საქმე #ბს-420(კ-21) 21 ოქტომბერი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: გოჩა აბუსერიძე

ბიძინა სტურუა

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 1 დეკემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2019 წლის 29 სექტემბერს თ. ჯ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს მიმართ.

სარჩელის თანახმად, მოსარჩელემ მიმართა მოპასუხეს და მოითხოვა იმ კომპანიათა ჩამონათვალი, რომლებმაც 2018 წელს, ასევე, 2019 წლის 9 აგვისტომდე გაიმარჯვეს სახელმწიფო ტენდერებში და რომლებთანაც დადებულია ხელშეკრულებები. მოსარჩელე აღნიშნულ ინფორმაციას ითხოვდა კომპანიის სახელისა და საიდენტიფიკაციო ნომრების მითითებით. მოთხოვნილი ინფორმაციის გაცემასთან დაკავშირებით მოსარჩელეს განემარტა, რომ აღნიშნული ინფორმაცია ისედაც საჯარო იყო სისტემაში რეგისტრირებული ყველა მომხმარებლისათვის. სარჩელის თანახმად, სააგენტომ მოსარჩელეს ასევე არ მიაწოდა მოთხოვნილი ინფორმაცია 2018 წლის სახელმწიფო შესყიდვების ანგარიშში აღნიშნული 163 არარეზიდენტი კომპანიის, მათი სახელწოდებებისა და საიდენტიფიკაციო მონაცემების სახით, რომლებიც რეგისტრირებულნი არიან რუსეთი ფედერაციაში. მოსარჩელისთვის გაუგებარია ის გარემოება, რომ იმ შემთხვევაში, თუკი ზემოხსენებული ინფორმაციის დამუშავება მართლაც არ მომხდარა, რა მონაცემებზე დაყრდნობით მივიდა მოპასუხე დასკვნამდე, რომ 2018 წლის მდგომარეობით სახელმწიფო შესყიდვებში დარეგისტრირდა 163 არარეზიდენტი რუსული წარმომავლობის კომპანია.

ამდენად, მოსარჩელემ სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს 2019 წლის 27 სექტემბრის #3814 წერილის ბათილად ცნობა და სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოსთვის თ. ჯ-ის მიერ მოთხოვნილი საჯარო ინფორმაციის, კერძოდ, სახელისა და საიდენტიფიკაციო ნომრების მითითებით, იმ კომპანიათა ჩამონათვალის, რომლებმაც 2018 წელს, ასევე, 2019 წლის 9 აგვისტომდე გაიმარჯვეს სახელმწიფო ტენდერებში და რომლებთანაც დადებულია ხელშეკრულებები, ასევე, 2019 წლის სახელმწიფო შესყიდვების ანგარიშში აღნიშნული იმ 163 არარეზიდენტი კომპანიის სიის, სახელწოდებისა და საიდენტიფიკაციო მონაცემების, რომლებიც დარეგისტრირებულნი არიან რუსეთის ფედერაციაში, გაცემის დავალება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 23 იანვრის გადაწყვეტილებით თ. ჯ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს თავმჯდომარის 2019 წლის 27 სექტემბრის #3814 წერილი; სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს თ. ჯ-ის მიერ მოთხოვნილი საჯარო ინფორმაციის, კერძოდ, იმ კომპანიათა ჩამონათვალის, სახელისა და საიდენტიფიკაციო ნომრების მითითებით, რომლებმაც 2018 წელს, ასევე, 2019 წლის 9 აგვისტომდე გაიმარჯვეს სახელმწიფო ტენდერებში და რომლებთანაც დადებულია ხელშეკრულებები, ასევე, 2019 წლის სახელმწიფო შესყიდვების ანგარიშში აღნიშნული 163 არარეზიდენტი კომპანიის სიის, სახელწოდებისა და საიდენტიფიკაციო მონაცემების, რომლებიც დარეგისტრირებულები არიან რუსეთის ფედერაციაში გაცემა დაევალა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 23 იანვრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტომ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 1 დეკემბრის განჩინებით სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 23 იანვრის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 1 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტომ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტომ მხარეს მიუთითა საჯარო ინფორმაციის გაცნობის გზებზე და განუმარტა, როგორ შეეძლო მას ერთიანი ელექტრნული სისტემიდან ინფორმაციის დამუშავება ან გაცნობა. კასატორის მოსაზრებით, სააგენტოს არ უნდა დაევალოს საჯარო ინფორმაციის გაცემა იმ პირობებში, როდესაც შექმნილია ერთიანი ელექტრონული სისტემა, სადაც დაინტერესებულ პირებს შეუძლიათ ინფორმაციის მოპოვება, დამუშავება და გაცნობა. მით უფრო, ეს ინფორმაცია მოიცავს ცნობებს მთელი ქვეყნის მასშტაბით არსებულ სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ. ამასთან, საგენტოს მიერ ვერ მოხდება ისეთი ინფორმაციის გაცემა, რომელიც არ არის შექმნილი მის მიერ.

სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტო აღნიშნავს, რომ მოთხოვნილი საჯარო ინფორმაცია განთავსებული იყო და არის სახელმწიფო შესყიდვების ერთიან ელქტრონულ სისტემაში, რომელიც ფუნქციონირებს 01.12.2010 წლიდან, შესაბამისად, ნებისმიერ დაინტერესებულ პირს აქვს შესაძლებლობა მიიღოს ეს ინფორმაცია, რაც დაკავშირებულია სახელმწიფო შესყიდვებთან, მათ შორის, დადებულ ხელშეკრულებებსა და სისტემაში რეგისტრირებულ მიმწოდებლებზე.

მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი ინფორმაცია სააგენტოში დამუშავებული და დაცული არ არის, მის მიერ მოთხოვნილი ინფორმაცია განთავსებულია ერთიან ელექტრონულ სისტემაში, რომელსაც ტვირთავს არა შესყიდვების სააგენტო, არამედ ის პირები, რომლებიც ახორციელებენ სახელმწიფო შესყიდვებს. აღნიშნული ინფორმაცია ატვირთულია ყველა იმ შემსყიდველი ორგანიზაციის მიერ, რომელიც ახორციელებს სახელმწიფო შესყიდვას და ყველა იმ ბიზნეს სუბიექტის მიერ, რომელიც რეგისტრირდება ერთიან ელექტრონულ სისტემაში. სააგენტო ახორციელებს მხოლოდ სისტემის ტექნიკურ ზედამხედველობას, რათა მან გამართულად იმუშაოს და არ იყოს რაიმე შეფერხება. მოთხოვნილი ინფორმაცია სააგენტოს მიერ არც შექმნილი, არც დამუშავებული და არც საგენტოში არ არის დაცული. სააგენტოში არ ხდება ინფორმაციის იმგვარად დამუშავება, როგორც ამას ითხოვს მოსარჩელე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 28 მაისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში გასაჩივრებულია სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს 2019 წლის 27 სექტემბრის #3814 წერილი. ამასთანავე, მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილია სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოსთვის თ. ჯ-ის მიერ მოთხოვნილი საჯარო ინფორმაციის, კერძოდ, სახელისა და საიდენტიფიკაციო ნომრების მითითებით, იმ კომპანიათა ჩამონათვალის, რომლებმაც 2018 წელს, ასევე, 2019 წლის 9 აგვისტომდე გაიმარჯვეს სახელმწიფო ტენდერებში და რომლებთანაც დადებულია ხელშეკრულებები, ასევე, 2019 წლის სახელმწიფო შესყიდვების ანგარიშში აღნიშნული იმ 163 არარეზიდენტი კომპანიის სიის, სახელწოდებისა და საიდენტიფიკაციო მონაცემების, რომლებიც დარეგისტრირებულნი არიან რუსეთის ფედერაციაში, გაცემის დავალება.

სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს 2019 წლის 27 სექტემბრის #3814 სადავო წერილით გაზეთ „...ს“ (ჟურნალისტი - თ. ჯ-ე) განემარტა, რომ საქართველოს მთავრობის ადმინისტრაციიდან წარდგენილ მის 2019 წლის 16 სექტემბრის ადმინისტრაციულ საჩივარში მითითებულ საკითხთან დაკავშირებით ეცნობა სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს 2019 წლის 19 ივნისის #2337 და 2 ივლისის #2535, ასევე, 2019 წლის 16 სექტემბრის #3597 წერილებით. ამავე წერილით განმცხადებელს დამატებით ეცნობა, რომ სააგენტოს 2018 წლის საქმიანობის ანგარიშში დამუშავებული აქვს უცხოური ქვეყნების მიხედვით არარეზიდენტი კომპანიების ჯამური მონაცემები, ხოლო მათთან დაკავშირებული სახელობითი ინფორმაცია არ მუშავდებოდა. გარდა ამისა, სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების ერთიან ელექტრონულ სისტემაში შესაძლებელია ამომწურავი ინფორმაციის მიღება სახელმწიფო შესყიდვებთან დაკავშირებით. ამასთან, სახელმწიფო შესყიდვებთან, მათ შორის, 2019 წლის 10 სექტემბრის წერილში დასმულ საკითხთან დაკავშირებული ინფორმაცია საჯარო და ხელმისაწვდომია სისტემაში რეგისტრირებული ყველა მომხმარებლისთვის, ასევე, სისტემაში სტუმრის სტატუსით „...“ მოდულით ავტორიზაციის გავლის შემდგომ. აგრეთვე, სისტემის მოხმარების თაობაზე ინფორმაციის მოძიება შესაძლებელია სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს ოფიციალურ ვებ-გვერდზე (www.procurement.gov.ge) განთავსებულ „სახელმწიფო შესყიდვების ერთიანი ელექტრონული სისტემის მომხმარებლის სახელმძღვანელოში“.

საქართველოს უზენაესი სასამართლო მიუთითებს საქართველოს კონსტიტუციის მე-18 მუხლის მე-2 პუნქტზე, რომლის თანახმად, ყველას აქვს უფლება კანონით დადგენილი წესით გაეცნოს საჯარო დაწესებულებაში მასზე არსებულ ან სხვა ინფორმაციას ან ოფიციალურ დოკუმენტს, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც იგი შეიცავს კომერციულ ან პროფესიულ საიდუმლოებას ან დემოკრატიულ საზოგადოებაში აუცილებელი სახელმწიფო ან საზოგადოებრივი უსაფრთხოების ან სამართალწარმოების ინტერესების დასაცავად კანონით ან კანონით დადგენილი წესით აღიარებულია სახელმწიფო საიდუმლოებად.

საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს განმარტებით, „სახელმწიფო დაწესებულებაში არსებული ინფორმაციის გაცნობა ინფორმაციული თვითგამორკვევისა და პირის თავისუფალი განვითარების უფლების მნიშვნელოვანი პირობაა“ (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2006 წლის 14 ივლისის #2/3/364 გადაწყვეტილება საქმეზე „საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია და მოქალაქე რუსუდან ტაბატაძე საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“).

ამასთან, განსაკუთრებით საყურადღებოა საკონსტიტუციო სასამართლოს განმარტებები საჯარო ინფორმაციის ხელმისაწვდომობის მნიშვნელობასა და მიზნებთან დაკავშირებით. კერძოდ, „სახელმწიფოს ოფიციალურ დოკუმენტებზე ხელმისაწვდომობის უფლება უშუალოდ უკავშირდება სახელმწიფოში ღია მმართველობის განხორციელებას და, შესაბამისად, მნიშვნელოვანია დემოკრატიული და პლურალისტური საზოგადოების დამკვიდრებისა და შენარჩუნებისათვის. აღნიშნული უფლება გულისხმობს სახელმწიფოს ვალდებულებას, შექმნას შესაბამისი გარანტიები, რათა შესაძლებელი გახადოს საჯარო საკითხებთან დაკავშირებით მოქალაქის ინფორმირებულობა. სახელმწიფოს ოფიციალურ დოკუმენტებზე ხელმისაწვდომობა დაინტერესებულ პირს შესაძლებლობას აძლევს, გამოიკვლიოს მისთვის საინტერესო საჯარო მნიშვნელობის საკითხები, დასვას კითხვები, განიხილოს, რამდენად ადეკვატურად ხორციელდება საჯარო ფუნქციები და თავად იყოს საზოგადოებრივი მნიშვნელობის მქონე გადაწყვეტილებების მიღებისა და იმპლემენტაციის პროცესის აქტიური მონაწილე. ინფორმაციის ღიაობა ხელს უწყობს სახელმწიფო დაწესებულებების ანგარიშვალდებულების ამაღლებასა და საქმიანობის ეფექტიანობის ზრდას. ღია მმართველობის პირობებში სახელმწიფო ორგანოებს/თანამდებობის პირებს აქვთ მოლოდინი, რომ შესაძლოა, მათი საქმიანობა გადამოწმდეს ნებისმიერი დაინტერესებული პირის მიერ და გადაცდომების აღმოჩენის შემთხვევაში დაექვემდებარონ როგორც სამართლებრივ, ისე პოლიტიკურ პასუხისმგებლობას. შესაბამისად, სახელმწიფო დაწესებულებებში დაცული საჯარო ინფორმაციის ღიაობა წარმოადგენს სახელმწიფო ორგანოების საქმიანობაზე ეფექტიანი საზოგადოებრივი კონტროლის მნიშვნელოვან წინაპირობას. ღია მმართველობა არსებითად მნიშვნელოვანია დემოკრატიულ საზოგადოებაში სახელმწიფო დაწესებულებებსა და მოქალაქეებს შორის ნდობის განსამტკიცებლად, სამართალდარღვევების (მაგალითად, კორუფცია, ნეპოტიზმი, საბიუჯეტო სახსრების არამიზნობრივი ხარჯვა) პრევენციისა და არსებული დარღვევების დროულად გამოსავლენად (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2017 წლის 27 მარტის #1/4/757 გადაწყვეტილება საქმეზე „საქართველოს მოქალაქე გიორგი კრავეიშვილი საქართველოს მთავრობის წინააღმდეგ“).“

