№ბს-23(კ-20) 17 დეკემბერი, 2020 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ქეთევან ცინცაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ალექსანდრე წულაძე

სხდომის მდივანი - ანა ვარდიძე

კასატორები (მესამე პირები) - თ.კ-ი, ზ.კ-ი, ნ. მ-ე, ქ. ც-ი, ა.ვ-ი, ვ. ჩ-ე, რ. კ-ი და ს.კ-ი

მოსარჩელე - ზ.ბ-ი

მოპასუხეები – საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული

სააგენტო; საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო; სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო

მესამე პირები - ს.ა-ი და მ.ო-ი (ს.ა.-ის უფლებამონაცვლეები), ჯ.ჯ-ი (მ.ჯ-ის უფლებამონაცვლე)

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 26 ივლისის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, აქტის გამოცემის დავალება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2013 წლის 10 აპრილს ზ.ბ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს და სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს მიმართ.

მოსარჩელემ სარჩელის არაერთგზის დაზუსტების შემდეგ, საბოლოოდ „ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ“ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2013 წლის 23 მაისის №..., გადაწყვეტილების და „სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების შესახებ“ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2013 წლის 21 მარტის №...., გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს მიერ მემკვიდრეობის საფუძველზე უძრავ ნივთზე, მდებარე: ქ.თბილისი, ...- ის ქუჩა №55 (119 კვ.მეტრის 99.1%-ზე) ზ.ბ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ (დაზუსტებული სასარჩელო მოთხოვნა) ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება მოითხოვა.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ 1995 წლის 4 აპრილს №.., ...ის ბაზაზე შეიქმნა დროებითი ამხანაგობა, რომელსაც დაევალა ...-ის ქუჩა №55-ში მდებარე №.., ...ს ბალანსზე რიცხული 119 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართის პრივატიზება. შრომითი კოლექტივის წევრებს შორის გაფორმებული ხელშეკრულების შესაბამისად, წილები განაწილდა შემდეგნაირად: 1. ვ.ბ-ი 99,1%; 2 თ.კ-ი 0.1%; 3.ზ. კ-ი 0,1%; 4.ვ. კ-ი 0,1%; 5.ვ. ჩ-ე 0.1%; 6.ს. ა-ი 0,1%; 7.მ. ჯ-ი 0,1%; 8.ქ. ც-ი 0,1%; 9.ზ.მ-ე 0.1%; 10. ა.ვ-ი 0.1%.

აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე, სსიპ სახელმწიფო ქონების პრივატიზების სამსახურთან გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება და გაიცა საკუთრების უფლების დამადასტურებელი მოწმობა №...-პ. 2010 წელს გარდაიცვალა 99,1% წილის მფლობელი ვ.ბ-ი რის გამოც ზ.ბ-მა, როგორც კანონიერმა მემკვიდრემ, მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს, რათა გაეფორმებინა წილი მის სახელზე, როგორც ვ.ბ-ის კანონიერ მემკვიდრეზე. სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2013 წლის 21 მარტის №..., გადაწყვეტილებით ზ.ბ-ის განცხადებაზე შეჩერდა წარმოება უფლების დამდგენი სათანადო დოკუმენტის წარდგენამდე. აღნიშნული გადაწყვეტილება ადმინისტრაციული საჩივრით გაასაჩივრა ზ.ბ-მა, თუმცა მას უარი ეთქვა საჩივრის დაკმაყოფილებაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 18 ივლისის საოქმო განჩინებით ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო და ...ის №.., ...ის ამხანაგობის წევრები: თ. კ-ი, ზ. კ-ი, ა. ვ-ი, ვ.კ-ი, ვ. ჩ-ე, ს.ჯ-ი, მ.ჯ-ი, ქ.ც-ი, ზ.მ-ე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 25 სექტემბრის განჩინებით, ადმინისტრაციული სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობისა და შესაბამისი საპრივატიზაციო ჩანაწერების გაკეთების დავალების თაობაზე, შეჩერდა საქმის წარმოება მესამე პირების - ვ.კ-სა და მ.ჯ-ის უფლებამონაცვლეების დადგენამდე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 20 იანვრის განჩინებით გასწორდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 18 ივლისისა და 2013 წლის 25 სექტემბრის განჩინებებში დაშვებული უსწორობა და „ს. ჯ-ის“ ნაცვლად მიეთითა „ს. ა-ი“.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 1 აპრილის განჩინებით, გარდაცვლილი მესამე პირის, ვ.კ-ს უფლებამონაცვლეებად ცნობილ იქნენ მისი შვილები - რ. კ-ნი და ს.-ნი, მესამე პირის - გარდაცვლილი მ.ჯ-ის უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა მისი შვილი ჯ.ჯ-ი ხოლო გარდაცვლილი მესამე პირის - ს. ა-ის უფლებამონაცვლეებად ცნობილ იქნენ მისი შვილი ს. ა-ი და მეუღლე მ.ო-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილებით ზ.ბ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ზ.ბ-მა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 25 იანვრის გადაწყვეტილებით, ზ.ბ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ზ.ბ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2013 წლის 23 მაისის №..., გადაწყვეტილება „ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ“, ბათილად იქნა ცნობილი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2013 წლის 21 მარტის №..., გადაწყვეტილება „სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების შესახებ“, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს უძრავი ნივთის, მდებარე - ქ. თბილისში, ...-ის ქ. №55, ფართით 119 კვ.მ - 99.1%-ზე ზ.ბ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 25 იანვრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ...ის №.., ...ის ამხანაგობის წევრებმა: თ.კ-მა, ზ.კ-მა. ზ.მ-ემ ქ.ც-მა ა.ვ-მა ვ.ჩ-ემ, ვ.კ-ს უფლებამონაცვლეებმა - რ. კ-მა და ს. კ-მა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 14 სექტემბრის განჩინებით ...ის №.., ...ის ამხანაგობის წევრების: თ.კ-ის, ზ.კ-ის, ზ.მ-ეს, ქ.ც-ის, ა.ვ-ის, ვ.ჩ-ის. ვ.კ-ს უფლებამონაცვლეების - რ. კ-სა და ს. კ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 25 იანვრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 27 თებერვლის განჩინებით, ადმინისტრაციულ საქმეში №..., გარდაცვლილი ზ.მ-ის უფლებამონაცვლედ მიჩნეული იქნა - ნ.მ

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 26 ივლისის გადაწყვეტილებით, ზ.ბ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილება და მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ზ.ბ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2013 წლის 23 მაისის №..., გადაწყვეტილება ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ, ბათილად იქნა ცნობილი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2013 წლის 21 მარტის №...,გადაწყვეტილება სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების შესახებ და საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს დაევალა ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა უძრავ ნივთზე მდებარე - ქ. თბილისი, ...-ის ქუჩა №55, ფართით 119 კვ.მეტრი, 99.1%-ზე ზ.ბ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

1995 წლის 3 ივნისის ხელშეკრულებით ...ის №.., ...ის ამხანაგობას პირდაპირი მიყიდვის წესით საკუთრებაში გადაეცა ...ის №.., ... .

სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის მთავარი სამმართველოს მიერ გაცემული საკუთრების დამადასტურებელი №..., -პ მოწმობით დასტურდება, რომ ...ის №.., ...ის ამხანაგობას საკუთრებაში გადაეცა ...ის №.., ..., მდებარე ქ. თბილისში, ...-ის ქუჩა №55-ში, 119,0 კვ.მ ფართი. 1995 წლის 13 ივნისს კი გაფორმდა შესაბამისი მიღება-ჩაბარების აქტი №..,.

საქმეში წარმოდგენილი 1995 წლის 14 აპრილის №.., ...ს დამფუძნებელი ხელშეკრულების (რეესტრის №..,, ნოტ: ო-ე), თანახმად ირკვეოდა, რომ ამხანაგობის წევრებს შორის მოხდა გარიგების საფუძველზე წილების გადანაწილება შემდეგი სახით: 1. ვ.ბ-ი- 99,1%; 2. თ.კ-ი- 0,1%; 3. ა.ვ-ი 0,1%; 4. ვ.კ-ი - 0,1%; 5. ვ.ჩ-ე- 0,1%; 6. ს.ა-ი- 0,1%; 7. მ.ჯ-ი - 0,1%; 8. ქ.ც-ი- 0,1%; 9. ზ.მ-ე - 0,1%; 10. ზ.კ-ი- 0,1%.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ 1996 წლის 30 აპრილს №.., ...ის ამხანაგობამ მოიწვია დამფუძნებელ პარტნიორთა კრება და მიიღო გადაწყვეტილება შპს „ბ...ის“ დაფუძნების შესახებ. ამასთან, აღნიშნული სადამფუძნებლო დოკუმენტით (1996 წლის 30 აპრილის დამფუძნებელ პარტნიორთა კრების ოქმი №.,) განსაზღვრული არ იქნა შპს „ბ...ის“ სამართალმემკვიდრეობა 1995 წლის 4 აპრილის დამფუძნებელი ხელშეკრულებით დაფუძნებულ №.., ...ის ამხანაგობასთან.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ 2002 წელს შპს „ბ...ის“ პარტნიორების მიერ, რომელთა შორისაც იყვნენ №.., ...ის ამხანაგობის წევრები, სარჩელი აღიძრა სასამართლოში, რომელთა მოთხოვნას წარმოადგენდა 1995 წლის 4 აპრილის სადამფუძნებლო ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და წილების გადანაწილება 1995 წლის 4 აპრილის საერთო კრების შესაბამისად. ასევე შპს „ბ...ის“ სადამფუძნებლო დოკუმენტების გაყალბებულად აღიარება და წილების გადანაწილება შპს „ბ...ის“ პარტნიორებს შორის; აღნიშნული სარჩელი არ იქნა დაკმაყოფილებული, რის შესახებაც არსებობს კანონიერ ძალაში შესული ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 09.12.2003 წლის №.., გადაწყვეტილება. აღნიშნული სამართალწარმოების დროს დადასტურებულად იქნა მიჩნეული, რომ 1995 წლის 4 აპრილის დამფუძნებელი ხელშეკრულებით საპრივატიზებო ქონებაში №.., ...ის ამხანაგობის წევრების წილები განისაზღვრა შემდეგნაირად: ვ.ბ-ი - 99.1 %, ამხანაგობის დანარჩენი წევრები - 0.9 %, თითოეულს - 01%. ამასთან, 1995 წლის 4 აპრილის დამფუძნებელ ხელშეკრულებაზე ხელმომწერ პირთა ხელმოწერების ნამდვილობა დადგენილ იქნა კალიგრაფიული ექსპერტიზების გზით (ს.ფ. 37-55, ტომი 1). 1995 წლის 4 აპრილის დამფუძნებელ ხელშეკრულებაზე ხელმომწერ პირთა ხელმოწერების ნამდვილობა ასევე დადასტურებული იქნა ვ.ბ-ის მიმართ სისხლის სამართლის დევნის არდაწყების შესახებ 2005 წლის 17 ნოემბრის დადგენილებით, რომელშიც მითითებულია, რომ ყველა საპრივატიზებო დოკუმენტაციაზე, მათ შორის, დამფუძნებელთა ხელშეკრულებაზე გრაფიკული ექსპერტიზის დასკვნებით დადასტურებულია ხელმოწერების შესრულება იმ პირთა მიერ, რომლებიც მითითებულია დოკუმენტებში, ასევე გამოძიების პროცესში ამხანაგობის წევრების დაკითხვა-დაპირისპირებისას დადგენილ იქნა ყველა საპრივატიზებო დოკუმენტზე ხელმოწერების ნამდვილობა, შესაბამისად, ამხანაგობის წევრთა ნება წილების გადანაწილების საკითხში გამოძიებამ არ მიიჩნია უკანონოდ (დადგენილება სისხლის სამართლებრივი დევნის არ დაწყების შესახებ, 17.11.2005 წ. ს.ფ. 294-295, ტომი 4).

სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ 2012 წლის 3 აპრილს ზ.ბ-მა განცხადებით მიმართა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს და მოითხოვა მემკვიდრეობის საფუძველზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია უძრავ ნივთზე: ქ. თბილისში, ...-ის ქუჩა №55-ში მდებარე 119 კვ.მ (99,1%-ზე).

განსახილველ საქმეზე სადავოდ ქცეული 2013 წლის 21 მარტის №...,გადაწყვეტილებით სარეგისტრაციო სამსახურმა ზ.ბ-ის განცხადებასთან დაკავშირებით შეაჩერა (კვლავ) სარეგისტრაციო წარმოება და განმცხადებელს მოსთხოვა ...ის №.., შრომითი კოლექტივის ამხანაგობის ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმით ჩამოყალიბების დოკუმენტაციის ან ობიექტის პრივატიზაციის განხორციელების შემდგომ საკუთრების დამადასტურებელ №..., - მოწმობაში მითითებული ამხანაგობის წევრთა მოქმედი კანონმდებლობით დადგენილი წესით შედგენილი შეთანხმების წილების გადანაწილების შესახებ - წარდგენა.

სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების ვადაში დაინტერესებული პირის მიერ არ იქნა წარდგენილი შეჩერების საფუძვლის აღმოფხვრის დამადასტურებელი დოკუმენტი/ინფორმაცია, შესაბამისად, „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, 2013 წლის 23 აპრილს მიღებულ იქნა №...გადაწყვეტილება სარეგისტრაციო წარმოების შეწყვეტის შესახებ. 2013 წლის 22 აპრილს ზ.ბ-მა №60832/17 ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და მოითხოვა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2013 წლის 21 მარტის №...,გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, ასევე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია ქ. თბილისში, ...-ის ქუჩა №55-ში მდებარე არასაცხოვრებელი ფართის 119 კვ.მ 99,1%-ზე. საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2013 წლის 23 მაისის №... გადაწყვეტილებით ადმინისტრაციული საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერება იმ საფუძვლით, რომ განმცხადებლის მიერ დამატებით წარდგენილი უნდა ყოფილიყო ობიექტის პრივატიზაციის განხორციელების შემდგომ საკუთრების დამადასტურებელ №...-პ მოწმობაში მითითებული ამხანაგობის წევრთა მოქმედი კანონმდებლობით დადგენილი წესით შედგენილი შეთანხმება წილების გადანაწილების შესახებ, ეწინააღმდეგებოდა საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2010 წლის 15 იანვრის №4 ბრძანებით დამტკიცებული საჯარო რეესტრის შესახებ ინსტრუქციის მე-15 მუხლის მე-4 პუნქტის დანაწესს იმის შესახებ, რომ თუ წარმოდგენილი იყო შრომითი კოლექტივის ამხანაგობაზე გაცემული საკუთრების მოწმობა, თანდართულ ხელშეკრულებასთან ერთად, მაგრამ არ იყო წარმოდგენილი აღნიშნული ამხანაგობის კერძო სამართლის იურიდიულ პირად ჩამოყალიბების დამადასტურებელი დოკუმენტი, რეგისტრირდებოდა ყოფილი შრომითი კოლექტივის წევრების საკუთრების უფლება, რამდენადაც კანონმდებელი არ ითხოვდა ყოფილი შრომითი კოლექტივის ამხანაგობის მიერ რეგისტრაციის მოთხოვნის დროს მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად წილების გადანაწილების შესახებ ახალი შეთანხმების წარდგენას, არამედ რეგისტრაციის საფუძველი იყო ყოფილი შრომითი კოლექტივის ამხანაგობაზე გაცემული საპრივატიზებო ობიექტის საკუთრების მოწმობა და თანდართული ხელშეკრულება (წილების განაწილების შესახებ), რის შესაბამისადაც რეგისტრირდებოდა ყოფილი შრომითი კოლექტივის ამხანაგობის წევრების თანასაკუთრება ხელშეკრულებაში მოცემული წილობრივი მონაცემების შესაბამისად, რაც შეიძლება ყოფილიყო როგორც თანაბარი, ისე არათანაბარი ამხანაგობის წევრთა შეთანხმების შესაბამისად.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა ის გარემოება, რომ შპს ,,ბ...ის“ წილებთან დაკავშირებით მიმდინარე სამოქალაქო დავის ფარგლებში, შრომითი კოლექტივის წევრებს არ უღიარებიათ ნების გამოვლენა და ისინი არ ეთანხმებოდნენ წილების არათანაბარ განაწილებას, თუმცა აქვე მიუთითა საქართველოს კონსტიტუციის 62-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, სასამართლოს აქტები შესასრულებლად სავალდებულოა. სასამართლოს გადაწყვეტილების შეუსრულებლობა ან მისი შესრულებისთვის ხელის შეშლა ისჯება კანონით. სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება, შეცვლა ან შეჩერება შეუძლია მხოლოდ სასამართლოს კანონით განსაზღვრული წესით.

სააპელაციო პალატამ დამატებით მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ შპს „ბ...ის“ პარტნიორებმა, რომელთა შორისაც იყვნენ №.., ...ის ამხანაგობის წევრებიც, 2002 წელს სარჩელი აღძრეს სასამართლოში, რომლითაც მოითხოვეს 1995 წლის 4 აპრილის სადამფუძნებლო ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და წილების გადანაწილება 1995 წლის 4 აპრილის საერთო კრების შესაბამისად. ასევე, შპს „ბ...ის“ სადამფუძნებლო დოკუმენტების გაყალბებულად აღიარება და წილების გადანაწილება შპს „ბ..ის“ პარტნიორებს შორის.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 09 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ...ის №.., ...ის შპს „ბ...ის” პარტნიორების სასარჩელო მოთხოვნა შპს ,,ბ...ის” სადამფუძნებლო დოკუმენტების ბათილად ცნობის, გაყალბებულად აღიარებისა და წილების თანაბარ ნაწილად განაწილებასთან დაკავშირებით არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობისა და ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო.

სააპელაციო პალატის განმარტებით, ასევე დადგენილი იყო ის გარემოება, რომ თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 09 დეკემბრის გადაწყვეტილება გასაჩივრდა ზემდგომი ინსტანციის სასამართლოებში, რომელთა გადაწყვეტილებების თანახმად, ძალაში დარჩა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება. ამდენად, სააპელაციო პალატამ განსახილველი საქმის გადაწყვეტისას, არსებითად მიიჩნია ის გარემოება, რომ არსებობდა კანონიერ ძალაში შესული თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 09 დეკემბრის გადაწყვეტილება, რომლის თანახმადაც, წილების განაწილებაზე აღძრული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. შესაბამისად, მხოლოდ ის გარემოება, რომ შრომითი კოლექტივის წევრებს არ მოსწონდათ წილების ამგვარი განაწილება, ვერ მიიჩნეოდა მათ მიერ 1995 წლის 4 აპრილს დამფუძნებელი ხელშეკრულების გაფორმებისას გამოვლენილი ნების გაქარწყლებლად.

სააპელაციო პალატამ არსებითად მიიჩნია ის ფაქტობრივი გარემოებაც, რომ 1995 წლის 4 აპრილის დამფუძნებელი ხელშეკრულებით საპრივატიზებო ქონებაში №.., ...ის ამხანაგობის წევრების წილები განისაზღვრა შემდეგნაირად: ვ.ბ-ი- 99.1 %, ამხანაგობის დანარჩენი წევრები - 09 %, თითოეულს - 01%. ამასთან, 1995 წლის 4 აპრილის დამფუძნებელ ხელშეკრულებაზე ხელმომწერ პირთა ხელმოწერების ნამდვილობა ასევე დადასტურებული იქნა ვ.ბ-ის მიმართ სისხლის სამართლის დევნის არდაწყების შესახებ 2005 წლის 17 ნოემბრის დადგენილებით, რომელშიც მითითებულია, რომ ყველა საპრივატიზებო დოკუმენტაციაზე, მათ შორის, დამფუძნებელთა ხელშეკრულებაზე გრაფიკული ექსპერტიზის დასკვნებით დადასტურებულია ხელმოწერების შესრულება იმ პირთა მიერ, რომლებიც მითითებულია დოკუმენტებში.

