№ბს-27(კ-21) 10 თებერვალი, 2022 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ქეთევან ცინცაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, გიორგი გოგიაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს გენერალური პროკურატურისა და სამცხე-ჯავახეთის საოლქო პროკურატურის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 8 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე (მოწინააღმდეგე მხარე - ს. ბ-ი).

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 29 სექტემბერს ს. ბ-იმა სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, საქართველოს მთავარი პროკურატურისა და სამცხე-ჯავახეთის პროკურატურის მიმართ.

მოსარჩელემ, სასარჩელო მოთხოვნის დაზუსტების შემდეგ, საქართველოს მთავარი პროკურატურისა და სამცხე-ჯავახეთის საოლქო პროკურატურისათვის მოსარჩელის სასარგებლოდ სოლიდარულად მორალური ზიანის - 100 000 (ასი ათასი) ლარის, საადვოკატო ხარჯის - 10 000 (ათი ათასი) ლარის, ექსპერტიზის ჩატარებისათვის გაწეული ხარჯის - 2 000 (ორი ათასი) ლარის, სისხლის სამართლის საქმის მიმდინარეობისას გაწეული ხარჯის - 1 850 (ათას რვაას ორმოცდაათი) ლარის, მკურნალობისათვის საჭირო ხარჯის - 9 000 (ცხრა ათასი) ლარის ანაზღაურების დაკისრება მოითხოვა.

მოსარჩელემ დააზუსტა მოპასუხეთა წრე და საბოლოოდ მოპასუხეებად მიეთითნენ საქართველოს მთავარი პროკურატურა და სამცხე-ჯავახეთის საოლქო პროკურატურა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 20 დეკემბრის განჩინებით, ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირად ჩაერთო საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ს. ბ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; მოპასუხეებს მოსარჩელის სასარგებლოდ სოლიდარულად დაეკისრათ მორალური ზიანის - 5 000 ლარის ანაზრაურება; მოპასუხეებს მოსარჩელის სასარგებლოდ სოლიდარულად დაეკისრათ მატერიალური ზიანის - 7 100 ლარის ანაზღაურება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 12 ივლისის განჩინებით საქართველოს მთავარი პროკურატურის უფლებამონაცვლედ დადგენილ იქნა საქართველოს გენერალური პროკურატურა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 8 ნოემბრის გადაწყვეტილებით საქართველოს გენერალური პროკურატურისა და სამცხე-ჯავახეთის საოლქო პროკურატურის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ნაწილობრივ გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილება; ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ს. ბ-ის სარჩელი; მოპასუხეებს - საქართველოს გენერალური პროკურატურასა და სამცხე-ჯავახეთის საოლქო პროკურატურას სოლიდარულად დაეკისრათ მოსარჩელე ს. ბ-ის სასარგებლოდ მორალური ზიანის ანაზღაურება - 5 000 (ხუთი ათასი) ლარის და მატერიალური ზიანის ანაზღაურება - 7 100 (შვიდი ათას ასი) ლარის ოდენობით.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ განსახილველ საქმეში ერთ-ერთ მოპასუხე მხარეს (აპელანტს) წარმოადგენდა საქართველოს მთავარი პროკურატურა, რომელსაც თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სამცხე-ჯავახეთის საოლქო პროკურატურასთან ერთად სოლიდარულად დაეკისრა მოსარჩელე ს. ბ-ის სასარგებლოდ მორალური ზიანის - 5 000 (ხუთი ათასი) ლარის და მატერიალური ზიანის - 7 100 (შვიდი ათას ასი) ლარის ანაზღაურება. თბილისისი სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 12 ივლისის განჩინებით დადგენილ იქნა მოცემულ ადმინისტრაციულ №3ბ/1140-18 საქმეში აპელანტის და მოპასუხის საქართველოს მთავარი პროკურატურის უფლებამონაცვლედ საქართველოს გენერალური პროკურატურა, რის გამოც სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილებულიყო საქართველოს გენერალური პროკურატურის სააპელაციო საჩივარი. კერძოდ, ნაწილობრივ უნდა გაუქმებულიყო თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილება; ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილებულიყო ს. ბ-ის სარჩელი და სოლიდარულად უნდა დაკისრებოდათ მოპასუხე საქართველოს გენერალურ პროკურატურას და სამცხე-ჯავახეთის საოლქო პროკურატურას მოსარჩელე ს. ბ-ის სასარგებლოდ მორალური ზიანის ანაზღაურება - 5 000 (ხუთი ათასი) ლარის და მატერიალური ზიანის ანაზღაურება - 7 100 (შვიდი ათას ასი) ლარის ოდენობით. ამასთან, უცვლელი უნდა დარჩენილიყო მოცემულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა ს. ბ-ის სარჩელი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 8 ნოემბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს გენერალურმა პროკურატურამ და სამცხე-ჯავახეთის საოლქო პროკურატურამ. კასატორებმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორები მიუთითებენ ზოგადი ადმინსტრაციული კოდექსისი 207-ე და 208-ე მუხლებზე, სამოქალაქო კოდექსის 413-ე, 992-ე, 1005-ე მუხლებზე და აღნიშნავენ, რომ არ არსებობს პროკურატურისათვის ზიანის ანაზღაურების დაკისრების საფუძველი, რადგან არ დასტურდება მისი მხრიდან მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეული ქმედების ჩადენა, რომელმაც გამოიწვია ზიანი. კონკრეტულ შემთხვევაში სსისხლისსამართლებრივი დევნის მიმდინარეობისას გამოყენებულ იქნა კანონით გათვალისწინებული საპროცესო მოქმედებების. კასატორები მიიჩნევენ, რომ მორალური ზიანის დაკისრებული ოდენობა არაგონივრულად დიდია და არ შეესაბამება აღნიშნულ საკითხზე ეროვნული და ევროპული სასამართლოს პრაქტიკას. ამასთანავე, დაუსაბუთებელია კასატორთათვის მატერიალური ზიანის ანაზღაურების დაკისრება, რადგან საქმეში არ არის წარმოდგენილი იურიდიული მომსახურების ხელშეკრულება, ადვოკატის მიერ თანხის შემოსავლად მიღებისა და შესაბამისის გადასახადის გადახდის დამადასტურებელი დოკუმენტები. ასევე, უსაფუძვლოა ექსპერტიზის ხარჯისა და სასამართლო სხდომებზე გამოცხადებისათვის გაწეული ხარჯების ანაზღაურების დაკისრება.

