საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-1221(კ-20) 11 თებერვალი, 2022 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის

შემდეგი შემადგენლობა:

გიორგი გოგიაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ქეთევან ცინცაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - შპს „...“

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო

მესამე პირები - ნ. გ-ა, ნ. ს-ი, ზ. ს-ი, თ. ს-ი, რ. ს-ი

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 19 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

აღწერილობითი ნაწილი:

შპს „...მა“ 2017 წლის 2 მარტს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ და სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2016 წლის 11 ნოემბრის №..., №..., სარეგისტრაციო წარმოების შეწყვეტის შესახებ ამავე სააგენტოს 2016 წლის 14 დეკემბრის №..., №... გადაწყვეტილებების და ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2017 წლის 7 თებერვლის №... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, ასევე მოპასუხისთვის უძრავ ნივთზე - ქალაქ თბილისში, ...ის ქ. №51ა/№51-ში ...ნიშნულზე მდებარე ბინა №8-სა და ... ნიშნულზე მდებარე ბინა №15-ზე, შპს „...ს“ საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 10 ოქტომბრის საოქმო განჩინებით საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, მესამე პირებად ჩაებნენ ზ. ს-ი, თ. ს-ი, ნ. გ-ა, რ. ს-ი და ნ. ს-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილებით შპს „...ს“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით მანვე გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 19 თებერვლის განჩინებით შპს „...ს“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილება. აღნიშნული განჩინება შპს „...მა“ საკასაციო წესით გაასაჩივრა.

კასატორი მიუთითებს სამოქალაქო კოდექსის 233-ე მუხლის პირველი ნაწილზე, რომლის თანახმად, მიწის ნაკვეთი შეიძლება სხვა პირს გადაეცეს ვადიან სარგებლობაში ისე, რომ მას ჰქონდეს ამ ნაკვეთზე ან მის ქვეშ რაიმე ნაგებობის აღმართვის უფლება, ასევე ამ უფლების გასხვისების, მემკვიდრეობით გადაცემის, თხოვების, გაქირავების უფლება (აღნაგობის უფლება). ამავე კოდექსის 234-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, აღნაგობის უფლების საფუძველზე აშენებული ნაგებობა ითვლება აღნაგობის უფლების არსებით შემადგენელ ნაწილად და რეგისტრირდება აღნაგობის უფლების მქონე პირის საკუთრებად. მოცემულ შემთხვევაში, აღნაგობის უფლების მქონე პირმა სწორედ აღნაგობის უფლების საფუძველზე აღმართულ შენობა-ნაგებობაზე (მის ნაწილზე) მოითხოვა საკუთრების უფლების რეგისტრაცია, ხოლო საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ შპს „...ს“ არამართლზომიერად უთხრა უარი საკუთრების უფლების რეგისტრაციაზე და განმცხადებელს მოსთხოვა ისეთი დოკუმენტების (მესამე პირების თანხმობის) წარდგენა, რომელიც ეწინააღმდეგება მეაღნაგის საკუთრების უფლების განხორციელების შესაძლებლობას. ასეთი მოთხოვნა ეწინააღმდეგება ასევე ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 81-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებს, რომელთა თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილი არ არის მოთხოვოს განმცხადებელს, წარადგინოს სხვა რაიმე დამატებითი საბუთი ან ინფორმაცია კანონით გათვალისწინებული საბუთის ან ინფორმაციის გარდა. დაუშვებელია ამ საფუძვლით ადმინისტრაციული წარმოების შეჩერება ან განცხადების განხილვაზე უარის თქმა. აღსანიშნავია, რომ რეესტრის ეს მოთხოვნა გავრცელდა ასევე თ. ს-იზე, რომელთანაც შპს „...ს“ არასდროს დაუდია აღნაგობის ხელშეკრულება. კასატორის მოსაზრებით, რეესტრის აღნიშნული მოთხოვნები გარდა კანონთან წინააღმდეგობისა, ასევე სცილდებოდა მისი კომპეტენციის ფარგლებს.