რაც შეეხება, მესამე პირების მიერ გამოთქმულ მოსაზრებას 1995 წლით დათარიღებული დამფუძნებელი ხელშეკრულებით განსაზღვრული არათანაბარი წილების მიხედვით საკუთრების უფლების რეგისტრაციის თაობაზე ზ.ბ-ის მოთხოვნის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით, სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ განსახილველი დავის საგანს წარმოადგენდა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა და ახალი აქტის გამოცემის დავალება. მხარის მიერ აღძრული სასარჩელო მოთხოვნა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ არ გამომდინარეობდა ხელშეკრულების შესრულებიდან, როდესაც შესაძლებელი იქნებოდა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლის შესაბამისად ხანდაზმულობის ვადის გავრცელება. ზ.ბ-ის უფლების დარღვევა სახეზე იყო მას შემდეგ რაც საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ მიიღო გადაწყვეტილება საკუთრების უფლების რეგისტრაციის, ხოლო შემდგომ ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე. სასამართლომ ყურადღებას მიაქცია იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელის მოთხოვნას არ წარმოადგენდა დამფუძნებელი ხელშეკრულების ნამდვილობა და მისით განსაზღვრული წილების განაწილება, მოსარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენდა სასამართლოს მიერ კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით უცვლელად დატოვებული დამფუძნებელი ხელშეკრულების გათვალისწინებით, მასში არსებული წილების მიხედვით, რეგისტრაციის განხორციელება.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არსებობდა ზ.ბ-ის სარჩელის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 26 ივლისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს თ. კ-მა, ზ. კ-მა, ნ. ბ-ემ, ქ. ც-მა, ა. ვ-მა, ვ. ჩ-ემ, რ. კ-მა და ს. კ-მა. კასატორებმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორები აღნიშნავენ, რომ სააპელაციო სასამართლომ სადავო გადაწყვეტილების მომზადებისას არ გაითვალისწინა და პასუხი არ გასცა ამავე საქმეზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მიერ მიღებული გადაწყვეტილებაში დასმულ ერთადერთ კითხვას, კერძოდ სააპელაციო სასამართლომ არ შეაფასა საქმეზე მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი „დამფუძნებელი ხელშეკრულება" სარეგისტრაციო მიზნებისთვის სათანადოობის თვალსაზრისით, ანუ რამდენად დგინდება ამ დოკუმენტის ბოლოს ხელმომწერი პირების ნება წინა ფურცელზე დაფიქსირებულ შინაარსთან მიმართებაში. ამ კითხვის დასმისას საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ მხედველობაში იქნა მიღებული საქმეზე წარდგენილი ყველა დოკუმენტი, მათ შორის შპს „ბ...ის" პარტნიორებს სხვა 2002-2004 წლებში წარმოებულ სამოქალაქო დავის საქმეზე დადგენილი გარემოება იმის თაობაზე, რომ ექსპერტიზის დასკვნით „დამფუძნებელი ხელშეკრულების" ბოლოს ხელმოწერები გაკეთებულია მითითებული პირების მიერ. კასატორის მოსაზრებით არსებით და საკვანძო საკითხს წარმოადგენს ის ფაქტი, რომ „დამფუძნებელ ხელშეკრულების" ხელმოწერის თუნდაც ნამდვილობა არ და ვერ აქცევს ამ დოკუმენტს სათანადო დოკუმენტად ამ სარეგისტრაციო მიზნებისთვის, რადგან, ამ დოკუმენტის მთელ შინაარსზე ნების ნამდვილობა უნდა დგინდებოდეს შესაბამისი კანონმდებლობით დადგენილი წესით, უფლებამოსილი სახელმწიფო მოხელის მიერ გამოვლენილი ნების დადასტურებული ფორმით, რომელსაც განსახილველ დავაზე ადგილი არ ჰქონია და ეს არც მოსარჩელეს გადაუქცევია დავის საგნად. ამდენად, მხოლოდ დოკუმენტის ბოლოს გაკეთებული ხელმოწერები ვერ განიხილება ამ დოკუმენტზე ნების გამოვლენის დამადასტურებელ სათანადო მოქმედებად.

კასატორები მიუთითებენ, რომ ნოტარიუსთან „დამფუძნებელი ხელშეკრულების” წარმდგენი ვ.ბ-ის გარდა, ხელშეკრულებაში მითითებული ყველა დანარჩენი პირი არ ადასტურებს ამ შინაარსით და პირობებით გარიგების დადებას, პირიქით, მხარეთა განმარტებით, ხელშეკრულების მე-2 გვერდი, რომელშიც წილებია მითითებული, ვ.ბ-ის მიერ ნოტარიუსთან მიტანამდე თვითნებურად არის შეცვლილი და ვ.ბ-ის მიერ ნოტარიუსთან დოკუმენტი შეცვლილი სახით აქვს მიტანილი დასამოწმებლად. დოკუმენტში მითითებული დანარჩენი პირების განმარტებით, მხარეები შეთანხმდნენ ქონების თანაბარწილად შეძენაზე და ვ.ბ-ს თითოეულმა მიაწოდა პრივატიზაციისთვის შეთანხმებული 250-250 აშშ დოლარი. ეს გარემოება დგინდება საქმეზე წარმოდგენილი 2005 წელს მომზადებული სისხლის სამართლის საქმეზე მიღებული შემაჯამებელი დადგენილებით, რომელიც ვ.ბ-ის მიერ არ გასაჩივრებულა.

აღნიშნულ საკითზე კასატორები აღნიშნავენ, რომ ამხანაგობის წევრების მიერ შეთანხმებისამებრ განხორციელდა თანაბარი 250-250 აშშ დოლარის ოდენობით თანხის გადაცემა ვ.ბ-ზე. არაერთხელ, მათ შორის სააპელაციო სასამართლოშიც განიმარტა, რომ შრომითი კოლექტივის თითოეული წევრის მიერ გადახდილი იქნა 250 აშშ დოლარი, ხოლო ერთ-ერთი წევრის მიერ თავისი და სხვა წევრის სასარგებლოდ იქნა 700 აშშ დოლარი. ამ გადაცემული თანხის შესაბამისად ქონების თანაბარი წილის მესაკუთრეები უნდა გამხდარიყვნენ 1995 წლის 4 აპრილის ამხანაგობის კრების მონაწილე პირები და ამ სახით უნდა ასახულიყო სახელმწიფოს მიერ გაცემულ საკუთრების დამადასტურებელ დოკუმენტებში. შეთანხმებული ზემომითითებული თანხა გადახდილი იქნა კოლექტივის 17 წევრის მხრიდან და მთლიანობაში ვ.ბ-ს გადაეცა 4250 აშშ დოლარი. რომელიც აისახა კიდეც სახელმწიფო პრივატიზაციის საფუძველზე გაცემულ საკუთრების მოწმობაშიც.

კასატორების მითითებით, განსახილველ დავაზე ზ.ბ-ის მიერ წარმოდგენილ ძირითად სადავო ფაქტობრივ გარემოებას წარმოადგენს 1995 წლით დათარიღებული ყოფილი ...ის №.., ...ის წევრების მიერ დადებული ე.წ. „დამფუძნებელი ხელშეკრულება", რომელზეც ნოტარიუსის ო-ის მიერ დამოწმებულია მხოლოდ ამ დოკუმენტის წარმდგენის ვ.ბ-ის (კოლექტივის ერთ-ერთი წევრი) ხელმოწერა. სადავო არ არის ის ფაქტი, რომ ამ დოკუმენტზე არ არის წარმოდგენილი დოკუმენტში მითითებული კოლექტივის დანარჩენი 9 პირის ხელმოწერის ნამდვილობა (ამას მოსარჩელეც აღიარებს). ამდენად, უდავოა, რომ არ არსებობს მტკიცებულება, რომლითაც უფლებამოსილი სახელმწიფოს წარმომადგენლის მიერ დასტურდება დოკუმენტში მითითებული დანარჩენი 9 პირის ნების ნამდვილობა. დავის განხილვის ყველა ეტაპზე ჩვენ განვმარტეთ, რომ ამ ე.წ. „დამფუძნებელი დოკუმენტის" შინაარსზე და მათ შორის ამ დოკუმენტში მითითებული წილების არათანაბარი გადანაწილებაზე დანარჩენი ამ 9 პირს თანხმობა არ განუცხადებია. წარმოდგენილი გარემოების ფონზე, სააპელაციო სასამართლოს ევალებოდა ეხელმძღვანელა ამ დროს მოქმედი ნორმატიული (მატერიალური) ნორმებით, კერძოდ 1974 წლის 27 დეკემბრის კანონით „სახელმწიფო ნოტარიატის შესახებ" და 1997 წლამდე მოქმედი სამოქალაქო სამართლის კოდექსით.

