საქმე №ბს-222(2კ-21) 16 სექტემბერი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: გოჩა აბუსერიძე

ბიძინა სტურუა

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 1 ოქტომბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2017 წლის 28 მარტს სს „...მა“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს მიმართ.

მოსარჩელემ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 16 სექტემბრის №34740 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 24 თებერვლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და სსიპ შემოსავლების სამსახურისთვის სს „...ის“ 2015 წლის 27 ივლისის საჩივრის განხილვისა და ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 18 მაისის გადაწყვეტილებით სს „...ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 16 სექტემბრის №34740 ბრძანება და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 24 თებერვლის გადაწყვეტილება. სსიპ შემოსავლების სამსახურს მოსარჩელის მიერ 2015 წლის 27 ივლისს წარდგენილი საჩივრის განხილვა და კანონით დადგენილ ვადაში ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 18 მაისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 1 ოქტომბრის განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 18 მაისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალებით დადგენილად მიიჩნია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 8 მაისის №24428 ბრძანებისა და №7-227 საგადასახადო მოთხოვნის სსიპ შემოსავლების სამსახურში გასაჩივრების შემდეგ, 2014 წლის 28 ივლისის №35231 ბრძანებით: (1) ზარალის გამოქვითვასთან დაკავშირებით, აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა არქივიდან გადამხდელის მიერ მითითებული დეკლარაციების გამოთხოვა და მიღებული დოკუმენტაციის გადაცემა სს „...ის“ ალტერნატიული საგადასახადო შემოწმების განმახორციელებელი პირისათვის. ამასთან, ალტერნატიული აუდიტის განმახორციელებელ პირს დაევალა, გადამხდელის მონაწილეობითა და მიღებული დოკუმენტაციის შესაბამისად შეესწავლა, ხომ არ უფიქსირდებოდა გადამხდელს შემოწმებულ პერიოდში გადმოსატანი ზარალი და სადავო პერიოდში მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 192-ე მუხლისა და დავის განხილვის პერიოდში მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 298-ე მუხლის შეზღუდვების გათვალისწინებით განეხორციელებინა დარიცხული თანხების კორექტირება (შემცირება); (2) ძირითადი საშუალების ხარჯად აღიარებასთან დაკავშირებით, ალტერნატიული აუდიტის განმახორციელებელ პირს დაევალა გადასახადის გადამხდელის მონაწილეობით შეესწავლა აღნიშნული საკითხი და სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში განეხორციელებინა დარიცხული თანხების კორექტირება (შემცირება). გადაწყვეტილების აღსრულების შედეგებზე ალტერნატიული აუდიტორის მიერ შედგა 2014 წლის 15 დეკემბრის №1777907 დასკვნა, რომლითაც გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულება არ დაკორექტირდა. სს „...მა“ 2015 წლის 27 ივლისს საჩივრით მიმართა სსიპ შემოსავლების სამსახურს და აღნიშნა, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ ალტერნატიული საგადასახადო შემოწმების განმხორციელებელი პირისათვის გადაცემულია, არქივიდან გადაგზავნილია მხოლოდ 2007 და 2008 წლების მოგების გადასახადის დეკლარაციები, რაც გადამხდელის მოსაზრებით, არ წარმოადგენდა სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 28 ივლისის №35231 ბრძანების აღსრულებას. სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 16 სექტემბრის №34740 ბრძანებით სს „...ის“ 2015 წლის 27 ივლისის საჩივარი დარჩა განუხილველი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლი „თ“ ქვეპუნქტით იმ მოტივით, რომ გადასახადის გადამხდელს 2007 წელს დაუფიქსირდა მოგება და არ უფიქსირდებოდა საგადასახადო ზარალი, შესაბამისად, 2014 წლის 15 დეკემბრის №177907 დასკვნა შესაბამისობაში იყო მოქმედ კანონმდებლობასთან. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 24 თებერვლის გადაწყვეტილებით ძალაში დარჩა სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 16 სექტემბრის №34740 ბრძანება.

პალატამ ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით მიუთითა, რომ სადავო საკითხის გადაწყვეტის მიზნით უნდა დადგენილიყო, რამდენად მოხდა სსიპ შემოსავლების სამსახურის ბრძანების აღსრულება.

სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა ალტერნატიული აუდიტორის 2014 წლის 15 დეკემბრის №1777907 დასკვნაზე, რომლის თანახმად, გადასახადის გადამხდელმა ვერ წარადგინა დასაბუთებული მტკიცებულება იმისა, რომ ორგანიზაციას 2007 წელს საგადასახადო კუთხით ჰქონდა 113403 ლარის ზარალი. დასკვნაში ზარალის წარმოშობასთან დაკავშირებით აღნიშნულია, რომ საზოგადოებას 2006 წლის პირველ ივლისს გაფორმებული ჰქონდა უძრავი ქონების იჯარის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, შპს „საქართველოს პლასტიკურ წარმოებას“ გადაეცა 1820 კვ.მ ფართი, კომერციული საქმიანობის განხორციელების მიზნით, სულ ყოველკვარტალური გადასახადი ხელშეკრულების თანახმად შეადგენდა 8736 აშშ დოლარს ექვივალენტით ლარებში. აღნიშნული ხელშეკრულების თანახმად „მოიჯარემ“ ჩაატარა სარემონტო სამუშაოები 103027 ლარის ოდენობით, აღნიშნული სამუშაოების ღირებულება საიჯარო ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში პროპორციულად უნდა ჩათვლილიყო საიჯარო ქირაში. შემოწმების პერიოდში აღმოჩნდა, რომ აღნიშნული თანხა ექვემდებარებოდა კაპიტალიზებას და „მეიჯარესთან“ წლის ბოლოს საამორტიზაციო ანარიცხების გზით ხარჯებში ჩამოწერას, რაც საზოგადოებას არ ჰქონდა განხორციელებული. ალტერნატიული აუდიტორის მითითებით, გადამხდელის აპელირება, რომ თითქოსდა მოიჯარის მხრიდან 2006 წელს განხორცილებული სარემონტო სამუშაოების ღირებულება წარმოადგენდა საზოგადოებისათვის 2007 წლის ზარალს, არ შეესაბამებოდა სიმართლეს და შესაბამისად, აღნიშნულ ნაწილში დარიცხული თანხები კორექტირებას (შემცირებას) არ დაექვემდებარა.

ალტერნატიული აუდიტორის 2016 წლის 5 მაისის დასკვნის თანახმად, 2001-2006 წლების მოგების გადასახადის ყოველწლიური დეკლარაციებით ირკვევა შემდეგი: 1) 2001 წელს სს „...მა“ მიიღო ზარალი 11636 ლარით; 2) 24.02.2016 წლის საარქივო სამმართველოს №21418-21-02 სამსახურებრივი ბარათის თანახმად 2002-2003 წლების მოგების გადასახადის დეკლარაციები საარქივო სამმართველოში არ ინახება; 3) 2004 წელს სს „...მა“ მიიღო მოგება 25444 ლარი და ანალოგიური თანხით შეამცირა წინა წლების ზარალი; 4) 2005 წელს სს „...მა“ მიიღო ზარალი 10301 ლარი, რომელიც გადატანილი უნდა იქნეს მომდევნო პერიოდებში; 5) 2006 წელს სს „...მა“ მიიღო ზარალი 5003 ლარი, რომელიც გადაიტანება მომდევნო პერიოდებში; 6) 2007 წელს კი სს „...მა“ მიიღო დასაბეგრი მოგება 13793 ლარი და დეკლარაციაში დააფიქსირა წინა წლების ზარალი 33683 ლარი. 7) 2008 წელს კი სს „...მა“ მიიღო დასაბეგრი მოგება 24852 ლარი და დეკლარაციაში დააფიქსირა წინა წლების ზარალი 81961 ლარი. მოცემული დასკვის მიხედვით, გადამხდელს რომ ჰქონოდა გამოსაქვითი წინა წლების ზარალი 33681 ლარზე მეტი, ბუნებრივია, ის ჩაწერდა რეალურად გამოსაქვითი ზარალის თანხას. ასევე დასკვნაში მიეთითა, რომ 2007 წლის მოგების გადასახადის დეკლარაციიდან გათვალისწინება მოხდა 33681 ლარის, როგორც წინა წლების ზარალის, ნაცვლად 5003 ლარი. აღნიშნულის წინაპირობად აუდიტორი უთითებს იმ ფაქტზე, რომ 2006 წლის მოგების გადასახადის დეკლარაციის გადამოწმების საშუალება არ მიეცა, ვინაიდან საარქივო სამმართველოდან მიწოდებულ იქნა მხოლოდ 2007-2008 წლების მოგების გადასახადის დეკლარაციები, ხოლო 2006 წლის მოგების გადასახადის დეკლარაციაზე სიტყვიერად ეთქვა უარი ხანდაზმულობის მოტივით. დასკვნის შესაბამისად, აუდიტორი მიიჩნევდა, რომ გადასახადის გადამხდელს ტექნიკურად არ ჰქონდა ასახული 2006 წლის მოგების ყოველწლიურ დეკლარაციაში ზარალის სახით ის რეალური ზარალის თანხა, რომელიც შეიძლება მას მიეღო 2006 წელს გაწეული კაპიტალიზებადი ხარჯის თანხის - 10302731 ლარის ოდენობით, რომლის ხარჯებში გამოქვითვის უფლებასაც აძლევდა მას იმ დროს მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 183-ე მუხლის მე-13 ნაწილი. აღნიშნულის გათვალისწინებით, ზარალი 2006 საგადასახადო წელს იქნებოდა არა 5003 ლარი, არამედ 108030,31 ლარი (5003+103027,31).

