ბს-650(კ-19) 25 ნოემბერი, 2021წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, გიორგი გოგიაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა ი/მ ვ. ა-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 31.10.2018წ. განჩინებაზე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ი/მ ვ. ა-ემ 18.12.2015წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე სსიპ შემოსავლებისა სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 05.12.2014წ. N50566 ბრძანების, 05.12.2014წ. N005-166 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 10.03.2015წ. N7292 ბრძანების და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 20.11.2015წ. გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 16.02.2017წ. გადაწყვეტილებით ი/მ ვ. ა-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 31.10.2018წ. განჩინებით ვ. ა-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ჩატარდა ი/მ ვ. ა-ის საქმიანობის გასვლითი სრული საგადასახადო შემოწმება, რომლის შედეგებზეც გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის 03.12.2014წ. საგადასახადო შემოწმების აქტი. საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის 05.12.2014წ. ბრძანება და ვ. ა-ეს წარედგინა აუდიტის დეპარტამენტის 05.12.2014წ. საგადასახადო მოთხოვნა. შედეგად, მეწარმეს დაერიცხა სულ 976 220,26 ლარი. საგადასახადო შემმოწმებლის მიერ ი/მ ვ.ა-ის 2009-2012 წლების საშემოსავლო გადასახადის განსაზღვრისათვის გამოყენებულ იქნა არაპირდაპირი მეთოდი იმ გარემოებებზე მითითებით, რომ მეწარმე არ ახორციელებდა ბუღალტრულ აღრიცხვას კანონმდებლობით გათვალისწინებული ნორმითა და წესით; შესამოწმებელ პერიოდში დაჯარიმებული იყო საკონტროლო-სალარო აპარატის წესებისა და საბაჟო პროცედურების დარღვევისთვის; 2013 წელს ჩატარებული ინვენტარიზაციის შედეგად გამოუვლინდა სასაქონლო-მატერიალური მარაგების დანაკლისი. შემოწმების შედეგად შესწავლილი იქნა გადამხდელის ანგარიშ-ფაქტურები, მოხდა შესყიდვის თვითღირებულების შეფარდება რეალიზაციასთან (იდენტიფიცირებადი საქონლის მიხედვით), რის შედეგადაც დადგინდა წლების მიხედვით საშუალო ფასნამატი, რომელმაც 2009, 2010 და 2011 წლებში შეადგინა 25%, ხოლო 2012 წელს - 18%. სააპელაციო პალატამ მართებულად მიიჩნია დავის გადაწყვეტის პროცესში საგადასახდო ვალდებულებების განსაზღვრისას საგადასახდო კოდექსის 73.5 მუხლზე დაყრდნობა და აღნიშნა, რომ პირდაპირი და არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენების გზით დარიცხვის უფლების გამოყენებისათვის გადამწყვეტია 73.5 მუხლით განსაზღვრული მინიმუმ ორი პირობის არსებობა. განსახილველ შემთხვევაში საგადასახადო ორგანომ საგადასახადო ვალდებულების არაპირდაპირი მეთოდით დარიცხვის საფუძვლად მიუთითა კონკრეტულ გარემოებებზე, რომელთა არსებობამაც განაპირობა მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილით (2004 წლის საგადასახადო კოდექსის 104-ე მუხლის მე-2 ნაწილით) გათვალისწინებული უფლების გამოყენება, კერძოდ, ი/მ არ ახორციელებდა ბუღალტრულ აღრიცხვას კანონმდებლობით გათვალისწინებული ნორმითა და წესით; შესამოწმებელ პერიოდში დაჯარიმებული იყო საკონტროლო-სალარო აპარატის წესებისა და საბაჟო პროცედურების დარღვევისთვის; 2013 წელს ჩატარებული ინვენტარიზაციის შედეგად გამოუვლინდა სასაქონლო-მატერიალური მარაგების დანაკლისი. ამდენად, ზემოაღნიშნულ ნორმებსა და დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე (რომელიც აპელანტს სადავოდ არ გაუხდია) მითითებით, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ არსებობდა არაპირდაპირი მეთოდით დარიცხვის წინაპირობები. სააპელაციო სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია ი/მ ვ. ა-ის მითითება იმის თაობაზე, რომ ფასნამატის ოდენობები