ბს-606(კ-20) 10 თებერვალი, 2022წ.
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, გიორგი გოგიაშვილი
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა მ. გ-იის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 17.07.2019წ. განჩინებაზე.
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
მ. გ-იმა 27.09.2017წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხის სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 26.07.2017წ. სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების შესახებ, 11.09.2017წ. სარეგისტრაციო წარმოების შეწყვეტის შესახებ, 04.09.2017წ. ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობა და მ. გ-იის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ მოპასუხის დავალდებულება.
დავის საქალაქო სასამართლოში განხილვისას, სასკ-ის 16.2 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება ბმა „...“.
მოსარჩელემ 21.02.2018წ. განცხადებით დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნები და დამატებით მოითხოვა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ 15.02.2018წ. გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 03.08.2018წ. გადაწყვეტილებით მ. გ-იის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა მ. გ-იის მიერ.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 17.07.2019წ. განჩინებით მ. გ-იის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელი დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 03.08.2018წ. გადაწყვეტილება. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ 26.07.2017წ. მ. გ-იმა განცხადებით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის „...“-ის 30.10.2011წ. №12 კრების ოქმის, 19.06.2017წ. შიდა აზომვითი ნახაზის და საკადასტრო გეგმის საფუძველზე მოითხოვა საკუთრების უფლების რეგისტრაცია სათავსოზე. მარეგისტრირებელი ორგანოს 26.07.2017წ. გადაწყვეტილებით სარეგისტრაციო წარმოება შეჩერდა იმ საფუძვლით, რომ წარსადგენი იყო კორექტირებული ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კრების ოქმი და შესაბამისობაში მყოფი აზომვითი ნახაზი. საჯარო რეესტრმა ხაზი გაუსვა იმ გარემოებას, რომ კრების ოქმით არ დასტურდება „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონის ძალაში შესვლის დროს სათავსოს მფლობელობის ფაქტი და დადასტურებულია მხოლოდ ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებობის ფაქტი, ამასთან, საქმეში კრების ოქმი დათარიღებულია 2011 წლის 30 ოქტომბრით, ხოლო შიდა საკადასტრო აზომვითი ნახაზი, რომელიც წარმოდგენს მის განუყოფელ ნაწილს, მომზადებულია 19.06.2017წ., 15.02.2018წ. გადაწყვეტილებაში სააგენტომ ასევე აღნიშნა, რომ კრების ოქმი, მისი შინაარსიდან გამომდინარე, იძლევა ჩანაწერის იმგვარი გაგების შესაძლებლობას, რომ ამხანაგობის წევრებმა დაადასტურეს „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონის ძალაში შესვლის დროს მითითებული სათავსოს მ. გ-იის მფლობელობაში არსებობის ფაქტი, თუმცა რეგისტრაციის მიზნებისათვის აუცილებელი იყო კორექტირებული დოკუმენტაციის (კრების ოქმის) წარდგენა. ამდენად, განსახილველი დავის ფარგლებში უნდა დადგინდეს, რამდენად არსებობდა სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების და შემდგომში შეწყვეტის ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძვლები, კერძოდ, რამდენად ქმნიდა წარმოების შეჩერების საფუძველს ის გარემოება, რომ ამხანაგობის ოქმი (2011წ.) და ნახაზი (2017წ.) სხვადასხვა დროს არის შედგენილი. სააპელაციო პალატამ მიუთითა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონის მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტზე, რომლის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრები კრებაზე აფიქსირებენ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა მიერ მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსების (სარდაფები, სხვენები და ა.შ) მფლობელობის ამ კანონის ძალაში შესვლის