გამომდინარე აქედან, დასკვნაში მიეთითა, რომ თუ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭო გაითვალისწინებდა ზემოაღნიშნულ გარემოებას და დააზუსტებინებდა გადასახადის გადამხდელს 2006 წლის ყოველწლიურ დეკლარაციას, მაშინ გადასახადის გადამხდელს დაუფიქსირდებოდა წინა წლების ზარალი 108030,31 ლარის ოდენობით, რომელსაც გადასახდის გადამხდელი გულისხმობდა, მაგრამ ფაქტიურად ტექნიკურად არ ჰქონდა ასახული 2006 წლის მოგების გადასახადის წლიური დეკლარაციის მე-11 გრაფაში. ამ შემთხვევაში, ალტერნატიული შემმოწმებლის მოსაზრებით, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოს მიერ ზემოაღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით კეთილი ნების გამოვლენის შემთხვევაში, გადამხდელს თავისთავად გაუუქმდებოდა დარიცხული როგორც ძირითადი თანხა, ასევე, საურავები.

სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა მოსარჩელის ახსნა-განმარტებითა და საქმის სხვა მასალებით დადგენილი იმ გარემოების შესახებ, რომ საზოგადოება ზარალის წარმოშობას უკავშირებს 2006 წლის პირველ ივლისს გაფორმებულ უძრავი ქონების იჯარის ხელშეკრულებას, რომლის თანახმად, „მოიჯარემ“ ჩაატარა სარემონტო სამუშაოები 103027 ლარის ოდენობით. შესაბამისად, 2006 წელს განხორცილებული სარემონტო სამუშაოების ღირებულება წარმოადგენს საზოგადოებისათვის 2007 წლის ზარალს. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატისათვის გაუგებარია თუ როგორ უნდა მოახდინოს სს „...ის“ 2002-2003 წლების მოგების გადასახადის დეკლარაციების შინაარსის შესწავლამ გავლენა 2014 წლის 6 იანვრის ალტერნატიული საგადასახადო შემოწმების აქტით დამატებით დარიცხული თანხების კორექტირებაზე. გარდა ამისა, საგულისხმოა, რომ სს „...ს“ 2007 წელს უფიქსირდება შემოსავლების გადამეტება 47474 ლარით, გამოქვითულია წინა წლის ზარალი 33681 ლარი და 2007 საგადასახადო წელს უფიქსირდება დასაბეგრი მოგება 13793 ლარი. გამოანგარიშებულია კუთვნილი მოგების გადასახადი 2758 ლარი და გადახდილია ბიუჯეტში. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, უდავოა, რომ მოსარჩელის მიერ მითითებული - სარემონტო სამუშაოების გამო გაწეული 103027 ლარის ხარჯის გარდა, საწარმოს ზარალი იქნა განულებული, ვინაიდან საწარმოს 2007 წლის მდგომარეობით უფიქსირდებოდა წმინდა მოგება 13 793 ლარის ოდენობით.

სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებას წარმოადგენს იმის დადგენა, შესაბამისი მტკიცებულებებით დასტურდება თუ არა სს „...ის“ მიერ 2006 წელს სარემონტო სამუშაოების ჩატარება და ამ მიზნით 103027 ლარის ოდენობის ხარჯის გაწევის ფაქტი. პალატის მითითებით, საგულისხმოა, რომ დავის განმხილველი ორგანოების მიერ არ ყოფილა გამოთხოვილი და შესწავლილი 2006 წლის პირველ ივლისს სს „...ის“ მიერ გაფორმებული უძრავი ქონების იჯარის ხელშეკრულება, მისი შინაარსი და ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების ფარგლებში, მოსარჩელის მიერ სარემონტო სამუშაოების ჩატარებისა და მის მიერ 103027 ლარის ოდენობით ხარჯის გაწევის დამადასტურებელი მტკიცებულებები. პალატამ მიუთითა, რომ 2006 წელს გაწეული კაპიტალიზებადი ხარჯის თანხის - 10302731 ლარის ხარჯებში გამოქვითვის უფლებას მოსარჩელეს აძლევდა იმ დროს მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 183-ე მუხლის მე-13 ნაწილი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, თუ შესაბამისი მტკიცებულებების წარდგენის გზით სს „...ის“ მიერ უტყუარად დადასტურდებოდა ზემოაღნიშნული ხარჯების გაღების ფაქტი, დავის განმხილველ ორგანოს შეეძლო მოეხდინა ალტერნატიული საგადასახადო შემოწმების აქტით დამატებით დარიცხული თანხების დაკორექტირება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 1 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

