№ბს-113(კ-22) 16 მარტი, 2022 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
გენადი მაკარიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, თამარ ოქროპირიძე
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ვ. კ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 ივლისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
1. 2018 წლის 29 ივნისს ვ. კ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხის - საქართველოს კულტურისა და სპორტის სამინისტროს მიმართ.
მოსარჩელემ მოითხოვა: ა) არარად იქნეს აღიარებული საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრის 2009 წლის 16 სექტემბრის №1/175 ბრძანება; ბ) ბათილად იქნეს ცნობილი საქართველოს კულტურისა და სპორტის მინისტრის 2018 წლის 28 მაისის №01/13-3044 წერილი; გ) მოპასუხეს დაევალოს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა მოსარჩელის სსიპ ...ის“ ...ის თანამდებობაზე აღდგენის შესახებ; დ) დაევალოს მოპასუხეს ვ. კ-ის სასარგებლოდ იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება, მისი გათავისუფლების დღიდან მის სამსახურში აღდგენამდე პერიოდში.
სარჩელის თანახმად, 2009 წლის 1 თებერვლის №1/20 აქტით ვ. კ-ი დაინიშნა სსიპ ...ა - ქ. ...ის ...ის ...ის თანამდებობაზე.
მოპასუხის 2009 წლის 8 სექტემბრის №3/133 ბრძანებით, დაფუძნდა სსიპ ...ა - ...ი. ამავე ბრძანების მე-3 პუნქტის თანახმად, ძალადარგულად გამოცხადდა „საჯარო სამართლის იურიდიული პირის - ...ა - ქ. ...ის ...ის დაფუძნებისა და მისი წესდების დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრის 2006 წლის 6 დეკემბრის №3/495 ბრძანება.
№3/133 ბრძანების მე-4 პუნქტის თანახმად, 2009 წლის 10 სექტემბრიდან ფუნქციონირება დაიწყო ახალმა სამართლებრივმა სუბიექტმა - სსიპ ...ა - ...მა, რომლის ხელმძღვანელის თანამდებობაზე დანიშვნა 2009 წლის 10 სექტემბრის განცხადებით მოითხოვა მოსარჩელემ.
მინისტრის 2009 წლის 16 სექტემბრის №1/175 ბრძანებით ვ. კ-ი გათავისუფლდა არა 2009 წლის 16 სექტემბრის მდგომარეობით არსებული მოქმედი ორგანიზაციის (...ის) ...ის თანამდებობიდან, არამედ - 2009 წლის 8 სექტემბრის ბრძანების მე-3 პუნქტით უკვე გაუქმებული დაწესებულების, კერძოდ, სსიპ ...ა - ქ. ...ის ...ის ...ის თანამდებობიდან.
მოსარჩელემ 2018 წლის 21 მაისს ადმინისტრაციული საჩვრით მიმართა მოპასუხეს და მოითხოვა მინისტრის 2009 წლის 16 სექტემბრის №1/175 ბრძანების არარად აღიარება და შედეგად, სსიპ ...ა - ...ის ...ის თანამდებობაზე აღდგენა, თუმცა სზაკ-ის 182.1 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტზე მითითებით, მოპასუხემ 2018 წლის 28 მაისის აქტით განუხილველად დატოვა ადმინისტრაციული საჩვარი.
მოსარჩელის განმარტებით, სადავო აქტში მითითებული საფუძვლით, დაუსაბუთებელი და უკანონოა ადმინისტრაციული საჩვრის განხილვაზე უარის თქმა, ვინაიდან მოსარჩელეს 2018 წლის 21 მაისამდე არასდროს მიუმართავს მოპასუხისთვის (ისევე, როგორც სასამართლოსთვის) 2009 წლის 16 სექტემბრის ბრძანების არარად აღიარებისა და შედეგად, სამსახურში აღდგენის მოთხოვნით.
2. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 8 ოქტომბრის სხდომაზე მოპასუხე საქართველოს კულტურისა და სპორტის სამინისტროს უფლებამონაცვლედ დადგინდა საქართველოს განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტრო.
3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 17 თებერვლის გადაწყვეტილებით ვ. კ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
4. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 17 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ვ. კ-მა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 21 მაისის განჩინებით საქართველოს განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა საქართველოს კულტურის, სპორტისა და ახალგაზრდობის სამინისტრო.
