საქმე #ბს-444(კ-21) 25 ნოემბერი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: გოჩა აბუსერიძე

ბიძინა სტურუა

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ამხანაგობა „...ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 24 თებერვლის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2017 წლის 31 ოქტომბერს ამხანაგობა „...მა“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 2 ოქტომბრის #48828 ბრძანების საფუძველზე, ჩატარდა მოსარჩელის საქმიანობის კამერალური საგადასახადო შემოწმება. შემოწმების პერიოდად განისაზღვრა 01.01.2008წ.-დან 01.09.2013წ.-მდე საანგარიშო პერიოდი. შემოწმების შედეგებზე დაყრდნობით, შედგა 2014 წლის 6 ნოემბრის საგადასახადო შემოწმების აქტი და გადამხდელს წარედგინა აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 26 ნოემბრის #005-137 „საგადასახადო მოთხოვნა“.

მოსარჩელის მითითებით, საგადასახადო მოთხოვნა მის მიერ კანონით დადგენილი წესით გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში. შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 1 აპრილის #10434 ბრძანებით საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, რომლის აღსრულების მიზნითაც გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 8 თებერვლის დასკვნა და გადასახადის გადამხდელს წარედგინა აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 21 აპრილის #005-142 „საგადასახადო მოთხოვნა“. აღნიშნული აქტი მოსარჩელის მიერ გასაჩივრებულ იქნა შემოსავლების სამსახურში, რომლის 2016 წლის 7 ივლისის #19469 ბრძანებით საჩივარი დარჩა განუხილველი. ხსენებული ბრძანება კი გასაჩივრდა ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში, რომლის 2017 წლის 29 სექტემბრის გადაწყვეტილებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

მოსარჩელე აღნიშნავს, რომ ამხანაგობას უკანონოდ დაერიცხა საგადასახადო დავალიანება, რის გამოც გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები პირდაპირ შემხებლობაშია მოსარჩელის კანონიერ ინტერესთან.

ამდენად, მოსარჩელემ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 7 ივლისის #19469 ბრძანების, ასევე, #4005/2/2017 საჩივარზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 29 სექტემბრის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და სსიპ შემოსავლების სამსახურისათვის მოსარჩელის საჩივართან დაკავშირებით ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 13 მაისის გადაწყვეტილებით ამხანაგობა „...ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 13 მაისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ამხანაგობა „...მა“, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 24 თებერვლის განჩინებით ამხანაგობა „...ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 13 მაისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრებები და მიიჩნია, რომ კორექტირებული საგადასახადო მოთხოვნა სრულ შესაბამისობაში იყო მისი გამოცემის საფუძვლად არსებულ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის პირველი აპრილის #10434 ბრძანებასთან, რომელიც მოსარჩელის - ამხანაგობა „...ის“ მიერ სადავოდ არ გამხდარა. თავის მხრივ კი, აღნიშნული ბრძანებით საგადასახადო ორგანოსათვის დავალებული არ ყოფილა აპელანტის მიერ მითითებული გარემოებების გამოკვლევა, რამეთუ აღნიშნული გარემოებები ამხანაგობა „...ის“ მიერ მითითებულ იქნა მხოლოდ კორექტირებული საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემის შემდგომ.

