საქმე #ბს-1007(2კ-21) 23 დეკემბერი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: გოჩა აბუსერიძე

ბიძინა სტურუა

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 ივლისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2020 წლის 29 მაისს შპს „...ამ“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2012 წლის 26 ივნისის #234053 გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა მ. შ-ის 2012 წლის 25 ივნისის #AR161096 განცხადება და დადგინდა ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩის #7-ში მდებარე #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები. ამავე გადაწყვეტილებით საპროექტო ობიექტის ფუნქციად განისაზღვრა მრავალფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსი, ხოლო მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ განვითარების ფუნქციურ ზონად - საზოგადოებრივ-საქმიანი ზონა 1 (სსზ-1) შემდეგი პარამეტრებით: კ-1=0.7, კ-2=3.5, კ-3=0.1.

მოსარჩელის მითითებით, საპროექტო მიწის ნაკვეთზე დადგენილი სამშენებლოდ გამოყენების პირობების საფუძველზე, არქიტექტურის სამსახურის 2013 წლის 11 თებერვლის #541356 ბრძანებით შეთანხმდა ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩის #7-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე (ს.კ. ...) მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის პირველი ბლოკის არქიტექტურული პროექტი. არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 8 ივლისის #2701346 ბრძანებით ამავე მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის პირველი ბლოკის შეთანხმებული არქიტექტურული პროექტის საფუძველზე, გაიცა მშენებლობის ნებართვა და გაცემულად ჩაითვალა მშენებლობის სანებართვო მოწმობა. ამავე ბრძანებით მშენებლობის ვადად განისაზღვრა 08.07.2016წ. – 08.07.2018წ.-ის ჩათვლით.

მოსარჩელის აღნიშვნით, არქიტექტურის სამსახურის 2017 წლის 12 დეკემბრის #3730420 ბრძანებით ცვლილება შევიდა ამავე სამსახურის 2012 წლის 26 ივნისის #234053 გადაწყვეტილებით დამტკიცებულ მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობებში და მიწის ნაკვეთის საკადასტრო კოდად დაფიქსირდა #.... დაემატა განახლებული საკადასტრო გეგმა საჯარო რეესტრიდან (განცხადების რეგისტრაციის #...; მომზადების თარიღი: 30.05.2017).

მოსარჩელის განმარტებით, არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 17 მაისის #4505689 გადაწყვეტილებით განუხილველი დარჩა მრავალფუნქციური კომპლექსის მეორე ბლოკის შეთანხმების მოთხოვნით წარდგენილი განცხადება. არქიტექტურის სამსახურმა განმარტა, რომ რამდენადაც განცხადების განხილვის მომენტისათვის #234053 (26.02.2012) ბრძანებით დამტკიცებული მიწის ნაკვეთის პირობები ძალადაკარგული იყო, სამსახური მოკლებული იყო შესაძლებლობას დაეკმაყოფილებინა მოთხოვნა.

მოსარჩელის მითითებით, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის პირველი მოადგილის (ვიცე მერი) 2019 წლის 26 სექტემბრის #1512 ბრძანებით დაკმაყოფილდა შპს „...ის“ დირექტორის - მ. შ-ის ადმინისტრაციული საჩივარი; ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 17 მაისის #4505689 გადაწყვეტილება და სამსახურს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა.

მოსარჩელის აღნიშვნით, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურმა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის პირველი მოადგილის (ვიცე მერი) 2019 წლის 26 სექტემბრის #1512 ბრძანების აღსრულების ფარგლებში მიღებული 2019 წლის 25 ოქტომბრის #4726341 გადაწყვეტილებით კვლავ არ დააკმაყოფილა შპს „...ის“ მოთხოვნა. მოსარჩელის განმარტებით, აღნიშნული გადაწყვეტილება კვლავ გასაჩივრდა ზემდგომ ადმინისტრაციულ ორგანოში, თუმცა საჩივართან დაკავშირებით გადაწყვეტილება სარჩელის წარდგენის მომენტამდე არ იქნა მიღებული.