კასატორები ყურადღებას ამახვილებენ ე.წ. „დამფუძნებელი ხელშეკრულების" 7.1 პუნქტზე, რომელის თანახმად: „ხელშეკრულება ძალაში შედის და შესაბამისად ამხანაგობა ითვლება შექმნილად წინამდებარე ხელშეკრულების ხელმოწერისა და ნოტარიულად დამტკიცების შემდეგ". ამდენად, ე.წ. „დამფუძნებელი ხელშეკრულების" ერთ-ერთი პირობის თანახმად, ხელშეკრულების ძალაში შესვლისა და „ამხანაგობის შექმნის" წინაპირობა არის მისი ნოტარიულად დამოწმება ამ დროს მოქმედი კანონმდებლობის მოთხოვნების დაცვით. ამდენად, აღნიშნული სავალდებულო მოთხოვნების დაცვით მომზადებული სათანადო დოკუმენტი უნდა გამხდარიყო შემდგომ ამხანაგობის შექმნის საფუძველი. ხოლო იმის გათვალისწინებით, რომ ამ ე.წ. „დამფუძნებელი ხელშეკრულების", როგორც "გარიგებითი" მნიშვნელობის დოკუმენტის მომზადებისას არ იქნა დაცული სავალდებულო რთული წერილობითი (სანოტარო) ფორმა, აღნიშნული დოკუმენტი ვერ იქნება მიჩნეული სათანადო დოკუმენტად. საქმეზე მხარეების მიერ წარმოდგენილი და გამოკვლეული დოკუმენტების შესწავლისა და მათი ურთიერთშეჯერების საფუძველზე როგორც პირველი, ასევე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ არ დასტურდება პრივატიზაციაში მონაწილე ...ის №.., ...ის წევრების მიერ ამხანაგობის შექმნა, როგორც ამას ითვალისწინებდა ამ დროს მოქმედი საპრივატიზაციო კანონმდებლობა, მათ შორის სახელმწიფო მეთაურის 1994 წლის 29 მაისის №178 ბრძანებულება „პრივატიზაციის პროცესში ვაჭრობის, საზოგადოებრივი კვებისა და საყოფაცხოვრებო მომსახურების საწარმოების მუშაკთათვის ობიექტების პირდაპირი მიყიდვის შესახებ". ე.წ. „დამფუძნებელი ხელშეკრულების" შესწავლით და 2002-2003 წლებში ჩატარებული ექსპერტიზით დადგენილია მხოლოდ ამ დოკუმენტში მითითებული პირების ხელმოწერის ნამდვილობა და არა ამ პირების ნება გარიგების შინაარსის მიმართ. იმის გამო რომ თავისი მნიშვნელობით ე.წ. „დამფუძნებელი ხელშკრულებას" ზ.ბ-ის საპროცესო მხარე ანიჭებს „გარიგების" მნიშვნელობას და ეს ამ დოკუმენტის 7.1 პუნქტიდანაც იკითხება, აუცილებელი იყო გარიგების შინაარსის დამოწმება, რაც გულისხმობს არა მარტო ვ.ბ-ის, არამედ ამ დოკუმენტში მითითებული პირების ხელმოწერების დამოწმებას სახელმწიფო ნოტარიუსის მიერ. როგორც ეს დადგენილი იყო 1995 წლის მდგომარეობით მოქმედი კანონით „სახელმწიფო ნოტარიუსის შესახებ" და „სამოქალაქო სამართლის კოდექსით".

კასატორთა მითითებით განსახილველი დავის საგნის გათვალისწინებით, უძრავ ქონებასთან დაკავშირებულ კატეგორიის გამო მხედველობაშია მისაღები 6 წლიანი ვადა, თუმცა ზოგადი 10 წლიანი ვადითაც რომ ვიხელმძღვანელოთ ზ.ბ-ის მოთხოვნა 1995 წელს დათარიღებული ე.წ. „დამფუძნებელ ხელშეკრულებით" არათანაბარი წილის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის თაობაზე მაინც ხანდაზმულია. ამ კანონით იმპერატიულად დადგენილი ვადების გათვალისწინებით ეს მოთხოვნა არა მარტო უკანონო (უსაფუძვლო) და დაუსაბუთებელი მოთხოვნაა, არამედ იგი თითქმის ორჯერ ხანდაზმულია. კასატორთა მოსაზრებით, ასევე საყურადღებოა ის გარემოება, რომ 2002 წლამდე, სხვა საქმეზე სასამართლოს დავის წარმოებამდე შრომითი კოლექტივის წევრებისათვის ცნობილი არ იყო ამ დოკუმენტის (ე.წ. „დამფუძნებელი ხელშეკრულება") შესახებ და ამ კოლექტივის წევრებისათვის სწორედ დავის პროცესში გახდა ცნობილი ამ დოკუმენტის თაობაზე. ამით აიხსნება ასევე ის ფაქტიც, რომ ეს დოკუმენტი უცნობია საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსთვის და დადგენილი გარემოებების საფუძველზე ეს დოკუმენტი არ იძებნება სამინისტროს დაცულ საარქივო დოკუმენტებში. ეს ფაქტი ზ.ბ-მაც აღიარა, როდესაც სააპელაციო სასამართლოში მოხსნა სასარჩელო და სააპელაციო მოთხოვნა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს მიმართ.

კასატორთა მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ თავისი გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების შესახებ დააფუძნა კანონიერ ძალაში შესულ თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 09 დეკემბრის გადაწყვეტილებაზე და გამოიყენა როგორც პრეიუდიციული ძალის მქონე დოკუმენტი, რაც წარმოადგენს სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობის უხეშ დარღვევას. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორები მიიჩნევენ, რომ არსებობს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძვლები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 17 თებერვლის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული თ. კ-ის, ზ. კ-ის, ნ. ბ-ის, ქ. ც-ის, ა. ვ-ის, ვ. ჩ-ის, რ. კ-ისა და ს. კ-ის საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16¹ მუხლის შესაბამისად, სასამართლო მეგობრის სტატუსით, „...ის“ თავმჯდომარის გ. თ-ის მიერ განსახილველ საქმეზე წარმოდგენილ იქნა სასამართლო მეგობრის (Amicus Curiae) მოსაზრება.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16¹ მუხლის საფუძველზე სასამართლოს მეგობრის სტატუსით მოსაზრება წარმოადგინა - ააიპ „...მა“.

მოსაზრების ავტორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაში სადავო ფაქტობრივი გარემოებები მიჩნეულია უდავო გარემოებებად და მიუთითებს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების იმ ნაწილებზე, რომლებიც ეხება შპს „ბ...ის“ შრომითი კოლექტივის ამხანაგობის წევრებს შორის წილების გადანაწილებას.

