საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-790(კ-21) 17 დეკემბერი, 2021 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის

შემდეგი შემადგენლობა:

გიორგი გოგიაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ქეთევან ცინცაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) - სსიპ სამედიცინო და ფარმაცევტული საქმიანობის რეგულირების სააგენტო

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) - შპს „...ა“

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

აღწერილობითი ნაწილი:

შპს „...ამ“ 2020 წლის 28 ივლისს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე - სსიპ სამედიცინო და ფარმაცევტული საქმიანობის რეგულირების სააგენტოს მიმართ და ამავე სააგენტოს 2020 წლის 7 ივლისის №02-1105/ო ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 23 თებერვლის გადაწყვეტილებით შპს „...ას“ სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ სამედიცინო და ფარმაცევტული საქმიანობის რეგულირების სააგენტოს 2020 წლის 7 ივლისის №02-1105/ო ბრძანება. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ სამედიცინო და ფარმაცევტული საქმიანობის რეგულირების სააგენტომ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 ივნისის განჩინებით სსიპ სამედიცინო და ფარმაცევტული საქმიანობის რეგულირების სააგენტოს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. შესაბამისად, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 23 თებერვლის გადაწყვეტილება.

აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ სამედიცინო და ფარმაცევტული საქმიანობის რეგულირების სააგენტომ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

საკასაციო საჩივრის მიხედვით, სადავო აქტი - სააგენტოს 2020 წლის 7 ივლისის №02-1105/ო ბრძანება გამოცემულია კანონმდებლობის სრული დაცვით. რაც შეეხება დავის ძირითად არსს - ხარვეზის დადგენის შესახებ წერილის ჩაბარების საკითხს, უნდა აღინიშნოს, რომ შპს „„...ას“ მის მიერ მითითებულ ელექტრონულ მისამართზე - ..., სააგენტოდან არაერთი წერილი მიუღია. შესაბამისად ხარვეზის დადგენის შესახებ წერილის გადაგზავნაც მოხდა აღნიშნული ელექტრონული ფოსტის მეშვეობით. წერილი უკან არ დაბრუნებულა, რაც ნიშნავს, რომ პირს აღნიშნული შეტყობინება გადაეგზავნა. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა, რომ სააგენტოს სასამართლოში არ წარუდგენია შპს „...ასთვის“ წერილის ჩაბარების დამადასტურებელი რაიმე დოკუმენტი, არასწორია. შესაბამისად, არ არსებობს გასაჩივრებული აქტის ბათილად ცნობის საფუძველი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 30 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ სამედიცინო და ფარმაცევტული საქმიანობის რეგულირების სააგენტოს საკასაციო საჩივარი.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ სამედიცინო და ფარმაცევტული საქმიანობის რეგულირების სააგენტოს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოთხოვნებს, რაც გამორიცხავს განსახილველი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები, ვინაიდან:

- არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი;

- არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების საფუძველი;

- სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

- საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით;

- კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით და საკასაციო საჩივარში მითითებული პოზიცია ვერ აქარწყლებს სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სადავო საკითხს წარმოადგენს სააგენტოს მიერ შპს „...ას“ განცხადების (ფარმაცევტული მედიკამენტების სახელმწიფო რეგისტრაციის მოთხოვნის შესახებ) განუხილველად დატოვების კანონიერება, განცხადებაზე დადგენილი ხარვეზის სრულად აღმოუფხვრელობის საფუძვლით. მოცემულ შემთხვევაში, შესაფასებელი, აგრეთვე, ხარვეზის შესახებ წერილის ადრესატისთვის სათანადო წესით ჩაბარება/გაცნობის საკითხი. ამასთან, სადავო საკითხზე მსჯელობისას საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სამართლიანი სასამართლოს უფლება, მართალია, ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, თუმცა აღნიშნული არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ §71; ყუფარაძე საქართველოს წინააღმდეგ §76;Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო თავდაპირველად მიუთითებს „წამლისა და ფარმაცევტული საქმიანობის შესახებ“ საქართველოს კანონზე, რომლის მიზანია ხელი შეუწყოს სანდო ფარმაცევტულ პროდუქტზე მოსახლეობის ხელმისაწვდომობის ზრდას, რის უზრუნველსაყოფადაც ადგენს ფარმაცევტული პროდუქტის მიმოქცევის რეგულირების სამართლებრივ საფუძვლებს და ამ სფეროში ფიზიკურ და იურიდიულ პირთა უფლება - მოვალეობებს. დასახელებული კანონის 11⁴ მუხლის პირველი პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, საქართველოს ბაზარზე ფარმაცევტული პროდუქტის დაშვება ხორციელდება ფარმაცევტული პროდუქტის სახელმწიფო რეგისტრაციის ეროვნული რეჟიმით, ხოლო კანონის 11⁶ მუხლის პირველი და მეორე პუნქტების თანახმად, საქართველოს ბაზარზე ფარმაცევტული პროდუქტის დაშვება გულისხმობს უწყებრივ რეესტრში შეტანას, სადაც მიეთითება ფარმაცევტული პროდუქტის რეგისტრაციის ნომერი, დაინტერესებული პირი, მწარმოებელი ქვეყანა, სავაჭრო დასახელება, საერთაშორისო არაპატენტირებული დასახელება (ასეთის არსებობისას), ფორმა, დოზა, საჭიროებისას - კონცენტრაცია, რეგისტრაციის თარიღი, რეგისტრაციის ვადა და შეფუთვა - მარკირების ნიმუშის ელექტრონული ვერსია. ამავე მუხლის მე-5 პუნქტის მიხედვით კი, ფარმაცევტული პროდუქტის სახელმწიფო რეგისტრაციის ეროვნული რეჟიმით უწყებრივ რეესტრში ფარმაცევტული პროდუქტის შეტანა ხორციელდება ამ კანონის 11¹¹ მუხლით დადგენილი პროცედურის განხორციელების შემდეგ. მითითებული მუხლის პირველ პუნქტის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის თანახმად, ფარმაცევტული პროდუქტის სახელმწიფო რეგისტრაცია ეროვნული რეჟიმით ხორციელდება დაინტერესებული პირის განცხადებისა და თანდართული დოკუმენტების სააგენტოსთვის წარდგენით, რომელიც უნდა აკმაყოფილებდეს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 78-ე მუხლის მოთხოვნებს; სააგენტო ახორციელებს მათ ადმინისტრაციულ და მეცნიერულ-ტექნიკურ ექსპერტიზას; იგი არა უგვიანეს 14 დღისა ამოწმებს წარდგენილი სარეგისტრაციო დოკუმენტების ამ მუხლის მოთხოვნებთან შესაბამისობას, ანუ ახორციელებს მათ ადმინისტრაციულ ექსპერტიზას; ადმინისტრაციული ექსპერტიზის დადებითი დასკვნის საფუძველზე სარეგისტრაციო დოკუმენტები ექვემდებარება შემდგომ მეცნიერულ-ტექნიკურ ექსპერტიზას ფარმაცევტული პროდუქტის სტანდარტიზაციის, ხარისხის, უსაფრთხოობისა და თერაპიული ეფექტიანობის დადგენის მიზნით; ადმინისტრაციული ან მეცნიერულ-ტექნიკური ექსპერტიზის დონეზე გამოვლენილი ხარვეზის აღმოსაფხვრელად დაინტერესებულ პირს დამატებით ეძლევა 2 თვემდე ვადა; აღნიშნულ ვადაში ხარვეზის აღმოუფხვრელობისას სარეგისტრაციო დოკუმენტები განუხილველი რჩება.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 83-ე მუხლის პირველი ნაწილი ადგენს, რომ ადმინისტრაციული ორგანო 3 დღის ვადაში ამოწმებს განცხადების შესაბამისობას ამ კოდექსის 78-ე მუხლის მოთხოვნებთან. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, თუ განმცხადებელი ადმინისტრაციულ ორგანოს არ წარუდგენს კანონით ან მის საფუძველზე გამოცემული კანონქვემდებარე აქტით გათვალისწინებულ რაიმე დოკუმენტს ან სხვა ინფორმაციას, რაც აუცილებელია საქმის გადაწყვეტისათვის, ადმინისტრაციული ორგანო განმცხადებელს განუსაზღვრავს ვადას, რომლის განმავლობაშიც მან უნდა წარადგინოს დამატებითი დოკუმენტი ან ინფორმაცია. მე-3 ნაწილის შესაბამისად, თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი, დამატებითი დოკუმენტის ან სხვა ინფორმაციის წარდგენის დაწესებული ვადა არ შეიძლება იყოს 5 დღეზე ნაკლები. ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილია განმცხადებლის მოთხოვნით მხოლოდ ერთხელ, მაგრამ არა უმეტეს 15 დღით, გააგრძელოს დოკუმენტის ან სხვა ინფორმაციის წარდგენის ვადა. თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი, დამატებითი დოკუმენტის ან სხვა ინფორმაციის წარდგენამდე განცხადების განხილვის ვადის დინება შეჩერებულად ითვლება. თუ დადგენილ ვადაში განმცხადებელი არ წარადგენს შესაბამის დოკუმენტს ან ინფორმაციას, ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილია გამოიტანოს გადაწყვეტილება განცხადების განუხილველად დატოვების შესახებ. განცხადების განხილვის ვადის დინება განახლდება შესაბამისი საბუთის ან ინფორმაციის წარდგენისთანავე.