ამდენად, მოსარჩელემ მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის პროექტის შეთანხმებაზე უარის თქმის შესახებ სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 25 ოქტომბრის #4726341 გადაწყვეტილებისა და ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2020 წლის 8 ივლისის #780 ბრძანების ბათილად ცნობა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურისათვის არქიტექტურული პროექტის შეთანხმების თაობაზე შპს „...ის“ მოთხოვნის დაკმაყოფილების თაობაზე ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 19 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შპს „...ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2020 წლის 8 ივლისის #780 ბრძანება; ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 25 ოქტომბრის #4726341 გადაწყვეტილება და აღნიშნულ სამსახურს ამ გადაწყვეტილებით უარყოფილი, მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის პროექტის შეთანხმების თაობაზე განცხადების განხილვა დაევალა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 19 ოქტომბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 ივლისის განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 19 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატის მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილი იყო, რომ მოსარჩელის მიერ გავლილ იქნა მშენებლობის ნებართვის მისაღებად დადგენილი I სტადია, კერძოდ, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2012 წლის 26 ივნისის #234053 გადაწყვეტილებით ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩის #7-ში მდებარე, #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსის განთავსების მიზნით დადგინდა სამშენებლოდ გამოყენების პირობები. ამავე გადაწყვეტილების მიხედვით, მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები ძალაში იყო მისი გაცემის თარიღიდან ხუთი წლის განმავლობაში. ასევე დადგენილი იყო, რომ დამტკიცებული მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების ფარგლებში, დადგენილ 5-წლიან ვადაში მიწის ნაკვეთზე შეთანხმდა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის პირველი ბლოკის არქიტექტურული პროექტი, რის საფუძველზეც გაიცა მშენებლობის ნებართვა. დასახელებული ბრძანებით მშენებლობის ვადა განისაზღვრა 2016 წლის 8 ივლისიდან 2018 წლის 8 ივლისის ჩათვლით. ამდენად, სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია მხარეთა შორის უდავო გარემოება, რომ ნებართვის მაძიებელმა პირმა მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დამტკიცებიდან 5 წლის განმავლობაში ნამდვილად გააგრძელა მშენებლობის ნებართვის მიღების მიზნით შესაბამისი ადმინისტრაციული წარმოება, შეათანხმა პროექტი, მიიღო მშენებლობის ნებართვა და განახორციელა სამშენებლო სამუშაოები, თუმცა ასევე უდავო იყო, რომ აღნიშნულს ადგილი ჰქონდა მხოლოდ მრავალსართულიანი საცხოვრებელი კომპლექსის ნაწილის (ერთი ბლოკის) მიმართ.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის #57 დადგენილების 45-ე მუხლის მე-13 პუნქტის მიხედვით, იმ შემთხვევაში, თუ ნებართვის მაძიებელმა მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დამტკიცებიდან 5 წლის განმავლობაში არ გააგრძელა მშენებლობის ნებართვის მიღების მიზნით შესაბამისი ადმინისტრაციული წარმოება და ამ ხნის განმავლობაში მოხდა სივრცით-ტერიტორიულ მოწყობასთან დაკავშირებული კანონმდებლობის ან/და ქალაქთმშენებლობითი პირობების არსებითი მახასიათებლების (განაშენიანების რეგულირების კოეფიციენტების, შენობათა დასაშვები სახეობის, მათი სიმაღლეების და მისთ.) ისეთი ცვლილება, რაც იწვევს მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების ცვლილებას, შესაბამისი უფლებამოსილების მქონე ორგანოს გადაწყვეტილებით მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები ცხადდება ძალადაკარგულად და მის მფლობელს ეძლევა შეთავაზება სათანადო ცვლილებების განსახორციელებლად.