ამასთან, სააპელაციო პალატამ მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 299-ე მუხლის მე-7 ნაწილზე და განმარტა, რომ კანონიერ ძალაში შესული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით მოწესრიგებული საკითხის დამატებითი კვლევა, შესწავლა და დავის ხელახალი განხილვა მხოლოდ იმ შემთხვევაშია დასაშვები, თუკი განმცხადებელი ადმინისტრაციულ ორგანოს წარუდგენს იმ ფაქტების დამადასტურებელ მტკიცებულებებს, რაც დაადასტურებს ახლად აღმოჩენილი თუ ახლად გამოვლენილი გარემოებების გამო დავის განახლების საფუძვლების არსებობას, რასაც, სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, განსახილველ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონდა, კერძოდ, მითითებული გარემოება სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ გაწეულ მომსახურებაზე გადახდილი თანხებით დღგ-ს შემცირებასთან დაკავშირებით, ვერ მიიჩნეოდა ახლადგამოვლენილად, ვინაიდან აღნიშნულის თაობაზე გადასახადის გადამხდელისათვის ცნობილი უნდა ყოფილიყო ჯერ კიდევ თავდაპირველი დავის განხილვის დროსაც.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 24 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ამხანაგობა „...მა“, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, ამხანაგობამ ობიექტური მიზეზებიდან გამომდინარე ვერ შეძლო შემმოწმებლისათვის წარედგინა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ გაწეული მომსახურების გადახდის დამადასტურებელი მტკიცებულებები, რაც შესაძლოა გამხდარიყო დარიცხული თანხების შემცირების დამატებითი საფუძველი. ამასთან, კასატორი მიიჩნევს, რომ 2014 წლის ივნისის თვის საანგარიშო პერიოდში ამხანაგობის მიერ შემოსავლების სამსახურის ერთიან ელექტრონულ ბაზაში გადაგზავნილი მოგებისა და დღგ-ის დაზუსტებული დეკლარაციები წარმოადგენდა შემოწმებით დარიცხული თანხების კორექტირების საფუძველს.

კასატორის მითითებით, განსახილველ შემთხვევაში, სადავოდ არის ქცეული 2016 წლის 21 აპრილის #005-142 კორექტირებული საგადასახადო მოთხოვნა. სააპელაციო სასამართლო კი ავითარებს მსჯელობას, რომ არც 2015 წლის 1 აპრილის #10434 ბრძანება და შესაბამისად, არც ამ ბრძანებით დარიცხული თანხის ოდენობა სადავო არ გამხდარა. კასატორი არ ეთანხმება აღნიშნულს და მიუთითებს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 64-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საგადასახადო მოთხოვნა არის საგადასახადო ორგანოს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომლის შესრულებაც სავალდებულოა ამ კოდექსით დადგენილი წესით. ამდენად, კასატორი აღნიშნავს, რომ გასაჩივრებას ექვემდებარება სწორედ საგადასახადო მოთხოვნა, რომელიც 2015 წლის 1 აპრილის #10434 ბრძანებას დაეფუძნა.

