდგენილი მასალებით სრულად ვერ ხდება დოკუმენტაციის იდენტიფიცირება, რომელიც მითითებულია სააღსრულებო ფურცლის ,,ა“ პუნქტში, თბილისის სააღსრულებო ბიუროს მიერ 2019 წლის 1 აგვისტოს A18085786-008/003 მიმართვით სპეციალური პენიტენციური სამსახურის პენიტენციური დეპარტამენტის №15 ნახევრად ღია და დახურული ტიპის თავისუფლების აღკვეთის დაწესებულებიდან დამატებით გამოთხოვილი იქნა მტკიცებულებები; საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სპეციალური პენიტენციური სამსახურის №15 ნახევრად ღია და დახურული ტიპის თავისუფლების აღკვეთის დაწესებულების 2019 წლის 16 აგვისტოს №245157/30 მიმართვის თანახმად, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს აღსრულების ეროვნული ბიუროს თბილისის სააღსრულებო ბიუროს, 2019 წლის 1 აგვისტოს №A18085786-008/003 მიმართვის პასუხად, მსჯავრდებულის დ. ჩ-ას საარქივო პირადი საქმიდან, გაეგზავნა დ. ჩ-ას №ჩ/426, №ჩ/427, №ჩ/378, №ჩ/399 განცხადებების დამოწმებული ასლები და აღნიშნული განცხადებებით, მისი შუამდგომლობების გადაგზავნის დამადასტურებელი დოკუმენტების დამოწმებული ასლები; საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს აღსრულების ეროვნული ბიუროს თბილისის სააღსრულებო ბიუროს 2019 წლის 30 აგვისტოს №64050 მიმართვის თანახმად, დ. ჩ-ას გაეგზავნა საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროს №8 პატიმრობისა და დახურული ტიპის თავისუფლების აღკვეთის დაწესებულების 2018 წლის 19 ივლისის №MOC 7 18 00659429 მიმართვა და თანდართული მასალა, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სპეციალური პენიტენციური სამსახურის №15 ნახევრად ღია და დახურული ტიპის თავისუფლების აღკვეთის დაწესებულების 2019 წლის 4 მარტის №62188/30 მიმართვა თანდართულ დოკუმენტებთან ერთად, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სპეციალური პენიტენციური სამსახურის №15 ნახევრად ღია და დახურული ტიპის თავისუფლების აღკვეთის დაწესებულების 2019 წლის 16 აგვისტოს №245157/30 მიმართვა და თანდართული მასალა.

ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ დ. ჩ-ამ ვერ დაადასტურა სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს მხრიდან მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით ზიანის მიყენების ფაქტი, რაც ზიანის ანაზღაურებაზე უარის თქმის საფუძველს ქმნის.

მოსარჩელე ზიანის ანაზღაურების საფუძვლად აგრეთვე მიმოწერის წესის დარღვევას ასახელებს, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „პატიმრობის კოდექსის“ მე-16 მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლითაც კანონით დადგენილ შემთხვევებში, გარანტირებულია პატიმართა/მსჯავრდებულთა მიმოწერის თავისუფლება. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად კი, ბრალდებულის/მსჯავრდებულის სახელზე შემოსული წერილების მისთვის ჩაბარებას, აგრეთვე ბრალდებულის/მსჯავრდებულის წერილების ადრესატისთვის გაგზავნას უზრუნველყოფს პატიმრობის/თავისუფლების აღკვეთის დაწესებულების ადმინისტრაცია. საქმეში არსებული არც ერთი მტკიცებულებით არ დასტურდება მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს თანამშრომელთა მართლსაწინააღმდეგო ქმედებების შედეგად მოსარჩელისთვის კანონმდებლობით მინიჭებული კომუნიკაციის (მიმოწერის) უფლების დარღვევა და შესაბამისად, ზიანის მიყენების ფაქტი. ასევე, უსაფუძვლოა დ. ჩ-ას განმარტებები იმის თაობაზე, რომ მას ადმინისტრაციული ორგანოების ქმედებით ხელი შეეშალა დაცვის უფლების განხორციელებაში.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. დ. ჩ-ას საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 11 მარტის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე გ. გოგიაშვილი

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

ნ. სხირტლაძე