5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 ივლისის განჩინებით ვ. კ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 17 დეკემბრის გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, აქტის არარად აღიარების საფუძვლად მისი გამომცემი ორგანოს არაუფლებამოსილება მოიაზრებს ისეთ შემთხვევას, როდესაც ადმინისტრაციული ორგანო ან პირი საერთოდ არ არის აღჭურვილი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის უფლებამოსილებით ან აქტის გამოცემის უფლების ქონის მიუხედავად, იგი უფლებამოსილი არ არის გადაწყვიტოს ესა თუ ის სამართლებრივი ურთიერთობა. შესაბამისად, ხსენებული სამართლებრივი საფუძველი არ გულისხმობს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის წესების ნებისმიერ დარღვევას, რაც, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 601 მუხლიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძველი შეიძლება გახდეს. აქტის გამოცემის ნებისმიერი წესის დარღვევა და აქტის ნებისმიერი სახის უკანონობა თავისთავად არ ქმნის ამ სახის აქტის არარად აღიარების წინაპირობას. ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი მიიჩნევა არარად, როდესაც დადგინდება მისი გამომცემი ორგანოს/პირის საგნობრივი, ინსტანციური ან ტერიტორიული არაუფლებამოსილება.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრის 2006 წლის 6 დეკემბრის №3/495 ბრძანების 4.7 მუხლსა და საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრის 2009 წლის 8 სექტემბრის №3/133 ბრძანების 4.9 მუხლზე და აღნიშნა, რომ საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრის 2009 წლის 16 სექტემბრის №1/175 ბრძანების გამოცემისას საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრი უფლებამოსილი იყო მიეღო გადაწყვეტილება კონკრეტული პირის - ვ. კ-ის თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ.
საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის შინაარსიდან გამომდინარე, პალატამ აპელანტის მიერ მითითებული გარემოებები და მტკიცებულებები, მოცემული საფუძვლით აქტის არარად აღიარების მოთხოვნასთან მიმართებით, არარელევანტურად მიიჩნია და განმარტა, რომ დასახელებული საფუძვლით ადმინისტრაციული-სამართლებრივი აქტის შესრულება შეუძლებელი უნდა იყოს ფაქტობრივი მიზეზებიდან გამომდინარე, რასაც მოცემულ შემთხვევაში თავად სადავო აქტის - საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრის 2009 წლის 16 სექტემბრის №1/175 ბრძანების აღსრულების (მოსარჩელის თანამდებობიდან გათავისუფლება) ფაქტი გამორიცხავს.
ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვაზე უარის თქმის შესახებ აქტის ბათილად ცნობასთან მიმართებით, პალატამ განმარტა, რომ რამდენადაც 2009 წლის 16 სექტემბრის №1/175 ბრძანების კანონიერება ვ. კ-ის მიერ არაერთხელ იქნა სადავოდ გამხდარი და საკითხი უკვე განხილულ იყო ადმინისტრაციულ ორგანოსა თუ სასამართლოს მიერ, შესაბამისად, ზემოხსენებული მუხლის საფუძველზე, ადმინისტრაციული ორგანო არ იყო უფლებამოსილი განეხილა მის მიერ უკვე განხილული და სასამართლო გადაწყვეტილებებით კანონიერ ძალაში შესული სადავო საკითხი ხელმეორედ. შესაბამისად, გასაჩივრებული აქტის, როგორც კანონის დარღვევით გამოცემული ადმინისტრაციული აქტის ბათილობის კანონიერი საფუძვლები სახეზე არ იყო, ვინაიდან ვ. კ-ის 2018 წლის 21 მაისის საჩივარი არ შეიცავდა ახლად აღმოჩენილ ან ახლად გამოვლენილ გარემოებებს, რომლებიც განმცხადებლისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების მიღებას გამოიწვევდა.
მე-3 და მე-4 სასარჩელო მოთხოვნებთან მიმართებით პალატამ განმარტა, რომ ვინაიდან განსახილველ შემთხვევაში სახეზე არ იყო გასაჩივრებული აქტების არარად აღიარებისა და ბათილად ცნობის წინაპირობები, უსაფუძვლოა სასარჩელო მოთხოვნები სამსახურში აღდგენისა და განაცდურის ანაზღაურების შესახებ.