კასატორი აღნიშნავს, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მოტივაცია იმასთან დაკავშირებით, რომ შპს „...მა“ იკისრა ვალდებულება მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეებისათვის საკუთრებაში გადაეცა მე-3 მე-4, მე-5, მე-6 და მე-7 სართულებზე განთავსებული ბინები, აღნიშნული ვალდებულების შესრულება არ გამოირიცხებოდა შპს „...ს“ მიერ მოთხოვნილი სარეგისტრაციო წარმოებით და არ ლახავდა მიწის მესაკუთრეთა უფლებებს. შპს „...“ არ განკარგავდა იმ ქონებას, რომელზეც მოთხოვნის უფლება შეიძლება გააჩნდეთ მიწის მესაკუთრეებს. მოსარჩელის მხრიდან ადგილი ჰქონდა მხოლოდ კანონით მის საკუთრებად განსაზღვრული უძრავი ნივთის ერთი ფიზიკური მდგომარეობიდან მეორე ფიზიკურ მდგომარეობაში გადაყვანის მოთხოვნას, ისე, რომ ამ უძრავი ნივთის მესაკუთრე კვლავ უცვლელი რჩებოდა. შესაბამისად, მიწის მესაკუთრეებისათვის გადასაცემ ფართებს არ ემუქრებოდა გასხვისების საფრთხე.

კასატორის მოსაზრებით, გაუმართლებელია ასევე საჯარო რეესტრის მიერ შპს „...სთვის“ ნ. გ-ას საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე საჯარო-სამართლებრივი შეზღუდვის წარმოშობის ინიციატორის - ნ. ს-ის სათანადო წესით დამოწმებული თანხმობის მოთხოვნაც. ასეთი თანხმობის მოთხოვნა მართებული იქნებოდა იმ შემთხვევაში, თუკი ადგილი ექნებოდა ნ. გ-ას საკუთრების განკარგვას, რისი აკრძალვაც დარეგისტრირებულია საჯარო რეესტრში. სწორედ ნ. გ-ას ეკრძალება თავისი კუთვნილი ქონების განკარგვა, ხოლო შპს „...ს“ სახელზე თავისი ქონების დარეგისტრირებით არანაირად არ ხდებოდა ნ. გ-ას საკუთრების განკარგვა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვს სადავო აქტების ბათილად ცნობას და სარჩელის დაკმაყოფილებას.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...ს“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოთხოვნებს, რაც გამორიცხავს განსახილველი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები, ვინაიდან:

- არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი;

- არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების საფუძველი;

- სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

- საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით;

- კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით და საკასაციო საჩივარში მითითებული პოზიცია ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს მოსარჩელისათვის აღნაგობის უფლებით რეგისტრირებულ და აღმართულ შენობა-ნაგებობაზე (მის ნაწილზე), კერძოდ, ...და ... ნიშნულებზე მდებარე ბინებზე ამხანაგობის წევრის/წევრების საკუთრების უფლების რეგისტრაციაზე უარის თქმის კანონიერება, მიწის მესაკუთრეების თანხმობის წარდგენის სავალდებულოობის საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო პალატა მიუთითებს, ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველ პარაგრაფზე, რაც ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, თუმცა იგი არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო პალატა პირველ ყოვლისა მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 233-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, მიწის ნაკვეთი შეიძლება სხვა პირს გადაეცეს ვადიან სარგებლობაში ისე, რომ მას ჰქონდეს ამ ნაკვეთზე ან მის ქვეშ რაიმე ნაგებობის აღმართვის უფლება, ასევე ამ უფლების გასხვისების, მემკვიდრეობით გადაცემის, თხოვების, გაქირავების უფლება (აღნაგობის უფლება). ამავე კოდექსის 234-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, აღნაგობის უფლების საფუძველზე აშენებული ნაგებობა ითვლება აღნაგობის უფლების არსებით შემადგენელ ნაწილად და რეგისტრირდება აღნაგობის უფლების მქონე პირის საკუთრებად. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 319-ე მუხლის პირველ ნაწილის თანახმად, კერძო სამართლის სუბიექტებს შეუძლიათ კანონის ფარგლებში თავისუფლად დადონ ხელშეკრულებები და განსაზღვრონ ამ ხელშეკრულებათა შინაარსი. მათ შეუძლიათ დადონ ისეთი ხელშეკრულებებიც, რომლებიც კანონით გათვალისწინებული არ არის, მაგრამ არ ეწინააღმდეგება მას. თუ საზოგადოების ან პიროვნების არსებითი ინტერესების დაცვისათვის ხელშეკრულების ნამდვილობა დამოკიდებულია სახელმწიფოს ნებართვაზე, მაშინ ეს უნდა მოწესრიგდეს ცალკე კანონით. ამავე კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას.

