საქმე #ბს-893(კ-21) 13 იანვარი, 2022 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: გოჩა აბუსერიძე

ბიძინა სტურუა

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ა. ხ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 17 მაისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2020 წლის 10 მარტს ა. ხ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხის - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, 2019 წლის 18 ივნისს მან განცხადებით მიმართა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და რეგისტრაციის შესახებ #... გადაწყვეტილების გაუქმება მოითხოვა. მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ მესაკუთრეებს ქონება უკანონოდ აქვთ დაკანონებული. ამასთან, მან სამოქალაქო წესით ამოწურა ყველა პროცედურა, თუმცა სასამართლო გადაწყვეტილებები დარღვევით იქნა გამოტანილი, რაც ზიანს აყენებს მას. ამდენად, მოსარჩელის მითითებით, იგი იძულებულია მოითხოვოს ადმინისტრაციული წესით რეგისტრაციის გაუქმება, რამდენადაც სადავო ქონება ეკუთვნოდა მის მამას და იგი მას უნდა მიეღო.

მოსარჩელის აღნიშვნით, საქმეზე წარმოდგენილი დოკუმენტებით იკვეთება, რომ სადავო ქონება ეკუთვნის მას - ა. ხ-ს. მესაკუთრეებს ქონება ნაქირავები ჰქონდათ, თუმცა შემდგომ მათ მრავალი დარღვევისა და უსამართლობის საფუძველზე დაიკანონეს აღნიშნული ფართი. მოსარჩელე ასევე ყურადღებას ამახვილებს სარჩელზე თანდართულ სასამართლო გადაწყვეტილებაზე, საიდანაც ნათლად ჩანს, რომ სადავო ქონება მისი და მისი ოჯახის საკუთრებას წარმოადგენს.

მოსარჩელის განმარტებით, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ არ განიხილა მისი ადმინისტრაციული საჩივარი, თუმცა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 17 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მისი მოთხოვნა დაკმაყოფილდა და სსუო საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს დაევალა ა. ხ-ის ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვა, რომლითაც იგი მოითხოვდა რეგისტრაციის შესახებ #... გადაწყვეტილების გაუქმებას. სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძველზე, დაიწყო ადმინისტრაციული წარმოება და საჩივარი განხილულ იქნა, მაგრამ 2020 წლის 7 თებერვლის #... გადაწყვეტილებით იგი არ დაკმაყოფილდა. შესაბამისად, მოსარჩელე იძულებული გახდა მიემართა სასამართლოსათვის და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

ამდენად, მოსარჩელემ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2020 წლის 7 თებერვლის #... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსათვის ქ. თბილისში, ...ის ქუჩის #15-ში მდებარე უძრავი ქონების ა. ხ-ის სახელზე რეგისტრაციის შესახებ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 16 ივნისის საოქმო განჩინებით სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირებად ჩაბმულ იქნენ ი. გ-ე და მ. გ-ე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილებით ა. ხ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა. ხ-მა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 17 მაისის განჩინებით ა. ხ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალებით დადგენილად მიიჩნია, რომ კანონიერ ძალაში შესული თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 11 ნოემბრის #2/10135-11 გადაწყვეტილებით ჯ. და ი. გ-ეებს დაევალათ მოპასუხე ჯ. გ-ის სასარგებლოდ 10 325 (ათი ათას სამას ოცდახუთი) ლარის გადახდა და ამ ვალდებულების დაკისრების სანაცვლოდ მოსარჩელეები (ჯ. და ი. გ-ეები) ცნობილ იქნენ ქ. თბილისში, ...ის ქ. #15-ში მდებარე, მოპასუხე ჯ. გ-ის საკუთრებად რეგისტრირებულ 4/6 (ოთხი მეექვსედი) ნაწილში (საკადასტრო კოდით: ...) განთავსებული 45.31 კვ.მ საერთო ფართის მქონე (მათ შორის, ოთახი ფართით - 16.12 კვ.მ, მე-2 ოთახი ფართით - 15.41 კვ.მ, შუშაბანდი ფართით - 6.83 კვ.მ და სანკვანძი ფართით - 6.95 კვ.მ), საცხოვრებელი სადგომის თანამესაკუთრეებად. სააპელაციო პალატამ ასევე, დადგენილად მიიჩნია, რომ 2012 წლის 14 ივლისს ჯ. და ი. გ-ეებმა 10 325 (ათი ათას სამას ოცდახუთი) ლარი განათავსეს ნოტარიუსის დეპოზიტზე, ჯ. გ-ის (მისამართი: ქ. თბილისი, ...ის ქ. #15) სასარგებლოდ, ვინაიდან პირადად ვერ შეასრულეს ვალდებულება.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა საქართველოს კონსტიტუციის 62-ე მუხლზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-10 მუხლზე და გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს პოზიცია, რომ კანონმდებელმა ცალსახად განსაზღვრა სასამართლო გადაწყვეტილების მნიშვნელობა, შესაბამისად, მარეგისტრირებელი ორგანო არა თუ უფლებამოსილი, არამედ ვალდებული იყო განეხორციელებინა მისი აღსრულება სასამართლო აქტში მითითებული პირის მოთხოვნის შემთხვევაში, რაც განსახილველ შემთხვევაში, განხორციელდა კიდეც, კერძოდ, სადავო გადაწყვეტილებით ჯ. და ი. გ-ეები დარეგისტრირდნენ კონკრეტული უძრავი ნივთის მესაკუთრეებად.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ აპელანტის მიერ მოთხოვნილი იყო საკუთრების უფლების რეგისტრაციის გაუქმება. „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 26-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, რეგისტრაცია ძალადაკარგულად უნდა გამოცხადდეს, თუ: ა) წარმოდგენილია სარეგისტრაციო დოკუმენტი, რომელიც ადასტურებს უფლების გადასვლის ან/და შეწყვეტის ფაქტს; ბ) ძალადაკარგულად, ბათილად ან არარად იქნა ცნობილი რეგისტრაციის საფუძვლად არსებული უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი; გ) ძალადაკარგულად იქნა ცნობილი რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილება; დ) ამოიწურა უფლების მოქმედების განსაზღვრული ვადა; ე) არსებობს საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლები.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასება, რომ აპელანტმა ვერ მიუთითა ზემოხსენებული ნორმით გათვალისწინებული რეგისტრაციის გაუქმების ვერც ერთი სამართლებრივი წინაპირობა, იგი პრაქტიკულად სადავოდ ხდიდა კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილების საფუძვლებს. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძველი. ამასთან, განსახილველი დავის საგანს სცდებოდა კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილების კანონიერების შესწავლა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 17 მაისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. ხ-მა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ მხედველობაში არ მიიღო ის გარემოება, რომ სადავო საცხოვრებელი ფართი ჯერ კიდევ კასატორის პაპის მიერ იქნა შეძენილი ოქროს მონეტებზე, რომელმაც ჯ. და ი. გ-ეების მამკვიდრებელი ქირით შეუშვა მასში საცხოვრებლად. კასატორი აღნიშნავს, რომ საქმეში წარმოდგენილია ხელშეკრულება, რომლითაც დასტურდება, რომ ხ. ხ-მა მდგმურად აიყვანა ნ. გ-ე, რათა მეუღლე - ე. ხ-ი მარტო არ ყოფილიყო მცირეწლოვან შვილებთან ერთად.