გარდა ამისა, საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 54-ე მუხლის პირველი ნაწილზე, რომლის თანხმად, თუ კანონმდებლობით სხვა რამ არ არის განსაზღვრული, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტი ძალაში შედის მხარისათვის კანონით დადგენილი წესით გაცნობისთანავე ან გამოქვეყნების დღეს. ამავე კოდექსის 58-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით კი, თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი, დაინტერესებული მხარისათვის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ოფიციალური გაცნობა ნიშნავს მისთვის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტის გადაცემას ან ფოსტის მეშვეობით გაგზავნას, ხოლო 55-ე მუხლის შესაბამისად, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოქვეყნდება კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევაში. თუ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტი ეხება 50-ზე მეტ პირს, მისი ოფიციალური გაცნობა შეიძლება შეიცვალოს გამოქვეყნებით. ასეთ შემთხვევაში ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტი გასაცნობად გადაეცემა მხოლოდ განმცხადებელს, ხოლო თუ განცხადებას ხელს აწერს რამდენიმე პირი - პირს, რომლის ხელმოწერაც განცხადებაში პირველია.

საკასაციო სასამართლო, დასახელებულ სამართლებრივ ნორმათა ანალიზიდან გამომდინარე, აღნიშნავს, რომ ადმინისტრაციულ წარმოებაში არსებითი მნიშვნელობა ენიჭება განსახილველ საკითხზე გადაწყვეტილების მიღებისათვის საჭირო დოკუმენტაციის არასრულყოფილად წარდგენისა და ხარვეზის არსებობის თაობაზე დაინტერესებული პირის ინფორმირებას. აღსანიშნავია, რომ როგორც „წამლისა და ფარმაცევტული საქმიანობის შესახებ“ საქართველოს კანონი, ასევე, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსი ხარვეზის დადგენის შემთხვევაში სამართლებრივი შედეგების დადგომას უკავშირებს აღნიშნული ხარვეზის შესახებ დაინტერესებული პირისთვის გაცნობას და არა გაგზავნას, რომელიც შეიძლება განხორციელდეს სხვადასხვა გზით.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ შპს „...ამ“ ...ი ფირმა სსს „...ის“ პრეპარატების - „..., ..., ...“ და „..., ..., ...“ სახელმწიფო რეგისტრაციის მოთხოვნით მიმართა სამედიცინო და ფარმაცევტული საქმიანობის რეგულირების სააგენტოს, რომელმაც, თავის მხრივ, ექსპერტიზისას გამოვლენილი ხარვეზების გამო, 2 თვემდე ვადით შეაჩერა ეროვნული რეჟიმით რეგისტარციის პროცედურა. დადგენილი ხარვეზის აღმოფხვრის მიზნით, შპს „...ამ“ 2020 წლის 19 მარტს დამატებით წარადგინა დოკუმენტები, თუმცა ადმინისტრაციულმა ორგანომ მიიჩნია, რომ დაინტერესებულმა მხარემ ხარვეზი სრულად არ აღმოფხვრა და კვლავ ხარვეზი დაადგინა, ხოლო მის გამოსასწორებლად შპს „...ას“ მისცა კანონით გათვალისწინებული ორთვიანი ვადიდან დარჩენილი პერიოდი - 43 დღე. საბოლოოდ, სსიპ სამედიცინო და ფარმაცევტული საქმიანობის რეგულირების სააგენტოს 2020 წლის 7 ივლისის №02-1105/ო ბრძანებით შპს „...ას“ უარი ეთქვა მოთხოვნილი ფარმაცევტული პროდუქტების ეროვნული რეჟიმით რეგისტრაციაზე 2020 წლის 23 მარტის წერილით გათვალისწინებული ხარვეზის აღმოუფხვრელობის გამო.