ამრიგად, მესაკუთრეთა უფლებების დასაცავად, კანონმდებლობა ითვალისწინებს მხარეთა შორის ხელშეკრულებების დადებას მათ შორის შეთანხმებული, გარკვეული პირობებით, რაც კანონმდებლობას არ უნდა ეწინააღმდეგებოდეს, აღნიშნული კი გულისხმობს აღნაგობის ობიექტთან დაკავშირებით რეგისტრირებული აღნაგობის უფლებაში დამატებით კონკრეტული ფართების მეაღნაგის სახელზე რეგისტრაციისას ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობების შესრულებას. იმ შემთხვევაში, თუ საჯარო რეესტრში წარდგენილ განცხადებას არ ერთვის საქართველოს კანონმდებლობით განსაზღვრული დოკუმენტი ან ინფორმაცია, რომელიც აუცილებელია განცხადებით მოთხოვნილ საკითხზე გადაწყვეტილების მისაღებად „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 21-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, მარეგისტრირებელი ორგანო იღებს გადაწყვეტილებას სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების შესახებ, ხოლო ამავე კანონის 22-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, მარეგისტრირებელი ორგანო იღებს გადაწყვეტილებას სარეგისტრაციო წარმოების შეწყვეტის შესახებ, თუ სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების ვადაში არ იქნა წარმოდგენილი სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების საფუძვლის აღმოფხვრის დამადასტურებელი ინფორმაცია ან დოკუმენტი.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ 2014 წლის 18 თებერვალს შპს „...მა“ ნ. გ-ასთან, იმავე წლის 4 მარტს ს. გ-ესთან, ხოლო 2 მაისს ზ. და რ. ს-იებთან აღნაგობის ხელშეკრულებები გააფორმა. შპს „...მა“ მიწის მესაკუთრეებთან დადებული ხელშეკრულებებით იკისრა ვალდებულება, მიწის ნაკვეთის სანაცვლოდ, მათთვის საკუთრებაში გადაეცა მე-3, მე-4, მე-5, მე-6 და მე-7 სართულებზე განთავსებული ბინები, საერთო ავტოსადგომში ავტოსადგომები და ეზოში შემოსასვლელთან ცალკე მდგომი ავტოსადგომი. მხარეებმა ასევე იკისრეს ვალდებულება, დაედოთ ხელშეკრულება, რომლითაც მესაკუთრე მიწის ნაკვეთს საკუთრებაში გადასცემდა მეაღნაგეს, ხოლო მეაღნაგე, ამ მიწის სანაცვლოდ, მესაკუთრეს გადასცემდა ამავე მიწის ნაკვეთზე აშენებული შენობა-ნაგებობის ნაწილს - ინდივიდუალურ ფართებს. ხელშეკრულებით მხარეები შეთანხმდნენ, რომ სართულებზე ფართობების/ბინების ზუსტი მდებარეობა და მათი გეგმარება დაზუსტდებოდა შენობა-ნაგებობის დაპროექტების სტადიაზე, მხარეთა დამატებითი შეთანხმებით. ამასთან, ფართობების/ბინების მდებარეობის დაზუსტებისა და მშენებარე შენობა-ნაგებობის საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის შემდეგ, მესაკუთრეებს უფლება ჰქონდათ ფართობზე თავიანთი სამომავლო საკუთრების უფლება დაერეგისტრირებინათ საჯარო რეესტრში. ხელშეკრულების 24-ე მუხლით განისაზღვრა, რომ ფართობებზე მესაკუთრეების საკუთრების უფლება, ხოლო მიწის ნაკვეთზე მეაღნაგის საკუთრების უფლება წარმოიშობოდა გაცვლის ძირითადი ხელშეკრულების საფუძველზე საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის მომენტიდან. ამასთან, დადგენილია, რომ ზემოაღნიშნული ხელშეკრულებები საფუძვლად დაედო შპს „...ს“ აღნაგობის უფლების რეგისტრაციას საჯარო რეესტრში. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული პირობადადებული აღნაგობის ხელშეკრულებები, რადგან მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების გადაცემა განხორციელდა მეაღნაგის მიერ კონკრეტული ვალდებულებების შესრულების პირობით.