კასატორის მითითებით, 1953 წელს ხ. ხ-მა საკუთარი სახლის წილის უფლება კასატორის მამას - არამაის ხაჩატურიანს აჩუქა. საქმეში წარმოდგენილია ქირის გადახდის ქვითრები, 1981 წლის გადაწყვეტილება, სადაც ჩანს, რომ მოწინააღმდეგე მხარე არის დამქირავებელი. ამასთან, ი. გ-ის მამა და ასევე სხვა უფლებამოსილი პირები ადასტურებდნენ, რომ არასდროს ყოფილა დადებული ფორმადაუცველი ნასყიდობის ხელშეკრულება. კასატორმა ასევე წარმოადგინა მიწის რენტის გადახდის დამადასტურებელი ფურცლები, რომლითაც დაზღვეული იყო ხაჩატურიანების საკუთრება.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სასამართლომ არ შეისწავლა ზემოხსენებული მტკიცებულებები. სასამართლომ გამოიყენა მხოლოდ საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 11 ნოემბრის გადაწყვეტილება, რომელიც, კასატორის მოსაზრებით, არ არის კანონიერი და სამართლიანი და მასში არ არის ასახული მთელი რიგი ფაქტობრივი გარემოებები, რომელსაც საქმის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობა გააჩნდა. მისივე შეფასებით, ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილებით კასატორს პრაქტიკულად ჩამოერთვა ქონება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 18 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ა. ხ-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ა. ხ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2020 წლის 7 თებერვლის #... გადაწყვეტილების კანონიერება და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსათვის ქ. თბილისში, ...ის ქუჩის #15-ში მდებარე უძრავი ქონების ა. ხ-ის სახელზე რეგისტრაციის შესახებ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მოსარჩელემ 2019 წლის 18 ივნისის #29436/17 ადმინისტრაციული საჩივრით სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში გაასაჩივრა 2012 წლის 3 აგვისტოს #... გადაწყვეტილება, რომლითაც ქ. თბილისში, ...ის ქ. #15-ში მდებარე უძრავი ქონების ნაწილი საკუთრების უფლებით აღირიცხა ჯ. გ-ისა და ი. გ-ის სახელზე.

