საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

Nბს-409(კს-21) 28 სექტემბერი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გოჩა აბუსერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ბიძინა სტურუა

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორი (მოსარჩელე) - „...ი“ (...)

პროცესუალური მოწინააღმდეგე - საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისია

მესამე პირები - შპს „კ...ის“ სპეციალური მმართველი მ. ს-ე, შპს „კ...ი“ (დირექტორი - რ. კ-ე), „ნ...ი“

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 7 აპრილის განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

2020 წლის 3 ნოემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა „...მა“, მოპასუხე საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის მიმართ და მოითხოვა შპს „კ...ისთვის“ სპეციალური მმართველის დანიშვნის შესახებ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2020 წლის 1 ოქტომბრის Nგ-20-18/747 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა.

მოსარჩელის განმარტებით, 2019 წლის დასაწყისში „ვ...იმ“ (აქციების ბენეფიციარი მესაკუთრე - აზერბაიჯანის მოქალაქე ნ. ჰ-ი) შეიძინა 49% აქცია ბრიტანეთის ვირჯინიის კუნძულებზე რეგისტრირებულ კომპანია „ნ...ში“ (გამყიდველი ხ. მ-ა). „ნ...ო“ პირდაპირ და არაპირდაპირ ფლობს 100%-იან წილს ელექტრონული კომუნიკაციების სექტორში ავტორიზებულ შპს „კ...ში“. თავის მხრივ, „ინთერნეიშენელ ონლაინ ნეთვორქს ლიმითედის“ აქციების 100%-ს ფლობს „ნ...ი“. „ვ...თან“ გარიგების დადებამდე „კ...ს“ არ მიუმართავს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიისათვის „ნ...ოს“ ბენეფიციარი მესაკუთრის ცვლილებაზე წინასწარი თანხმობის მოპოვების მიზნით. აღნიშნულის გამო, კომისიამ „კ...ი“ მიიჩნია „ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ“ საქართველოს კანონის დამრღვევად და დაავალა გარიგების შებრუნება - მესამე პირებს შორის დადებულ გარიგებამდე არსებული წილობრივი მდგომარეობის აღდგენა. შესაბამისი ვალდებულების შეუსრულებლობის გამო, კომისიამ მიიღო არაერთი გადაწყვეტილება შპს „კ...ის“ დაჯარიმების თაობაზე. ამასთან, 2020 წლის 1 ოქტომბრის Nგ-20-18/747 გადაწყვეტილებით , გარიგების შებრუნების უზრუნველყოფის მიზნით შპს „კ...ს“ დაენიშნა სპეციალური მმართველი შეუსაბამოდ ფართო უფლებამოსილებებით, რითაც მნიშვნელოვნად იზღუდება „კ...ის“ და მისი მესაკუთრეების, მათ შორის, „...ის“ უფლებები და კანონიერი ინტერესები.

ამავე სარჩელით, უზრუნველყოფის ღონისძიების სახით მოთხოვნილ იქნა გასაჩივრებული აქტის მოქმედების შეჩერება, საქმეზე სასამართლოს მიერ გამოტანილი საბოლოო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 6 ნოემბრის განჩინებით არ დაკმაყოფილდა „...ის“ შუამდგომლობა გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ- სამართლებრივი აქტის მოქმედების შეჩერების თაობაზე, რაც გასაჩივრდა კერძო საჩივრით მოსარჩელის მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთ პალატის 2021 წლის 1 მარტის განჩინებით დაკმაყოფილდა „...ის“ (...) კერძო საჩივარი; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 6 ნოემბრის განჩინება; „...ის“ (...) შუამდგომლობა სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შესახებ დაკმაყოფილდა; შეჩერდა საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2020 წლის 1 ოქტომბრის Nგ-20-18/747 გადაწყვეტილების მოქმედება მოცემულ საქმეზე სასამართლოს მიერ გამოტანილი საბოლოო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე.

საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულმა კომისიამ 2021 წლის 15 მარტს შუამდგომლობით მიმართა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს და ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29-ე მუხლის მე-8 ნაწილის საფუძველზე, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა მოტივით, საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2020 წლის 1 ოქტომბრის Nგ-20-18/747 გადაწყვეტილების მოქმედების შეჩერების შესახებ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2021 წლის 1 მარტის განჩინების გაუქმება მოითხოვა. კომისიამ მიუთითა, რომ 2020 წლის 15 დეკემბერს შპს „კ...ის“ დირექტორმა კომპანიის სპეციალურ მმართველს შესათანხმებლად წარუდგინა ორი ურთიერთგაგების მემორანდუმი, რომელთა გაფორმების ინიციატივა შპს „კ...ის“ წილის მფლობელებს ეკუთვნოდათ. ერთი მემორანდუმი უნდა გაფორმებულიყო ყაზახურ კომპანია სს „ტ...თან“, ხოლო მეორე - თურქულ კომპანია სს „S...“-თან. შუამდგომლობის ავტორის მოსაზრებით, აღნიშნული მემორანდუმებით დასტურდება შპს „კ...ის“ ახალი უკანონო მიზანმიმართული ქმედებები, მიმართულია სატელეკომუნიკაციო ბაზარზე ქვეყნის რეგიონული კონკურენტუნარიანობის ხელყოფისაკენ. ამ პირობებში, სპეციალური მმართველმა უარი თქვა მემორანდუმების გაფორმებაზე, შესაბამისად აღიკვეთა მორიგი უკანონო ქმედება. გარდა აღნიშნულისა, შუამდგომლობის ავტორის განმარტებით, საქართველოსა და ნ. ჰ-ს შორის მიმდინარე საერთაშორისო საარბიტრაჟო დავის ფარგლებში, 2021 წლის თებერვალში ცნობილი გახდა, რომ როდესაც საქართველოს საერთო სასამართლოებში მიმდინარეობდა დავა შპს „კ...ის“ 49% წილის საქართველოს კომუნიკაციების კომისიის წინასწარი თანხმობის გარეშე, კანონდარღვევით გასხვისების გამო, 2020 წლის აგვისტოში, ასევე კანონდარღვევით და საქართველოს თანხმობის გარეშე, ნ. ჰ-მა დამატებით, არაპირდაპირ შეიძინა შპს „კ...ის“ 51% წილი. იგი ამ დროისათვის წარმოადგენს შპს „კ...ის“ წილის 100%-ის უკანონო მფლობელს, რაც კიდევ უფრო ზრდის მის უფლებამოსილებებს შპს „კ...ში“ და შესაბამისად, ზრდის საქართველოს სატელეკომუნიკაციო ბაზრის რეგიონული კონკურენტუნარიანობის შესუსტების რისკებს. ამ პირობებში, საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის მიერ შპს „კ...ში“ დანიშნული სპეციალური მმართველი არის ერთადერთი შემაკავებელი მექანიზმი, საქართველოს სატელეკომუნიკაციო ბაზრისა და შესაბამისად, მილიონობით აბონენტისათვის გამოუსწორებელი ზიანის თავიდან ასაცილებლად.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 7 აპრილის განჩინებით საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის განცხადება დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 1 მარტის განჩინება „...ის“ (...) კერძო საჩივრის დაკმაყოფილებისა და სარჩელის უზრუნველყოფის თაობაზე შუამდგომლობის დაკმაყოფილების შესახებ.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29-ე მუხლის მე-8 პუნქტზე, ასევე სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-422-ე მუხლებზე, 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტზე და ამავე მუხლის მე-3 ნაწილზე, საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2018 წლის 7 დეკემბრის N2/8/765 გადაწყვეტილებაზე (საქმე „დავით ძოწენიძე საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“), და მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტთან ერთად, სახეზეა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29-ე მუხლის მე-8 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევა, რომელიც „ვ“ ქვეპუნქტზე უფრო ვრცელი სამართლებრივი არეალის დამფარველია.

სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა ახლად აღმოჩენილ გარემოებად მიჩნეულ მემორანდუმების შინაარსსა და მიზანზე და განმარტა, რომ მიუხედავად მემორანდუმის მოცემული ეტაპისათვის არასავალდებულო ხასიათისა, მათი შინაარსის მიხედვით ირკვევა, რომ სახეზეა სააპელაციო სასამართლოს მიერ 2021 წლის 1 მარტის განჩინების მიღებისას არსებული ვითარებისგან განსხვავებული მოცემულობა, რადგან შპს „კ...ის“ 100%-ის ნ. ჰ-ის მიერ გაკონტროლების ფაქტი, რადიკალურად განსხვავდება სააპელაციო სასამართლოში საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2020 წლის 1 ოქტომბრის Nგ20-18/747 გადაწყვეტილების შეჩერებაზე მსჯელობის დროს არსებული ფაქტობრივი გარემოებებისაგან, რა დროსაც ცნობილი იყო შპს „კ...ის“ წილის მხოლოდ 49%-ის გასხვისების შესახებ. სააპელაციო პალატამ არ გაიზირა 51% წილის შეძენის თაობაზე ადმინისტრაციული წარმოების არარსებობისა და შესაბამისად სპეციალური მმართველის მანდატთან კავშირის არარსებობის თაობაზე კერძო საჩივრის ავტორის მოსაზრება და მიიჩნია, რომ არსობრივად 51% წილის შეძენა იგივე ეფექტის მატარებელია, რაც 49% წილის შეძენა. სპეციალური მმართველი დაინიშნა აღნიშნული წილის უკან დაბრუნების მიზნით. თუ კომპანიას უკანონოდ მიაჩნია 49% წილის ნასყიდობა, საფრთხეს ხედავს მასში და აღნიშნულის გამოსასწორებლად ნიშნავს სპეციალურ მმართველს, მით უფრო საფუძვლიანია მისი ვარაუდი დარჩენილი 51% წილის ნასყიდობისას, ზიანის უფრო მეტად მიმყენებელი ფაქტის ახლად აღმოჩენილ გარემოებად მიჩნევის შესახებ. რაც შეეხება საკითხს, თუ როდის გახდა ცნობილი კომისიისათვის ამ გარემოების შესახებ, საქმის მასალების მიხედვით (ტ.3, ს.ფ. 10-63), აღნიშნული გარემოების თაობაზე კომისიამ სამართლებრივი თვალსაზრისით შეიტყო სააპელაციო პალატის მიერ გასაჩივრებული განჩინების მიღების შემდეგ, კერძოდ 2021 წლის 22 მარტს.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ადმინისტრაციულ დავაში საქმის წარმოების განახლების საფუძვლები გარკვეულწილად განსხვავებულია სამოქალაქო სამართალწარმოებისაგან. ადმინისტრაციულ დავაში პრინციპული მნიშვნელობა არ ენიჭება იმას, არსებობდა თუ არა წარმოდგენილი ახლად აღმოჩენილი გარემოება განჩინების მიღებამდე. ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29-ე მუხლის მე-8 ნაწილის მიზნებისათვის, გარემოება ახლად აღმოჩენილად შეიძლება დაკვალიფიცირდეს მაშინაც, როდესაც იგი წარმოიშვა განჩინების მიღების შემდგომ. პალატამ მიუთითა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 418-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, კერძო საჩივრის შეტანა არ შეაჩერებს იმ საპროცესო მოქმედების შესრულებას, რომელიც სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინებით იყო გათვალისწინებული. განსახილველ შემთხვევაში, ვინაიდან ახლად აღმოჩენილი გარემოების საფუძვლით უქმდება თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 1 მარტის განჩინება, აღნიშნული ცალსახად იწვევს გამოყენებული უზრუნველყოფის ღონისძიების მიღებამდე არსებული სამართლებრივი მდგომარეობის აღდგენას (სპეციალური მმართველისათვის უფლებამოსილების აღდგენას).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2021 წლის 7 აპრილის განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა „...მა“ (...).