საქმის მასალებით ასევე ადგენილია, რომ 2016 წლის 7 ნოემბერს შპს „...მა“ განცხადებებით მიმართა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და შპს „...ს“ პარტნიორთა საერთო კრების ოქმის საფუძველზე მოითხოვა ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩის №51ა/...ის (ყოფ. ...ის) ქუჩის №51-ში ...და ... ნიშნულებზე მდებარე ბინებზე ამხანაგობის წევრის/წევრების საკუთრების უფლების რეგისტრაცია. დადგენილია, რომ კრების ოქმზე თანდართული განშლის პლანშეტითა და გეგმებით განსაზღვრული არ იყო მიწის მესაკუთრეთათვის აღნაგობის ხელშეკრულებებით გათვალისწინებული გადასაცემი ფართები, ხოლო არქიტექტურის სამსახურთან შეთანხმებული პროექტის მიხედვით ...ნიშნული შეესაბამებოდა მე-4 სართულს, ხოლო ... ნიშნული - მე-5 სართულს. ამდენად, დასტურდება ის გარემოება, რომ განმცხადებლის მიერ მოთხოვნილი სარეგისტრაციო ბინები მდებარეობს მე-4 და მე-5 სართულებზე, ხოლო საქმეში დაცული აღნაგობის ხელშეკრულებების მიხედვით, მიწის მესაკუთრეებისთვის გადასაცემი ბინების ნაწილი ასევე მდებარეობს ამავე სართულებზე.

ასევე დადგენილია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 14 იანვრის სარჩელის აღძვრამდე სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ განჩინების საფუძველზე, ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩის №51ა/...ის (ყოფ. ...ის) ქუჩის №51-ში მდებარე უძრავი ნივთის (საკადასტრო კოდი: ...) 1/2 ნაწილის 1/3 ნაწილზე, რომელიც წარმოადგენს ნ. გ-ას საკუთრებას, რეგისტრირებულია აკრძალვა, რომლის წარმოშობის ინიციატორს ნ. ს-ი წარმოადგენს. ასევე, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 29 დეკემბრის განჩინების საფუძველზე, იმავე უძრავ ნივთზე ზ. ს-ის, რ. ს-ის, ნარგიზა ს-იისა და თ. ს-ის კუთვნილ წილებზე რეგისტრირებულია აკრძალვა. განჩინების მიხედვით, საჯარო-სამართლებრივი შეზღუდვის წარმოშობის ინიციატორს წარმოადგენს ლ. კ-ა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მართებულია ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა განმარტება, რომ მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი უძრავი ნივთების რეგისტრაცია ...და ... ნიშნულებზე, რაც შეესაბამებოდა მე-4 და მე-5 სართულებს და ამავე სართულებზე პირობადადებული აღნაგობის ხელშეკრულების მიხედვით მდებარეობდა მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეებისთვის გადასაცემი ქონება, რომელიც განშლის პლანშეტითა და გეგმებით ჯერ კიდევ განსაზღვრული არ იყო, ასევე სასამართლოს განჩინებებით გამოყენებული იყო უზრუნველყოფის ღონისძიებები რეგისტრაციის აკრძალვასთან დაკავშირებით, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო მოკლებული იყო შესაძლებლობას, მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეებისა და ასევე იმ პირების თანხმობების გარეშე, რომელთა სასარგებლოდაც სასამართლოს მიერ გამოყენებულ იქნა უზრუნველყოფის ღონისძიებები, მიეღო გადაწყვეტილებები უძრავ ნივთებზე შპს „...ს“ საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ.