კასატორები მიუთითებენ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე, 389-ე, 390-ე, 393-ე, 394-ე მუხლებზე და აღნიშნავენ, რომ სააპელაციო პალატას საქმე არსებითად არ გადაუწყვეტია საქმე, არამედ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმება დააფუძნა მხოლოდ იმ გარემოებას, რომ დადგენილი იყო მხარის უფლებამონაცვლეობა, მაშინ როდესაც აღნიშნული საფუძველით გადაწყვეტილების გაუქმებას კანონმდებლობა არ ითვალისწინებს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 1 თებერვლის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს გენერალური პროკურატურისა და სამცხე-ჯავახეთის საოლქო პროკურატურის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს გენერალური პროკურატურისა და სამცხე-ჯავახეთის საოლქო პროკურატურის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს რეაბილიტირებული პირისათვის მორალური და მატერიალური ზიანის ანაზღაურება წარმოადგენს.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სახელმწიფო ორგანოთა და მოსამსახურეთა მიერ უკანონოდ მიყენებული ზიანის სახელმწიფო სახსრებიდან ანაზღაურება აღიარებული და გარანტირებულია საქართველოს კონსტიტუციის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის 42-ე მუხლის მე-9 ნაწილით (ამჟამად მოქმედი რედაქციის მე-18 მუხლის მე-4 ნაწილი). საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 208-ე მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, სახელმწიფოს, ადმინისტრაციული ორგანოს, აგრეთვე მისი თანამდებობის პირის ან სხვა სახელმწიფო მოსამსახურის მიერ სამსახურებრივი მოვალეობის განხორციელებისას მიყენებული ზიანისათვის პასუხისმგებელია სახელმწიფო, ხოლო ამავე კოდექსის 207-ე მუხლით განისაზღვრა კერძო სამართალში დადგენილი პასუხისმგებლობის ფორმების, პრინციპებისა და საფუძვლების გავრცელება სახელმწიფოს პასუხისმგებლობის შემთხვევებზეც, გარდა იმ გამონაკლისებისა, რომლებიც ამავე კოდექსით არის დადგენილი.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ როგორც უკვე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ არაერთგზის განიმარტა (მათ შორის, საქმეზე №ბს-1531(კ-18); 14.03.19) „საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ სახელმწიფო მოსამსახურე განზრახი ან უხეში გაუფრთხილებლობით არღვევს თავის სამსახურებრივ მოვალეობას სხვა პირთა მიმართ, მაშინ სახელმწიფო ან ის ორგანო, რომელშიც მოსამსახურე მუშაობს, ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი. განზრახვის ან უხეში გაუფრთხილებლობის დროს მოსამსახურე სახელმწიფოსთან ერთად სოლიდარულად აგებს პასუხს; ხოლო აღნიშნული მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით, რეაბილიტირებული პირისათვის უკანონო მსჯავრდების, სისხლის სამართლის პასუხისგებაში უკანონოდ მიცემის, აღკვეთის ღონისძიების სახით პატიმრობის ან გაუსვლელობის ხელწერილის უკანონოდ გამოყენების, პატიმრობის ან გამასწორებელი სამუშაოების სახით ადმინისტრაციული სახდელის არასწორად დაკისრების შედეგად მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება სახელმწიფოს მიერ მოკვლევის, წინასწარი გამოძიების, პროკურატურის ორგანოებისა და სასამართლოს თანამდებობის პირთა ბრალის მიუხედავად. განზრახი ან უხეში გაუფრთხილებლობისას ეს პირები სახელმწიფოსთან ერთად სოლიდარულად აგებენ პასუხს. ამასთან, ამავე კოდექსის 413-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, არაქონებრივი ზიანისათვის ფულადი ანაზღაურება შეიძლება მოთხოვნილ იქნეს მხოლოდ კანონით ზუსტად განსაზღვრულ შემთხვევაში, გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების სახით."

განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ 2014 წლის 17 თებერვალს ს. ბ-ი გადაყვანილ იქნა დროებითი მოთავსების იზოლატორში. სამცხე-ჯავახეთის საოლქო პროკურატურის განყოფილების პროკურორის 2014 წლის 18 თებერვლის №0004545958 დადგენილებით ს. ბ-ის, სისხლის სამართლის საქმეზე №016160214002, წარედგინა ბრალი მასზედ, რომ მან ჯგუფურად ჩაიდინა განზრახ მკვლელობა. ნაფიც მსაჯულთა სასამართლომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის მოსამართლის თავმჯდომარეობით 2014 წლის 3 ოქტომბრის განაჩენით მოსარჩელე უდანაშაულოდ ცნო წარდგენილ ბრალდებაში და გაუქმდა ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 19 თებერვლის განჩინებით ს. ბ-ის მიმართ შეფარდებული აღკვეთის ღონისძიება - პატიმრობა. მოსარჩელე გათავისუფლდა სასამართლოს სხდომის დარბაზიდან.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს, რომ მოსარჩელე პატიმრობაში იმყოფებოდა 7 თვისა და 16 დღის განმავლობაში. აღნიშნულის გათვალისწინებით, გასაზიარებელია მოსაზრება, რომ მორალური ზიანის სახით 5 000 ლარის ანაზღაურებას წარმოადგენს გონივრულ და სამართლიან ანაზღაურებას (მოსარჩელის მიერ გადაწყვეტილება არ გასაჩივრებულა). საკასაციო სასამართლოს მიერ არაერთგზის აღინიშნა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 413-ე მუხლში მითითება მორალური ზიანის გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების თაობაზე გულისხმობს ზიანის მიმყენებლის ბრალეულობის ხარისხის, დაზარალებულის განცდების სიღრმისა და ინდივიდუალური თავისებურების გათვალისწინებას. მორალური ზიანის ოდენობის განსაზღვრისას სასამართლო მხედველობაში იღებს, მოპასუხეების მიერ მატერიალური ზიანის ანაზღაურების ფაქტს, ასევე დაზარალებულის სუბიექტურ დამოკიდებულებას მორალური ზიანის მიმართ და ობიექტურ გარემოებებს. ამ გარემოებათა შორისაა დაზარალებულის ცხოვრების პირობები (საოჯახო, ყოფითი, მატერიალური, ჯანმრთელობის მდგომარეობა, ასაკი და ა.შ.), ბრალის ხარისხი, ქონებრივი მდგომარეობა და სხვა გარემოებები. მორალური ზიანის ანაზღაურების შემთხვევაში არ ხდება ხელყოფილი უფლების რესტიტუცია, რადგან მიყენებულ ზიანს ფულადი ეკვივალენტი არ გააჩნია. ამდენად, განსახილველ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლო არსებული ფაქტობრივი მოცემულობის გათვალისწინებით პროპორციულად მიიჩნევს, მოპასუხეებისათვის - 5000 ლარის დაკისრებას.

