საქმე №ბს-967(კ-20) 13 იანვარი, 2022წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: გიორგი გოგიაშვილი, გოჩა აბუსერიძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა მ. დ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 30.01.2020წ. განჩინებაზე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. დ-მა 24.04.2019წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიმართ და მოითხოვა: ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 22.03.2019წ. N375 განკარგულების ბათილად ცნობა და მოპასუხისთვის მ. დ-ის თანასაკუთრებაში არსებული 725 კვ.მ. უძრავი ქონების მომიჯნავე 63 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე (ქ. თბილისი, ...ის ქ. N41, ნაკვ...., ს/კ: ...) საკუთრების უფლების აღიარების დავალება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 11.06.2019წ. განჩინებით, სასკ-ის 16.2 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნენ თ. წ-ე, ლ. გ-ი, მ. ს-ი და ც. ს-ე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 06.08.2019წ. გადაწყვეტილებით მ. დ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გასაჩივრდა მ. დ-ის მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 30.01.2020წ. განჩინებით მ. დ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 06.08.2019წ. გადაწყვეტილება. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მათი სამართლებრივი შეფასებები. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. დ-ს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 22.03.2019წ. N375 განკარგულებით, ქ. თბილისში, ...ის ქ. N41-ის მიმდებარედ არსებულ 63 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე ისტორიული განაშენიანების სახელმწიფო დაცვის ზონის გავრცელების გამო, უარი ეთქვა ამ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე. პალატამ მხედველობაში მიიღო ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების საქალაქო სამსახურის 12.10.2018წ. წერილი, რომლითაც დასტურდება სადავო მიწის ნაკვეთზე ისტორიული განაშენიანების სახელმწიფო დაცვის ზონის გავრცელება. აღნიშნულს ადასტურებს აგრეთვე, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 15.03.2019წ. N39-18 დადგენილებით დამტკიცებული „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმა“. პალატამ ზემოაღნიშნული N39-18 დადგენილების 22.1, 23.4, 25.3 მუხლებზე მითითებით აღნიშნა, რომ სადავო მიწის ნაკვეთზე ისტორიული განაშენიანების სახელმწიფო დაცვის ზონის გავრცელება მოსარჩელისათვის საკუთრების უფლების აღიარების გამომრიცხავი გარემოებაა. სზაკ-ის მე-5 მუხლის შესაბამისად, აღიარების კომისია არ იყო უფლებამოსილი კანონსაწინააღმდეგო ქმედების განხორციელებაზე. გასათვალისწინებელია ის გარემოებაც, რომ მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს კომპეტენციას არ განეკუთვნებოდა სადავო მიწის ნაკვეთზე დაცვის ზონის გავრცელების კანონიერების შეფასება. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა მ. დ-ის მიერ.

კასატორის მოსაზრებით, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია სასკ-ის 34.3 მუხლის „ა“ და „დ“ ქვეპუნქტების საფუძველზე, საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას, სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

კასატორი აღნიშნავს, რომ ორივე ინსტანციის სასამართლოს შეფასების მიღმა დარჩა სადავო მიწის ნაკვეთის აუქციონით გასხვისების შესაძლებლობის არსებობა. მ. დ-ი მიუთითებს საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილებებზე და ყურადღებას ამახვილებს საკუთრების ინსტიტუტის, როგორც დემოკრატიული საზოგადოების საფუძვლად არსებული ღირებულების, კონსტიტუციურ მნიშვნელობაზე, საკუთრების ინსტიტუტს დამოუკიდებელ, დემოკრატიულ პრინციპებზე დაფუძნებული სამართლებრივი სახელმწიფოს შენარჩუნებისა და განვითარების უმნიშვნელოვანეს გარანტად მიიჩნევს.

