საქმე #ბს-459(2კ-21) 25 ნოემბერი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ბიძინა სტურუა

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 12 თებერვლის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2017 წლის 18 აპრილს შპს „...-მ“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, შპს „...-ის“ საქმიანობას წარმოადგენს საცალო ვაჭრობა საკვები პროდუქტებით. შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ ჩატარდა შპს „...-ის“ 20.03.2013წ. – 01.01.2014წ.-მდე საანგარიშო პერიოდის საგადასახადო შემოწმება, რაზეც შედგა 08.11.2016წ. შემოწმების შუალედური აქტი. საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრისათვის გამოყენებულ იქნა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლით გათვალისწინებული არაპირდაპირი მეთოდი.

მოსარჩელის მითითებით, შემოწმების შედეგებზე გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის 10.11.2016წ. #31178 ბრძანება, #002-284 საგადასახადო მოთხოვნა და შპს „...-ის“ დაერიცხა 50 907.97 ლარი.

ამასთან, 2017 წლის 10 იანვრის საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე, 2017 წლის 18 იანვარს შედგა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის #788 ბრძანება და #002-11 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლის თანახმადაც, შპს „...-ის“ სულ გადასახდელად დაერიცხა 311 852.11 ლარი.

მოსარჩელის მითითებით, შპს „...-ის“ მიერ გასაჩივრებულ იქნა ზემოაღნიშნული აქტები. კომპანიის მოთხოვნას წარმოადგენდა დარიცხული თანხების გაუქმება და საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით გამოყენებული არაპირდაპირი მეთოდის გაუქმება.

მოსარჩელის განმარტებით, შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 11 იანვრის #326 ბრძანებით შპს „...-ის“ მიერ გასაჩივრებული საკითხი, კერძოდ, არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების საჭიროება ვერ იქნა დასაბუთებული. შემოსავლების სამსახურის დავების განხილვის დეპარტამენტმა მართალია მოიხმო სამართლებრივი საფუძვლები, თუმცა გადაწყვეტილებაში ვერ მიუთითა ის ფაქტობრივი დასაბუთება, რომლის არსებობამაც განაპირობა არაპირდაპირი მეთოდის კომპანიის მიმართ გამოყენება.

მოსარჩელე არ ეთანხმება შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს მიერ გადასახადის გადამხდელის მიმართ საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებას, რის გამოც მიიჩნევს, რომ შემოწმების ფარგლებში გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები უკანონოა.