სასამართლოს მეგობარი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაში დაშვებულია არსებითი უზუსტობა და უხეში სამართლებრივი შეცდომა იმ ნაწილში, სადაც სააპელაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 09 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ...ის №.., ...ის შპს „ბ...ის“ პარტნიორების სასარჩელო მოთხოვნა შპს „ბ...ის“ სადამფუძნებლო დოკუმენტების ბათილად ცნობის, გაყალბებულად აღიარების და წილების თანაბარ ნაწილებად განაწილებასთან დაკავშრიებით არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობისა და ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო. მოსაზრებაში მითითებულია, რომ ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს აღნიშნულ საკითხებზე საერთოდ არ უმსჯელია. ამდენად, დამფუძნებელი ხელშეკრულების კანონიერების საკითხი განხილული უნდა ყოფილიყო მოცემული დავის ფარგლებში და მისი ნამდვილობა არ უნდა ყოფილიყო შეფასებული როგორც პრეიუდიცია.

ამასთან, სასამართლოს მეგობრის მოსაზრების თანახმად, მითითებული და კიდევ სხვა ბევრი არსებითი ხასიათის უსწორობა ქმნიდა მესამე პირების მიერ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობისა და არსებითად განხილვის სამართლებრივ წინაპირობებს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 22 ივლისის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, თ. კ-ის, ზ. კ-ის, ნ. ბ-ის, ქ. ც-ის, ა. ვ-ის, ვ. ჩ-ის, რ. კ-ისა და ს. კ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრებით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის დასაბუთებულობის შემოწმების, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერებისა და დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. კ-ის, ზ. კ-ის, ნ. ბ-ის, ქ. ც-ის, ა. ვ-ის, ვ. ჩ-ის, რ. კ-ისა და ს. კ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო პირველ რიგში ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ ზ.ბ-ის მიერ სასარჩელო მოთხოვნების არაერთგზის დაზუსტების და სარჩელზე ნაწილობრივ უარის თქმის შედეგად, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს - „ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ“ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2013 წლის 23 მაისის №... გადაწყვეტილების და „სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების შესახებ“ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2013 წლის 21 მარტის №...,გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის კანონიერების და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოსათვის მემკვიდრეობის საფუძველზე უძრავ ნივთზე, მდებარე: ქ.თბილისი, ...-ის ქუჩა №55 (119 კვ.მეტრის 99.1%-ზე) ზ.ბ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ (დაზუსტებული სასარჩელო მოთხოვნა) ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალების საფუძვლიანობის შემოწმება წარმოადგენს.

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალებით დადგენილად მიიჩნევს შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს:

1995 წლის 3 ივნისის ხელშეკრულებით ...ის №.., ...ის ამხანაგობას პირდაპირი მიყიდვის წესით საკუთრებაში გადაეცა ...ის №.., ... .

სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის მთავარი სამმართველოს მიერ გაცემული საკუთრების დამადასტურებელი №...-პ მოწმობით დასტურდება, რომ ...ის №.., ...ის ამხანაგობას საკუთრებაში გადაეცა ...ის №.., ..., მდებარე ქ. თბილისში, ...-ის ქუჩა №55-ში, 119,0 კვ.მ ფართი. 1995 წლის 13 ივნისს კი გაფორმდა შესაბამისი მიღება-ჩაბარების აქტი №45.

საქმეში წარმოდგენილი 1995 წლის 14 აპრილის №.., ...ს დამფუძნებელი ხელშეკრულების (რეესტრის №..., ნოტ: ო-ე), თანახმად ირკვევა, რომ ამხანაგობის წევრებს შორის მოხდა გარიგების საფუძველზე წილების გადანაწილება შემდეგი სახით: 1. ვ.ბ-ი- 99,1%; 2. თ.კ-ი- 0,1%; 3. ა.ვ-ი0,1%; 4. ვ.კ- - 0,1%; 5. ვ.ჩ-ე- 0,1%; 6. ს.ა-ი- 0,1%; 7. მ.ჯი - 0,1%; 8. ქ.ც-ი- 0,1%; 9. ზ.მ-ე - 0,1%; 10. ზ.კ-ი- 0,1%.

1996 წლის 30 აპრილს №.., ...ის ამხანაგობამ მოიწვია დამფუძნებელ პარტნიორთა კრება და მიიღო გადაწყვეტილება შპს „ბ...ის“ დაფუძნების შესახებ. ამასთან, აღნიშნული სადამფუძნებლო დოკუმენტით (1996 წლის 30 აპრილის დამფუძნებელ პარტნიორთა კრების ოქმი №1) განსაზღვრული არ იქნა შპს „ბ...ის“ სამართალმემკვიდრეობა 1995 წლის 4 აპრილის დამფუძნებელი ხელშეკრულებით დაფუძნებულ №.., ...ის ამხანაგობასთან.

საქმის მასალებით ასევე დადგენილია, რომ 2002 წელს შპს „ბ...ის“ პარტნიორების მიერ, რომელთა შორისაც იყვნენ №.., ...ის ამხანაგობის წევრები, სარჩელი აღიძრა სასამართლოში, რომელთა მოთხოვნას წარმოადგენდა 1995 წლის 4 აპრილის სადამფუძნებლო ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და წილების გადანაწილება 1995 წლის 4 აპრილის საერთო კრების შესაბამისად. ასევე შპს „ბ...ის“ სადამფუძნებლო დოკუმენტების გაყალბებულად აღიარება და წილების გადანაწილება შპს „ბ...ის“ პარტნიორებს შორის. აღნიშნული სარჩელი არ იქნა დაკმაყოფილებული, რის შესახებაც არსებობს კანონიერ ძალაში შესული ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 09.12.2003 წლის №2/190 გადაწყვეტილება. აღნიშნული სამართალწარმოების დროს დადასტურებულად იქნა მიჩნეული, რომ 1995 წლის 4 აპრილის დამფუძნებელი ხელშეკრულებით საპრივატიზებო ქონებაში №.., ...ის ამხანაგობის წევრების წილები განისაზღვრა შემდეგნაირად: ვ.ბ-ი- 99.1 %, ამხანაგობის დანარჩენი წევრები - 0.9 %, თითოეულს - 0.1%. ამასთან, 1995 წლის 4 აპრილის დამფუძნებელ ხელშეკრულებაზე ხელმომწერ პირთა ხელმოწერების ნამდვილობა დადგენილ იქნა კალიგრაფიული ექსპერტიზების გზით (ს.ფ. 37-55, ტომი 1). 1995 წლის 4 აპრილის დამფუძნებელ ხელშეკრულებაზე ხელმომწერ პირთა ხელმოწერების ნამდვილობა ასევე დადასტურებული იქნა ვ.ბ-ის მიმართ სისხლის სამართლის დევნის არდაწყების შესახებ 2005 წლის 17 ნოემბრის დადგენილებით, რომელშიც მითითებულია, რომ ყველა საპრივატიზებო დოკუმენტაციაზე, მათ შორის, დამფუძნებელთა ხელშეკრულებაზე გრაფიკული ექსპერტიზის დასკვნებით დადასტურებულია ხელმოწერების შესრულება იმ პირთა მიერ, რომლებიც მითითებულია დოკუმენტებში, ასევე გამოძიების პროცესში ამხანაგობის წევრების დაკითხვა-დაპირისპირებისას დადგენილ იქნა ყველა საპრივატიზებო დოკუმენტზე ხელმოწერების ნამდვილობა, შესაბამისად, ამხანაგობის წევრთა ნება წილების გადანაწილების საკითხში გამოძიებამ არ მიიჩნია უკანონოდ (დადგენილება სისხლის სამართლებრივი დევნის არ დაწყების შესახებ, 17.11.2005 წ. ს.ფ. 294-295, ტომი 4).

