ბს-1299(კ-20) 17 თებერვალი, 2022წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, გიორგი გოგიაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 07.09.2020წ. განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ე. ნ-ემ 04.12.2018წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხის ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხის მიერ 26.07.2018წ. სხდომაზე მიღებული გადაწყვეტილების და 30.10.2018წ. განკარგულების ბათილად ცნობა, ასევე ქ. თბილისში, ...ში მდებარე 1500 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე 497 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე ე. ნ-ის საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის შესახებ მოპასუხის დავალდებულება და საკუთრების უფლების მოწმობის გაცემა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოში ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 20.06.2019წ. გადაწყვეტილებით ე. ნ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 26.07.2018წ. სხდომაზე მიღებული გადაწყვეტილება და 30.10.2018წ. №1599 განკარგულება ე. ნ-ის განცხადების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ და მოპასუხეს დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შედეგად მოსარჩელის მიმართ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 07.09.2020წ. განჩინებით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელი დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 20.06.2019წ. გადაწყვეტილება. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა უკავშირდებოდა ქ. თბილისში, ...ში, მის საკუთრებაში არსებული ... საკადასტრო კოდის მქონე მიწის ნაკვეთის მომიჯნავედ მდებარე 497 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებას თვითნებურად დაკავების საფუძვლით. საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 30.10.2018წ. №1599 განკარგულებით ე. ნ-ეს უარი ეთქვა მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე იმ მოტივით, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები არ იძლეოდა იმ გარემოების ვარაუდის საფუძველს, რომ განმცხადებელი ფლობდა და სარგებლობდა მოთხვონილი მიწის ნაკვეთით „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ კანონის ამოქმედებამდე (მიწის ნაკვეთზე არ ფიქსირდებოდა ერთიანი მყარი სასაზღვრო მიჯნის არსებობა). სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ გასაჩივრებულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში მითითებული არგუმენტი შესაბამის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საფუძვლებზე მითითების გარეშე არ შეიძლება წარმოადგენდეს მოთხოვნის უარყოფის საკმარის საფუძველს. 2005 წლის ორთოფოტოს ვიზუალური დათვალიერებით დგინდება უფლებასაღიარებელ მიწის ნაკვეთზე სასაზღვრო მიჯნის არსებობის ფაქტი (ს.ფ. 22). აღნიშნული გარემოება გამყარებულია, როგორც საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტის დასკვნით, ისე სანოტარო წესით დამოწმებული მოწმეთა ჩვენებებით. მიწის ნაკვეთზე მხოლოდ სასაზღვრო მიჯნის არარსებობაზე მითითება არ წარმოადგენს პირის მიერ უფლებაასაღიარებელი მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავების ფაქტის გამომრიცხველ საკმარის გარემოებას. კანონით დადგენილი წესით შეგროვებული მტკიცებულებების ერთობლივი ანალიზის საფუძველზე უნდა დადგინდეს მოსარჩელის ან მისი მამკვიდრებლის მიერ მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავების ფაქტი (ნაკვეთის შემოსაზღვრა, საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთთან გაერთიანება, მოვლა, კულტურული ხე-მცენარეების დარგვა, უძრავი შენობა-ნაგებობის განთავსება, სხვადასხვა დანიშნულების საინჟინრო-საკომუნიკაციო ქსელის არსებობა და სხვ.), ასევე უნდა დადგინდეს პირის განზრახვა, კერძოდ, განმცხადებლის მიერ შესაბამისი სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე სახელმწიფოს კუთვნილი მიწის ნაკვეთის ამ კანონის ამოქმედებამდე თვითნებურად დაკავება მიზნად ისახავდა მასზე, როგორც საკუთარზე ფაქტობრივი ბატონობის მოპოვებას ამ უფლების შემდგომში საკუთრებად ტრანსფორმირების მიზნით, თუ ეს იყო დროებითი ხასიათის მოქმედება, რაც საჭიროების გავლის შემდეგ მიწის ნაკვეთის მიტოვებაში გამოიხატებოდა. აღნიშნული გარემოებების დადგენა შესაძლებელია მხოლოდ „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ კანონითა და სზაკ-ით (მათ შორის 97-ე მუხ.) გათვალისწინებული უფლებამოსილების სრულყოფილად განხორციელებით. საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ განცხადების განხილვისას კომისია ვალდებული იყო ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოეკვლია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის ყველა გარემოება, მათ შორის ადგილზე დაეთვალიერებინა მიწის ნაკვეთი, დაეკითხა მომიჯნავე მიწის ნაკვეთების მესაკუთრეები, საჭიროების შემთხვევაში განცხადებით მოთხოვნილ საკითხზე გამოეთხოვა სათანადო დოკუმენტი ან ინფორმაცია და თავისი უფლებამოსილების ფარგლებში გადაწყვეტილება მიეღო ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე, რაც კონკრეტულ შემთხვევაში არ განუხორციელებია. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს სრულყოფილად არ მოუხდენია საკითხის მართებულად გადაწყვეტისათვის განმსაზღვრელი გარემოებების დადგენა, შესაბამისად, სახეზეა აქტის გამოცემა ფაქტობრივი გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, რაც იძლეოდა მოცემულ დავაზე სასკ-ის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების შესაძლებლობას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 07.09.2020წ. განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიერ.

