ბს-1307(კ-19) 13 იანვარი, 2022წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, გიორგი გოგიაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 22.01.2019წ. განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „...მ“ 04.03.2016წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ, სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 16.12.2015წ. N..., N... საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმების და სსიპ შემოსავლების სამსახურის 04.02.2016წ. N2725 ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 30.08.2016წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 16.12.2015წ. N ..., N ... საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმები და სსიპ შემოსავლების სამსახურის 04.02.2016წ. N2725 ბრძანება, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ შემოსავლების სამსახურმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 22.01.2019წ. განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის მიერ განხორციელდა საკონტროლო-სალარო აპარატების გამოყენების დაცვის კონტროლი, რის შედეგადაც შპს „...ს“ მიმართ შედგა საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმები მომხმარებელთან ნაღდი ფულით ანგარიშსწორებისას საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობლობისა და საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი პირისათვის წინააღმდეგობის გაწევის ფაქტზე. საგადასახადო კოდექსის 281.3 მუხლის თანახმად, მომხმარებელთან ნაღდი ფულით ანგარიშსწორებისას საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობა იწვევს გადასახადის გადამხდელის დაჯარიმებას. ეკონომიკური საქმიანობის განმახორციელებელმა პირმა მომხმარებელთან ნაღდი ფულით ანგარისშსწორებისას უნდა გამოიყენოს საკონტროლო-სალარო აპარატი, რომლის მეშვეობითაც ფიქსირდება კონკრეტული ღირებულების საქონლის მიწოდება და ამოიბეჭდება ჩეკი, რომელიც უნდა გადაეცეს მომხარებელს. ამასთანავე, ჩეკის გაცემა ადასტურებს საქონლის მიწოდების ოპერაციასთან დაკავშირებით შესაბამისი ნაღდი ფულის გადახდის ფაქტს. სწორედ ამიტომ, საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოყენება პირდაპირ და უშუალოდ უკავშირდება ეკონომიკური საქმიანობის განხორციელებას. შესაბამისად, სადავო შემთხვევის შეფასებისას უტყუარად უნდა დადასტურდეს საგადასახადო სამართალდარღვევის ფაქტის არსებობა - მომხმარებელთან ნაღდი ფულით ანგარიშსწორებისას საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობა. პალატამ აღნიშნა, რომ მეწარმე სუბიექტის არსებობა ავტომატურად არ გულისხმობს მის მიერ განხორციელებული ყველა ქმედების ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში განხორციელებულ ქმედებად მიჩნევას. შესაბამისად, საგადასახადო ორგანოებმა პირის ქმედების ეკონომიკურ საქმიანობად მიჩნევა უნდა განახორციელონ კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით, რათა არ მოხდეს კერძო პირთა უფლებების უკანონო შელახვა. განსახილველ შემთხვევაში, საწარმოს წარმომადგენელმა დაადასტურა მომხმარებლის ობიექტზე მისვლა, მისთვის ყავის გადაცემა და თანხის მიღება, ამასთან, როგორც მოსარჩელის ახსნა-განმარტებისა და მოწმის ი. ბ-ს ჩვენებიდან