6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ვ. კ-მა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
კასატორი აღნიშნავს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანოები უფლებამოსილი ხდებიან დაკავებული თანამდებობიდან პირის დანიშვნა-გათავისუფლების მომენტში გამოიყენონ ისეთი ძალადაკარგული სამართლებრივი ნორმები, რომელიც მხოლოდ ძალაში ყოფნის დროს აღჭურავდა ადმინისტრაციულ ორგანოს/თანამდებობის პირს შესაბამისი უფლებომოსილებით ან/და გამოიყენონ ისეთი მოქმედი სამართლებრივი ნორმები, რომლებიც წარმოადგენენ არსებითად სხვა საჯარო სამართლის იურიდიული პირების დაფუძნებისა და მათი წესდების დამტკიცების შესახებ მიღებულ ბრძანებებს და არ არიან კავშირში პირის მიერ დაკავებულ/დასაკავებელ თანამდებობასთან. საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრის 2009 წლის 8 სექტემბრის №3/133 ბრძანებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა „საჯარო სამართლის იურიდიული პირის - ...ა - ქ. ...ის ...ის დაფუძნებისა და მისი წესდების დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრის 2006 წლის 6 დეკემბრის №3/495 ბრძანება. შესაბამისად კასატორის თანამდებობიდან გათავისუფლების თაობაზე მინისტრის უფლებამოსილებას საფუძვლად დაედო ისეთი სამართლებრივი ნორმა, რომლის თანახმად, მინისტრს უფლება აქვს თანამდებობაზე დანიშნოს ან გაათავისუფლოს არა სამუსიკო ...ის, არამედ - ...ის ...ი, ხოლო მოცემულ შემთხვევაში, კასატორი არასდროს ყოფილა დანიშნული ...ის ...ად. 2009 წლის 16 სექტემბრის მდგომარეობით სამინისტროს სისტემაში აღარ შედიოდა ქ. ...ის ...ი და აღნიშნულიდან გამომდინარე მინისტრი აღარ იყო უფლებამოსილი 2009 წლის 16 სექტემბერს გამოეცა ისეთი ბრძანება, რომლის შინაარსის მიხედვით, კასატორი თავისუფლდება სამინისტროს სისტემაში არსებული დაწესებულების ...ის თანამდებობიდან. ამასთან, არ დასტურდება სადავო ბრძანების კანონით დადგენილი წესით მოპასუხესთან რეგისტრაციის ფაქტი და შესაბამისად, არ დასტურდება გასაჩივრებული აქტის შექმნის იურიდიული ფაქტი. დარღვეულია „საქმისწარმოების ერთიანი წესების დამტკიცებისა და ამოქმედების შესახებ“ ბრძანებულების მოთხოვნები.
კასატორის განმარტებით, მოცემულ შემთხვევაში, არსებობს საფუძველი სადავო ბრძანება მიჩნეული იქნას არარა აქტად საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის საფუძვლით, რადგან საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრის 2009 წლის 8 სექტემბრის №3/133 ბრძანებით 2009 წლის 10 სექტემბრიდან გაუქმებულია „საჯარო სამართლის იურიდიული პირის - ...ა - ქ. ...ის ...ის დაფუძნებისა და მისი წესდების დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრის 2006 წლის 6 დეკემბრის №3/495 ბრძანება, რაც ადასტურებს იმ ფაქტს, რომ აღნიშნული დაწესებულება არ არსებობს.
7. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 4 თებერვლის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ვ. კ-ის საკასაციო საჩივარი.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ვ. კ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).
საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.
თავდაპირველად საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმეზე დადგენილ გარემოებებზე, კერძოდ, საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრის 2007 წლის 1 თებერვლის №1/20 ბრძანებით, ვ. კ-ი დაინიშნა სსიპ ...ა - ქ. ...ის ...ის ...ად 2007 წლის 1 თებერვლიდან.
საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრის 2009 წლის 8 სექტემბრის №3/133 ბრძანებით სსიპ ...ა - ...ის ...ის ბაზაზე დაფუძნდა საჯარო სამართლის იურიდიული პირი - ...ა - ...ი. ამავე ბრძანებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა „საჯარო სამართლის იურიდიული პირის - ...ა - ქ. ...ის ...ის დაფუძნებისა და მისი წესდების დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრის 2006 წლის 6 დეკემბრის №3/495 ბრძანება.
საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრის 2009 წლის 16 სექტემბრის №1/175 ბრძანებით, რომლის არარა აქტად ცნობასაც ითხოვს მოსარჩელე, ვ. კ-ი გათავისუფლდა სსიპ ...ა - ქ. ...ის ...ის ...ის თანამდებობიდან, 2009 წლის 16 სექტემბრიდან.
საქართველოს კულტურისა და სპორტის მინისტრის 2018 წლის 28 მაისის №01/13- 3044 წერილით ვ. კ-ს, მის მიერ წარდგენილ ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებით, რომლითაც საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრის 2009 წლის 16 სექტემბრის №1/175 ბრძანების არარად აღიარება და სსიპ ...ა - ქ. ...ის ...ის ...ის ტოლფას თანამდებობაზე, კერძოდ, სსიპ ...ა - ქ. ...ის ...ის ...ის ...ის თანამდებობაზე აღდგენა მოითხოვა - განემარტა, რომ საჩივარში წარდგენილი საკითხების კანონიერება სამინისტროს მიერ შესწავლილი იყო არაერთხელ. აღნიშნულთან დაკავშირებით ასევე არსებობდა სასამართლოს გადაწყვეტილება/განჩინება №3/7917-15, №3ბ/1418-17, №ბს-1043-1037(კ-17), №3/1817-16, №3ბ/1929-17 საქმეებზე. შესაბამისად, ვ. კ-ს განემარტა, რომ სამინისტრო საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 182-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, მოკლებული იყო შესაძლებლობას განეხილა საჩივარში დასმული საკითხი.
საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 182-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანო არ განიხილავს ადმინისტრაციულ საჩივარს, თუ არსებობს ამ ორგანოს ან ზემდგომი ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილება იმავე საკითხზე.
ამდენად, იმის გათვალისწინებით, რომ ვ. კ-ის სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ 2009 წლის 16 სექტემბრის №1/175 ბრძანება მოსარჩელის მიერ არაერთხელ იქნა სადავოდ გამხდარი და საკითხთან მიმართებით უკვე ნამსჯელი ჰქონდა როგორც ადმინისტრაციულ ორგანოს, ასევე სასამართლოს, ადმინისტრაციული ორგანო არ იყო უფლებამოსილი კვლავ განეხილა იგივე საკითხი.
მოცემული დავის ფარგლებში მოსარჩელის მიერ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ და „გ“ ქვეპუნქტებზე მითითებით, მოთხოვნილია სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ 2009 წლის 16 სექტემბრის №1/175 ბრძანების არარად აღიარება.
საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემისთანავე ითვლება არარად, თუ გამოცემულია არაუფლებამოსილი ორგანოს ან არაუფლებამოსილი პირის მიერ. ამავე ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის მიხედვით კი, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემისთანავე ითვლება არარად თუ მისი შესრულება შეუძლებელია ფაქტობრივი მიზეზების გამო.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „საჯარო სამართლის იურიდიული პირის - ...ა - ქ. ...ის ...ის დაფუძნებისა და მისი წესდების დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრის 2006 წლის 6 დეკემბრის №3/495 ბრძანებაზე, რომლის მე-4 მუხლის მე-7 პუნქტის მიხედვით, ...ს ხელმძღვანელობს ...ი, რომელსაც თანამდებობაზე ნიშნავს და თანამდებობიდან ათავისუფლებს საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრი.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „საჯარო სამართლის იურიდიული პირის - ...ა - ...ის ...ის ...ის დაფუძნებისა და მისი წესდების დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრის 2009 წლის 8 სექტემბრის №3/133 ბრძანების პირველ პუნქტზე, რომლის თანახმად, საჯარო სამართლის იურიდიული პირის – ...ა – ...ის ...ის ბაზაზე დაფუძნდა საჯარო სამართლის იურიდიული პირი – ...ა – ...ი. საჯარო სამართლის იურიდიული პირი – ...ა – ...ი არის საჯარო სამართლის იურიდიული პირის – ...ა – ...ის ...ის უფლებამონაცვლე. ამასთანავე, მოცემული ბრძანების 4.9 მუხლის მიხედვით, სასწავლებლის საქმიანობას წარმართავს ...ი, რომელსაც თანამდებობაზე ნიშნავს და თანამდებობიდან ათავისუფლებს საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრი.
დასახელებული ნორმებიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მითითებას, რომ სადავო, 2009 წლის 16 სექტემბრის №1/175 ბრძანების გამოცემისას საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრი უფლებამოსილი იყო მიეღო გადაწყვეტილება კონკრეტული პირის მოსარჩელის - ვ. კ-ის თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ. შესაბამისად, სახეზე არ არის საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საფუძველი სადავო აქტის არარა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტად მიჩნევისათვის.
ამასთანავე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის განმარტებას, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, აქტის არარად ცნობისათვის ვ. კ-ის მიერ მითითებული გარემოებები და მტკიცებულებები არარელევანტურია, ვინაიდან მოცემული საფუძვლით ადმინისტრაციული-სამართლებრივი აქტის შესრულება შეუძლებელი უნდა იყოს ფაქტობრივი მიზეზებიდან გამომდინარე, რასაც მოცემულ შემთხვევაში თავად სადავო აქტის - საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრის 2009 წლის 16 სექტემბრის №1/175 ბრძანების აღსრულების (მოსარჩელის თანამდებობიდან გათავისუფლება) ფაქტი გამორიცხავს.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.
ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ვ. კ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 ივლისის განჩინება;
3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე გ. მაკარიძე
მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე
თ. ოქროპირიძე