დროს არსებულ ფაქტობრივ მდგომარეობას და ხმათა 2/3-ით იღებენ გადაწყვეტილებას, რომლის თაობაზედაც დგება შესაბამისი ოქმი, თუ წესდებით არ განისაზღვრება განსხვავებული კვორუმი. მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსებზე (სარდაფები, სხვენები და ა.შ.) საკუთრების უფლების საჯარო რეესტრში დასარეგისტრირებლად ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრმა უნდა წარმოადგინოს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრების მიერ შედგენილი ოქმი და ნახაზი, რომლის მეშვეობითაც შესაძლებელია სამეურნეო სათავსოს ადგილმდებარეობის დადგენა. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კრების ოქმი ეხება კონკრეტული ქონების კონკრეტული პირის მიერ ფლობას და წარმოშობს საკუთრების უფლების რეგისტრაციის მოთხოვნას, ხოლო ამ ქონების იდენტიფიკაცია ხდება სწორედ ნახაზით, კრების ოქმი და ნახაზი წარმოადგენს ერთიან დოკუმენტს საკუთრების უფლების რეგისტრაციის თვალსაზრისით. კრების ოქმით დასტურდება მისი შედგენის მომენტისთვის არსებულ ნახაზზე ასახულ ქონებაზე უფლება. სწორედ კონკრეტულ ნახაზზე არსებულ ობიექტზე მითითებით ადასტურებენ ამხანაგობის წევრები კონკრეტული პირის მფლობელობის ფაქტს, მხოლოდ კრების ოქმის შედგენის მომენტისთვის ნახაზის არსებობისა და მასზე მითითებით არის შესაძლებელი ქონების იდენტიფიკაცია და ამხანაგობის წევრთა გამოვლენილი ნების დადგენა. საკუთრების უფლების საჯარო რეესტრში დასარეგისტრირებლად ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრმა მარეგისტრირებელ ორგანოში უნდა წარადგინოს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კრების ოქმი, რომლითაც დადასტურებულია შესაბამის შიდა აზომვით ნახაზზე ასახული ფართის მფლობელობის ფაქტობრივი მდგომარება. ამდენად, კრების ოქმი და ნახაზი წარმოადგენს დოკუმენტების ერთობლიობას და იმ შემთხვევაში, თუ კრების ოქმს თან არ ახლავს შესაბამისი შიდა აზომვითი ნახაზი, შეუძლებელია იმ ფართის იდენტიფიცირება, რომლის მფლობელობის ფაქტობრივი მდგომარეობაც დადასტურდა ამხანაგობის წევრთა მიერ. განსახილველ შემთხვევაში კრებამ დაადგინა აზომვით ნახაზზე არსებული კონკრეტული ფართის მ. გ-იისადმი კუთვნილების ფაქტი, ამასთან, ნახაზი კრების ოქმის განუყოფელ ნაწილად იქნა მიჩნეული. მიუხედავად ამისა, სარეგისტრაციოდ წარდგენილ კრების ოქმს თან ახლდა არა მისი განუყოფელი ნაწილი, ფართის მაიდენტიფიცირებელი და ამხანაგობის მიერ განხილული ნახაზი, არამედ 2017 წელს შედგენილი ნახაზი, შესაბამისად, კრების ოქმის ჩატარების, კრებაზე ამხანაგობის წევრთა მიერ კონკრეტულ ნახაზზე არსებულ ქონებაზე მითითების შემდეგ, სხვა ნახაზის წარდგენა, რომელიც შექმნილია კრების ჩატარებიდან 6 წლის გასვლის შემდეგ, ვერ იქნება ქონების მაიდენტიფიცირებელი და კრებაზე ამხანაგობის წევრთა მიერ გამოთქმული მოსაზრების გამომხატველი. ამრიგად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ უფლების დამდგენი დოკუმენტი კანონით დადგენილი წესით, სრულყოფილი სახით არ ყოფილა წარდგენილი, რაც სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერებისა და მოგვიანებით, წარმოების შეწყვეტის საფუძველს ქმნიდა, რამეთუ არსებული ხარვეზი მოსარჩელემ არ გამოასწორა. სზაკ-ის მე-4 მუხლი იმპერატიულად ადგენს, რომ საქმის გარემოებათა იდენტურობის შემთხვევაში დაუშვებელია სხვადასხვა პირის მიმართ განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება, გარდა კანონით გათვალისწინებული საფუძვლის არსებობისა. მითითებული ნორმის შინაარსი იმაში მდგომარეობს, რომ კანონის წინაშე თანასწორობის პრინციპი გულისხმობს ყველა იმ ადამიანის უფლებებისა და თავისუფლებების თანაბარ აღიარებას, რომლებიც იმყოფებიან თანაბარ პირობებში, ხოლო