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ 2012 წლის 3 აპრილს ზ.ბ-მა განცხადებით მიმართა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს და მოითხოვა მემკვიდრეობის საფუძველზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია უძრავ ნივთზე: ქ. თბილისში, ...-ის ქუჩა №55-ში მდებარე 119 კვ.მ (99,1%-ზე).

განსახილველ საქმეზე სადავოდ ქცეული 2013 წლის 21 მარტის №...,გადაწყვეტილებით სარეგისტრაციო სამსახურმა ზ.ბ-ის განცხადებასთან დაკავშირებით შეაჩერა (განმეორებით) სარეგისტრაციო წარმოება და განმცხადებელს მოსთხოვა ...ის №.., შრომითი კოლექტივის ამხანაგობის ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმით ჩამოყალიბების დოკუმენტაციის ან ობიექტის პრივატიზაციის განხორციელების შემდგომ საკუთრების დამადასტურებელ №...- მოწმობაში მითითებული ამხანაგობის წევრთა მოქმედი კანონმდებლობით დადგენილი წესით შედგენილი, წილების გადანაწილების შესახებ შეთანხმების წარდგენა.

სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების ვადაში დაინტერესებული პირის მიერ არ იქნა წარდგენილი შეჩერების საფუძვლის აღმოფხვრის დამადასტურებელი დოკუმენტი/ინფორმაცია, შესაბამისად, „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, 2013 წლის 23 აპრილს მიღებულ იქნა №..., გადაწყვეტილება სარეგისტრაციო წარმოების შეწყვეტის შესახებ. 2013 წლის 22 აპრილს ზ.ბ-მა №... ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და მოითხოვა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2013 წლის 21 მარტის №..., გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, ასევე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია ქ. თბილისში, ...-ის ქუჩა №55-ში მდებარე არასაცხოვრებელი ფართის 119 კვ.მ 99,1%-ზე. საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2013 წლის 23 მაისის №... გადაწყვეტილებით ადმინისტრაციული საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

ამდენად, ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, განსახილველ საქმეზე სასამართლოს შეფასების საგანს წარმოადგენს ის გარემოება, 1995 წლის 4 აპრილის №.., ...ს დამფუძნებელი ხელშეკრულება (რეესტრის №..-..., ნოტ: ო-ე), მიეკუთვნება თუ არა საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2010 წლის 15 იანვრის №4 ბრძანებით დამტკიცებული საჯარო რეესტრის შესახებ ინსტრუქციის მე-15 მუხლის მე-4 პუნქტით (სადავო პერიოდში მოქმედი) განსაზღვრულ - წილების განაწილების შესახებ სათანადო შეთანხმებას.

საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2010 წლის 15 იანვრის №4 ბრძანებით დამტკიცებული „საჯარო რეესტრის შესახებ“ ინსტრუქციის მე-15 მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად (სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქცია), თუ წარმოდგენილია შრომითი კოლექტივის ამხანაგობაზე გაცემული საკუთრების მოწმობა, თანდართულ ხელშეკრულებასთან ერთად, მაგრამ არ არის წარმოდგენილი აღნიშნული ამხანაგობის კერძო სამართლის იურიდიულ პირად ჩამოყალიბების დამადასტურებელი დოკუმენტი, რეგისტრირდება ყოფილი შრომითი კოლექტივის წევრების საკუთრების უფლება. ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას, რომ როგორც სადავო პერიოდში, ისე დღეს მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, განმცხადებლის მიერ წარსადგენია არა წილების გადანაწილების შესახებ ახალი შეთანხმება, არამედ რეგისტრაციის საფუძველს წარმოადგენს ყოფილი შრომითი კოლექტივის ამხანაგობაზე გაცემული საპრივატიზებო ობიექტის საკუთრების მოწმობა და თანდართული ხელშეკრულება (წილების განაწილების შესახებ), რის შესაბამისადაც რეგისტრირდება ყოფილი შრომითი კოლექტივის ამხანაგობის წევრების თანასაკუთრება ხელშეკრულებაში მოცემული წილობრივი მონაცემების შესაბამისად, რაც შეიძლება იყოს როგორც თანაბარი, ისე არათანაბარი, ამხანაგობის წევრთა შეთანხმების შესაბამისად.

განსახილველ შემთხვევაში კასატორები (მესამე პირები) არ ეთანხმებიან შესაბამისი წილების - 1995 წლის 4 აპრილის დამფუძნებელი ხელშეკრულების მიხედვით განაწილებას და სადავოდ ხდიან შეთანხმების ნამდვილობას. საკასაციო სასამართლო განსაკუთრებულ ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 09 დეკემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ...ის №.., ...ის შპს ,,ბ...ის” პარტნიორების სასარჩელო მოთხოვნა შპს „ბ...ის” სადამფუძნებლო დოკუმენტების ბათილად ცნობის, გაყალბებულად აღიარებისა და წილების თანაბარ ნაწილად განაწილებასთან დაკავშირებით არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობისა და ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო.

ამასთან, მოცემულ საქმეზე ასევე არსებითად მნიშნელოვანია ის ფაქტობრივი გარემოებაც, რომ 1995 წლის 4 აპრილის დამფუძნებელ ხელშეკრულებაზე ხელმომწერ პირთა ხელმოწერების ნამდვილობა ასევე დადასტურებული იქნა ვ.ბ-ის მიმართ სისხლის სამართლის დევნის არდაწყების შესახებ 2005 წლის 17 ნოემბრის დადგენილებით, რომელშიც მითითებულია, რომ ყველა საპრივატიზებო დოკუმენტაციაზე, მათ შორის, დამფუძნებელთა ხელშეკრულებაზე გრაფიკული ექსპერტიზის დასკვნებით დადასტურებულია ხელმოწერების შესრულება იმ პირთა მიერ, რომლებიც მითითებულია დოკუმენტებში.