კერძო საჩივრის ავტორის განმარტებით, კომისიის სადავო გადაწყვეტილების შეჩერების წინაპირობები არ გაქარწყლებულა. საქმეში არსებული მასალებიდან გამომდინარე, 2021 წლის 1 მარტის მდგომარეობით არსებობდა შპს „კ...ისა“ და მისი პარტნიორებისთვის მნიშვნელოვანი, გამოუსწორებელი ზიანის მიყენების რეალური საფრთხე. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს არ მიუთითებია ისეთ „ახლად აღმოჩენილ გარემოებაზე“, რომელმაც შეიძლება გააქარწყლოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული-სამართლებრივი აქტის შეჩერების წინაპირობები. რეალობას არ შეესაბამება სააპელაციო სასამართლოს მითითება, რომ ახლად აღმოჩენილი გარემოება წარმოიშვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2021 წლის 1 მარტის განჩინების მიღების შემდეგ. კომისიის მიერ მითითებული გარემოებები არსებობდა არამარტო აღნიშნული განჩინების მიღებამდე, არამედ ჯერ კიდევ 2020 წელს, ვიდრე კომისია სპეციალური მმართველის დანიშვნის გადაწყვეტილების შეჩერების შესახებ დააფიქსირებდა თავის პოზიციას პირველი ინსტანციის სასამართლოში.

კერძო საჩივრი ავტორის მოსაზრებით, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ თავისი პოზიციის დასაბუთებისათვის გამოყენებულ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2018 წლის 30 იანვრის Nბს-1174-1168(კს-17) განჩინებაში მოცემული ფაქტობრივი გარემოებები განსხვავდება განსახილველი საქმის გარემოებებისაგან. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს განჩინების გაუქმება მოითხოვა ადმინისტრაციულმა ორგანომ, რომელიც თავიდანვე კანონით დადგენილი წესით იყო საქმეში ჩართული და მას კანონით დადგენილი წესით გაეგზავნა საქმის მასალები. ამასთანავე, კომისიის გადაწყვეტილების მოქმედების შეჩერების მიმართ შპს „კ...ის“ და მისი პარტნიორების ინტერესები ცალსახაა - სპეციალური მმართველი კვლავ კომპანიაშია უკანონო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის საფუძველზე და აღჭურვილია დაუსაბუთებლად ფართო უფლებამოსილებებით. ამდენად, კომისიის მიერ მითითებული „ახლად აღმოჩენილი გარემოებებით“ არ გაქარწყლებულა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის შეჩერების არც ერთი კანონით დადგენილი წინაპირობა.

კერძო საჩივრის ავტორის განმარტებით, გასაჩივრებული განჩინებით უგულებელყოფილია მთელი რიგი მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებები. თბილისის სააპელაციო სასამართლომ 2020 წლის 6 ნოემბერს განჩინებასთან დაკავშირებული კერძო საჩივარი წარმოებაში მიიღო 2020 წლის 25 დეკემბერს და კომისიას მისამართზე გაუგზავნა 2020 წლის 28 დეკემბერს. თბილისის სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვის დროს კომისიამ ვერ წარმოადგინა მტკიცებულებები, რომლებითაც დაადასტურებდა, რომ მემორანდუმების ან „ვე...ს“ მიერ 51% წილის შეძენის თაობაზე გვიან გაიგო ან შესაძლებლობა არ ჰქონდა მათ შესახებ მიეთითებინა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2021 წლის 1 მარტის განჩინების მიღებამდე. აღნიშნული განჩინების გაუქმების შესახებ 2021 წლის 15 მარტს წარდგენილ შუამდგომლობაში კომისიამ მიუთითა, რომ იცოდა „ახლად აღმოჩენილი გარემოებების“ (მემორანდუმებისა და „ვე...ს“ მიერ „ნ...ის“ დარჩენილი 51% აქციების შეძენის) თაობაზე, ხოლო შემდგომ, თბილისის სააპელაციო სასამართლო გასაჩივრებულ განჩინებაში მიუთითებს, რომ 51% აქციების შეძენის თაობაზე კომისიამ მხოლოდ 2021 წლის 22 მარტს შეიტყო. ამდენად, კომისია თავადვე ადასტურებს, რომ მას იმთავითვე ჰქონდა ყველა გარემოებასთან დაკავშირებული ინფორმაცია. მოგვიანებით, ამგვარ გარემოებებთან დაკავშირებით დამატებითი დოკუმენტების მიღება ვერ გააქარწყლებს ადრე ინფორმირების ფაქტს.