კასატორი მოიხმობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 15 ივლისის #ბს-866-862(კ-17) გადაწყვეტილებაში ასახულ განმარტებებს და მიიჩნევს, რომ უარის თქმა საჩივრის განხილვაზე იმ მოტივით, რომ ამხანაგობას გასაჩივრებული არ ჰქონდა შესაბამისი ბრძანება, რომლის საფუძველზეც გაანგარიშდა დარიცხვის მოცულობა, არ ქმნიდა საჩივრის განხილვაზე უარის თქმის საფუძველს, ვინაიდან კასატორის მოსაზრებით, საგადასახადო მოთხოვნა წარმოადგენს საბოლოო პროდუქტს, სწორედ იმ ძირითად დოკუმენტს, რომელშიც აისახება მის გამოცემამდე განხორციელებული ყველა ღონისძიება. ამდენად, საგადასახადო მოთხოვნის გასაჩივრებით ამხანაგობა სადავოდ ხდიდა, მათ შორის, 2015 წლის პირველი აპრილის #10434 ბრძანებას, რის გამოც კასატორი უსაფუძვლოდ მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას, რომ მოსარჩელეს არ ჰქონდა გასაჩივრებული ხსენებული ბრძანება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 1 ივლისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ამხანაგობა „...ის“ საკასაციო საჩივარი. ამასთან, კასატორს - ამხანაგობა „...ს“ სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის გადახდა მოცემულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე გადაუვადდა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ამხანაგობა „...ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 7 ივლისის #19469 ბრძანების, ასევე, #4005/2/2017 საჩივარზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 29 სექტემბრის გადაწყვეტილების კანონიერება და სსიპ შემოსავლების სამსახურისათვის მოსარჩელის საჩივართან დაკავშირებით ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტზე, რომლის შესაბამისად, დავის განმხილველი ორგანო უფლებამოსილია განუხილველად დატოვოს საჩივარი. საჩივრის განუხილველად დატოვების საფუძვლები ამომწურავად არის ჩამოთვლილი საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლში. მათ შორის, მითითებული მუხლის „თ“ ქვეპუნქტი ადგენს, რომ დავის განმხილველი ორგანო საჩივარს არ განიხილავს, თუ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გამოცემულია იმავე პირის მიმართ იმავე დავის განმხილველი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების შესაბამისად. ამდენად, საგადასახადო ორგანოს მიერ საჩივრის განუხილველად დასატოვებლად საჩივარში მითითებულ სადავო საკითხთან დაკავშირებით ნამსჯელი უნდა ჰქონდეს იმავე საგადასახადო ორგანოს და სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემული უნდა იყოს უკვე მიღებული გადაწყვეტილების აღსასრულებლად და მასთან შესაბამისობაში, ამასთან, სავალდებულოა, რომ ორივე გადაწყვეტილების ადრესატი ერთი და იგივე პირი იყოს.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ თავდაპირველი საჩივრის ფარგლებში მიღებული სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის პირველი აპრილის #10434 ბრძანებით, რომლის აღსასრულებლადაც გამოიცა კორექტირებული საგადასახადო მოთხოვნა, პირველ და მეორე სადავო საკითხებთან დაკავშირებით გადასახადის გადამხდელს მიეცა წინადადება აღნიშნული ბრძანების ჩაბარებიდან 20 სამუშაო დღის ვადაში ერთობლივი შემოსავლიდან გამოსაქვითი ხარჯების განსაზღვრის მიზნით, ასევე ერთობლივი შემოსავლისა და დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვის განსაზღვრის მიზნით, აუდიტის დეპარტამენტისათვის წარედგინა მტკიცებულებები, ხოლო აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა, გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებების შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით განეხორციელებინა შემოწმების აქტით დარიცხული თანხების კორექტირება (შემცირება). რაც შეეხება მესამე სადავო საკითხს, რასთან მიმართებითაც გადასახადის გადამხდელი არ დაეთანხმა 2013 წელს შპს „დ...ზე“ ყველა აქტივის მიწოდების დღგ-ით დაბეგვრას, აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა ამხანაგობა „...ის“ ყველა აქტივის მიწოდების დღგ-ით დაბეგვრასთან მიმართებით შემოწმების აქტით განხორციელებული დარიცხვა დაქვემდებარებოდა შემცირებას.

საქმის მასალებით ასევე დადგენილია, რომ პირველ და მეორე სადავო საკითხებთან დაკავშირებით გადამხდელის მიერ წარდგენილი იქნა ერთობლივი შემოსავლების, გამოსაქვითი ხარჯების და დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვების განსაზღვრისათვის საჭირო დოკუმენტაცია და ინფორმაცია, რის შედეგადაც მოგების გადასახადის ნაწილში დარიცხული გადასახადის თანხები დაექვემდებარა შემცირებას სრულად, ხოლო დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვები გადაანგარიშდა და საგადასახადო აქტის მიხედვით განსაზღვრულთან შედარებით გაიზარდა 127 839 ლარით. მესამე სადავო საკითხთან დაკავშირებით, დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვიდან ამოღებულ იქნა ამხანაგობა „...ის“ მიერ შპს „დ...ზე“ მიწოდებული ყველა აქტივის ღირებულება - 1 753 923 ლარი (დღგ-ის გარეშე), საბოლოოდ კი შემოწმების აქტით დარიცხული თანხები შემცირდა შემდეგი ოდენობით - (1) საშემოსავლო გადასახადის ნაწილში - სულ 245 187 ლარის ოდენობით, მათ შორის, ძირითადი გადასახადი - 163 175 ლარით და ჯარიმა 82 012 ლარით; (2) დამატებული ღირებულების გადასახადის ნაწილში - სულ 449 430 ლარის ოდენობით, მათ შორის, ძირითადი გადასახადი - 292 696 ლარით და ჯარიმა - 156 734 ლარით.

