საქართველოს უზენაესი სასამართლო
გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა
საქართველოს სახელით
საქმე №ბს-272(კ-21) 17 მარტი, 2022 წელი
თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
გიორგი გოგიაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, ნუგზარ სხირტლაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი (მოსარჩელე) – ი. დ-ე
მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხეები) – სსიპ შემოსავლების სამსახური, საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო
გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 თებერვლის განჩინება
დავის საგანი – ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად
ცნობა
აღწერილობითი ნაწილი:
2017 წლის 16 თებერვალს ი. დ-ემ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ და მოითხოვა: შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის პირველი სექტემბრის საგადასახადო შემოწმების აქტის, 2015 წლის 7 სექტემბრის №33761 ბრძანების, 2015 წლის 8 სექტემბრის №081-205 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 18 ნოემბრის №43652 ბრძანების, ასევე, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 26 იანვრის გადაწყვეტილების (ი. დ-ის №11588/2/15 საჩივრის არ დაკმაყოფილების ნაწილში), ბათილად ცნობა და გასაჩივრებული აქტებით დღგ-ში დამატებით დარიცხული ძირითადი გადასახადისა და საურავის, სულ (45763+44719.61) 90,482.61 ლარის გაუქმება.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციული საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 20 თებერვლის განჩინებით სარჩელი განსჯადობით განსახილველად გადაეგზავნა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას.
ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ი. დ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი. დ-ემ, რომლმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 თებერვლის განჩინებით ი. დ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. დ-ემ.
კასატორი მოსაზრებით სადავო აქტები გამოცემულია ფაქტობრივი გარემობების სათანადო შესწავლის გარეშე და შესაბამისად უკანონოა.
კასატორი აღნიშნავს, რომ სადავო აქტებში არაა დასაბუთებული თუ რატომ არ გაათავისუფლა ადმინისტრაციულმა ორგანომ იგი დაკისრებული საურავისგან, იმ პირობებში, როცა ჯარიმის ნაწილში, სწორედ კეთილსინდისიერების საფუძვლით, მოსარჩელე სრულად იქნა გათავისუფლებული ჯარიმისაგან.
კასატორი ასევე მიუთითებს, რომ საგადასახადო კოდექსის თანახმად, მიწის მიწოდება არ წარმოადგენს დღგ–ით დასაბეგრ ოპერაციას. შესაბამისად, საგადასახადო ორგანოს უნდა გაემიჯნა მიწის ნაკვეთი და მასზე არსებული შენობა–ნაგებობები, ცალ–ცალკე დაედგინა მათი ღირებულებები და დღგ–ით დაბეგვრის ობიექტი შეემცირებინა მიწის ღირებულების გამოკლების მეშვეობით.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 8 აპრილის განჩინებით ი. დ-ის საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.
სამოტივაციო ნაწილი:
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი. დ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.
საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე:
სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 13 თებერვლის №3945 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა ი. დ-ის (პ/ნ ...) საქმიანობის თემატური საგადასახადო შემოწმება. 2015 წლის 01 სექტემბერს შედგა საგადასახადო შემოწმების აქტი, აღნიშნული შესაბამისად, 2015 წლის 07 სექტემბერს გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის №33761 ბრძანება და 2015 წლის 08 სექტემბერს - საგადასახადო მოთხოვნა №081-205, რომლის საფუძველზეც გადამხდელს ბიუჯეტში დამატებით გადასახდელად საშემოსავლოს და დღგ–ს გადასახადის ნაწილში დაეკისრა სულ 201 582.57 ლარი; მათ შორის, ძირითადი გადასახადი 78 985.00 ლარი, ჯარიმა - 52 204 ლარი და საურავი - 70 393.57 ლარი.
საქმის მასალებით დასტურდება, რომ აღნიშნული აქტები დადგენილ ვადაში და წესით გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში. შემოსავლების სამსახურის, №43652 2015 წლის 18 ნოემბრის ბრძანების საფუძველზე გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 19 ივლისის №20629 ბრძანება, რომლითაც ი. დ-ის საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და დარიცხული თანხები შეუმცირდა 49 833 ლარით. კერძოდ, ძირითადი თანხა - 33,222 ლარით და ჯარიმა - 16,611 ლარით.