კერძო საჩივრის ავტორის განმარტებით, თბილისის სააპელაციო სასამართლო 2021 წლის 1 მარტის განჩინებაში მიუთითებს, რომ კომისიის გადაწყვეტილების შეჩერების საფუძვლები საქმეში არსებული მასალების საფუძველზე დაადგინა, თუმცა საქმეში ჯერ კიდევ 2020 წლის 15 დეკემბრიდან ინახება „ნ...ის“ ამონაწერი/სერტიფიკატი, საიდანაც ჩანს, რომ „ვეკო“ „ნ...ის“ ერთადერთი აქციონერი და დანარჩენი 51% აქციების მესაკუთრე იყო.

კერძო საჩივრის ავტორი მიუთითებს, რომ კომისიის 2020 წლის 1 ოქტომბრის გადაწყვეტილების მიხედვით, შპს „კ...ის“ სპეციალურ მმართველს დაევალა „ნ...ში“ ფიზიკური პირის ხ. მ-ას კუთვნილი წილის 49%-ის (31230 აქცია) ფიზიკური პირის ნ. ჰ-ის მიერ შეძენამდე არსებული მდგომარეობის (წილობრივი მფლობელობის) აღდგენის უზრუნველყოფა და აღნიშნულის დამადასტურებელი დოკუმენტაციის კომისიაში წარდგენა. ამდენად, კომისიის გადაწყვეტილება პირდაპირ მიუთითებს, რომ სპეციალური მმართველის მანდატი შემოიფარგლება მხოლოდ 49% წილის უკან დაბრუნებით და საერთოდ არ ეხება 51% აქციების ნასყიდობას. თუ აღნიშნული 49% უკან დაბრუნდებოდა, 2020 წლის 1 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით დანიშნული სპეციალური მმართველი კომპანიიდან უნდა გამოსულიყო. სააპელაციო სასამართლო გასცდა თავის უფლებამოსილებას და ფაქტობრივად სპეციალურ მმართველს მიანიჭა იმაზე ფართო მანდატი, ვიდრე ეს თავად კომისიის გადაწყვეტილებით იყო გათვალისწინებული. კერძო საჩივრის ავტორის მოსაზრებით, ერთმანეთთან კავშირში არ არის „ვე...სა“ და ხ. მ-ას შორის ტრანზაქციის განხორციელებასა და შპს „კ...ის“ სატარიფო პოლიტიკის ჰიპოთეტური შეცვლის საკითხი. გაურკვეველია, რა ფაქტობრივ გარემოებებს და მტკიცებულებებს ეყრდნობა კომისიის დასკვნა, რომ ამგვარი საფრთხე არსებობს. ტრანზაქციის განხორციელების შემდეგ ორი წელი გავიდა და დღემდე არ გაუარესებულა შპს „კ...ის“ სატარიფო პოლიტიკა. კომპანია შეუფერხებლად ახორციელებს ინტერნეტის სტაბილურ და უწყვეტ მიწოდებას. არაფერი შეცლილა და გაუარესებულა ამ თვალსაზრისით, მათ შორის, იმ პერიოდის განმავლობაში, ვიდრე კომპანიაში სპეციალური მმართველი დაინიშნებოდა. კომისია თავად მიუთითებს, რომ ის არის მარეგულირებელი ორგანო, რომელიც თავად ახორციელებს სატარიფო პოლიტიკაზე კონტროლს. კომისიამ კონკურენციის წინასწარი რეგულირების გზით თავად დაუდგინა კომპანიას სატარიფო პოლიტიკის ფარგლები. არც შპს “კ...ს“ და არც მის მფლობელებს დადგენილი ტარიფების ფარგლების ერთპიროვნულად გაზრდის უფლებამოსილება არ გააჩნიათ. დაუსაბუთებელია და არავითარ მტკიცებულებას არ ემყარება კომისიის დასკვნა, რომ ტრანზაქციის განხორციელება საფრთხეს უქმნის კომპანიის უწყვეტი ინტერნეტის მიწოდებას. კომისიამ ამგვარი ჰიპოთეტური, ფაქტებითა და მტკიცებულებებით გაუმყარებელი დასკვნა შეიძლება გამოიტანოს ნებისმიერ ავტორიზებული პირის მიმართ, ნებისმიერი ბენეფიციარი მესაკუთრის შემთხვევაში და დაუსაბუთებლად შეიყვანოს კომპანიებში სპეციალური მმართველი.