კასატორმა აღნიშნა, რომ საკუთრების უფლების აღიარებისთვის აუცილებელია დაინტერესებულმა პირმა კომისიაში წარადგინოს უტყუარი მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდება მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავებისა და ფლობის ფაქტი. მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი იქნა მოწმეთა ჩვენებები, რომლებიც ადასტურებენ ე. ნ-ის მიერ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთის ფლობის ფაქტს, თუმცა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით, კერძოდ, ორთოფოტოებით დგინდება, რომ ე. ნ-ის საკუთრებაში არსებულ და მოთხოვნილ მომიჯნავე მიწის ნაკვეთზე არ ფიქსირდება ერთიანი მყარი სასაზღვრო მიჯნის არსებობა, შესაბამისად, არ დგინდება მის მიერ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავებისა და ფლობის ფაქტი „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ კანონის ამოქმედებამდე. ამდენად, მხოლოდ მოწმეთა ჩვენებები არ წარმოადგენს საკმარის მტკიცებულებას მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავებისა და ფლობის ფაქტის დასადასტურებლად. მით უმეტეს იმის გათვალისწინებით, რომ საქმეში არსებული სხვა მტკიცებულებები საწინააღმდეგოს ადასტურებენ. მოწმეთა ჩვენებებთან დაკავშირებით კასატორმა მიუთითა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 11.04.2017წ. განჩინებაზე და მიუთითა, რომ წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებებისგან განსხვავებით, რომლებიც თავისი შინაარსით, ფორმით ან თვისებებით წარმოადგენენ მტკიცებულებას და ამ მხრივ საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ინფორმაციის მიღების ობიექტურ წყაროდ მიიჩნევიან, მოწმის ჩვენება უფრო კრიტიკულად უნდა იქნეს შეფასებული. საქმეში დაცული მტკიცებულებებით არ დასტურდება სადავო მიწის ნაკვეთის ფლობა-სარგებლობა, შესაბამისად, მოწმეთა ნოტარიულად დამოწმებული თანხმობები მეორეხარისხოვან მტკიცებულად ითვლება. საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნით უტყუარად არ დასტურდება სადავო მიწის ნაკვეთის ფლობა-სარგებლობა, ვინაიდან დასკვნაში საუბარია ღობის არსებობის ვარაუდზე, რაც არ წარმოადგენს მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების საფუძველს. ადგილზე დათვალიერებით ვერ დადგინდებოდა ე. ნ-ე ფლობდა თუ არა მიწის ნაკვეთს 2007 წლამდე, ამასთან, 2005/2010 წლების ორთოფოტოებით არ დასტურდება საკუთრებაში არსებული და მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთების ერთიან სივრცეში არსებობის ფაქტი. კასატორმა მიუთითა მტკიცების ტვირთის განაწილების ინსტიტუტზე და აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში მხარის მიერ ვერ იქნა უზრუნველყოფილი მის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოების დამადასტურებელი დოკუმენტების წარმოდგენა. კასატორმა მიუთითა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს 14.07.2015წ. განჩინებაზე (საქმე №ბს-311-307(2კ-14)) და აღნიშნა, რომ სასამართლოს წარედგინა ყველა ის მტკიცებულება, რასაც ეყრდნობოდა სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში ასახული დასკვნა. თუ სასამართლო არ ეთანხმებოდა ფაქტობრივი გარემოებების მოპასუხისეულ შეფასებას, ვალდებული იყო თავად მიეთითებინა შესაბამისი სამართლებრივი დასკვნები მიღებულ გადაწყვეტილებაში. აღნიშნული თავის მხრივ არავითარ შემთხვევაში არ ქმნიდა სასკ-ის 32.4 მუხლით გამოყენების წინაპირობებს. საქმეში არსებული მტკიცებულებები იძლეოდა სადავო საკითხის არსებითად გადაწყვეტის შესაძლებლობას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 29.04.2021წ. განჩინებით ადმინისტრაციულ საქმეზე Nბს-1299(კ-20) მოსარჩელის (მოწინააღმდეგე მხარის) ე. ნ-ის უფლებამონაცვლის დადგენამდე შეჩერდა საქმის წარმოება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 20.09.2021წ. განჩინებით თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 07.09.2020წ. განჩინების გაუქმების თაობაზე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის საკასაციო საჩივარზე განახლდა საქმის წარმოება და ე. ნ-ის უფლებამონაცვლედ საქმეში ჩაება თ. ციმნარიძე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ კანონის მე-2 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტში მოცემული დეფინიციის თანახმად თვითნებურად დაკავებული მიწა არის ფიზიკური პირის მიერ ამ კანონის ამოქმედებამდე თვითნებურად დაკავებული სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო სამეურნეო მიწის ნაკვეთი. აღნიშნული ნორმის შინაარსით სახელმწიფო საკუთრების მიწა პირის მიერ ამ კანონის ამოქმედებამდე უნდა იყოს თვითნებურად დაკავებული. განსახილველ შემთხვევაში დგინდება, რომ მოსარჩელე ე. ნ-ემ მოითხოვა ქ. თბილისში, ...