ი. დ-ემ სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ გამოცემული აქტები გაასაჩივრ, №11588/2/15 საჩივრით, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში. ამავე საბჭოს 2017 წლის 26 იანვრის გადაწყვეტილებით, ი. დ-ის №11588/2/15 საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილზე მითითებით, გაუქმდა გასაჩივრებული აქტებით დღგ-ის გადასახადში დამატებით დარიცხული ჯარიმა, დანარჩენ (დღგ-ის გადასახადში დამატებით დარიცხული ძირითადი გადასახადის, საურავების გაუქმების) ნაწილში ი. დ-ის საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.
მოცემულ საქმეში სადავო საკითხს, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ი. დ-ისათვის დღგ-ის გადასახადში დამატებით ძირითადი გადასახადის, საურავების, სულ (45763+44719.61) 90,482.61 ლარის დარიცხვის ნაწილში უარის თქმის კანონიერების შეფასება წარმოადგენს.
დადგენილია, რომ ი. დ-ემ, როგორც 2006 წლის 30 ნოემბრის აუქციონში გამარჯვებულმა პირმა და 2006 წლის 11 დეკემბრის ხელშეკრულებით 51 000 აშშ დოლარად შეიძინა ...ის რაიონში, ...ის შესახვევი №4-ში მდებარე შპს „...ის“ საწესდებო კაპიტალიდან ამოღებული ტრაქტორის ტექნიკური მომსახურების სადგურის შენობა - 558,22 კვ.მ. მასზედ მიმაგრებული 11 221 კვ.მ. მიწის ნაკვეთით. აღნიშნული ქონება, კასატორს 2007 წლის 01 აგვისტოდან 2011 წლის 30 მაისამდე პერიოდში, იჯარით ჰქონდა გაცემული შპს ,,ჯ...ზე" (ს/ნ ... იგივე შპს ,,დ...ი"). 2011 წლის 30 მაისის ხელშეკრულებით კი, ი. დ-ემ აღნიშნული უძრავი ქონება მიაწოდა შპს „ჯ...ს“ 300 000 ლარად.
საკასაციო პალატა მიუთითებს სადავო პერდიოში მოქმედ, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 161-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციებია - საქართველოს ტერიტორიაზე ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში საქონლის მიწოდება ან/და მომსახურების გაწევა, ხოლო ამავე კოდექსის 177-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, მიწისა და მასზე დამაგრებული შენობა-ნაგებობის მიწოდებისას ოპერაცია ითვლება შენობა-ნაგებობის მიწოდებად. საკასაციო პალატა ასევე მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 157-ე მუხლის პირველი ნაწილზე რომლის თანახმად, პირი, რომელიც ეწევა ეკონომიკურ საქმიანობას და რომლის მიერ ნებისმიერი უწყვეტი 12 კალენდარული თვის განმავლობაში განხორციელებული, დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციების საერთო თანხა აღემატება 100 000 ლარს (გარდა ამ მუხლის 11 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევისა): ა) ვალდებულია დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაციისათვის მიმართოს საგადასახადო ორგანოს დასაბეგრი ოპერაციების საერთო თანხის - 100 000 ლარზე გადაჭარბების დღიდან არა უგვიანეს 2 სამუშაო დღისა; ბ) დღგ-ის გადამხდელად ითვლება იმ დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების მომენტიდან (ამ ოპერაციის ჩათვლით), რომლის დასაბეგრი ოპერაციის საერთო თანხა გადააჭარბებს 100 000 ლარს.
ზემოაღნიშნულ ნორმათა ანალიზის საფუძველზე, საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ საგადასახადო ორგანოს უნდა გაემიჯნა მიწის ნაკვეთი და მასზე არსებული შენობა–ნაგებობები, ცალ–ცალკე დაედგინა მათი ღირებულებები და დღგ–ით დაბეგვრის ობიექტი შეემცირებინა მიწის ღირებულების გამოკლების მეშვეობით, რადგან ქონება შეძენის და ასევე შემდგომი რეალიზაციის მომენტში რეგისტრირებული იყო ერთ საკადასტრო კოდზე. ასევე უდავოა, რომ კასატორი ეწეოდა ეკონომიკურ საქმიანობას, კერძოდ, მოგების მიზნით, იჯარით ჰქონდა გაცემული სადავო ქონება და ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში აღნიშნული ქონება მიაწოდა მოიჯარეს. რეალიზაციის თანხამ კი 300 000 ლარი შეადგინა. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო ეთანხმება ქვედა ინსტანციების სასამართლოების შეფასებას იმის შესახებ, რომ შენობა-ნეგებობისა და მასზე დამაგრებული მიწის ნაკვეთის მიწოდება დღგ-თი დასაბეგრ ოპერაციას წარმოადგენდა და ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დარიცხვა კანონიერად განხორციელდა.
გადამხდელის კეთილსინდისიერებასთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვედა ინსტანციების სასამართლოების შეფასებას და მიუთითებს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2014 წლის 7 ოქტომბრის გადაწყვეტილებაზე (საქმე #ბს-222-219(კ-14)), რომელშიც განმარტებულია, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილი საგადასახადო ორგანოს/სასამართლოს ანიჭებს დისკრეციულ უფლებამოსილებას, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი დარიცხული სანქციისაგან, რაც გულისხმობს, რომ საგადასახადო ორგანო არ არის ვალდებული, ნებისმიერ შემთხვევაში გამოიყენოს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის ზემოაღნიშნული ნორმა. გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერების პრინციპი პასუხისმგებლობის გამომრიცხველ გარემოებად განიხილება. საქართველოს საგადასახადო კოდექსი გადასახადის გადამხდელის ქმედების შესაფასებლად არ განსაზღვრავს „კეთილსინდისიერების“ ან „არაკეთილსინდისიერების“ ცნებას. თუმცა კეთილსინდისიერების საკითხს საგადასახადო დავის გადაწყვეტისა და კონკრეტული საგადასახადო-სამართლებრივი ნორმების შეფარდების პროცესში განსაკუთრებული დატვირთვა გააჩნია. გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერება გულისხმობს პირის სუბიექტურ დამოკიდებულებას მის მიერ ჩადენილი ქმედებისადმი. პირს სწამს, რომ მისი ქმედება კანონიერია, არ არის მართლსაწინააღმდეგო. ამასთან, პირი მოქმედებს ე.წ საპატიებელი შეცდომის პირობებში, ანუ მან არ იცოდა და არც შეიძლებოდა სცოდნოდა, რომ ჩადიოდა აკრძალულ ქმედებას. საპატიებელი შეცდომის დროს პირი ფიქრობს, რომ არ არსებობს ისეთი ნორმა, რომელიც მის ქმედებას კრძალავს. მაშასადამე, მას არ გააჩნია სამართალდარღვევის ჩადენის შეგნება. მოცემულ შემთხვევაში კანონის მიზანს წარმოადგენს, საგადასახადო პასუხისმგებლობისგან გაათავისუფლოს არა სტანდარტულად შეცდომის დამშვები პირი, არამედ პირი, რომელიც სამართლებრივი შეცდომის არეალში მოქმედებდა, რადგან სამართლებრივი შეცდომის დროს პირი არასწორად აფასებს ჩადენილი ქმედების სამართლებრივ არსს და ამ ქმედებით გამოწვეულ სამართლებრივ შედეგს. გადასახადის გადამხდელი შეიძლება კეთილსინდისიერად ცდებოდეს კანონის არსთან მიმართებაში, თუ აშკარად ბუნდოვანი და ორაზროვანი შინაარსის გამო კანონის ნორმა აზრთა სხვადასხვაობის, განსხვავებული ინტერპრეტაციისა და არაერთგვაროვანი განმარტების საშუალებას იძლევა.
აღნიშნული განმარტების საფუძველზე ცალსახაა, რომ კეთილსინდისიერი გადამხდელის სანქციისგან გათავისუფლება საგადასახადო ორგანოს დისკრეციული უფლებამოსილებაა, ისევე, როგორც იმის განსაზღვრა, თუ სანქციის რომელი სახისგან გათავისუფლება შეიძლება ჩაითვალოს მიზანშეწონილად. ამდენად, კასატორის არგუმენტაცია, რომ საგადასახადო ორგანო ვალდებულია გაათავისუფლოს გადამხდელი არა მხოლოდ ჯარიმისაგან, არამედ დარიცხული საურავისაგანაც, უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია
ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს, რომელიც, თავის მხრივ, არსებითად ეყრდნობა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა დავა. ამასთან, სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, მხარეს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.
სარეზოლუციო ნაწილი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და
დაადგინა:
1. ი. დ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 თებერვლის განჩინება;
3. მ. მ-ეს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს ი. დ-ის (პ/ნ ...) საკასაციო საჩივარზე 2021 წლის 23 მარტის №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 4540 ლარის 70 პროცენტი -
3178 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე გ. გოგიაშვილი
მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე
ნ. სხირტლაძე