ამდენად, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ინფორმაციის თავისუფლება დემოკრატიული და სამართლებრივი სახელმწიფოს პრინციპების გამოვლინებაა. საქართველოს კონსტიტუციაში საჯარო ინფორმაციის ხელმისაწვდომობის უფლების განმტკიცებით სახელმწიფომ უზრუნველყო საჯარო დაწესებულებათა საქმიანობის შესაბამისი, დაშვებული მოცულობით ღიაობა, ამასთანავე, საზოგადოების ინფორმირებულობა ამგვარ დაწესებულებაში მიმდინარე პროცესებთან დაკავშირებით. ზემოხსენებული უფლება წარმოადგენს სახელისუფლებო საქმიანობის კონტროლის უმნიშვნელოვანეს ინსტრუმენტს, რამდენადაც საჯარო ინფორმაციაზე წვდომის გარეშე შეუძლებელი იქნებოდა საჯარო ფუნქციათა შესრულებაზე სრულყოფილი საზოგადოებრივი ზედამხედველობის განხორციელება (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 12.09.2019წ. გადაწყვეტილება საქმეზე #ბს-1020(კ-18)).

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საჯარო ინფორმაციის გაცემაზე უარი ძირითადად დაფუძნებულია იმ გარემოებაზე, რომ განმცხადებლის მიერ მოთხოვნილი ინფორმაცია მათ კონკრეტული სახით დამუშავებული არ აქვთ, თუმცა აღნიშნული განთავსებულია მათ ელექტრონულ სისტემაში, სადაც ხელმისაწვდომია ნებისმიერი დაინტერესებული პირისთვის. სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტო ამავე საფუძვლებზე მიუთითებს წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარში, სადაც ასევე მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ მათ ოფიციალურ ვებგვერდზე არსებობს ინფორმაციის სრულყოფილად მოძიების შესაძლებლობა, რის გამოც ადმინისტრაციული ორგანო არ არის ვალდებული დააკმაყოფილოს მოსარჩელის მოთხოვნა.

„სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის თანახმად, ამ კანონის მიზანია: ა) სახელმწიფო შესყიდვებისათვის განკუთვნილი ფულადი სახსრების რაციონალური ხარჯვის უზრუნველყოფა; ბ) სახელმწიფო საჭიროებისათვის აუცილებელი საქონლის წარმოების, მომსახურების გაწევისა და სამშენებლო სამუშაოს შესრულების სფეროში ჯანსაღი კონკურენციის განვითარება; გ) სახელმწიფო შესყიდვების განხორციელებისას შესყიდვების მონაწილეთა მიმართ პროპორციული, არადისკრიმინაციული მიდგომისა და თანასწორი მოპყრობის უზრუნველყოფა; დ) სახელმწიფო შესყიდვების საჯაროობის უზრუნველყოფა; ე) სახელმწიფო შესყიდვების ერთიანი ელექტრონული სისტემის შექმნა და მის მიმართ საზოგადოების ნდობის ჩამოყალიბება.