ში, მის საკუთრებაში არსებული ... საკადასტრო კოდის მქონე მიწის ნაკვეთის მომიჯნავედ მდებარე 497 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარება თვითნებურად დაკავების საფუძვლით. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 30.10.2018წ. №1599 განკარგულებით ე. ნ-ეს უარი ეთქვა მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე იმ მოტივით, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები არ იძლეოდა იმ გარემოების ვარაუდის საფუძველს, რომ განმცხადებელი ფლობდა და სარგებლობდა მოთხვონილი მიწის ნაკვეთით „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ კანონის ამოქმედებამდე (საკუთრებაში არსებულ და მოთხოვნილ მომიჯნავე მიწის ნაკვეთზე არ ფიქსირდებოდა ერთიანი მყარი სასაზღვრო მიჯნის არსებობა). საქმის მასალებში დაცული ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 28.03.2019წ. ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად ქ. თბილისში, ...ში მდებარე ე. ნ-ის მიწის ნაკვეთს (საკადასტრო კოდი ...) და მის დასავლეთით არსებულ დაურეგისტრირებელ მიწის ნაკვეთს 2005-2006 წლების მდგომარეობით სავარაუდოდ ჰქონდა ერთიანი ღობის კონტური. დასკვნის გამოკვლევის ნაწილში ექსპერტი მიუთითებს, რომ 2005-2006 წლებში მომზადებულ ორთოფოტოზე მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ და მის მომიჯნავე ნაკვეთზე ფიქსირდება ერთიანი ღობე ოთხივე მხარეს, მთელ პერიმეტრზე და ორთო-ფოტოს დაბალი ხარისხის და გარჩევადობის გამო ვერ დგინდება ღობის ტიპი (კაპიტალურობა და მასალის ტიპი). დასკვნას ასევე ერთვის შესაბამისი სიტუაციის ამსახველი დანართები (ს.ფ. 136-146). საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სასაზღვრო მიჯნის არარსებობა იმთავითვე არ ქმნის საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის საფუძველს, ასევე მართალია, მხოლოდ მოწმეთა ჩვენებები არ ქმნის საკუთრების უფლების აღიარებაზე განცხადების დაკმაყოფილების საფუძველს, თუმცა ასეთ მოთხოვნაზე გადაწყვეტილება მიღებული უნდა იქნას განცხადებაზე დართული და კანონით დადგენილი წესით შეგროვებული დოკუმენტების ერთობლივი შეფასებით. ამდენად, კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ე. ნ-ის საკუთრებაში არსებულ და მოთხოვნილ მომიჯნავე მიწის ნაკვეთზე არ ფიქსირდება ერთიანი მყარი სასაზღვრო მიჯნის არსებობა, არ არის დასაბუთებული.

საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ განცხადების განხილვისას კომისია ვალდებული იყო „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ კანონითა და სზაკ-ის (მათ შორის 97-ე მუხ.) გათვალისწინებული უფლებამოსილების სრულყოფილად განხორციელებით ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოეკვლია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის ყველა გარემოება, მათ შორის ადგილზე დაეთვალიერებინა მიწის ნაკვეთი, დაეკითხა მომიჯნავე მიწის ნაკვეთების მესაკუთრეები, საჭიროების შემთხვევაში განცხადებით მოთხოვნილ საკითხზე გამოეთხოვა სათანადო დოკუმენტი ან ინფორმაცია და თავისი უფლებამოსილების ფარგლებში გადაწყვეტილება მიეღო ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე, რაც მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოს არ განუხორციელებია. ამდენად, მართებულია ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრება სასკ-ის 32.4 მუხლის საფუძველზე სადავო აქტის ბათილად ცნობის შესახებ, რადგან ადმინისტრაციულ პროცესში მოქმედი ინკვიზიციურობის პრინციპის გათვალისწინებით (სასკ-ის მე-4, მე-19 მუხ.) მართალია სასამართლოს აქვს შესაძლებლობა ფაქტობრივი გარემოებების სრულყოფილად გამოკვლევის მიზნით შეაგროვოს დამატებითი მტკიცებულებები, თუმცა აღნიშნული უზრუნველყოფს ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში დაშვებული ხარვეზების აღმოფხვრას და არა ორგანოში განსახორციელებელი წარმოების ჩანაცვლებას. განსახილველ შემთხვევაში გამოკვლევას საჭიროებს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე რიგი გარემოებები. კომისია ვალდებულია მასთან წარდგენილ განცხადებაში დასმული საკითხი შეისწავლოს სზაკ-ით დადგენილი წესით, სრულად გამოიკვლიოს საქმესთან დაკავშირებული გარემოებები და მიიღოს სათანადოდ დასაბუთებული გადაწყვეტილება. განსახილველ შემთხვევაში სადავო აქტი ვერ აკმაყოფილებს აღნიშნულ სტანდარტს.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 07.09.2020წ. განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

გ. გოგიაშვილი