უნდა განსაზღვრულიყო საქონლის სახეობების მიხედვით და მთელი წლის მანძილზე არ უნდა ყოფილიყო უცვლელი. სააპელაციო პალატამ დადგენილად ჩათვალა, რომ შემოწმების დროს შესწავლილი იქნა გადამხდელის ანგარიშ-ფაქტურები, მოხდა შესყიდვის თვითღირებულების შეფარდება რეალიზაციასთან (იდენტიფიცირებადი საქონლის მიხედვით), რის შედეგადაც დადგინდა წლების მიხედვით საშუალო ფასნამატი. ამასთან, პირველი ინსტანციის სასამართლო სხდომაზე გამოცხადებული აუდიტორის განმარტის თანახმად, ის დაეყრდნო ელექტრონულ ბაზაში არსებულ ინფორმაციას, რამდენადაც ბაზაში ინფორმაცია დაცული იყო 2011 წლის პირველი იანვრიდან პერიოდზე, 2011 წლის მონაცემების გავრცელება მოხდა 2009 და 2010 წლებზე. ამდენად, განსახილველ შემთხვევაში შემოწმება დაეყრდნო უშუალოდ გადასახადის გადამხდელის ინფორმაციას, ფასის განსაზღვრა მოხდა ი/მ-ის მიერ წარდგენილი ინფორმაციის საფუძველზე. კონკრეტული მეწარმის მიმართ მის შესახებ არსებული ინფორმაციის საფუძველზე გამოანგარიშებული გადასახადი არის უფრო მაღალი სიზუსტის მატარებელი, ვიდრე სხვა მე-3 პირებთან ჩატარებული შემოწმების შედეგად გამოვლენილი მონაცემები, რომლის გამოყენებაც უნდა მოხდეს იმ პირობებში, როდესაც უშუალოდ კონკრეტული გადასახადის გადამხდელის შემოწმება არ იძლევა საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის შესაძლებლობას. საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლით განსაზღვრულია, რომ გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სწორად და დროულად აღრიცხოს შემოსავლები და ხარჯები დოკუმენტურად დადასტურებულ მონაცემთა საფუძველზე, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე. სადავოდ არ არის გამხდარი ის გარემოება, რომ ი/მ ვ. ა-ეს არ გააჩნდა პირველადი სააღრიცხვო დოკუმენტები და ბუღალტერია არ იყო ნაწარმოები სათანადო წესით, რაც შეუძლებელს ხდიდა ფასნამატის დადგენას თითოეული საქონლის მიმართ, შესაბამისად, პალატის მოსაზრებით, საშუალო ფასნამატის განსაზღვრა და გამოყენება, არ ქმნიდა დარიცხვის არაკანონიერად მიჩნევის საფუძველს. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა საგადასახადო კოდექსის 105-ე მუხლზე (იმავე შინაარსს ატარებდა 2010 წლამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლი), რომლის მიხედვით, გამოქვითვას ექვემდებარება მხოლოდ დოკუმენტურად დადასტურებული ხარჯი. ნორმა რაიმე დათქმას ობიექტური გარემოებების არსებობის გამო ხარჯების დოკუმენტურად დადასტურების შეუძლებლობისას მათი სრულად გათვალისწინების თაობაზე არ შეიცავს. შესაბამისად, მითითება იმის შესახებ, რომ დოკუმენტაცია დაიწვა და ამ საფუძვლით, ხარჯი ექვემდებარება სრული მოცულობით გამოქვითვას, სააპელაციო სასამართლოს მიერ არ იქნა გაზიარებული. ამავდროულად სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელესთან მიმართებაში გამოყენებულია ის ერთიანი მიდგომა, რომელიც უკავშირდება N0256 სიტუაციური სახელმძღვანელოს გამოყენებას. აღნიშნული სიტუაციური სახელმძღვანელო, იმ პირობებში, როდესაც ვერ ხერხდება შემოსავლების იდენტიფიცირება იმ საქონლის სახეობებისა და ღირებულების მიხედვით, რომლის რეალიზაციითაც მიღებულია ისინი, ადგენს შესაძლებლობას ხარჯად ჩაითვალოს გადამხდელის მიერ დაფიქსირებული თანხა, მაგრამ არა უმეტეს მისი საბაზრო ღირებულების 75%-ის ოდენობით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 31.10.2018წ. განჩინება ი/მ ვ. ა-ემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა. კასატორმა აღნიშნა, რომ საგადასახადო ორგანო არ იყო უფლებამოსილი ი/მ ვ. ა-ის საგადასახადო ვალდებულებები განესაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით, ვინაიდან არ საბუთდება საგადასახადო კოდექსის 73.5 მუხლში მითითებული რომელიმე დარღვევის არსებობა. კასატორი მიიჩნევს, რომ დარიცხვის კანონიერების შემოწმებისას