კასატორი სზაკ-ის 102.3 მუხლის საფუძველზე მიუთითებს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საქმის ფაქტობრივი გარემოებების არასრულყოფილ გამოკვლევაზე, ამასთანავე, სასკ-ის 17.2 მუხლის შესაბამისად აღნიშნავს, რომ აქტის კანონიერების მტკიცების ტვირთი ადმინისტრაციულ ორგანოს ეკისრება. სზაკ-ის 96-ე მუხლის პირველი ნაწილი ადმინისტრაციულ ორგანოს ავალდებულებს გადაწყვეტილების მიღებას საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა გამოკვლევისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე. განსახილველ შემთხვევაში არ დასტურდება ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ სადავო მიწის ნაკვეთზე ისტორიული განაშენიანების დაცვის ზონის გავრცელებისთვის აუცილებელი პირობების შეფასება, აღნიშნული საკითხის დასადგენად კულტურის სამინისტროსადმი მიმართვა. გასათვალისწინებელია, რომ მოპასუხე სადავოდ არ ხდის მოსარჩელის უძრავი ქონების 1970-იანი წლებიდან უწყვეტად ფლობის ფაქტის მართებულობას. უმართებულოა ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ სადავო მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების დაუშვებლად მიჩნევა „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ კანონის 3.2 მუხლის „ნ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე იმ პირობებში, როდესაც საქმეში დაცული კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს 20.05.2019წ. წერილით დგინდება, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი არ წარმოადგენს კულტურული მემკვიდრეობის ღირებულების მქონე უძრავ ქონებას. კასატორის მოსაზრებით, ქონების აუქციონის ფორმით გასხვისება და თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარება შინაარსობრივად ერთმანეთის იდენტურია და უმართებულოა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ, ერთი მხრივ, ქონების გასხვისება მეტი მატერიალური სარგებლის მომტანი ფორმით (აუქციონი), ხოლო მეორე მხრივ, მოსარჩელისთვის სადავო მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. დ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 22.03.2019წ. N375 განკარგულებით, „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ კანონის 5¹ მუხლის მე-7 პუნქტის, საქართველოს მთავრობის 28.07.2016წ. N376 დადგენილებით დამტკიცებული „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების წესის“ 10.1 და 17.1 მუხლების, აგრეთვე, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 14.02.2019წ. N5 ოქმის საფუძველზე, ქ. თბილისში, ...ის ქ. N41-ის მიმდებარედ არსებულ 63 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე ისტორიული განაშენიანების სახელმწიფო დაცვის ზონის გავრცელების გამო, მ. დ-ს უარი ეთქვა ამ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე. კომისიამ მხედველობაში მიიღო „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ კანონის 3.2 მუხლის „ნ“ ქვეპუნქტის დანაწესი, რომლის თანახმად, საკუთრების უფლების აღიარებას არ ექვემდებარება თვითნებურად დაკავებული სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული დაცვითი ზონები.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მოცემული დავის ფარგლებში შესაფასებელია სადავო აქტის მისი გამოცემის დროს მოქმედ კანონმდებლობასთან შესაბამისობა, სადავო მიწის ნაკვეთზე მოსარჩელისთვის საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის მართლზომიერება.

„ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ კანონი და საქართველოს მთავრობის 28.07.2016წ. N376 დადგენილებით დამტკიცებული „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების წესი“ შეიცავენ პირდაპირ მითითებას საკუთრების უფლების აღიარების შეზღუდვის შესახებ, საკუთრების უფლების აღიარებას არ ექვემდებარება თვითნებურად დაკავებული სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული დაცვითი ზონები (3.2 მუხ. „ნ“ ქვ.პ.). სწორედ ამ საფუძვლით ეთქვა უარი მ. დ-ს საკუთრების უფლების აღიარებაზე.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სადავო პერიოდში მოქმედი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 15.03.2019წ. N39-18 დადგენილებით დამტკიცებული „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის“ N1.1 დანართში მოცემული თბილისის ისტორიული ნაწილის დამცავი ზონების რუკის შესაბამისად, სადავო 63 კვ.მ. ფართობის მიწის ნაკვეთზე ვრცელდება ისტორიული განაშენიანების დაცვის ზონა, რაც „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ კანონის 3.2 მუხლის „ნ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, გამორიცხავს მასზე საკუთრების უფლების აღიარებას. აღნიშნულს ადასტურებს აგრეთვე საქმეში დაცული ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების საქალაქო სამსახურის 12.10.2018წ. წერილი. საკასაციო პალატა იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მითითებას იმის შესახებ, რომ სზაკ-ის მე-5 მუხლის შესაბამისად, აღიარების კომისია არ იყო უფლებამოსილი კანონსაწინააღმდეგო ქმედების განხორციელებაზე. მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს კომპეტენციას არ განეკუთვნებოდა სადავო მიწის ნაკვეთზე დაცვის ზონის გავრცელების კანონიერების შეფასება, ამასთანავე, დავის საგანს არ წარმოადგენს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 15.03.2019წ. N39-18 დადგენილებით დამტკიცებული „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის“ ბათილად ცნობა სადავო მიწის ნაკვეთზე ისტორიული განაშენიანების დაცვის ზონის გავრცელების ნაწილში.