ამდენად, მოსარჩელემ შპს „...-ისათვის“ არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით დარიცხული საგადასახადო ვალდებულებების გაუქმება და 2016 წლის 8 ნოემბრის საგადასახადო შემოწმების შუალედური აქტის, 2017 წლის 10 იანვრის საგადასახადო შემოწმების აქტის, 2016 წლის 10 ნოემბრის #31178 ბრძანების, 2016 წლის 10 ნოემბრის #002-84 საგადასახადო მოთხოვნის, 2017 წლის 18 იანვრის #788 ბრძანების, 2017 წლის 18 იანვრის #002-11 საგადასახადო მოთხოვნის, შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 11 იანვრის #326 ბრძანების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 15 მარტის #14078/2/17 გადაწყვეტილების, შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 15 ივნისის #16322 ბრძანების, 2017 წლის 1 მარტის #002-75 საგადასახადო მოთხოვნის, შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 16 ივნისის #16409 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 7 სექტემბრის #4285/2/17 და #4286/2/17 გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობა მოითხოვა. მოსარჩელემ, ასევე, სსიპ შემოსავლების სამსახურისათვის ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 59-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება და მოპასუხეებისათვის მოსარჩელის მიერ სარჩელზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 5000 (ხუთი ათასი) ლარის შპს „...-ის“ სასარგებლოდ სოლიდარულად დაკისრება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე შპს „...-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 07.09.2017 წლის #4285/2/17 და #4286/2/17 გადაწყვეტილებები; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები - სსიპ შემოსავლების სამსახურის 15.06.2017 წლის #16322 ბრძანება და 16.06.2017 წლის #16409 ბრძანება და მოპასუხე სსიპ შემოსავლების სამსახურს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის მომენტიდან ერთი თვის ვადაში გამოცემა დაევალა; მოპასუხეებს - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურს მოსარჩელე შპს „...-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრათ მოსარჩელის მიერ სარჩელზე სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 5000 (ხუთი ათასი) ლარის ანაზღაურება; დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე სრულად უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 12 თებერვლის განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილზე, არ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრებები და მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივრებში მითითებული არგუმენტები ვერ გახდებოდა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმებისა და სარჩელზე უარის თქმის საფუძველი, რამეთუ უტყუარად არ დასტურდებოდა საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადების გადამხდელთან მიმართებით საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრის მიზნით არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებისა და მის საფუძველზე გადასახადების დარიცხვის მართებულობა. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული ინდივიდუალური აქტი - შემოსავლების სამსახურის საჩივრის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების შესახებ 2017 წლის 15 ივნისის #16322 ბრძანება არ შეიცავდა მითითებას აღნიშნულზე. ამდენად, სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობას, რომ აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით გადაწყვეტილება არ იქნა მიღებული საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა გამოკვლევისა და საქმის გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე, მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „თ“ ქვეპუნქტზე და კიდევ ერთხელ გაამახვილა ყურადღება იმ გარემოებაზე, რომ, განსახილველ შემთხვევაში, სადავო იყო საგადასახადო ორგანოს მიერ არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების გზით გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა და გადასახადების დარიცხვა. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ შპს „...-ის“ საჩივრის განუხილველად დატოვების შესახებ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 16 ივნისის #16409 ბრძანება არ შეიცავდა მითითებას აღნიშნულზე. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სადავო საკითხთან დაკავშირებით გადაწყვეტილება არ იყო მიღებული საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა გამოკვლევისა და საქმის გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 12 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორის - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს განმარტებით, 2011 წლამდე მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილი ითვალისწინებდა არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების შესაძლებლობას, თუკი სახეზე იყო ერთზე მეტი, მინიმუმ ორი პირობა, განსხვავებით ამჟამად მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის რედაქციისა, რომლის მიხედვითაც გადასახახის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრისათვის არ არის სავალდებულო მინიმუმ ორი პირობის ერთდროულად არსებობა და აღნიშნული მეთოდის გამოსაყენებლად საკმარისია ხსენებული მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული წინაპირობა.

ამასთან, კასატორი არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას, რომ საგადასახადო ორგანოს თითქოს არ უმსჯელია არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების მართებულობასთან დაკავშირებით. კასატორი აღნიშნავს, რომ ხსენებულ ნაწილში საგადასახადო ორგანომ იმსჯელა და გადამხდელს უარი ეთქვა საჩივრის დაკმაყოფილებაზე როგორც შემოსავლების სამსახურის 15.06.2017წ. #16322 ბრძანებით, ასევე, 11.01.2017წ. #326 ბრძანებით და დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილებით, რომლის მიხედვითაც, დავის საგანს წარმოადგენდა საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდით.

კასატორი - სსიპ შემოსავლების სამსახური დამატებით მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლის საფუძველზე სადავო საკითხი ხელახლა განსახილველად დაუბრუნა ადმინისტრაციულ ორგანოს და დაავალა, საქმის ირგვლივ არსებული გარემოებების კიდევ ერთხელ გამოკვლევა, რაც უკვე განხორციელებულია. კასატორის შეფასებით, სასამართლო არ მიუთითებს, კონკრეტულად რა გარემოება ან მტკიცებულება არ გამოიკვლია ადმინისტრაციულმა ორგანომ, რომლის გამოკვლევის შემთხვევაშიც, შესაძლებელი იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილების მიღება. კასატორის აღნიშვნით, როგორც მოვლენათა ქრონოლოგიიდან ირკვევა, შემოსავლების სამსახურის მიერ არაერთხელ ნაწილობრივ იქნა დაკმაყოფილებული გადამხდელის მიერ წარდგენილი საჩივარი. აღნიშნული ემსახურებოდა სწორედ იმას, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის შესაბამისად, სრულყოფილად გამოკვლეულიყო სადავო საკითხი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 31 მაისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 25 ივნისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, წარმოდგენილი სარჩელით მოთხოვნილია შპს „...-ისათვის“ არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით დარიცხული საგადასახადო ვალდებულებების გაუქმება და 2016 წლის 8 ნოემბრის საგადასახადო შემოწმების შუალედური აქტის, 2017 წლის 10 იანვრის საგადასახადო შემოწმების აქტის, 2016 წლის 10 ნოემბრის #31178 ბრძანების, 2016 წლის 10 ნოემბრის #002-84 საგადასახადო მოთხოვნის, 2017 წლის 18 იანვრის #788 ბრძანების, 2017 წლის 18 იანვრის #002-11 საგადასახადო მოთხოვნის, შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 11 იანვრის #326 ბრძანების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 15 მარტის #14078/2/17 გადაწყვეტილების, შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 15 ივნისის #16322 ბრძანების, 2017 წლის 1 მარტის #002-75 საგადასახადო მოთხოვნის, შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 16 ივნისის #16409 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 7 სექტემბრის #4285/2/17 და #4286/2/17 გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობა. მოსარჩელემ, ასევე, სსიპ შემოსავლების სამსახურისათვის ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 59-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება და მოპასუხეებისათვის მოსარჩელის მიერ სარჩელზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 5000 (ხუთი ათასი) ლარის შპს „...-ის“ სასარგებლოდ სოლიდარულად დაკისრება მოითხოვა.