გამომდინარეობს, ფიზიკური პირი იყო მათი მეგობარი, რომელსაც ი. ბ-მ ყოველგვარი ეკონომიკური საქმიანობის განხორციელებისა და მოგების მიღების მიზნის გარეშე, მოუმზადა და გადასცა ყავა, შესაბამისად, ადგილი არ ჰქონდა საქონლის გაყიდვასა და ნაღდი ფულით ანგარიშსწორებას. რაც შეეხება პირის მიერ გამყიდველისთვის გადაცემულ თანხას, აღნიშნული წარმოადგენდა პირის მიერ უკვე შესყიდული საქონლის ღირებულების გადახდას, მან დააბრუნა ვალი, რომელ ოპერაციაზეც საკონტროლო-სალარო აპარატის ჩეკი გაცემული იქნა საქონლის შეძენის დროს და ამდენად, ჩეკის დამატებით გამოწერის ვალდებულება არ არსებობდა. პალატამ მიიჩნია, რომ ზემოაღნიშნულ განმარტებას არ გამორიცხავდა წარმოდგენილ ვიდეომასალაში დაფიქსირებული გარემოებები, კერძოდ, ვიდეომასალაში გამყიდველი ნამდვილად წარმოთქვამს წინადადებას, რომლის თანახმად, იგი სხვა საქონელზე საკონტროლო-სალარო აპარატს იყენებს, ხოლო ყავაზე - არა, ამასთან, აღსანიშნავია ის გარემოება, რომ ი. ბ- აღნიშნული განმარტების მიცემამდე ამბობს, რომ „ისე, უბრალოდ“ მისცა პირს ყავა. პალატამ მიუთითა იმ გარემოებაზეც, რომ გამყიდველი სათანადოდ არ ფლობს ქართულ ენას, მას საგადასახადო ორგანოს ერთ-ერთი თანამშრომელი ესაუბრება რუსულად. ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ ი.ბ-სგან ახსნა-განმარტების მიღებისას ენობრივი დაბროკოლების არსებობის გამო, პირის მიერ მიცემული განმარტება მხოლოდ სიტყვა-სიტყვითი განმარტებით არ უნდა იქნეს აღქმული, მით უფრო, რომ მისი საუბრიდან ცალსახად არ გამომდინარეობს, რომ მან ზუსტად გაიგო საგადასახადო ორგანოს თანამშრომელთა მითითება სავარაუდო სამართალდარღვევის თაობაზე. პალატის მოსაზრებით დასმული შეკითხვა და ი. ბ-ს მიერ გაცემული განმარტებების ერთობლიობაში განხილვა, არ ქმნის იმის უტყუარად მტკიცების შესაძლებლობას, რომ მან აღიარა სამართალდარღვევის ჩადენა. რაც შეეხება მომხმარებლის მიერ ფულის გადაცემას, აღნიშნული ფაქტის ამსახველი ვიდეომასალა მოპასუხეს არ წარუდგენია, ხოლო საგადასახადო ოქმის შემდგენები მიუთითებენ, რომ დაინახეს ფულის გადაცემის ფაქტი, მაგრამ არ დაუნახავთ გადაცემული თანხისა და დაბრუნებული ხურდის ოდენობა. შესაბამისად, პირის მიერ გადაცემული თანხის ოდენობის შედარება ორი ყავის ღირებულებასთან და ამით სწორედ ყავის ფასის გადახდის დადასტურება ვერ მოხდა. იმ პირობებში, როდესაც მოსარჩელე არ აღიარებს სამართალდარღვევის ჩადენის ფაქტს და გამყიდველს ჰქონდა უფლება, მოემზადებინა და გადაეცა პირისთვის ყავა ეკონომიკური საქმიანობის განხორციელების გარეშე, ასევე, უფრო ადრე გაეცა საქონელი შემდგომში გადახდის პირობით და მიეღო დაბრუნებული ვალი, სამართალდარღვევის ფაქტის არსებობის დამადასტურებელ მტკიცებულებათა საკმარისობის კუთხით, მხოლოდ საგადასახადო ორგანოს თანამშრომელთა ახსნა-განმარტება, არ იქნა მიჩნეული კონკრეტული ფაქტის უტყუარად დადასტურების საკმარის მტკიცებულებად. ამასთან, პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ ოქმის შემდგენების მიერ კონკრეტული ფაქტების დასადგენად მომხმარებლისაგან ინფორმაციის მოპოვების მცდელობასაც კი არ ჰქონია ადგილი. ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ საქმის მასალებით უტყუარად არ დადასტურდა შპს „...ს“ მიერ კონკრეტული სამართალდარღვევის ჩადენა.