კერძო საჩივრის ავტორის განმარტებით, თავად კომისია ადასტურებს, რომ ავტორიზებული პირის წილის შეძენის დროს კომისიისთვის შეტყობინების მიზანს წარმოადგენს ტრანზაქციის გავლენის შეფასება ბაზარზე არსებულ კონკურენციაზე (ისიც იმ შემთხვევაში, თუ ამის საჭიროება არსებობს კანონიდან გამომდინარე). გარდა იმისა, რომ „ვე...სა“ და ხ. მ-ას შორის 2019 წელს განხორციელებული ტრანზაქციით არ მომხდარა უშუალოდ ავტორიზებული პირის წილის გასხვისება, ბაზარზე არსებული კონკურენციის თვალსაზრისითაც მდგომარეობა არ გაუარესებულა. ახალი ბენეფიციარი მესაკუთრე - ნ. ჰ-ი არ ფლობს სხვა სატელეკომუნიკაციო აქტივს საქართველოში და არ არის საქართველოში რეგისტრირებულ ელექტრონული კომუნიკაციების სფეროში ავტორიზებულ სხვა პირებთან აფილირებული (გარდა „კ...ისა“ და „რ...ისა“, რომლებიც წარმოადგენენ ერთ ეკონომიკურ აგენტს). შესაბამისად, თეორიულადაც შეუძლებელია, ახალი ბენეფიციარი მესაკუთრის გამოჩენამ ან მისმა თუნდაც 100% წილის არაპირდაპირმა მფლობელობამ „კ...ში“ საფრთხე შეუქმნას კონკურენციას საქართველოს ელექტრონულ საკომუნიკაციო ბაზარზე. აღნიშნულის საპირისპირო მტკიცებულება კომისიას არ წარმოუდგენია. გარდა აღნიშნულისა, გაუგებარია კომისიის მითითება რეგიონალურ კონკურენტუნარიანობაზე. კომისიის უფლებამოსილება გამომდინარეობს „ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ“ საქართველოს კანონიდან, რომელიც ავტორიზებული პირის წილის შეძენის შემთხვევაში, კომისიას უფლებას ანიჭებს, გამოიკვლიოს მხოლოდ საქართველოში ბაზრის შესაბამის სეგმენტზე არსებულ კონკურენციაზე შესაძლო გავლენა. ტრანზაქციის დროს სხვა საკითხების გამოკვლევა კომისიის კომპეტენციაში არ შედის და ვერც გახდება ტრანზაქციის განხორციელების შემაფერხებელი გარემოება. ამასთან, შპს “კ...ის“ ბენეფიციარი მფლობელების ქმედებები პირიქით, მიმართულია შპს “კ...ისა“ და საქართველოს რეგიონალური როლის გაზრდისკენ, საქართველოს იურისდიქციაში არსებული ინფრასტრუქტურის განვითარება-რენოვაციისკენ. ამ პროცესს დაუსაბუთებლად აფერხებენ თავად კომისია და სპეციალური მმართველი.

ზემოაღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით, კერძო საჩივრის ავტორმა მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი განჩინების მიღება, რომლითაც კვლავ შეჩერდება საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2020 წლის 1 ოქტომბრის Nგ-20-18/747 გადაწყვეტილების მოქმედება, საქმეზე მიღებული საბოლოო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე.

ამასთანავე, კერძო საჩივრის ავტორმა მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე და მიიჩნია, რომ მოცემული საქმე რთული კატეგორიისაა. საკითხი შეეხება შპს „კ...ისა“ და მისი პარტნიორების უფლებებში ჩარევისა და ხელყოფის ერთ-ერთ ყველაზე მკაცრ ზომას - სპეციალური მმართველის გზით სახელმწიფოს მიერ კომპანიაზე სრული კონტროლის მოპოვებას. ამდენად, მიზანშეწონილია კერძო საჩივრის განხილვა ზეპირი მოსმენით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 21 მაისის განჩინებით „...ის“ (...) კერძო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საქმის მასალების გაცნობისა და კერძო საჩივრის საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა მიიჩნევს, რომ „...ის“ (...) კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

თავდაპირველად საკასაციო პალატა მიუთითებს კერძო საჩივრის ავტორის შუამდგომლობაზე, რომელიც კერძო საჩივრის ზეპირი მოსმენით განხილვას შეეხება. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობას სასამართლო ამოწმებს არა ფაქტობრივი, არამედ სამართლებრივი თვალსაზრისით. მოცემულ შემთხვევაში, საქმეში წარმოდგენილია მხარეთა პოზიციები სამართლებრივ საკითხებზე, საქმის გარემოებები გარკვეულია და საქმე თავისი შინაარსით არ წარმოადგენს რთული კატეგორიის დავას, რის გამოც, მიზანშეწონილად არ იქნა მიჩნეული საქმის ზეპირი მოსმენით განხილვა. საკასაციო სასამართლომ 2021 წლის 21 მაისის კერძო საჩივრის წარმოებაში მიღების შესახებ განჩინებით დაადგინა, რომ კერძო საჩივარი განხილულ უნდა იქნეს მხარეთა დასწრების გარეშე.

პალატა აღნიშნავს, რომ საქართველოს კონსტიტუციის 31-ე მუხლის (საპროცესო უფლებები) პირველი პუნქტის თანახმად (ცვლილებებამდე 42-ე მუხლი), ყოველ ადამიანს აქვს უფლება თავის უფლებათა დასაცავად მიმართოს სასამართლოს. საქმის სამართლიანი და დროული განხილვის უფლება უზრუნველყოფილია.

საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს განმარტებით, „საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის პირველი პუნქტით აღიარებული სამართლიანი სასამართლოს უფლება წარმოადგეს ინსტრუმენტულ უფლებას, რომელიც „ფორმალურად სასამართლოსადმი მიმართვის შესაძლებლობას ნიშნავს, ხოლო შინაარსობრივად - ადამიანის უფლებების სრულყოფილ სამართლებრივ დაცვას უზრუნველყოფს. სრულყოფილი დაცვა კი, უპირველეს ყოვლისა, გულისხმობს კანონმდებლის ვალდებულებას, შექმნას ისეთი ნორმატიული წესრიგი, რომელიც უზრუნველყოფს პირის უფლებას დროულ, სამართლიან და ეფექტიან სასამართლოზე, რათა პირმა სრულყოფილად შეძლოს მისი უფლებებისა და თავისუფლებების დაცვა სასამართლოსადმი მიმართვის გზით“ (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2014 წლის 24 დეკემბრის №3/2/577 გადაწყვეტილება საქმეზე „ა(ა)იპ „ადამიანის უფლებების სწავლებისა და მონიტორინგის ცენტრი (EMC)” და საქართველოს მოქალაქე ვახუშტი მენაბდე საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“, II-4).

ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრაქტიკის მიხედვით, ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვეციის მე-6 მუხლი (სამართლიანი სასამართლო განხილვის უფლება) მოიცავს ძალაში შესული გადაწყვეტილების აღსრულების უფლებასაც. ნებისმიერი სასამართლოს მიერ გამოტანილი გადაწყვეტილების აღსრულება „სასამართლო პროცესის“ განუყოფელ ნაწილად უნდა განიხილებოდეს მე-6 მუხლის მიზნებიდან გამომდინარე (ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილება საქმეზე შპს „იზა“ და მაკრახიძე საქართველოს წინააღმდეგ).

ამდენად, სამართლიანი სასამართლო განხილვის უფლება არ არის თეორიული უფლება და არ უზრუნველყოფს მხოლოდ უფლების აღიარებას საბოლოო გადაწყვეტილების მეშვეობით, არამედ ასევე შეიცავს ლეგიტიმურ მოლოდინს იმასთან დაკავშირებით, რომ გადაწყვეტილება აღსრულდება.

როგორც აღინიშნა, სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულება სამართლიანი სასამართლო განხილვის უფლების ერთ-ერთი ნაწილია. სახელმწიფო ვალდებულია უზრუნველყოს სასამართლოს გადაწყვეტილებების აღსრულება. საქმეში „ხორნსბი საბერძნეთის წინააღმდეგ“ ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ დაადგინა, რომ კონვენციის მე-6 მუხლით დაცული სამართლიანი სასამართლოს უფლება იქნებოდა ილუზორული, თუკი შიდა ეროვნული სამართლებრივი სისტემა იძლევა შესაძლებლობას, რომ ძალაში შესული, იურიდიული ძალის მქონე სასამართლოს საბოლოო გადაწყვეტილება რჩებოდეს ძალის არმქონედ ერთ-ერთი მხარის საწინააღმდეგოდ.

პალატა განმარტავს, რომ მოქმედი საპროცესო კანონმდებლობით, დარღვეული თუ სადავოდ ქცეული უფლების დაცვის მიზნით სასამართლოში სარჩელის აღძვრის პირობებში მოსარჩელე სარგებლობს ეფექტური (რეპრესიული) დაცვის უფლებით და პრევენციული დაცვის უფლებით. ეფექტური დაცვა თავად სარჩელით მოთხოვნილი უფლების მოპოვებას გულისხმობს, ხოლო პრევენციული დაცვისას მოსარჩელე უნდა იყოს უზრუნველყოფილი უფლების აღდგენის პირობებში ამ უფლების ეფექტურად რეალიზაციის თაობაზე (სანამ უფლება აღუდგება, უნდა არსებობდეს პრევენცია, რომ ეს უფლება არ გაუქმდება).

სარჩელის უზრუნველყოფის სახეები ფართოდაა წარმოდგენილი საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსში, თუმცა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსი თავად განსაზღვრავს უფლების წინასწარი დაცვის მექანიზმებს, კერძოდ, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29-ე და 31-ე მუხლებით გათვალისწინებულია ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში უფლების დროებითი დაცვის სამართლებრივი საშუალებები ამავე კოდექსით განსაზღვრული სარჩელის სახეების მიხედვით. აღსანიშნავია, რომ პრევენციული საშუალებების გამოყენების მიზანი დაინტერესებული მხარისათვის იმგვარი შესაძლებლობის მიცემაა, რომლითაც მას საკუთარი ინტერესების დაცვა ადმინისტრაციული წარმოების ან ადმინისტრაციული სამართალწარმოების დამთავრებამდე შეეძლება, მაშასადამე, ცალსახაა, რომ უფლების დაცვის პრევენციულ საშუალებებს აქვთ დარღვეული უფლების აღდგენის დაცვის წინასწარი უზრუნველყოფის, გარანტიის ფუნქცია.