რაც შეეხება, კასატორების - პრეტენზიას ადვოკატისათვის გაწეული ხარჯის ანაზღაურების დაკისრებასთან მიმართებაში, აღნიშნულთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მიერ №ბს-776-768(2კ-4კს-15) საქმეზე გაკეთებულ განმარტებებზე: „მართლმსაჯულების განხორციელება დაკავშირებულია სასამართლო ხარჯებთან და სასამართლოსგარეშე ხარჯებთან. ადვოკატისათვის გაწეული ხარჯი წარმოადგენს სასამართლოს გარეშე ხარჯებს (სსსკ-ის 37-ე მუხლის მე-3 ნაწილი). ამგვარი ხარჯების ოდენობა უნდა განისაზღვროს მხარის მიერ სასამართლოში წარდგენილ ფაქტობრივად გაწეული ხარჯების ოდენობის დამადასტურებელი მტკიცებულებების საფუძველზე. ამასთანავე, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ იურიდიული მომსახურების ხელშეკრულების არსებობა, მხარის მიერ ადვოკატისათვის თანხის გადახდის ქვითრის არარსებობა იმთავითვე არ გამორიცხავს გაწეული მომსახურების ანაზღაურების შესაძლებლობას (ადამიანის უფლებათა დაცვის ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილება საქმეზე „დადაევა რუსეთის წინააღმდეგ“,§145, 146) ..... ხარჯების განსაზღვრა ხდება სასამართლოში მხარის მიერ წარდგენილი ფაქტობრივად გაწეული ხარჯების ოდენობის დამადასტურებელი მტკიცებულებების საფუძველზე, ამგვარი მტკიცებულებების არარსებობის შემთხვევაშიც, მხარის მოთხოვნის საფუძველზე, სასამართლოს თავადაც შეუძლია განსაზღვროს იურიდიული დახმარებისათვის გაწეული ხარჯების ოდენობა (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 11.02.08წ. №ას-792-1114-07 განჩინება), თუკი აშკარაა, რომ პირის უფლების დარღვევის აღკვეთის მიზნით ხარჯი გაღებულია (ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილება საქმეზე „პინკოვი და პინკი ჩეხეთის წინააღმდეგ“).“

საქმეში წარმოდგენილია მოსარჩელის წარმომადგენელთათვის საადვოკატო მომსახურების გაწევის ანაზღაურების მიზნით თანხის გადარიცხვის დამადასტურებელი დოკუმენტები. ასევე სადავო არ არის მოსარჩელისათვის საადვოკატო მომსახურების გაწევის ფაქტები, ამდენად, საადვოკატო მომსახურების მიზნით გაწეული ხარჯების ანაზღაურება აბსოლუტურად მართებულია. ამასთანავე, საქმის მასალებით დასტურდება ს. ბ-ის მიერ დანაშაულის ჩადენის ფაქტის დადგენასთან დაკავშირებით ჩატარებული ექსპერტიზის საფასურის - 1 500 ლარის გადახდა, რაც ასევე ცალსახად ექვემდებარება ანაზღაურებას.

ამასთან, საქმის მასალებით ასევე დადასტურებულია სისხლის სამართლის საქმეზე სასამართლოს პროცესების ჩატარების რაოდენობა, მოსარჩელის წარმომადგენელთა და მოწმეთა სხვა ქალაქში ცხოვრების ფაქტი, რის გამოც დამატებით მტკიცებას არ საჭიროებდა სასამართლო პროცესის მიმდინარეობისას მოსარჩელის მხრიდან ხარჯის გაწევის აუცილებლობა, შესაბამისად, ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა კანონიერად დაკმაყოფილეს მოთხოვნა მოპასუხეებისათვის - 500 ლარის დაკისრების ნაწილშიც.

კასატორის იმ პრეტენზიათან დაკავშირებით, რომლის თანახმადაც, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სადავო გადაწყვეტილება უნდა მიღებულიყო განჩინების და არა ახალი გადაწყვეტილების ფორმით, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ აღნიშნული არ ცვლის და გავლენას არ ახდენს მოპასუხეთა სამართლებრივ მდგომარეობაზე და საქმის შედეგზე, შესაბამისად, არ შეიძლება გახდეს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა დავა.

ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს გენერალური პროკურატურისა და სამცხე-ჯავახეთის საოლქო პროკურატურის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 8 ნოემბრის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ქ. ცინცაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

გ. გოგიაშვილი