ამავე კანონის 4.7 მუხლის თანახმად, სახელმწიფო შესყიდვების ერთიანი ელექტრონული სისტემის ფუნქციონირების მიზნით და შესყიდვების პროცესში ელექტრონული დოკუმენტბრუნვის უზრუნველსაყოფად სააგენტო უფლებამოსილია: ა) ელექტრონული ასლის სახით შეინახოს და გასცეს თავის მიერ შექმნილი ან თავისთან დაცული ნებისმიერი დოკუმენტი; ბ) მართვის ერთიანი ავტომატური საშუალებების გამოყენებით მიიღოს, გამოსცეს ან გასცეს ნებისმიერი ინფორმაცია ან/და დოკუმენტი.

სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას „სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ“ საქართველოს კანონზე, რომელიც ადგენს სახელმწიფო შესყიდვების განხორციელების ზოგად სამართლებრივ, ორგანიზაციულ და ეკონომიკურ პრინციპებს და აღნიშნავს, რომ ამ კანონის ერთ-ერთი მიზანი და ფუძემდებლური პრინციპია სახელმწიფო შესყიდვების საჯაროობის უზრუნველყოფა. ამასთან, სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტო სახელმწიფო შესყიდვების სრულფასოვნად განხორციელებისა და ამ ურთიერთობებში მონაწილე პირთა უფლებების დაცვის მიზნით, ქმნის ერთიან საინფორმაციო ბაზას, ახორციელებს შესყიდვების პროცედურების კანონიერებაზე ზედამხედველობას, განსაზღვრავს შესყიდვების პროცესის რეგულირების პოლიტიკას, აწარმოებს შავ და თეთრ სიას, ამზადებს თავისი საქმიანობის შესახებ წლიურ ანგარიშს. აღნიშნული კი, შესაბამისი ინფორმაციის მიღებისა და მისი დამუშავების გარეშე შეუძლებელია.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი ინფორმაცია შეეხებოდა იმ სუბიექტებს, რომლებიც წარმოადგენდნენ სახელმწიფო ტენდერებში მონაწილე კომპანიებს, რომელთაც გაიმარჯვეს სახელმწიფო შესყიდვებში და რომლებთანაც გაფორმდა ხელშეკრულება. შესაბამისად, მათი მაიდენტიფიცირებელი მონაცემების დამუშავება იყო არსებითი მნიშვნელობის, შესაბამისად, სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს უნდა უზრუნველეყო სააგენტოს ელექტრონულ სისტემაში დაცული ინფორმაციის გაცემა მისი მოთხოვნიდან გამომდინარე.

ამასთან, სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-40 მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომლის თანახმად, საჯარო ინფორმაციის პროაქტიულად გამოქვეყნება არ ათავისუფლებს საჯარო დაწესებულებას იმავე ან სხვა საჯარო ინფორმაციის მოთხოვნის შემთხვევაში მისი დადგენილი წესით გაცემის ვალდებულებისაგან.

ზემოაღნიშნული დანაწესიდან გამომდინარე, სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტო არ იყო უფლებამოსილი აღნიშნული საფუძვლითა და სააგენტოს ოფიციალურ ვებგვერდზე მითითებით, უარი ეთქვა თ. ჯ-ისთვის მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც საჯარო ინფორმაციის მიღების ფორმას განსაზღვრავს თავად განმცხადებელი, ხოლო დაწესებულება ვალდებულია გასცეს იგი სრულყოფილი სახით, სწორედ განმცხადებლის მიერ არჩეული ფორმით.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას მასზედ, რომ სადავო ინფორმაცია წარმოადგენდა რა საჯარო დაწესებულებაში არსებულ, მათ ელექტრონულ რესურსზე განთავსებულ ინფორმაციას, მისი გაცემის ვალდებულება გააჩნდა ამ დაწესებულებას. შესაბამისად, სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტო ვალდებული იყო გაეცა მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი ინფორმაცია იმ სახით, რა სახითაც იგი იქნა მოთხოვნილი, რის გამოც არსებობდა სარჩელის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 1 დეკემბრის განჩინება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

ბ. სტურუა