ზემოხსენებული ნორმის საფუძველზე, სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დამტკიცების შესახებ გადაწყვეტილების ძალადაკარგულად ცნობისათვის, აუცილებელი მოცემულობა არის მშენებლობის ნებართვის მიღების მიზნით, შესაბამისი ადმინისტრაციული წარმოების გაუგრძელებლობა (ხუთი წლის განმავლობაში) და ამავდროულად სივრცით-ტერიტორიულ მოწყობასთან დაკავშირებული კანონმდებლობის ან/და ქალაქთმშენებლობითი პირობების არსებითი მახასიათებლების (განაშენიანების რეგულირების კოეფიციენტების, შენობათა დასაშვები სახეობის, მათი სიმაღლეების და მისთ.) ისეთი ცვლილება, რაც იწვევს მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების ცვლილებას. სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიიჩნია, რომ ასეთ შემთხვევაში, ნორმა პირდაპირ ითვალისწინებს, რომ უნდა მოხდეს ადრესატის ინფორმირება და შეთავაზება სათანადო ცვლილებების განსახორციელებლად.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა ადმინისტრაციული ორგანოს მითითება, რომ შპს „...ის“ საკუთრებაში არსებულ, #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მეორე ბლოკის მშენებლობა ცალკე, დამოუკიდებელ მშენებლობას წარმოადგენდა. მართალია, შპს „...ის“ მიერ, #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მეორე ბლოკის არქიტექტურული პროექტი ცალკე იქნა წარდგენილი მშენებლობის ნებართვის მოპოვების მიზნით, თუმცა სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2012 წლის 26 ივნისის #234053 გადაწყვეტილებით ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩის #7-ში მდებარე, #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე, დამტკიცდა მრავალფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსის განთავსების მიზნით, სამშენებლოდ გამოყენების პირობები, ხოლო, მეორე ბლოკის არქიტექტურული პროექტის წარდგენის გზით, მშენებელმა ფაქტობრივად გააგრძელა მშენებლობის ნებართვის მიღების მიზნით შესაბამისი ადმინისტრაციული წარმოება, რომელიც დაწყებული იყო 2013 წლის თებერვლის თვეში, როდესაც დამტკიცდა ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩის #7-ში მდებარე, შპს „...ის“ საკუთრებაში არსებულ #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის პირველი ბლოკის არქიტექტურული პროექტი (სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2013 წლის 11 თებერვლის #541356 ბრძანება). სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, ადმინისტრაციულმა ორგანომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ აღნიშნული პირობები სამშენებლო გამოყენებისთვის დამტკიცდა მიწის მთლიან ნაკვეთზე მრავალფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსის განთავსების მიზნით და არა მხოლოდ განცალკევებულად ერთი ბლოკისათვის. მრავალფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსისათვის სამშენებლო გამოყენების პირობების დამტკიცება, თავისთავად, გულისხმობდა არაერთი სამშენებლო ბლოკის განთავსების მოტივაციას ნებართვის მაძიებელი პირის მხრიდან.

აღნიშნულ გარემოებაზე მითითებით, სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2012 წლის 26 ივნისის #234053 გადაწყვეტილება ნაწილობრივ ძალადაკარგული იყო, კერძოდ, სხვა ბლოკების ნაწილში და მოქმედებდა მხოლოდ პირველი ბლოკის მიმართ, რამეთუ თავად მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დადგენის თაობაზე აქტით ამგვარი დაყოფა - ერთმანეთისგან დამოუკიდებელი ბლოკებისთვის ინდივიდუალურად პირობების დამტკიცება - გათვალისწინებული არ ყოფილა.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სახეზე იყო გარემოება, როდესაც მიწის ნაკვეთზე მრავალფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსის განთავსების მიზნით დადგენილი იყო ქალაქთმშენებლობითი პირობები (I სტადია), აღნიშნულის საფუძველზე ნებართვის მაძიებელს შეთანხმებული ჰქონდა პროექტი, გაცემული იყო მშენებლობის ნებართვა მრავალფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსის ნაწილზე (ერთ ბლოკზე), თუმცა მრავალფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსის სხვა ნაწილებთან მიმართებით სადავო აქტით დაუსაბუთებლად იზღუდებოდა უფლება მიწის ნაკვეთის სამშენებლო განვითარებაზე.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის #57 დადგენილების 45-ე მუხლის მე-13 პუნქტით დადგენილი ნორმატიული მოწესრიგება მოითხოვდა ერთდროულად რამდენიმე პირობის არსებობას, კერძოდ, მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დადგენის შესახებ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ძალადაკარგულად ცნობის საფუძველი შეიძლება გახდეს მისი მოქმედების 5-წლიანი ვადის გასვლა, მხოლოდ იმ შემთხვევაში: 1. თუ არ გაგრძელებულა სამშენებლო ნებართვის მიღების მიზნით ადმინისტრაციული წარმოება; 2. ასევე, თუ მოხდა სივრცით-ტერიტორიულ მოწყობასთან დაკავშირებული კანონმდებლობის ან/და ქალაქთმშენებლობითი პირობების არსებითი მახასიათებლების ისეთი ცვლილება, რაც იწვევს მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების ცვლილებას.

სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ არ იქნა შეფასებული, რამდენად იყო სახეზე სივრცით-ტერიტორიულ მოწყობასთან დაკავშირებული კანონმდებლობის ან/და ქალაქთმშენებლობითი პირობების არსებითი მახასიათებლების ისეთი ცვლილება, რაც გამოიწვევდა მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების ცვლილებას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორის - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის განმარტებით, მოსარჩელეს უარი ეთქვა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის II ბლოკის არქიტექტურული პროექტის შეთანხმებაზე იმ საფუძვლით, რომ ძალადაკარგულად იქნა მიჩნეული არქიტექტურის სამსახურის 2012 წლის 26 ივნისის #234053 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები.

კასატორი მიუთითებს საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის #57 დადგენილებით დამტკიცებული „მშენებლობის ნებართვის გაცემის და სანებართვო პირობების წესის“ 45-ე მუხლის მე-13 პუნქტზე და განმარტავს, რომ არქიტექტურის სამსახურის 2009 წლის 25 ოქტომბრის #4726341 გადაწყვეტილებით შპს „...ის“ დირექტორის - მ. შ-ის 2019 წლის 17 აპრილის #AR1675054 განცხადება ქ. თბილისში, ...ის ქუჩის #7-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე (ს.კ. ...) მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის II ბლოკის არქიტექტურული პროექტის შეთანხმების მოთხოვნის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა. კასატორი მიიჩნევს, რომ 2012 წლის 26 ივნისის #234053 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების მოქმედების ვადაში მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის განხორციელების მიზნით შეთანხმდა არქიტექტურული პროექტი და გაიცა მშენებლობის ნებართვა მხოლოდ პირველი ბლოკის მიმართ, ხოლო სხვა ბლოკის მშენებლობის მიზნით დაინტერესებულმა პირმა არქიტექტურის სამსახურს პირველად 2019 წელს, კერძოდ, კანონმდებლობით დადგენილი მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დადგენიდან 5-წლიანი ვადის გასვლის შემდგომ მიმართა. ამდენად, კასატორი თვლის, რომ მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების ვადის გასვლისა და ძალადაკარგულად მიჩნევის გამო მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის II ბლოკის მშენებლობის მიზნით საჭირო იყო მშენებლობის ნებართვის სტადიების თავიდან გავლა. შესაბამისად, კასატორის მოსაზრებით, არ არსებობს არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 25 ოქტომბრის #4726341 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის საფუძველი.

კასატორის - სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორი შეფასება მისცა იმ გარემოებას, რომ სწორედ მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობებით განისაზღვრა მისი მოქმედების კონკრეტული ვადა. აღნიშნული ვადის გასვლის შემთხვევაში კი, იგი ავტომატურად ითვლება ძალადაკარგულად და დამატებით არ საჭიროებს ძალადაკარგულად გამოცხადებაზე აქტის გამოცემას.

კასატორი მიუთითებს, რომ არქიტექტურის სამსახურის 2012 წლის 26 ივნისის #234053 გადაწყვეტილებით დამტკიცდა ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩის #7-ში (ს.კ. ...) მდებარე მიწის ნაკვეთზე (ფართობი: 9688 კვ.მ) მრავალფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსის მშენებლობის მიზნით მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები. ამავე გადაწყვეტილებით განმცხადებელს განემარტა, რომ მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები ძალაშია მისი გაცემის თარიღიდან 5 წლის განმავლობაში. კასატორი აღნიშნავს, რომ #234053 გადაწყვეტილება მხარეს სადავოდ არ გაუხდია, მათ შორის, არც ვადის განსაზღვრის ნაწილში. სასამართლოებმა შეფასების მიღმა დატოვეს როგორც აღნიშნული, ასევე, ის გარემოება, რომ მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობებით განსაზღვრული ვადის გასვლის შემდგომ იგი ძალადაკარგულად ითვლება.

კასატორი მიუთითებს, რომ 2012 წლის 26 ივნისის #234053 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების გაცემიდან 5 წლის ვადაში სამშენებლო სამუშაოების განხორციელების მიზნით შეთანხმდა არქიტექტურული პროექტი, მშენებლობის ნებართვა გაიცა მხოლოდ I ბლოკთან მიმართებით და სწორედ ამ მიზნით განხორციელდა მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობებში უმნიშვნელო ცვლილება. მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობებში ცვლილების გარეშე ვერ დაკორექტირდებოდა არქიტექტურული პროექტი და მხარეს ვერ მიეცემოდა შესაძლებლობა, დაესრულებინა I ბლოკის მშენებლობა.