დოქტრინის მიხედვით, პრევენციული ანუ სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების დანიშნულება სასამართლო გადაწყვეტილების რეალურად აღსრულებისათვის მოსალოდნელი დაბრკოლების თავიდან აცილებაა მოპასუხისათვის რაიმე მოქმედების განხორციელების შეზღუდვის გზით. ამგვარი ღონისძიების გამოყენების მიზანია გადაწყვეტილების აღსრულების ხელშეწყობა, შესაბამისად, მისი გამოყენება მიმართული უნდა იყოს გადაწყვეტილების აღსრულების გაძნელების ან მისი შეუძლებლობის თავიდან აცილებისკენ მხოლოდ დავის საგანთან დაკავშირებით და არსებული მდგომარეობის შენარჩუნების უზრუნველსაყოფად.

პალატა დამატებით განმარტავს, რომ უფლების წინასწარი დაცვის ინსტიტუტი ერთნაირად იცავს როგორც მოსარჩელის, ისე მოპასუხის ინტერესებს, ანუ მოსარჩელის ინტერესების უზრუნველყოფა არ ხდება მოპასუხის ინტერესების გაუთვალისწინებლად. სწორედ აღნიშნული პრინციპი უდევს საფუძვლად იმ გარემოებას, როცა კანონმდებელი უშვებს სასამართლოს მიერ პრევენციული დაცვის ღონისძიების გამოყენების შესაძლებლობას და არა მის სავალდებულოობას. საბოლოოდ საკითხს იმის შესახებ, გამოყენებული უნდა იქნას თუ არა რომელიმე ღონისძიება, წყვეტს სასამართლო დავის პერსპექტიულობიდან, მოთხოვნის ხასიათისა და მისი შინაარსიდან გამომდინარე. მოსარჩელის მიერ მხოლოდ მითითება სადავო აქტის უკანონობას ან/და მნიშვნელოვანი ზიანის მიყენებაზე საკმარისი არ არის. მნიშვნელოვანია პრევენციული ღონისძიების გამოყენების საფუძველი დამაჯერებლად დასაბუთდეს, რის შესაბამისად სასამართლოს უნდა გაუჩნდეს დასაბუთებული ვარაუდი, რომ უფლების წინასწარი დაცვის კონკრეტული ღონისძიების გამოყენების აუცილებლობა სახეზეა. დაუშვებელია უზრუნველყოფის ღონისძიებით მოპასუხის უფლების გაუმართლებელი შეზღუდვა და ამგვარად, მხარეთა არათანაბარ პირობებში ჩაყენება. ამასთან, უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენება უნდა იყოს განპირობებული იმ ვარაუდით, რომ სარჩელის საფუძვლად მითითებული გარემოებები იურიდიულად ქმნის სარჩელის დაკმაყოფილების თაობაზე გადაწყვეტილების გამოტანის შესაძლებლობას. ამგვარი საკითხის გადაწყვეტისას, პირველ რიგში უნდა შეფასდეს სარჩელის ფაქტობრივი საფუძველი, დავის საგანი, სარჩელის პესპექტიულობა და სხვა არსებითი კომპონენტები (უზრუნველყოფის ღონისძიების ადეკვატურობა, კავშირი დავის საგანთან და ა.შ.), რომლის ფარგლებშიც სასამართლომ უნდა მიიღოს შემაჯამებელი გადაწყვეტილება. ამასთან, უფლების დროებით შეზღუდვის დროს მნიშვნელოვანია გონიერი ბალანსის დაცვა დაცულ სიკეთესა და შეზღუდულ უფლებას შორის.

მოცემულ შემთხვევაში, შუამდგომლობის ავტორი - „...ი“ (...) მისი უფლების წინასწარი დაცვის მოწესრიგებას ითხოვდა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29-ე მუხლით გათვალისწინებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მოქმედების შეჩერების გზით, ხოლო მოტივად გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის უკანონობასა და მისი მოქმედების შეუჩერებლობით მნიშვნელოვანი ზიანის მიყენების ვარაუდზე უთითებდა, რაც თავდაპირველად სააპელაციო სასამართლოს მიერ გაზიარებული იქნა და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთ პალატის 2021 წლის 1 მარტის განჩინებით შეჩერდა საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2020 წლის 1 ოქტომბრის Nგ-20-18/747 გადაწყვეტილების მოქმედება სასამართლოს მიერ გამოტანილი საბოლოო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე.

პალატა აღნიშნავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29-ე მუხლის მე-8 ნაწილის თანახმად, ახლად აღმოჩენილი გარემოების არსებობისას სასამართლო უფლებამოსილია მხარის შუამდგომლობის საფუძველზე შეცვალოს ან გააუქმოს განჩინება ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მოქმედების შეჩერების შესახებ. პალატა აქვე მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნით, თუ მხარისათვის ცნობილი გახდა ისეთი გარემოებები და მტკიცებულებები, რომლებიც ადრე რომ ყოფილიყო წარდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას.