უნდა შეფასებულიყო ვალუტის კურსის რყევის გავლენა. ამასთანავე, უნდა მომხდარიყო იმ გარემოების გათვალისწინება, რომ ვ. ა-ის სახლში გაჩენილი ხანძრის დროს განადგურდა ხარჯის დამადასტურებელი დოკუმენტაცია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი/მ ვ. ა-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საკასაციო სასამართლო სააპელაციო პალატის გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში (სსკ-ის 404.1 მუხ.). საკასაციო საჩივარი შეიცავს მხოლოდ სამ პრეტენზიას, კერძოდ, კასატორი თვლის, რომ არ არსებობდა საგადასახადო კოდექსის 73.5 მუხლის გამოყენების წინაპირობები; არ შეფასებულა დოლარის კურსის ცვლილების გავლენა საქონლის ფასზე და არ გათვალისწინებულა ხანძრის შედეგად მეწარმის ხარჯის დამადასტურებელი დოკუმენტაციის განადგურების ფაქტი. ამასთანავე, საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს სააპელაციო სასამართლოს მიერ განვითარებული მსჯელობის უსწორობის დასაბუთებას, ნორმის განმარტებისას თუ ფაქტობრივი გარემოებების დადგენისას დაშვებულ ხარვეზებზე მითითებას. გასათვალისწინებელია, რომ ი/მ ვ. ა-ის საკასაციო საჩივარს საკასაციო პალატის მიერ თავდაპირველად დაუდგინდა ხარვეზი და დაევალა სასამართლოში დასაბუთებული საკასაციო საჩივრის წარდგენა, რის შემდეგაც იქნა წარდგენილი განსახილველი საკასაციო საჩივარი.

საკასაციო საჩივარში სათანადო პრეტენზიების არარსებობის პირობებში, საკასაციო პალატა იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრებას არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით დარიცხვის განხორციელების მართებულობასთან დაკავშირებით, რადგან საგადასახადო კოდექსის 73.5 მუხლის თანახმად, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილია პირის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვროს არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით, უკეთუ პირს არ აქვს სააღრიცხვო დოკუმენტაცია ან სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის დადგენა და არსებობს ერთზე მეტი შემდეგი პირობა: ადგილი აქვს პირის აქტივების დაუსაბუთებელ ზრდას; პირის მიერ ეკონომიკური საქმიანობისათვის ან/და პირადი მოხმარებისათვის გაწეული ხარჯი აჭარბებს დეკლარირებულ შემოსავალს; მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად საგადასახადო შემოწმების დაწყების შესახებ საგადასახადო ორგანოს შესაბამისი აქტით განსაზღვრულ შესამოწმებელ პერიოდში გამოვლენილია პირის მიერ საგადასახადო სამართალდარღვევის ჩადენის ორი ან მეტი შემთხვევა; გამოვლენილია არსებითი სხვაობა პირის მიერ საგადასახადო ორგანოსათვის წარდგენილ/დეკლარირებულ დაბეგვრასთან დაკავშირებულ მონაცემებსა და მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად ფაქტობრივად დაფიქსირებულ მონაცემებს შორის. განსახილველ შემთხვევაში, საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებად არის მიჩნეული, რომ მეწარმე არ ახორციელებდა ბუღალტრულ აღრიცხვას კანონმდებლობით გათვალისწინებული წესით, ამასთანავე, შესამოწმებელ პერიოდში გამოვლენილ იქნა ი/მ ვ. ა-ის მიერ სამართალდარღვევის ჩადენის არაერთი შემთხვევა: დაჯარიმებულ იქნა საკონტროლო სალარო აპარატის წესებისა და საბაჟო პროცედურების დარღვევისთვის, აგრეთვე 2013წ. ჩატარებული ინვენტარიზაციის შედეგად გამოუვლინდა სასაქონლო-მატერიალური მარაგების დანაკლისი. კასატორს არ წარუდგენია აღნიშნული გარემოებების უსწორობის დამდგენი სათანადო მტკიცებულებები, საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს პრეტენზიებს აღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, რის გამო საკასაციო პალატა იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრებას, არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების მართლზომიერებასთან დაკავშირებით.