ამდენად, ცალსახაა ის გარემოება, რომ კასატორები გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას ითხოვენ იმ პირობებში, როდესაც მათ მიერ სადავოდ გამხდარი შეთანხმება - კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილების საფუძველზე ნამდვილად არის მიჩნეული. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს კონსტიტუციის 62-ე მუხლზე და განმარტავს, რომ სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება, შეცვლა ან შეჩერება შეუძლია მხოლოდ სასამართლოს კანონით დადგენილი წესით, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია, შესაბამისად, კასატორთა მოთხოვნა დამფუძნებელი შეთანხმების არანამდვილად მიჩნევის შესახებ სამართლებრივ საფუძველს მოკლებულია. აქვე, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორებისა და სასამართლოს მეგობრის (Amicus Curiae) მოსაზრებას - კანონიერ ძალაში შესული 2003 წლის 9 დეკემბრის გადაწყვეტილების მოცემულ საქმესთან შემხებლობაში არ არსებობის შესახებ და განსაკუთრებულ ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ 2002 წელს დაწყებული დავის ფარგლებში სასამართლოს შეფასების საგანს სწორედ - 1995 წლის 4 აპრილის დამფუძნებელი შეთანხმების ნამდვილობის შეფასება წარმოადგენდა.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო განსაკუთრებულ ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ საქმეში წარმოდგენილი „თ...ის ..,-ე ...ის“ საერთო კრების ოქმის თანახმად, მიმდინარე პრივატიზაციის პროცესის გათვალისწინებით, შრომით კოლექტივს შეეთავაზა ...ს ქონების - ვ.ბ-ის მიერ შესყიდვა, რასაც შრომითმა კოლექტივმა ერთხმად დაუჭირა მხარი (ტ 1. ს.ფ. 15-17) დადგენილია ასევე ის გარემოება, რომ ობიექტის პრივატიზაცია 1994 წელს განხორციელდა 4434 აშშ დოლარის ექვივალენტის გათვალისწინებით, ხოლო მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ კასატორებმა - შრომითი კოლექტივის წევრებმა განახორციელეს საპრივატიზაციო თანხის (მათ მიერ მოთხოვნილი წილის შესაბამისად) გადახდა, საქმის მასალებში არ მოიპოვება. მართალია, კასატორები მიუთითებენ, მათ მიერ საპრივატიზაციო თანხის გადახდის ფაქტზე და ამის დასტურად მოიხმობენ სისხლის სამართლის დევნის არ დაწყების შესახებ 2005 წლის დადგენილებას, მაგრამ საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მოცემული დადგენილება შეიცავს მხოლოდ კასატორთა (მესამე პირთა) ზეპირ განმარტებას თანხის გადახდის შესახებ, ხოლო დადასტურებული გარემოება ან ფაქტი თანხის რეალურად გადახდის შესახებ მოცემული დადგენილებით ან სხვა რაიმე მტკიცებულებით არ დასტურდება. ამდენად, ცალსახაა, რომ 1995 წლის 4 აპრილს შრომითი კოლექტივის ამხანაგობის წევრების მიერ გამოიხატა ნება ...ს ვ.ბ-ის მიერ შეძენისა და წილების დამფუძნებელი ხელშეკრულების შესაბამისად განაწილების შესახებ. ამასთან, საგულისხმოა ის გარემოება, რომ დამფუძნებელი ხელშეკრულების ნამდვილობა მხარეთა მიერ სადავო გახდა 2002 წლის 20 თებერვალს, დაახლოებით 7 წლის შემდეგ.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს, კასატორების პოზიციას იმის შესახებ, რომ 1997 წლამდე მოქმედი სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 44-ე მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, „დამფუძნებელი ხელშეკრულება“ წერილობითი ფორმით უნდა დადებულიყო, რაც მოცემულ შემთხვევაში ცალსახად სახეზე არის. ასევე ცალსახაა ის გარემოება, რომ დამფუძნებელი შეთანხმების მე-7 პუნქტი ხელშეკრულების ძალაში შესვლას - მის ხელმოწერას და ნოტარიულად დამტკიცებას უკავშირებდა. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის სახელმწიფო ნოტარიატის შესახებ კანონის 1996 წლის 3 მაისამდე მოქმედი რედაქციის მე-20 მუხლის თანახმად, გარიგების დადასტურების და ზოგიერთი სხვა სანოტარო მოქმედების შესრულების დროს სსრ კავშირისა და საქართველოს სსრ კანონმდებლობით გათვალისწინებულ შემთხვევებში მოწმდება გარიგების მონაწილეთა და სხვა იმ პირთა ნამდვილობა, რომლებიც ითხოვენ სანოტარო მოქმედებას, ხოლო იგივე 65-ე მუხლის თანახმად, სახელმწიფო ნოტარიუსი ან მშრომელთა დეპუტატების საქალაქო, სადაბო, სასოფლო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის ის თანამდებობის პირი, რომელიც ასრულებს სანოტარო მოქმედებას, ამოწმებს იმ დოკუმენტზე ხელმოწერის ნამდვილობას, რომლის შინაარსი კანონს არ ეწინააღმდეგება და რომლის შინაარსსაც არ აქვს გარიგების ხასიათი.

ამდენად, ზემოაღნიშნული ნორმების შინაარსიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სადავო პერიოდში მოქმედი კანონმდებლობის თანახმად, ნოტარიუსის მიერ უნდა მომხდარიყო გარიგების დადასტურება, რაც თავის მხრივ არ გულისხმობდა ყველა პირის ხელმოწერის ნამდვილობის ცალ-ცალკე დადასტურებას. ამასთან, სანოტარო აქტზე, ვ.ბ-ის ხელმოწერის არსებობა განპირობებულია იმ გარემოებით, რომ სწორედ ვ.ბ-ი წარმოადგენდა შრომითი კოლექტივის ამხანაგობის უფლებამოსილ პირს და სწორედ მას მიანიჭა შრომითმა კოლექტივმა წარმომადგენლობის სრული უფლებამოსილება (ტ. 2; ს.ფ. 119).

ამასთან, გარდა ზემოაღნიშნული ფაქტებისა, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ ბუნდოვანია კასატორების (მესამე პირებს) კანონიერი ინტერესი სადავო აქტების იურიდიული ძალის შენარჩუნების მიმართ, იმ პირობებში, როდესაც, მათ უფლების (ჰიპოთეტური) რაიმე სამართლებრივი ფორმით და საშუალებით რეალიზება დღემდე არ განუხორციელებიათ.

საკასაციო სასამართლო ასევე ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მოცემულ საქმეზე სასამართლოს განხილვის საგანს - ზ.ბ-სა და ადმინისტრაციულ ორგანოს შორის არსებული დავა წარმოადგენს. თავის მხრივ, ადმინისტრაციულმა ორგანომ სადავო აქტებით იმსჯელა და შეაფასა სწორედ ზ.ბ-ის განცხადებისა და მისი მოთხოვნის საფუძვლიანობა, ამდენად, ყველა სხვა მოთხოვნა, რომელიც სცდება ზ.ბ-ის მიერ წარდგენილი განცხადების ფარგლებს, ავტომატურად სცდება მოცემული დავის ფარგლებში სასამართლოს შეფასების საგანსაც.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას ხანდაზმულობის ვადის საკითხთან დაკავშირებით და აღნიშნავს, რომ ზ.ბ-ის სასარჩელო მოთხოვნა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ არ გამომდინარეობს ხელშეკრულების შესრულებიდან, ვინაიდან, მოსარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენს არა დამფუძნებელი ხელშეკრულების ნამდვილობის შეფასება და ხელშეკრულებით განსაზღვრული წილების განაწილება, არამედ დამფუძნებელი ხელშეკრულების გათვალისწინებით, მასში არსებული წილების რეგისტრაცია.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ თ.კ-ის, ზ.კ-ის, ნ.მ-ის, ქ.ც-ის, ა.ვ-ის, ვ.ჩ-ის, რ.კ.სა და ს.ა-ის საკასაციო საჩივარი არის უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელი, რის გამოც იგი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის შესაბამისად უცვლელად უნდა დარჩეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. თ.კ-ის, ზ.კ-ის, ნ.მ-ის, ქ. ც-ის, ა. ვ-ის, ვ. ჩ-ის, რ.კ-სა და ს. კ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 26 ივლისის გადაწყვეტილება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ქ. ცინცაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ა. წულაძე