მმართველობის კანონიერება გულისხმობს, რომ თანაბარ გარემოებებში მყოფი ადამიანებისათვის მოხდეს თანაბარი პრივილეგიების მინიჭება და შესაბამისად, თანაბარი პასუხისმგებლობის დაკისრება. კანონის წინაშე თანასწორობის პრინციპი გულისხმობს სახელმწიფო ადმინისტრაციის მხრიდან თვითნებობის აკრძალვას და არსებითად იდენტური საქმის გარემოებების თვითნებურად არათანაბრად შეფასებისა და აქედან გამომდინარე, უკანონო გადაწყვეტილების მიღების დაუშვებლობას (სუს 23.09.2014წ. განჩინება, საქმე №ბს-246-243(კ-14)). განსახილველ შემთხვევაში, ერთი მხრივ, არ დგინდება საქმის გარემოებათა იდენტურობა და თანაბარ პირობებში მყოფ პირთა მიმართ უთანასწორო მოპყრობა, მეორე მხრივ, არ არსებობს თანასწორობა უკანონობაში. იმის გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელის მიმართ მიღებულია კანონიერი გადაწყვეტილება, თანასწორობის პრინციპის დარღვევა არ დასტურდება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 17.07.2019წ. განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა მ. გ-იის მიერ.
კასატორმა აღნიშნა, რომ სარეგისტრაციოდ წარდგენილ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კრების ოქმში მითითებულია მ. გ-იის მიერ „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონის ამოქმედებამდე სათავსოს ფლობის შესახებ. ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ აზომვითი ნახაზი შედგენილი არ არის კრების ოქმის შედგენის დროისათვის, არ წარმოშობს სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების საფუძველს. კანონი არ აწესებს მოთხოვნას კრების ოქმის შედგენის დროისათვის ნახაზის შედგენის სავალდებულობის შესახებ, ამასთან, „საჯარო რეესტრის შესახებ“ კანონის მე-111 მუხლის შესაბამისად მ. გ-იი თავად იყო პასუხისმგებელი მის მიერ წარდგენილი საკადასტრო აზომვითი ნახაზის სისწორეზე. განსახილველ შემთხვევაში არ არსებობდა „საჯარო რეესტრის შესახებ“ კანონის 21-ე მუხლით გათვალისწინებული სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების არც ერთი საფუძველი, მათ შორის ამავე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული წინაპირობები. კრება ჩატარდა ყველა პროცედურის დაცვით, ასევე მოგვიანებით ნოტარიუსის მიერ კრების ოქმი დამოწმდა სათანადო წესით. აზომვითი ნახაზი შემდგომ მომზადდა მესაკუთრის პასუხისმგებლობით და საჯარო რეესტრს არ გააჩნდა უფლება მოეთხოვა ახალი ნახაზის გამო ახალი ამხანაგობის კრების ოქმის წარდგენა, რითაც დაირღვა „საჯარო რეესტრის შესახებ“ კანონის მე-111 მუხლის და სზაკ-ის 81-ე მუხლის მოთხოვნები. სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სზაკ-ის მე-4 მუხლი, ასევე საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლი და არ უნდა დაერღვია მოსარჩელის უკვე წარმოშობილი საკუთრების უფლება. კანონი ნახაზის არსებობას ითვალისწინებს იმისათვის, რომ დადგინდეს ფართი, რომელიც რეგისტრირდება. მოცემულ შემთხვევაში საჯარო რეესტრში დაცულია საკადასტრო გეგმა ფართების დანომრვით, შესაბამისად, ამხანაგობის წევრებს გააჩნდათ საფუძველი ფართები დაედასტურებინათ დანომრილი ფართებიდან. ამხანაგობის კრების ოქმში მითითებულია სათავსოს მდებარეობა, ნომერი საკადასტრო რუკაზე და ფართობი, ამდენად, დამატებითი დოკუმენტაციის მოთხოვნის საფუძველი არ არსებობდა. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება იურიდიულად დაუსაბუთებელია. სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სსკ-ის 186-ე და 178-ე მუხლები. დაირღვა ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლი, რადგან სამართლიანი დაკმაყოფილება გულისხმობს ყველა კომპონენტს, რა საჭირო პროცედურებიცაა გადაწყვეტილების მიღებამდე და მიღებიდან მის საბოლოო აღსრულებამდე საჭირო.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. გ-იის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.
საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.
საქმის მასალებში დაცული ბმა „...“-ის 30.10.2011წ. №12 კრების ოქმის მიხედვით, ამხანაგობა, რომელსაც ესწრებოდა წევრთა 2/3, თანახმაა მ. გ-იმა ქ. თბილისში, ...ის ქ. №2-ში მდებარე 10.29 კვ.მ. ფართის მქონე №4/1 სათავსოზე საჯარო რეესტრში დაირეგისტრიროს საკუთრების უფლება თანდართული აზომვითი ნახაზის შესაბამისად, ასევე მითითებულია, რომ ოქმს თან ერთვის შპს „...“-ს აზომვითი ნახაზი, რომელიც წარმოადგენს ამ ოქმის განუყოფელ ნაწილს. 26.11.2017წ. მ. გ-იმა განცხადებით მიმართა საჯარო რეესტრს და მოითხოვა ქ. თბილისში, ...ის ქ. №2-ში მდებარე 10,29 კვ.მ. ფართობის მქონე სათავსზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია. განმცხადებელმა განცხადებას დაურთო ბმა „...“-ის 30.12.2011წ. №12 კრების ოქმი, 19.06.2017წ. მომზადებული აზომვითი ნახაზი, საინვენტარიზაციო გეგმა, საკადასტრო გეგმა. 26.07.2017წ. საჯარო რეესტრის გადაწყვეტილებით სარეგისტრაციო წარმოება შეჩერდა. წარმოების შეჩერების ერთ-ერთ საფუძველს წარმოადგენდა ის გარემოება, რომ სარეგისტრაციოდ წარდგენილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კრების ოქმი დათარიღებულია 30.10.2011წ., ხოლო აზომვითი ნახაზი - 19.06.2017წ., შესაბამისად, მოთხოვნილი იქნა კორექტრებული ამხანაგობის კრების ოქმისა და მასთან შესაბამისობაში მყოფი აზომვითი ნახაზის წარდგენა. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას იმის შესახებ, რომ განსახილველ შემთხვევაში კრებამ დაადგინა აზომვით ნახაზზე არსებული კონკრეტული ფართის მ. გ-იისადმი კუთვნილების ფაქტი, ამასთან, ნახაზი კრების ოქმის განუყოფელ ნაწილად იქნა მიჩნეული. მიუხედავად ამისა, სარეგისტრაციოდ წარდგენილ კრების ოქმს თან ახლდა არა მისი განუყოფელი ნაწილი, ფართის მაიდენტიფიცირებელი და 2011 წელს ამხანაგობის მიერ განხილული ნახაზი, არამედ 2017 წელს შედგენილი ნახაზი, შესაბამისად, კრების ოქმის ჩატარების, კრებაზე ამხანაგობის წევრთა მიერ კონკრეტულ ნახაზზე არსებულ ქონებაზე მითითების შემდეგ, სხვა ნახაზის წარდგენა ვერ იქნება ქონების მაიდენტიფიცირებელი და კრებაზე ამხანაგობის წევრთა მიერ გამოთქმული მოსაზრების გამომხატველი. აღსანიშნავია ისიც, რომ სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას ბმა „...“-ის მიერ წარდგენილ შესაგებელში მითითებულია, რომ მ. გ-იის მიერ საჯარო რეესტრში წარდგენილი ნახაზი ასახავს სხვა ამხანაგობის წევრის ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებულ სათავსოს. ამრიგად, უფლების დამდგენი დოკუმენტი კანონით დადგენილი წესით, სრულყოფილი სახით არ ყოფილა წარდგენილი, რაც სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერებისა და საბოლოოდ წარმოების შეწყვეტის საფუძველს ქმნიდა, რამეთუ არსებული ხარვეზი მოსარჩელემ არ გამოასწორა, შესაბამისად, დაუსაბუთებელია კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ კრების ოქმისა და სათავსის აზომვითი ნახაზის თარიღებს შორის არსებული განსხვავება სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების საფუძველი არ იყო.