საკასაციო სასამართლო ასევე აღნიშნავს, რომ ვინაიდან სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში შპს „...ს“ მიერ სარეგისტრაციო განცხადებას არ ერთვოდა მიწის მესაკუთრეების, კერძოდ, ზ. ს-ის, თ. ს-ის, ნ. გ-ას, რ. ს-ისა და ს. გ-ეის, ასევე იმ პირის - ნ. ს-ის თანხმობა, რომლის ინიციატივითაც ნ. გ-ას კუთვნილი ½ ნაწილიდან 1/3 ნაწილზე რეგისტრირებული იყო აკრძალვა, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს გადაწყვეტილებებით, „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 21-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის მოთხოვნათა გათვალისწინებით შპს „...ს“ განცხადებებზე, მიწის მესაკუთრეთა თანხმობის წარდგენის მიზნით, მართებულად შეჩერდა სარეგისტრაციო წარმოება. ამასთან, რადგან განმცხადებელმა არ წარადგინა მიწის მესაკუთრეების თანხმობა, შეჩერების საფუძვლის აღმოუფხვრელობის მიზეზით, მარეგისტრირებელმა ორგანომ,„საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე შეწყვიტა სარეგისტრაციო წარმოება.

გარდა ზემოაღნიშნულისა, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას მასზედ, რომ, ვინაიდან თ. ს-ითან იგი არ იმყოფებოდა სახელშეკრულებო ურთიერთობაში, ამდენად, საჭირო არ იყო მისი თანხმობის წარდგენა უძრავ ნივთებზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციისთვის. ამასთან დაკავშირებით, საკასაციო პალატამ მიუთითა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 6 ოქტომბრის გადაწყვეტილებაზე, რომლის თანახმად, თ. ს-ი მისთვის მიკუთვნებულ წილში ჩაენაცვლა ნ. გ-ას. ამდენად, იმ გარემოების მხედველობაში მიღებით, რომ 2014 წლის 18 თებერვლის აღნაგობის ხელშეკრულების 27-ე მუხლით მხარეები თანხმდებოდნენ, რომ წინამდებარე აქტით დადგენილი ყველა უფლება და ვალდებულება უცვლელად გადავიდოდა მხარეთა უფლებამონაცვლეებზე, თ. ს-ი სახელშეკრულებო ურთიერთობაში სწორედ ასეთ უფლებამონაცვლეს წარმოადგენდა მისთვის მიკუთვნებული წილის ნაწილში. ამდენად, კასატორის მოსაზრება აღნიშნულ ნაწილშიც საფუძველს მოკლებულია.

ზემოხსენებული ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, ვინაიდან ცალსახად დადგენილია, რომ მოსარჩელე ითხოვს აღნაგობის უფლებით რეგისტრირებულ შენობა-ნაგებობის ნაწილზე რეგისტრაციას, კერძოდ, იმ უძრავ ნივთებზე, რომელიც მას მხოლოდ ხელშეკრულების ნაკისრი პირობების შესრულების შემდეგ ეკუთვნის, მას აუცილებლად უნდა წერედგინა მიწის მესაკუთრეთა თანხმობები. ამრიგად, საკასაციო სასამართლოს დასკვნით, არ არსებობდა სარჩელის დაკმაყოფილების - გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობისა და მოპასუხისათვის ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალების წინაპირობები.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დაადგინა:

1. შპს „...ს“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 19 თებერვლის განჩინება;

3. ნ. ი-ეს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს შპს „...ს“ (ს/კ ...) საკასაციო საჩივარზე 2020 წლის 30 ოქტომბერს №0 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე გ. გოგიაშვილი

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

ნ. სხირტლაძე