საკასაციო პალატა უპირველესად აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს გადასახადების დარიცხვის არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების მართლზომიერება.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილზე, რომლითაც განსაზღვრულია საგადასახადო ორგანოს უფლება, პირის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვროს არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით (აქტივების სიდიდის, საოპერაციო შემოსავლებისა და ხარჯების, პირის შესახებ ინფორმაციის მისი საქმიანობის სხვა საგადასახადო პერიოდთან ან სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელის შესახებ მონაცემების შედარების, აგრეთვე სხვა მსგავსი ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე): ა) თუ პირს არ აქვს სააღრიცხვო დოკუმენტაცია ან სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის დადგენა; ბ) ერთზე მეტი ნებისმიერი შემდეგი პირობის არსებობისას: ბ.ა) ადგილი აქვს პირის აქტივების დაუსაბუთებელ ზრდას ბ.ბ) პირის მიერ ეკონომიკური საქმიანობისათვის ან/და პირადი მოხმარებისათვის გაწეული ხარჯი აჭარბებს დეკლარირებულ შემოსავალს; ბ.გ) მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად საგადასახადო შემოწმების დაწყების შესახებ საგადასახადო ორგანოს შესაბამისი აქტით განსაზღვრულ შესამოწმებელ პერიოდში გამოვლენილია პირის მიერ საგადასახადო სამართალდარღვევის ჩადენის ორი ან მეტი შემთხვევა; ბ.დ) გამოვლენილია არსებითი სხვაობა პირის მიერ საგადასახადო ორგანოსათვის წარდგენილ/დეკლარირებულ დაბეგვრასთან დაკავშირებულ მონაცემებსა და მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად ფაქტობრივად დაფიქსირებულ მონაცემებს შორის.

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ უტყუარად არ დასტურდება საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადების გადამხდელთან მიმართებით საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრის მიზნით არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებისა და მის საფუძველზე გადასახადების დარიცხვის მართებულობა. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას, რომ გასაჩივრებული ინდივიდუალური აქტი - სსიპ შემოსავლების სამსახურის საჩივრის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების შესახებ 2017 წლის 15 ივნისის #16322 ბრძანება არ შეიცავს მითითებას აღნიშნულზე. ამდენად, ხსენებულ საკითხთან დაკავშირებით გადაწყვეტილება არ იქნა მიღებული საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა გამოკვლევისა და საქმის გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე.

საკასაციო პალატა ასევე მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „თ“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, დავის განმხილველი ორგანო საჩივარს არ განიხილავს, თუ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გამოცემულია იმავე პირის მიმართ იმავე დავის განმხილველი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების შესაბამისად.

საკასაციო სასამართლო კიდევ ერთხელ ამახვილებს ყურადღებას იმ გარემოებაზე, რომ, განსახილველ შემთხვევაში, სადავოა საგადასახადო ორგანოს მიერ არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების გზით გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა და გადასახადების დარიცხვა, თუმცა შპს „...-ის“ საჩივრის განუხილველად დატოვების შესახებ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 16 ივნისის #16409 ბრძანება არ შეიცავს მითითებას აღნიშნულზე. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ სადავო საკითხთან დაკავშირებით გადაწყვეტილება არ იქნა მიღებული საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა გამოკვლევისა და საქმის გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 12 თებერვლის განჩინება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ბ. სტურუა