კასატორი განმარტავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, მოწინააღმდეგე მხარემ 2012 წლის 26 ივნისის #234053 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების საფუძველზე, რამდენჯერმე განახორციელა პირველი ბლოკის შეთანხმებული არქიტექტურული პროექტის კორექტირება, მათ შორის, ბოლოს 2021 წლის 6 ივლისს. კასატორის მოსაზრებით, აღნიშნული ცალსახად ადასტურებს, რომ მოწინააღმდეგე მხარეს არც ერთ ნაწილში არ შეეზღუდა უფლება, დაეკორექტირებინა I ბლოკის არქიტექტურული პროექტი. შესაბამისად, სამსახური ვერ გამოაცხადებდა 2012 წლის 26 ივნისის #234053 გადაწყვეტილებას ძალადაკარგულად პირველ ბლოკთან მიმართებით, ვინაიდან იგი 5-წლიანი ვადის გასვლის გამო ძალადაკარგულია მხოლოდ სხვა ბლოკებთან მიმართებით, ხოლო აღნიშნული გადაწყვეტილების ძალადაკარგულად გამოცხადების შემთხვევაში, საფუძველი გამოეცლებოდა პირველ ბლოკსაც.

კასატორი ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ კანონმდებლობა მრავალფუნქციურ შენობას განმარტავს, როგორც ორი ან მეტი ფუნქციის მქონე შენობას, სადაც რომელიმე ძირითადი ფუნქცია არ აღემატება შენობის საერთო ფართობის 75%-ს. ახალი მშენებლობა კი არის მშენებლობა, რომელიც ხორციელდება მიწის ნაკვეთის იმ ნაწილში, სადაც არ დგას შენონა-ნაგებობა ან ხდება არსებულის მთლიანად ჩანაცვლება.

კასატორის განმარტებით, მაშინ, როდესაც სამსახურის მიერ ხდება მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დამტკიცება მრავალფუნქციური კომპლექსის განთავსების მიზნით და ამავე პირობებით განისაზღვრება კონკრეტული ვადა (5 წელი), აღნიშნული ვადა განისაზღვრება ყველა ბლოკთან ცალ-ცალკე. ასეთ შემთხვევაში, მხარე ვალდებულია მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობებით დადგენილ ვადაში განახორციელოს მშენებლობის ნებართვის გაცემის შემდგომი ეტაპების გავლა ყველა ბლოკთან მიმართებით. განსახილველ შემთხვევაში კი, დამკვეთის მიერ მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობებით დადგენილ 5-წლიან ვადაში მხოლოდ I ბლოკთან მიმართებით განხორციელდა პროექტის შეთანხმება და მშენებლობის ნებართვის მიღება, ხოლო სხვა ბლოკის მშენებლობის მიზნით, დამკვეთმა სამსახურს მომართა აღნიშნული 5-წლიანი ვადის გასვლის შემდეგ. ამდენად, კასატორი მიიჩნევს, რომ სამსახურის მიერ სრულიად კანონიერად იქნა მითითებული სადავო აქტით, რომ საჭირო იყო მშენებლობის ნებართვის პროცედურების თავიდან გავლა, ვინაიდან მხარის მოთხოვნას წარმოადგენდა ახალი ბლოკის არქიტექტურული პროექტის შეთანხმება და მშენებლობის ნებართვის მიღება (ახალი მშენებლობა) და არა I ბლოკის უკვე შეთანხმებული არქიტექტურული პროექტის კორექტირება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 8 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის პროექტის შეთანხმებაზე უარის თქმის შესახებ სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 25 ოქტომბრის #4726341 გადაწყვეტილებისა და ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2020 წლის 8 ივლისის #780 ბრძანების კანონიერება, ასევე, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურისათვის არქიტექტურული პროექტის შეთანხმების თაობაზე შპს „...ის“ მოთხოვნის დაკმაყოფილების თაობაზე ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სადავო აქტები ეფუძნება იმ გარემოებას, რომ მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დამტკიცების თაობაზე სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2012 წლის 26 ივნისის #234053 გადაწყვეტილება იყო ძალადაკარგული, რის გამოც არქიტექტურის სამსახურმა დაინტერესებულ პირს განუმარტა, რომ მას ახალი მშენებლობის წარმოებისათვის ადმინისტრაციული წარმოების პროცედურების ყველა საფეხური თავიდან უნდა გაევლო.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის #57 დადგენილებით დამტკიცებული „მშენებლობის ნებართვის გაცემის და სანებართვო პირობების წესის“ (ძალადაკარგულია 02.03.20წ. #139 საქართველოს მთავრობის დადგენილებით) მე-3 მუხლის 43-ე პუნქტზე, რომლის თანახმად, მშენებლობის ნებართვა წარმოადგენდა განსაკუთრებული იერარქიის ნებართვას, რომელიც, როგორც წესი, იყოფოდა 3 ურთიერთდამოკიდებულ, მაგრამ ადმინისტრაციული წარმოების თვალსაზრისით დამოუკიდებელ სტადიად: I სტადია - ქალაქთმშენებლობითი პირობების დადგენა (მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დამტკიცება); II სტადია – არქიტექტურულ-სამშენებლო პროექტის შეთანხმება (არქიტექტურული პროექტის, კონსტრუქციული ან/და ტექნოლოგიური სქემის შეთანხმება); III სტადია – მშენებლობის ნებართვის გაცემა.

მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მოსარჩელის მიერ გავლილი იქნა მშენებლობის ნებართვის მისაღებად დადგენილი I სტადია, კერძოდ, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2012 წლის 26 ივნისის #234053 გადაწყვეტილებით ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩის #7-ში მდებარე, #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსის განთავსების მიზნით დადგინდა სამშენებლოდ გამოყენების პირობები. ასევე დადგენილია, რომ დამტკიცებული მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების ფარგლებში, განსაზღვრულ 5-წლიან ვადაში მიწის ნაკვეთზე შეთანხმდა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის პირველი ბლოკის არქიტექტურული პროექტი, რის საფუძველზეც გაიცა მშენებლობის ნებართვა. დასახელებული ბრძანებით მშენებლობის ვადა განისაზღვრა 2016 წლის 8 ივლისიდან 2018 წლის 8 ივლისის ჩათვლით.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სადავო პერიოდში მოქმედ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის #57 დადგენილების 45-ე მუხლის მე-13 პუნქტზე, რომლის მიხედვით, იმ შემთხვევაში, თუ ნებართვის მაძიებელმა მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დამტკიცებიდან 5 წლის განმავლობაში არ გააგრძელა მშენებლობის ნებართვის მიღების მიზნით შესაბამისი ადმინისტრაციული წარმოება და ამ ხნის განმავლობაში მოხდა სივრცით-ტერიტორიულ მოწყობასთან დაკავშირებული კანონმდებლობის ან/და ქალაქთმშენებლობითი პირობების არსებითი მახასიათებლების (განაშენიანების რეგულირების კოეფიციენტების, შენობათა დასაშვები სახეობის, მათი სიმაღლეების და მისთ.) ისეთი ცვლილება, რაც იწვევს მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების ცვლილებას, შესაბამისი უფლებამოსილების მქონე ორგანოს გადაწყვეტილებით მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები ცხადდება ძალადაკარგულად და მის მფლობელს ეძლევა შეთავაზება სათანადო ცვლილებების განსახორციელებლად.

ზემოხსენებული ნორმის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას, რომ მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დამტკიცების შესახებ გადაწყვეტილების ძალადაკარგულად ცნობისათვის, აუცილებელი მოცემულობა არის მშენებლობის ნებართვის მიღების მიზნით შესაბამისი ადმინისტრაციული წარმოების გაუგრძელებლობა (ხუთი წლის განმავლობაში) და ამავდროულად, სივრცით-ტერიტორიულ მოწყობასთან დაკავშირებული კანონმდებლობის ან/და ქალაქთმშენებლობითი პირობების არსებითი მახასიათებლების (განაშენიანების რეგულირების კოეფიციენტების, შენობათა დასაშვები სახეობის, მათი სიმაღლეების და მისთ.) ისეთი ცვლილება, რაც იწვევს მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების ცვლილებას. საკასაციო პალატა ასევე მიუთითებს, რომ ასეთ შემთხვევაში, ნორმა პირდაპირ ითვალისწინებს ადრესატის ინფორმირებისა და მისთვის სათანადო ცვლილებების განხორციელების შეთავაზების საჭიროებას.