საფუძველს მოკლებულია სარეგისტრაციო ფართის იდენტიფიცირების მიზნით კასატორის მიერ საკადასტრო გეგმაზე დანომრილ ობიექტებზე მითითება (ტ.1, ს.ფ. 37), ვინაიდან აღნიშნული დანომრვა წარმოადგენს ქ. თბილისში, ...ის ქ. №2-ში მდებარე 1063 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე განლაგებული შენობა-ნაგებობების ნუმერაციას. საკადასტო გეგმის მომზადების დროისათვის (15.02.2007წ.) მოქმედი საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 13.12.2006წ. №800 ბრძანებით დამტკიცებული „უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ ინსტრუქციის“ 49.1 მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საკადასტრო აზომვითი ნახაზის ქაღალდის ვერსია უნდა შეიცავდეს შენობა-ნაგებობების რიგით ნომრებს. ამდენად, აღნიშნული შესაძლებელია გულისხმობდეს იმ შენობა-ნაგებობის იდენტიფიკაციას, რომელშიც მდებარეობს სათავსი, მაგრამ არა თვით ამ სათავსის ადგილმდებარეობის განსაზღვრას კონკრეტულ შენობა-ნაგებობაში, შესაბამისად, განსახილველ შემთხვევაში სარეგისტრაციო ობიექტის - სათავსოს მე-4 შენობა-ნაგებობაში მდებარეობაზე მითითება არ წარმოადგენს ფართის ადგილმდებარეობის დასადგენად საკმარის მონაცემს.
საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მოსარჩელის მიმართ მიღებულია კანონიერი გადაწყვეტილება, შესაბამისად, თანასწორობის პრინციპის დარღვევა არ დასტურდება. ამდენად, დაუსაბუთებელია კასატორის მითითება სზაკ-ის მე-4 მუხლზე, ვინაიდან კანონის წინაშე თანასწორობის პრინციპი გულისხმობს სახელმწიფო ადმინისტრაციის მხრიდან თვითნებობის აკრძალვას და არსებითად იდენტური საქმის გარემოებების თვითნებურად არათანაბრად შეფასებისა და აქედან გამომდინარე, უკანონო გადაწყვეტილების მიღების დაუშვებლობას, ასევე განსახილველ საქმესთან შეუსაბამოა კასატორის მითითება სსკ-ის 178-ე და 186-ე მუხლებზე, ვინაიდან აღნიშნული ნორმებით განსაზღვრულია სარჩელის შინაარსი და სარჩელის მიღებაზე უარის თქმის წესი.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც მ. გ-იის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. მ. გ-იის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 17.07.2019წ. განჩინება;
3. თ. გ-ის (პირადი №...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 10.08.2020წ. №9684768281 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70%, - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე
მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე
გ. გოგიაშვილი