საქმის მასალებით ასევე დაგენილია, რომ სსიპ სამედიცინო და ფარმაცევტული საქმიანობის რეგულირების სააგენტოს დირექტორის 2020 წლის 23 მარტის №02/4037 წერილი შპს „...ას“ გენერალური დირექტორის პირველ მოადგილეს გ. ქ-ეს გაეგზავნა ელექტრონული ფოსტის მეშვეობით. კერძოდ, 2020 წლის 23 მარტს, 18:02 სთ-ზე საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან დევნილთა, შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს ელექტრონული გვერდიდან ელექტრონულ მისამართზე - ... გაიგზავნა ერთი დოკუმენტი. ამასთან, ადრესატი ინფორმირებული იქნა, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გაგზავნილ საფოსტო მისამართზე შეტყობინების მიღება დაბლოკილი იყო და საჭიროების შემთხვევაში, ადრესატს/დაინტერესებულ პირს ურთიერთობისათვის უნდა გამოეყენებინა ელექტრონული მისამართი - info@moh.gov.ge.

საკასაციო სასამართლო, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა მითითებას საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 54-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომლის თანახმად, დაინტერესებული მხარისათვის ფოსტის მეშვეობით გაგზავნილი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტი ძალაში შედის გაგზავნიდან არა უგვიანეს მე-7 დღისა, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც დაინტერესებულ მხარეს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტი არ მიუღია, ხოლო ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გაგზავნასთან დაკავშირებული დავის შემთხვევაში მტკიცების ტვირთი ეკისრება ადმინისტრაციულ ორგანოს. დასტურდება, რომ ადმინისტრაციული ორგანო მხოლოდ დოკუმენტის გაგზავნით შემოიფარგლა. ამრიგად, როდესაც ადრესატისთვის არ იყო ცნობილი არსებული ხარვეზი, მისი აღმოფხვრის ვალდებულება მას არც გააჩნდა, ხოლო, თავის მხრივ, ადმინისტრაციული ორგანო მოკლებული იყო შესაძლებლობას ემსჯელა და აღნიშნულის გათვალისწინებით მიეღო საბოლოო გადაწყვეტილება.

გარდა ზემოაღნიშნულისა, საკასაციო პალატა ასევე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლზე, რომლითაც კანონმდებელმა ცალსახად განმარტა, რომ სასამართლოს უფლება არა აქვს მიაკუთვნოს თავისი გადაწყვეტილებით მხარეს ის, რაც მას არ უთხოვია, ან იმაზე მეტი, ვიდრე ის მოითხოვდა. ვინაიდან, მოსარჩელე მხარე სარჩელით ითხოვდა მხოლოდ სსიპ სამედიცინო და ფარმაცევტული საქმიანობის რეგულირების სააგენტოს დირექტორის 2020 წლის 7 ივლისის №02-1105/ო ბრძანების ბათილად ცნობას, შესაბამისად სასამართლომ მართებულად იმსჯელა მოთხოვნის ფარგლებში და აღნიშნა, რომ სადავო აქტის გაბათილებით შპს „...ას“ განცხადებაზე ადმინისტრაციული წარმოება უნდა გაგრძელდეს ხარვეზის ეტაპიდან.

ამრიგად, სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ სამედიცინო და ფარმაცევტული საქმიანობის რეგულირების სააგენტოს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 ივნისის განჩინება;

3. კასატორს - სსიპ სამედიცინო და ფარმაცევტული საქმიანობის რეგულირების სააგენტოს (ს/ნ 205035120) დაუბრუნდეს 2021 წლის 22 ივლისს №04596 საგადახდო მოთხოვნით მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე გ. გოგიაშვილი

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

ნ. სხირტლაძე