საქმის მასალებით ასევე დადგენილია, რომ სადავო სარეგისტრაციო წარმოება დაიწყო ი. გ-ის 2012 წლის 24 ივლისის და ჯ. გ-ის 2012 წლის 30 ივლისის განცხადებების საფუძველზე. კერძოდ, მათ მოთხოვნას წარმოადგენდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 11 ნოემბრის გადაწყვეტილებისა და დეპოზიტში თანხის მიღების შესახებ სანოტარო აქტის საფუძველზე, ქ. თბილისში, ...ის ქ. #15-ში მდებარე უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია. კანონიერ ძალაში შესული თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 11 ნოემბრის #2/10135-11 გადაწყვეტილებით ჯ. და ი. გ-ეებს დაევალათ მოპასუხე ჯ. გ-ის სასარგებლოდ 10 325 (ათი ათას სამას ოცდახუთი) ლარის გადახდა და ამ ვალდებულების დაკისრების სანაცვლოდ მოსარჩელეები (ჯ. და ი. გ-ეები) ცნობილ იქნენ ქ. თბილისში, ...ის ქ. #15-ში მდებარე, მოპასუხე ჯ. გ-ის საკუთრებად რეგისტრირებულ 4/6 (ოთხი მეექვსედი) ნაწილში (საკადასტრო კოდით: ...) განთავსებული, 45.31 კვ.მ საერთო ფართის მქონე (მათ შორის, ოთახი ფართით - 16.12 კვ.მ, მე-2 ოთახი ფართით - 15.41 კვ.მ, შუშაბანდი ფართით - 6.83 კვ.მ და სანკვანძი ფართით - 6.95 კვ.მ), საცხოვრებელი სადგომის თანამესაკუთრეებად.

ასევე, დადგენილია, რომ 2012 წლის 14 ივლისს ჯ. და ი. გ-ეებმა 10325 (ათი ათას სამას ოცდახუთი) ლარი განათავსეს ნოტარიუსის დეპოზიტზე, ჯ. გ-ის (მისამართი: ქ. თბილისი, ...ის ქ. #15) სასარგებლოდ, ვინაიდან პირადად ვერ შეასრულეს ვალდებულება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში ჯ. და ი. გ-ეების მიერ წარდგენილ იქნა სარეგისტრაციო დოკუმენტაცია, კერძოდ, სასამართლოს გადაწყვეტილება და სანოტარო აქტი, რომლითაც მათ წარმოეშვათ უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციის სამართლებრივი საფუძველი.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს კონსტიტუციის 62-ე მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის შესაბამისად, სასამართლოს გადაწყვეტილება გამოაქვს საქართველოს სახელით. სასამართლოს აქტები შესასრულებლად სავალდებულოა. სასამართლოს გადაწყვეტილებების შეუსრულებლობა ან მისი შესრულებისათვის ხელის შეშლა ისჯება კანონით. ამასთან, კონსტიტუციის აღნიშნული დანაწესი იმპლემენტირებულია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-10 მუხლში, კერძოდ, მითითებული მუხლის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს გადაწყვეტილებები (განჩინებები, დადგენილებები), აგრეთვე თავისი უფლებამოსილების განსახორციელებლად სასამართლოს მიერ აღძრული მოთხოვნები და განკარგულებები სავალდებულოა საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე ყველა სახელმწიფო, საზოგადოებრივი თუ კერძო საწარმოსათვის, დაწესებულებისათვის, ორგანიზაციისათვის, თანამდებობის პირისა და მოქალაქისათვის და ისინი უნდა შესრულდეს.

შესაბამისად, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ კანონმდებელმა ცალსახად განსაზღვრა სასამართლოს გადაწყვეტილების მნიშვნელობა, შესაბამისად მარეგისტრირებელი ორგანო არა თუ უფლებამოსილი, არამედ ვალდებული იყო განეხორციელებინა მისი აღსრულება სასამართლო აქტში მითითებული პირის მოთხოვნის შემთხვევაში. სადავო გადაწყვეტილებით ჯ. და ი. გ-ეები დარეგისტრირდნენ სადავო უძრავი ნივთის მესაკუთრეებად.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 26-ე მუხლზე, რომელიც ითვალისწინებს რეგისტრირებული საკუთრების უფლების გაუქმების საფუძვლებს. კერძოდ, მითითებული ნორმის პირველი პუნქტის თანახმად, რეგისტრაცია ძალადაკარგულად უნდა გამოცხადდეს, თუ: ა) წარმოდგენილია სარეგისტრაციო დოკუმენტი, რომელიც ადასტურებს უფლების გადასვლის ან/და შეწყვეტის ფაქტს; ბ) ძალადაკარგულად, ბათილად ან არარად იქნა ცნობილი რეგისტრაციის საფუძვლად არსებული უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი; გ) ძალადაკარგულად იქნა ცნობილი რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილება; დ) ამოიწურა უფლების მოქმედების განსაზღვრული ვადა; ე) არსებობს საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლები.

შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის განმარტებას, რომ მოსარჩელემ ვერ მიუთითა და დაადასტურა ზემოხსენებული ნორმით გათვალისწინებული რეგისტრაციის გაუქმების ვერც ერთი სამართლებრივი საფუძვლის არსებობა, ამასთან, მან ფაქტობრივად სადავოდ გახადა კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილება. კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილების კანონიერების შესწავლა კი სცდება განსახილველ დავის საგანს. შესაბამისად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ არ არსებობდა გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძველი, რომლითაც არ იქნა დაკმაყოფილებული ა. ხ-ის 2019 წლის 18 ივნისის ადმინისტრაციული საჩივარი.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ა. ხ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 17 მაისის განჩინება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

ბ. სტურუა