კასატორის მითითება მის საცხოვრებელ სახლში ხანძრის გაჩენის შესახებ არ ასაბუთებს დარიცხვის არამართლზომიერებას, რადგან საწარმოს იურიდიული მისამართი არ ემთხვევა იმ საცხოვრებელი სახლის მისამართს, რომელშიც გაჩნდა ხანძარი. მხოლოდ მხარის ახსნა-განმარტება, რომ საწარმოს ხარჯის დამდგენი დოკუმენტაცია წაღებული იყო სხვა მისამართზე, არ არის სარწმუნო. შესაბამისად, ის გარემოება, რომ ხარჯის განმსაზღვრელი დოკუმენტაცია ხანძრის შედეგად განადგურდა, არ არის სათანადოდ დასაბუთებული. საგადასახადო კოდექსის შესაბამისად, ყველა ხარჯი დოკუმენტურად უნდა იყოს დადასტურებული, სწორედ ამგვარად დადასტურებული ხარჯი გამოიქვითება ერთობლივი შემოსავლიდან, თუ კანონმდებლობით სხვა რამ არ არის დადგენილი (105-ე მუხ.). განსახილველ შემთხვევაში, კასატორმა ვერ დაასაბუთა ხარჯის განსაზღვრის საგადასახადო ორგანოს მიერ გამოყენებული წესის უსწორობა.

რაც შეეხება კასატორის მითითებას დოლარის კურსის ცვალებადობის შესახებ, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ კასატორი მართალია უთითებს დარიცხვისას აღნიშნული გარემოების გათვალისწინების საჭიროებაზე, თუმცა არ ასაბუთებს ამ გარემოების გათვალისწინების შემთხვევაში განხორციელებული დარიცხვის გადამხდელის სასარგებლოდ ცვლილებას. კასატორი აღნიშნავს, რომ არ არის დასაბუთებული ვალუტის კურსის რყევა მოახდენდა თუ არა საქონლის ფასის მყისიერ ცვლილებას. საკაციო საჩივრის ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებული პრეტენზიის გრაფაში ი/მ ვ. ა-ე უთითებს, რომ სასამართლომ არ დაადგინა თუ რა ცვლილებას გამოიწვევდა ვალუტის კურსის შეცვლა. ამდენად, კასატორი არ ასაბუთებს, რომ ვალუტის კურსის ცვლილების გათვალისწინების შემთხვევაში განხორციელებული დარიცხვის ოდენობა მის სასარგებლოდ შეიცვლებოდა. მხოლოდ ზოგადი მითითება დარიცხვის განხორციელებისას ვალუტის კურსის რყევის გათვალისწინების საჭიროებაზე საკასაციო საჩივრის დაშვების წინაპირობას არ ქმნის.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც ი/მ ვ. ა-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ი/მ ვ. ა-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2.უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 31.10.2018წ. განჩინება;

3. მ. ჩ-ს (პ.ნ. ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 03.06.2019წ. №0 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70%, - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

გ. გოგიაშვილი