კასატორის მიერ მხოლოდ იმ გარემოებაზე მითითება, რომ კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს 20.05.2019წ. წერილი გამორიცხავს სადავო მიწის ნაკვეთზე კულტურული მემკვიდრეობის ღირებულების გავრცელებას, არ ქმნის მოსარჩელის მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველს, რამეთუ საქმის მასალებით არ დასტურდება ხსენებული წერილის უპირატესობა სადავო პერიოდში მოქმედ „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალურ გეგმასთან“ მიმართებით, რომელიც არის ნორმატიული აქტი და მაშასადამე, იმპერატიული ძალის მქონე სავალდებულოდ შესასრულებელ დანაწესს წარმოადგენს, სახეზე არ არის ამ გეგმის მოცემულ საქმეზე გავრცელების გამომრიცხავი გარემოება. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები (სასკ-ის მე-4 მუხ.; სსკ-ის მე-4 მუხ.). თითოეულმა მხარემ შესაბამისი მკტიცებულებებით უნდა დაასაბუთოს გარემოებანი, რომელზედაც ამყარებს თავის სარჩელსა თუ შესაგებელს (სსკ-ის 102.1 მუხ.; სასკ-ის 17.1 მუხ.). ამ გარემოებათა დამტკიცება შეიძლება თვით მხარეთა (მესამე პირთა) ახსნა-განმარტებით, მოწმეთა ჩვენებით, ფაქტების კონსტატაციის მასალებით, წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებებითა და ექსპერტთა დასკვნებით (სსკ-ის 102.2 მუხ.). მოცემულ შემთხვევაში, კასატორი არ ასაბუთებს, თუ რის საფუძველზე უნდა მიენიჭოს უპირატესობა კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს წერილში მოცემულ ინფორმაციას იმ პირობებში, როდესაც თბილისის ისტორიული ნაწილის დამცავი ზონები განსაზღვრულია ნორმატიულად ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 15.03.2019წ. N39-18 დადგენილებით დამტკიცებული „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის“ N1.1 დანართში. აღნიშნულის გამოსარიცხად კასატორს არ წარმოუდგენია რაიმე სახის მტკიცებულება.

ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 18.01.2018წ. წერილში მითითებულია, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის მიერ 17.11.2017წ. გაცემულია დადებითი ქალაქგეგმარებითი დასკვნა სადავო მიწის ნაკვეთის აუქციონის ფორმით გასხვისებასთან დაკავშირებით, მომიჯნავე მიწის ნაკვეთთან გაერთიანების პირობით. კასატორის მოსაზრებით, ქონების აუქციონის ფორმით გასხვისება და თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარება შინაარსობრივად ერთმანეთის იდენტურია და უმართებულოა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ, ერთი მხრივ, ქონების გასხვისება მეტი მატერიალური სარგებლის მომტანი ფორმით (აუქციონი), ხოლო მეორე მხრივ, მოსარჩელისთვის სადავო მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმა. საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ სადავო მიწის ნაკვეთის აუქციონის ფორმით გასხვისება იმთავითვე გულისხმობს ამავე ქონებაზე საკუთრების უფლების აღიარების დასაშვებობას. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ სადავო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტი. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში არსებული ქონების აუქციონის ფორმით გასხვისება და თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების წესი სხვადასხვა ნორმატიულ საფუძველს ემყარება, განსხვავებულია აგრეთვე მათი მიზანი და პროცედურა. ამდენად, მხოლოდ ის გარემოება, რომ ქონების აუქციონის ფორმით გასხვისებისა და თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შედეგი საკუთრების უფლების გადაცემაა, იმთავითვე არ გულისხმობს მათ იდენტურობას. საკუთრების უფლების აღიარებით საკუთრების უფლების წარმოშობისას და აუქციონზე შეძენილ უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების წარმოშობისას მართალია, სამართლებრივი შედეგი ორივე შემთხვევაში რეგისტრირებული, ანუ წარმოშობილი საკუთრების უფლებაა, თუმცა განსხვავებულია საკუთრების უფლების წარმოშობის სამართლებრივი საფუძვლები. აღნიშნული გულისხმობს იმას, რომ ერთ შემთხვევაში მიწის ნაკვეთზე ისტორიული განაშენიანების სახელმწიფო დაცვის ზონის არსებობა წარმოადგენს საკუთრების უფლების აღიარების გამომრიცხავ გარემოებას, ხოლო მეორე შემთხვევაში ასეთი ზონის გავრცელება შეიძლება არ იყოს აუქციონზე უძრავი ნივთის პრივატიზების დამაბრკოლებელი გარემოება. აღსანიშნავია, რომ აუქციონი შესაძლებელია გამოცხადდეს პირობებით, რაც გულისხმობს საკუთრების/სარგებლობის უფლების მინიჭებას აუქციონში მონაწილე იმ პირისთვის, რომელიც აიღებს ვალდებულებას, დააკმაყოფილოს გამოცხადებული პირობები, და ვაჭრობის პროცესში მუნიციპალიტეტის ქონების განმკარგავ სუბიექტს ყველაზე მაღალ ფასს შესთავაზებს (ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის 119.3 მუხ.). „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ კანონი პირდაპირ მიუთითებს თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების გამომრიცხავ გარემოებებზე. ამდენად, ვინაიდან მოსარჩელის მოთხოვნა საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ არ აკმაყოფილებს ზემოაღნიშნული კანონით განსაზღვრულ პირობებს, მართებული და კანონიერია კომისიის გადაწყვეტილება მოსარჩელისთვის საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის თაობაზე (კანონის 5¹ მუხ., წესის მე-17 მუხ.).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც მ. დ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. დ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 30.01.2020წ. განჩინება;

3. მ. დ-ს (პ.ნ. ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 23.03.2020წ. №0 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70%, - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: გ. გოგიაშვილი

გ. აბუსერიძე