პალატამ აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მიმართ საგადასახადო სამართალდარღვევის მეორე ოქმი შედგა საგადასახადო კოდექსის 277.1 მუხლის საფუძველზე, რომლითაც გათვალისწინებულია პასუხისმგებლობა საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი პირისთვის წინააღმდეგობის გაწევისა თუ კანონიერი მოთხოვნის უგულებელყოფისთვის, ამასთანავე ქმედების მაკვალიფიცირებელ ნიშნად მითითებულია, რომ გადამხდელის მსგავსმა ქმედებამ უნდა შეაფერხოს საგადასახადო კანონმდებლობით გათვალისწინებული ღონისძიების განხორციელება. კონკრეტულ შემთხვევაში, მართალია, შპს „...ს“ დირექტორის თ. ს-ს მხრიდან ადგილი ჰქონდა უცენზურო სიტყვების გამოყენებას, გინებას, თუმცაღა საგადასახადო კოდექსის 277.1 მუხლით გათვალისწინებული სახდელის დადებისათვის, აუცილებელია პირის ქმედებას მოჰყვეს საგადასახადო ორგანოს თანამშრომელთა მიერ სამართალდარღვევის აღკვეთისა თუ მასზე რეაგირების განხორციელებაში ხელშეშლა. წინააღმდეგ შემთხვევაში, პირის მიერ სხვა პირისათვის შეურაცხყოფის მიყენებას თუ საზოგადოებრივი წესრიგის დარღვევას შესაძლებელია მოჰყვეს კანონმდებლობით, მათ შორის, ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობის დაკისრება, რაც არ გულისხმობს, რომ სახეზეა სწორედ საგადასახადო კოდექსის 277-ე მუხლით გათვალისწინებული სამართალდარღვევა. მოცემულ შემთხვევაში, ადგილზე გამოცხადებული იყვნენ საპატრულო პოლიციის თანამშრომლები და მათ მიერ პირის ქმედებაში ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ნიშნების გამოვლენის შემთხვევაში მოხდებოდა შესაბამისი რეაგირება. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ №... საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი (საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობის თაობაზე) შედგა 16.12.2015 წ. 10:51 საათზე, ხოლო №... ოქმი (წინააღმდეგობის გაწევის თაობაზე) - იმავე დღეს, 12:16 საათზე. გარდა ამისა, დადგენილია, რომ საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობის შესახებ სამართალდარღვევის ფაქტის გამოვლენისას თ. ს. არ იმყოფებოდა ობიექტზე და იგი გამოცხადდა მხოლოდ მას შემდეგ, რაც მას დაუკავშირდა ი. ბ.. საწარმოს დირექტორი განმარტავს, რომ მისი ადგილზე მისვლისას №... საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი შედგენილი იყო. შესაბამისად, განსახილველ შემთხვევაში არ დგინდება, რაში გამოიხატა თ. ს-ს მიერ საგადასახადო ორგანოს თანამშრომლებისათვის წინააღმდეგობის გაწევა და დაკისრებული მოვალეობის შესრულებაში ხელშეშლა, თუკი სამართალდარღვევა უკვე გამოვლენილი, ხოლო ოქმი შედგენილი იყო. ამდენად, სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ, მართალია, სხვა პირისთვის სიტყვიერი შეურაცხყოფის მიყენება წარმოადგენს საზოგადოებისგან გასაკიცხ ქმედებას, რომელიც შესაძლებელია შეიცავდეს სამართალდარღვევის ნიშნებს, მაგრამ აუცილებელია ქმედების სწორი სამართლებრივი კვალიფიკაცია. პალატამ მიიჩნია, რომ სადავო შემთხვევაში არსებული გარემოებებით არ დასტურდება საგადასახადო კოდექსის 277-ე მუხლის პირველი ნაწილის შემადგენლობის არსებობა, არ იკვეთება მეწარმის კონკრეტული ქმედებები, რომელთა გამო შეუძლებელი გახდა ან გართულდა სამართალდარღვევის გამოვლენა, რადგან საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობის ფაქტი ორგანოს თანამშრომლების მიერ გამოვლიდა და ოქმი შედგა თ. ს-ს ობიექტზე მისვლამდე. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა სამართალდარღვევის ოქმების შედგენის დროებს შორის ინტერვალზე, ასევე სამართალდარღვევის გამოვლენიდან თ. ს-ს ადგილზე მისვლისასთვის საჭირო დროზე და მიიჩნია, რომ არ არსებობდა გონივრული ეჭვი თ. ს-ს მიერ ისეთი წინააღმდეგობის გაწევასთან დაკავშირებით, რამაც ადგილზე მისი მისვლის შემდგომ გაართულა სამართალდარღვევის ოქმის შედგენა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 22.01.2019წ. განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ შემოსავლების სამსახურმა. კასატორმა მიუთითა საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე და აღნიშნა, რომ სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული განჩინება არ არის იურიდიულად დასაბუთებული, საქმის მასალებით დასტურდება ორივე სამართალდარღვევის ჩადენა. ვიდეო მასალიდან ჩანს, რომ გამყიდველმა თავადვე დაადასტურა ყავის გაყიდვისას ჩეკის გაუცემლობის ფაქტი. სასამართლომ მართებულად მიიჩნია დადასტურებულად თ. ს-ს მხრიდან უცენზურო სიტყვების გამოყენება და გინება, თუმცა გარკვეველ მიზეზთა გამო დადასტურებულად არ მიიჩნია საგადასახადო კოდექსის 277-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული სამართალდარღვევის ჩადენა. საგადასახადო ორგანოს თანამშრომლებმა ობიექტი იძულებით დატოვეს მოსალოდნელი გართულებების თავიდან აცილების მიზნით და დაბრუნდნენ მხოლოდ საპატრულო პოლიციის ადგილზე მისვლის შემდეგ. მოსარჩელის მხრიდან შეურაცხყოფისა და მუქარის შედეგად, საგადასახადო ორგანოს თანამშრომლების მიერ შეუძლებელი იყო მათთვის დაკისრებული უფლებამოსილების განხორციელება, ის გარემოება, რომ სამართალდარღვევის ფაქტის გამოვლენა საწარმოს დირექტორის მისვლამდე მოხდა, არ ნიშნავს იმას, რომ სამართალდარღვევის ფაქტის გამოვლენის შემდგომ გათვალისწინებულ პროცედურათა განხორციელებაში ხელშეშლა არ ყოფილა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

მართებულია ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრება, რომ უტყუარად არ დასტურდება სადავო სამართალდარღვევის ოქმებით დადგენილი გადაცდომების ჩადენა. სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის თანამშრომლების მიერ შპს „...ს“ მიმართ 16.12.2015წ. 10:51 სთ-ზე შედგა N ... სამართალდარღვეევის ოქმი, რომლის თანახმად, მომხმარებლის მიერ შეძენილ იქნა 1,20 ლარის ღირებულების საქონელი - 2 ფინჯანი ყავა, რა დროსაც მომხმარებელთან ნაღდი ფულადი ანგარიშსწორების დროს არ იქნა გამოყენებული საკონტროლო-სალარო აპარატი, რის გამო მიჩნეულ იქნა, რომ შპს „...მ“ ჩაიდინა საგადასახადო კოდექსის 281.3 მუხლით გათვალისწინებული სამართალდარღვევა. საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ არ განხორციელებულა საკონტროლო შესყიდვა, საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილ წარმომადგენელს უშუალოდ არ შეუძენია საქონელი და არ გადაუხდია თანხა. მართალია საგადასახადო ორგანოს თანამშრომელს უფლება აქვს არა მხოლოდ ფსევდომომხმარებლის როლში გამოვიდეს, არამედ სპეციალური ტექნიკური საშუალებების გამოყენებით ან მის გარეშე მოახდინოს მოლარის მიერ სხვა მომხმარებლისათვის საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობის ან ამობეჭდილი ქვითრის (ჩეკის) წარუდგენლობის ფაქტის გამოვლენა (საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 31.12.2010წ. N994 ბრძანებით დამტკიცებული „მიმდინარე კონტროლის პროცედურების ჩატარების, სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობათა ჩამოწერის, აღიარებული საგადასახადო დავალიანების დაფარვის, საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებების განხორციელების, სამართალდარღვევათა საქმის წარმოების წესის“ 22.6 მუხ.), თუმცა აღნიშნულ შემთხვევაში, ვინაიდან შესყიდვას უშუალოდ საგადასახადო ორგანოს თანამშრომელი არ ახორციელებს, სამართალდარღვევის დადგენის მიზნით უტყუარად უნდა დადასტურდეს, რომ საქონლის მიმღებმა პირმა რეალურად იყიდა საქონელი, გადაიხადა შესაბამისი ღირებულება და ამის მიუხედავად არ იქნა გამოყენებული საკონტროლო-სალარო აპარატი. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში, სსიპ შემოსავლების სამსახურმა ვერ უზრუნველყო შპს „...ს“ მიერ საგადასახადო კოდექსის 281.3 მუხლით გათვალისწინებული სამართალდარღვევის ჩადენის დამადასტურებელი სათანადო მტკიცებულებების წარმოდგენა. მოსარჩელის მითითებით საქონლის სხვა პირისათვის გადაცემა არ მომხდარა სამეწარმეო საქმიანობის ფარგლებში, საქონლის გადაცემა მოხდა მეგობრისათვის უსასყიდლოდ, ხოლო მეგობარმა თანხა გადაიხადა ვალის დასაბრუნებლად, საქმეში დაცული ვიდეომასალის მიხედვით ასეთივე განმარტებას იძლევა გამყიდველი ი. ბ-, რომელიც აღნიშნავს, რომ ყავა არ გაუყიდია, პირს „ისე უბრალოდ“ გადასცა ყავა. საგადასახადო ორგანოს მიერ საქონლის მიმღები პირისაგან ახსნა-განმარტება მიღებული არ ყოფილა, ამასთანავე ფულის გადაცემის ფაქტის ამსახველი ვიდეო ჩანაწერი ან სხვა რაიმე მტკიცებულება, რომელიც ი. ბ-სთვის გადაცემული თანხის ოდენობას განსაზღვრავს, საქმეში დაცული არ არის, რის გამო კასატორის მიერ იმ გარემოების მტკიცება, რომ მომხმარებელს მოგების მიღების მიზნით გადაეცა საქონელი და მომხმარებელმა ი. ბ-ს სწორედ საქონლის - 2 ფინჯანი ყავის ღირებულება გადასცა, არ არის სათანადოდ დასაბუთებული.

მართებულია აგრეთვე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრება, რომ პირის ქმედების საგადასახადო კოდექსის 277.1 მუხლით კვალიფიკაციისათვის აუცილებელია აღნიშნულმა ქმედებამ გამოიწვიოს საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით გათვალისწინებული ღონისძიების განხორციელების შეფერხება. განსახილველ შემთხვევაში, საქმეში წარმოდგენილი ვიდეო ჩანაწერიდან ჩანს, რომ შპს „...ს“ დირექტორი საგადასახადო ორგანოს თანამშრომლების მიმართ განწყობილია აგრესიულად და იყენებს უცენზურო სიტყვებს, თუმცა საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ აღნიშნული საფუძვლით სამართალდარღვევის ოქმი შედგენილია 16.12.2015წ. 12:16 სთ-ზე, თავდაპირველი ოქმის შედგენიდან დაახლოებით საათნახევრის შემდეგ. შესაბამისად, კასატორის მიერ იმის მტკიცება, რომ შპს „...ს“ დირექტორის ქმედებებმა შეაფერხეს საგადასახადო ორგანოს თანამშრომლების მიერ სამსახურებრივ უფლებამოსილებათა განხორციელება, არ არის დასაბუთებული. გასათვალისწინებელია აგრეთვე, რომ სამართალდარღვევის გამოვლენისას შპს „...ს“ დირექტორი ადგილზე არ იმყოფებოდა, შესაბამისად, გაურკვეველია როგორ შეძლებდა იგი უფლებამოსილი პირისათვის სამართალდარღვევის ოქმის შედგენაში ხელშეშლას. შესაძლოა თ. ს-ს ქმედებები მართლაც შეიცავდა გარკვეული სამართალდარღვევის, საზოგადოებრივი წესრიგის დარღვევის ნიშნებს, თუმცა მის მიმართ სამართალდარღვევის ოქმის შედგენა საგადასახადო კოდექსის 277.1 მუხლის საფუძველზე არ ეფუძნება სათანადო ფაქტობრივ და სამართლებრივ საფუძვლებს, რადგან არ დასტურდება თ. ს-ს ქმედებების შედეგად საგადასახადო კანონმდებლობით გათვალისწინებული ღონისძიების განხორციელების შეფერხება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1.სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2.უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 22.01.2019წ. განჩინება;

3.საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: ნ. სხირტლაძე

მოსამამართლეები: ქ. ცინცაძე

გ. გოგიაშვილი