საქმესთან არსებული მასალების და ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, ვინაიდან შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 28 ივლისის №35231 ბრძანებით, ალტერნატიული აუდიტის განმახორციელებულ პირს დაევალა აუდიტის დეპარტამენტიდან მიღებული დოკუმენტაციის საფუძველზე ზარალის გამოქვითვასთან დაკავშირებით საკითხის დამატებით შესწავლა, კერძოდ, ხომ არ უფიქსირდებოდა გადამხდელს შესამოწმებელ პერიოდში გადმოსატანი ზარალი, ხოლო შემმოწმებლისათვის წარდგენილი დოკუმენტებით დადგინდა, რომ საზოგადოებას 2007 წლის საანგარიშო პერიოდზე უფიქსირდება მოგება და არ უფიქსირდება საგადასახადო ზარალი, რომელიც შესაძლოა წინა წლის ზარალიდან ჰქონოდა გადმოტანილი, კასატორი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო მიიჩნევს, რომ ალტერნატიული აუდიტორის ქმედება კანონშესაბამისი, ხოლო სსიპ შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილება მართლზომიერია. კასატორის - სსიპ შემოსავლების სამსახურის განმარტებით, ზემდგომი ადმინისტრაციული ორგანო გადაწყვეტილების მიღებისას ეყრდნობა და იზიარებს ალტერნატიული აუდიტის განმახორციელებელი პირის პოზიციასა და დასკვნებს, შესაბამისად, არასწორია სასამართლოს მითითება მასზედ, რომ დავის განმხილველ არც ერთ ორგანოს შემმოწმებლის მიერ გაცემულ დასკვნაზე არ უმსჯელია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 29 მარტისა და 15 აპრილის განჩინებებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებსდა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენს სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 16 სექტემბრის №34740 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 24 თებერვლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და სსიპ შემოსავლების სამსახურისათვის სს „...ის“ 2015 წლის 27 ივლისის საჩივრის განხილვის გზით ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება. მოცემული დავის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებას წარმოადგენს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „თ“ ქვეპუნქტის გამოყენების კანონიერების დადგენა და იმის შემოწმება, თუ რამდენად სწორად იქნა სს „...ის“ საჩივარი განუხილველად დატოვებული.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას მასზედ, რომ მოცემულ შემთხვევაში არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებას წარმოადგენს იმის დადგენა, შესაბამისი მტკიცებულებებით დასტურდება თუ არა სს „...ის“ მიერ 2006 წელს სარემონტო სამუშაოების ჩატარება და ამ მიზნით 103027 ლარის ოდენობის ხარჯის გაწევის ფაქტი. საგულისხმოა, რომ დავის განმხილველი ორგანოების მიერ არ ყოფილა გამოთხოვილი და შესწავლილი 2006 წლის პირველ ივლისს სს „...ის“ მიერ გაფორმებული უძრავი ქონების იჯარის ხელშეკრულება, მისი შინაარსი და აღნიშნული ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების ფარგლებში, მოსარჩელის მიერ სარემონტო სამუშაოების ჩატარებისა და მის მიერ 103027 ლარის ოდენობით ხარჯის გაწევის დამადასტურებელი მტკიცებულებები. 2006 წელს გაწეული კაპიტალიზებადი ხარჯის თანხის - 10302731 ლარის ხარჯებში გამოქვითვის უფლებას მოსარჩელეს აძლევდა იმ დროს მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 183-ე მუხლის მე-13 ნაწილი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, თუ შესაბამისი მტკიცებულებების წარდგენის გზით სს „...ის“ მიერ უტყუარად დადასტურდებოდა ზემოაღნიშნული ხარჯების გაღების ფაქტი, დავის განმხილველ ორგანოს შეეძლო მოეხდინა ალტერნატიული საგადასახადო შემოწმების აქტით დამატებით დარიცხული თანხების დაკორექტირება.

აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებებისა და სამართლებრივი ნორმების ურთიერთშეჯერებისა და ანალიზის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურმა ისე დატოვა გადასახადის გადამხდელის საჩივარი განუხილველი, რომ ფაქტობრივად არც გამოუკვლევია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე მტკიცებულებები, არ შეუფასებია და არ უმსჯელია სს „...ის“ არგუმენტებზე, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც სადავო პერიოდში მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 192-ე მუხლის მე-2 ნაწილი გადასახადის გადამხდელს აძლევდა შესაძლებლობას 5 წლამდე ვადით გადაეტანა ზარალი.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა. ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 1 ოქტომბრის განჩინება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

ბ. სტურუა