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომელმაც არ გაიზიარა მოპასუხეთა მითითება, რომ შპს „...ის“ საკუთრებაში არსებულ, #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მეორე ბლოკის მშენებლობა ცალკე, დამოუკიდებელ მშენებლობას წარმოადგენდა. მართალია, შპს „...ის“ მიერ #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მეორე ბლოკის არქიტექტურული პროექტი ცალკე იქნა წარდგენილი მშენებლობის ნებართვის მოპოვების მიზნით, თუმცა საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2012 წლის 26 ივნისის #234053 გადაწყვეტილებით ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩის #7-ში მდებარე #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე სამშენებლოდ გამოყენების პირობები დამტკიცდა მრავალფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსის (და არა ერთი კონკრეტული შენობის) განთავსების მიზნით, ხოლო, მეორე ბლოკის არქიტექტურული პროექტის წარდგენის გზით, მშენებელმა ფაქტობრივად გააგრძელა მშენებლობის ნებართვის მიღების მიზნით შესაბამისი ადმინისტრაციული წარმოება, რომელიც დაწყებული იყო 2013 წლის თებერვლის თვეში, როდესაც დამტკიცდა ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩის #7-ში მდებარე, შპს „...ის“ საკუთრებაში არსებულ #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის პირველი ბლოკის არქიტექტურული პროექტი (სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2013 წლის 11 თებერვლის #541356 ბრძანება).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის შეფასებას, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ აღნიშნული პირობები სამშენებლო გამოყენებისთვის დამტკიცდა მიწის მთლიან ნაკვეთზე მრავალფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსის განთავსების მიზნით და არა მხოლოდ განცალკევებულად ერთი ბლოკისთვის. მრავალფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსისთვის (და არა ერთი კონკრეტული შენობისათვის) სამშენებლო გამოყენების პირობების დამტკიცება თავისთავად გულისხმობდა არაერთი სამშენებლო ბლოკის განთავსების მოტივაციას ნებართვის მაძიებელი პირის მხრიდან. აღნიშნულ გარემოებაზე მითითებით, საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორთა მოსაზრებას, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2012 წლის 26 ივნისის #234053 გადაწყვეტილება ნაწილობრივ ძალადაკარგულია, კერძოდ, სხვა ბლოკების ნაწილში და მოქმედებს მხოლოდ პირველი ბლოკის მიმართ, რამეთუ თავად მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დადგენის თაობაზე აქტით ამგვარი დაყოფა - ერთმანეთისგან დამოუკიდებელი ბლოკებისათვის ინდივიდუალურად პირობების დამტკიცება - გათვალისწინებული არ ყოფილა.

საკასაციო პალატა ასევე მიუთითებს, რომ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის #57 დადგენილების 45-ე მუხლის მე-13 პუნქტით დადგენილი ნორმატიული მოწესრიგება მოითხოვს ერთდროულად რამდენიმე პირობის არსებობას, კერძოდ, მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დადგენის შესახებ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ძალადაკარგულად ცნობის საფუძველი შეიძლება გახდეს მისი მოქმედების 5-წლიანი ვადის გასვლა, მხოლოდ იმ შემთხვევაში: 1. თუ არ გაგრძელებულა სამშენებლო ნებართვის მიღების მიზნით ადმინისტრაციული წარმოება; 2. ასევე, თუ მოხდა სივრცით-ტერიტორიულ მოწყობასთან დაკავშირებული კანონმდებლობის ან/და ქალაქთმშენებლობითი პირობების არსებითი მახასიათებლების ისეთი ცვლილება, რაც იწვევს მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების ცვლილებას. ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ მოცემულ შემთხვევაში, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ არ იქნა შეფასებული, რამდენად იყო სახეზე სივრცით-ტერიტორიულ მოწყობასთან დაკავშირებული კანონმდებლობის ან/და ქალაქთმშენებლობითი პირობების არსებითი მახასიათებლების ისეთი ცვლილება, რაც გამოიწვევდა მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების ცვლილებას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს საკასაციო საჩივარზე 01.10.2021წ. #01488 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს (ს/კ 205270053) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 ივლისის განჩინება;

3. სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს (ს/კ 205270053) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 01.10.2021წ. #01488 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

ბ. სტურუა