ამდენად, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ კორექტირებული საგადასახადო მოთხოვნა სრულ შესაბამისობაშია მისი გამოცემის საფუძვლად არსებულ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის პირველი აპრილის #10434 ბრძანებასთან, რომელიც მოსარჩელის - ამხანაგობა „...ის“ მიერ სადავოდ არ გამხდარა. თავის მხრივ კი, აღნიშნული ბრძანებით საგადასახადო ორგანოსათვის დავალებული არ ყოფილა აპელანტის მიერ მითითებული გარემოებების გამოკვლევა, რამეთუ აღნიშნული გარემოებები ამხანაგობა „...ის“ მიერ მითითებულ იქნა მხოლოდ კორექტირებული საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემის შემდგომ.

რაც შეეხება მოსარჩელის მითითებას ახლადგამოვლენილ გარემოებათა არსებობაზე, აღნიშნულთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 308-ე მუხლის პირველ და მე-3 ნაწილებზე, რომელთა მიხედვით, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში დავის განახლება დასაშვებია მხოლოდ ახლად აღმოჩენილი ან ახლად გამოვლენილი გარემოების შემთხვევაში, გადაწყვეტილების მიღებიდან 6 წლის ვადაში, რის თაობაზეც მომჩივანი მიმართავს დავის განმხილველ ბოლო ორგანოს, რომელმაც არსებითად იმსჯელა მომჩივნის მიერ მითითებულ დავის საგანზე. ამასთან, ამავე კოდექსის 299-ე მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად, ახლად აღმოჩენილად ან ახლად გამოვლენილად ჩაითვლება ისეთი გარემოებები ან მტკიცებულებები, რომლებიც მომჩივანმა არ იცოდა და არ შეეძლო სცოდნოდა მისთვის არასასურველი გადაწყვეტილების მიღებამდე და რომელთა დროულად წარდგენა გამოიწვევდა მომჩივნისათვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების მიღებას.

საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ კანონიერ ძალაში შესული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით მოწესრიგებული საკითხის დამატებითი კვლევა, შესწავლა და დავის ხელახალი განხილვა მხოლოდ იმ შემთხვევაშია დასაშვები, თუკი განმცხადებელი ადმინისტრაციულ ორგანოს წარუდგენს იმ ფაქტების დამადასტურებელ მტკიცებულებებს, რაც დაადასტურებს ახლად აღმოჩენილი თუ ახლად გამოვლენილი გარემოებების გამო დავის განახლების საფუძვლების არსებობას, რასაც განსახილველ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონდა, კერძოდ, მითითებული გარემოება სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ გაწეულ მომსახურებაზე გადახდილი თანხებით დღგ-ის შემცირებასთან დაკავშირებით, ვერ მიიჩნეოდა ახლადგამოვლენილად, ვინაიდან აღნიშნულის თაობაზე გადასახადის გადამხდელისათვის ცნობილი უნდა ყოფილიყო ჯერ კიდევ თავდაპირველი დავის განხილვის დროსაც.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლოს მითითებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა საკასაციო საჩივრისათვის შეადგენს დავის საგნის ღირებულების 5 პროცენტს, მაგრამ არანაკლებ 300 ლარისა. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, თუ კასატორს წინასწარ არ აქვს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი საკასაციო საჩივარზე და ასევე მას მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, გადავადებული აქვს სახელმწიფო ბაჟის გადახდა საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, მისი საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად მიჩნევის შემთხვევაში, მას დაეკისრება გადასახდელი სახელმწიფო ბაჟის 30 პროცენტი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან კასატორს - ამხანაგობა „...ს“ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 1 ივლისის განჩინებით სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის გადახდა მოცემულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე გადაუვადდა, კასატორს - ამხანაგობა „...ს“ უნდა დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 90 ლარის ოდენობით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ამხანაგობა „...ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 24 თებერვლის განჩინება;

3. კასატორს – ამხანაგობა „...ს“ დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის – 90 ლარის გადახდა;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

ბ. სტურუა