საკასაციო სასამართლო საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 30 იანვრის განჩინებაზე დაყრდნობით (საქმე №ბს-1174-1168(კს-17)) განმარტავს, რომ ,,ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში აქტის მოქმედების შეჩერების გაუქმება დასაშვებია არა მხოლოდ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევაში, არამედ სხვა გარემოებების არსებობისას (მაგ.: ზიანის გაზრდის, გარემოებათა შეცვლის და სხვ.). ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29-ე მუხლის მე-8 ნაწილი თავისი არსით უფრო ფართო შემთხვევებს მოიცავს და უმთავრესად გულისხმობს ისეთი გარემოებების არსებობას, რომელიც სწორედ გასაჩივრებული აქტის მოქმედების შეჩერების შედეგად წარმოიშვა და არა მხოლოდ იმ შემთხვევებს, რომელიც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, არსებობდა საქმის განხილვის დროისათვის, რომლის შესახებაც მხარემ არ იცოდა და არც შეიძლებოდა სცოდნოდა. ამდენად, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29-ე მუხლის მე-8 ნაწილი ახლად აღმოჩენილ გარემოებად მოიაზრებს ბევრად ფართო შემთხვევებს, რომელიც არ შეიძლება შეიზღუდოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტზე მითითებით''.

პალატა დამატებით განმარტავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29-ე მუხლის მე-8 ნაწილის ნორმატიული შინაარსი ახლად აღმოჩენილ გარემოებად მოიაზრებს არა მარტო იურიდიულ ფაქტებს, რომლებიც არსებობდა საქმის განხილვისა და გადაწყვეტის მომენტში და ცნობილი არ იყო არც განმცხადებლის და არც სასამართლოსთვის, არამედ იმ იურიდიულად მნიშვნელოვან ფაქტებსაც, რომლებიც წარმოიშვა გადაწყვეტილების გამოტანის შემდეგ და რომელთა გათვალისწინება არსებითად ცვლის მხარეთა უფლებებსა და ვალდებულებებს და შესაბამისად ფაქტობრივ საფუძველს აცლის სასამართლოს მიერ ამ ფაქტების გათვალიწინების გარეშე მიღებული გადაწყვეტილების საფუძვლიანობას.

მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო პალატა იზიარებს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 1 მარტის განჩინების გაუქმების მოტივებთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას და მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში ქვედა ინსტანციის სასამართლომ მართებულად მიიჩნია ახლად აღმოჩენილ გარემოებებად კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის მიერ მითითებული შემდეგი ფაქტები: 2020 წლის 15 დეკემბერს შპს „კ...ის“ დირექტორის მიერ კომპანიის სპეციალური მმართველისათვის შესათანხმებლად წარდგენილი ორი ურთიერთგაგების მემორანდუმი და 2020 წლის აგვისტოში ნ. ჰ-ის მიერ დამატებით შპს „კ...ის“ 51% წილის შეძენა, რა გარემოებები საქმეში არსებულ სხვა მტკიცებულებებთან ერთობლიობაში გამორიცხავდა საქმის განხილვის ამ ეტაპზე მოსარჩელის მიერ აღძრული სარჩელის უზრუნველყოფას ამისათვის საკმარისი ფაქტობრივი და სამართლებრივი წინამძღვრების არარსებობის გამო. პალატის მოსაზრებით, კომისიის მიერ მითითებული მემორანდუმთა შინაარსი მეტყველებს იმ გარემოებისაგან განსხვავებული ვითარების არსებობაზე, რაც იდგა სააპელაციო სასამართლოს მიერ 2021 წლის 1 მარტის განჩინების მიღებისას. ამასთან, ის გარემოება, რომ შპს „კ...ს“ უკვე სრულად აკონტროლებს ნ. ჰ-ი, განსხვავდება იმ ფაქტობრივი გარემოებისაგან, რაც სახეზე იყო სააპელაციო სასამართლოში საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2020 წლის 1 ოქტომბრის Nგ20-18/747 გადაწყვეტილების შეჩერებაზე მსჯელობის დროს. მითითებული გარემოებების მხედველობაში მიღებით საკასაციო პალატა მიჩნევს, რომ დავის ამ ეტაპზე გაუმართლებელი და განგძობადი ზიანის მომტანია ,,ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ'' საქართველოს კანონის 46¹ მუხლის საფუძველზე დანიშნული სპეციალური მმართველის უფლებამოსილების სასამართლოს მიერ შეჩერება, მითუმეტეს იმ პირობებში, როდესაც შპს „კ...ის“ წილის გასხვისებამდე არსებული უფლებრივი მდგომარეობა ჯერ კიდევ აღდგენილი არ არის და ამ მიმართებით კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის მიერ გამოყენებულმა ჯარიმებმა ვერ უზრუნველყო კომისიის გადაწყვეტილების აღსრულება.

ზემოაღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი მტკიცებულებებით კერძო საჩივრის ავტორი სათანადოდ ვერ ასაბუთებს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძვლის არსებობას. შესაბამისად, „...ის“ (...) კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 7 აპრილის განჩინება, რომლითაც დაკმაყოფილდა საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის განცხადება და გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 1 მარტის განჩინება.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, კერძო საჩივრის თაობაზე განჩინება გამოაქვს ზემდგომ სასამართლოს. ამავე კოდექსის 420-ე მუხლის თანახმად, კერძო საჩივრის ზემდგომ სასამართლოში განხილვა წარმოებს შესაბამისად ამ სასამართლოებისათვის გათვალისწინებული წესების დაცვით, ხოლო 419-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად კი, ზემდგომი სასამართლოს განჩინება კერძო საჩივრის თაობაზე არ გასაჩივრდება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი, 29-ე მუხლებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-285-ე, 419-420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. „...ის“ (...) კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 7 აპრილის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

მ. ვაჩაძე

ბ. სტურუა