№ბს-75(2კ-22) 16 მარტი, 2022 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

გენადი მაკარიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, გოჩა აბუსერიძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 22 ოქტომბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. 2021 წლის 15 მარტს სამშენებლო ამხანაგობა „...-მა“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელემ მოითხოვა: ა) ბათილად იქნეს ცნობილი მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურული პროექტის შეთანხმებაზე უარის თქმის შესახებ სსიპ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2020 წლის 24 აპრილის №4936896 გადაწყვეტილება; ბ) ბათილად იქნეს ცნობილი ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2020 წლის 14 დეკემბრის №1672 ბრძანება; გ) სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს დაევალოს №... საკადასტრო კოდის მქონე მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურული პროექტის შეთანხმება.

სარჩელის თანახმად, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2013 წლის 19 ივნისის №720239 გადაწყვეტილებით დადგინდა მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები №..., №..., №..., №... და №... საკადასტრო კოდების მქონე მიწის ნაკვეთებზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის ასაშენებლად. გადაწყვეტილებაში მიეთითა, რომ პროექტის შეთანხმების ეტაპზე უნდა მომხდარიყო საკადასტრო ერთეულების გაერთიანება.

სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2018 წლის 9 თებერვლის №3816111 ბრძანებით შეტანილ იქნა ცვლილება ამავე სამსახურის 2013 წლის 19 ივნისის №720239 ბრძანებით დადგენილ მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობებში - დაფიქსირდა საკადასტრო კოდი №... (ფართობი 580 კვ.მ) და მიეთითა თბილისის მერის 2017 წლის 10 ნოემბრის ბრძანება სპეციალური ზონალური შეთანხმების გაცემის შესახებ.

ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2014 წლის 15 აპრილის №843 განკარგულებით №..., №..., №... და №... საკადასტრო კოდების მქონე მიწის ნაკვეთებზე გაიცა სპეციალური ზონალური შეთანხმება და განისაზღვრა: კ1=0,7, კ2= 6.0.

ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 10 ნოემბრის №1-2601 ბრძანებით ცვლილება შევიდა თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2014 წლის 15 აპრილის №843 განკარგულებაში - დაფიქსირდა საკადასტრო კოდი №... (ფართობი - 580 კვ.მ). მოცემული მიწის ნაკვეთი, თბილისის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის მიხედვით, მდებარეობს საცხოვრებელ ზონა 6-ში (სზ 6), სადაც ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების ძირითად დასაშვებ სახეობას წარმოადგენს მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლი.

სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2020 წლის 24 აპრილის №4936896 გადაწყვეტილებით ამხანაგობას უარი ეთქვა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურული პროექტის შეთანხმებაზე აბსოლუტურად უსაფუძვლოდ, დაუსაბუთებლად და იმ ნორმების გამოყენებით, რომლებიც არ ეხება პროექტის შეთანხმების ეტაპს. სადავო გადაწყვეტილებაში ფაქტობრივად მითითებულია უარის თქმის იგივე საფუძვლები, რაც მოცემული იყო არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 13 თებერვლის გადაწყვეტილებაში. აღსანიშნავია, რომ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2020 წლის 7 თებერვლის 103-ე ბრძანების საფუძველზე, 2019 წლის 13 თებერვლის გადაწყვეტილება უკანონოდ იქნა მიჩნეული და ბათილად იქნა ცნობილი, თუმცა მერიის მითითებებისა და გადაწყვეტილების საწინააღმდეგოდ, არქიტექტურის სამსახურმა კვლავ უკანონო გადაწყვეტილება მიიღო.

მოსარჩელემ 2020 წლის 3 აგვისტოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა თბილისის მერიას და მოითხოვა არქიტექტურის სამსახურის 2020 წლის 24 აპრილის №4936896 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, თუმცა კანონმდებლობით დადგენილი ვადის გასვლის მიუხედავად, საჩივარზე გადაწყვეტილება ადმინისტრაციულ ორგანოს არ მიუღია, რის გამოც მან სარჩელით მიმართა სასამართლოს.

2. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილებით სამშენებლო ამხანაგობა „...-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2020 წლის 14 დეკემბრის №1672 ბრძანება; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2020 წლის 24 აპრილის №4936896 გადაწყვეტილება და აღნიშნულ სამსახურს დაევალა, კანონმდებლობით დადგენილი წესით, სამშენებლო ამხანაგობა „...-ის“ კუთვნილ, №... საკადასტრო კოდის მქონე მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურული პროექტის შეთანხმების შესახებ განცხადების განხილვა.

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე სრულად უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 22 ოქტომბრის განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების 33-ე, 37-ე, 51-ე მუხლებით და განმარტა, რომ ზოგადად, მშენებლობისა თუ მისი კონკრეტული სახითა თუ ინტენსივობით განხორციელების შესაძლებლობის, მიზანშეწონილობის საკითხი წყდება მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დადგენის ეტაპზე, ამ ეტაპზე მიღებული გადაწყვეტილების მიხედვით კი, დაინტერესებული პირი ადგენს მშენებლობის პროექტს, რომლის შეფასებაც ხდება ნებართვის გაცემის მეორე სტადიაზე. მოცემულ შემთხვევაში, ნებართვის გაცემის მეორე სტადიაზე არქიტექტურის სამსახურმა იმსჯელა არა კონკრეტული პროექტის შესახებ მისი სამშენებლო სფეროში დადგენილ ნორმებთან შესაბამისობის თვალსაზრისით, არამედ იმსჯელა ზოგადად მაღალი ინტენსივობის მშენებლობის მიზანშეწონილობაზე, ანუ იმ საკითხზე, რაზედაც თავისი კომპეტენციის ფარგლებში თბილისის მუნიციპალიტეტის მერმა მიიღო გადაწყვეტილება და 2014 წლის 15 აპრილის №843 განკარგულებით გასცა სპეციალური ზონალური შეთანხმება, არქიტექტურის სამსახურმა კი - მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები, რომელიც არ ყოფილა ცნობილი ძალადაკარგულად.

სააპელაციო პალატამ დამატებით ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის პირველი მოადგილის (ვიცე-მერის) 2020 წლის 7 თებერვლის №103 ბრძანებით, რომლის აღსრულების მიზნითაც გამოიცა სადავო 2020 წლის 24 აპრილის №4936896 გადაწყვეტილება, არქიტექტურის სამსახურს ცალსახად მიეთითა, რომ იმ პირობებში, როდესაც არსებობდა მიწის ნაკვეთზე ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის მოადგილის 2014 წლის 15 აპრილის №843 განკარგულება სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემის თაობაზე, ასევე შეთანხმდა მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები, არქიტექტურის სამსახურის გადაწყვეტილება შეიძლებოდა დაფუძნებოდა მხოლოდ იმ გარემოებას, თუ რამდენად შეესაბამებოდა დამკვეთის მიერ მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურულ-სამშენებლო პროექტის შეთანხმების მიზნით წარდგენილი დოკუმენტაცია კანონმდებლობით ცალსახად განსაზღვრულ მოთხოვნებს. ამავე ბრძანებით აღინიშნა, რომ მშენებლობის ნებართვის გაცემის II სტადიაზე არქიტექტურის სამსახურს არ გააჩნდა თავისუფლება, შეეფასებინა მიწის ნაკვეთისა და მიმდებარე ტერიტორიის განაშენიანების ინტენსივობა და ხსენებული შეფასების საფუძველზე ემსჯელა არქიტექტურულ-სამშენებლო პროექტის შეთანხმების საკითხზე.

სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილებით დამტკიცებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესებით და განმარტა, რომ ქალაქმშენებლობის პროცესში კერძო პირთა ინტერესებისა და საჯარო ინტერესის თანაზომიერ დაცვას უზრუნველყოფს კანონმდებლობით დადგენილი ნორმები და შესაბამისი ურთიერთობის წარმართვისას ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია, იხელმძღვანელოს ამ ნორმებით და არ გასცდეს მათ. დაუშვებელია, კანონმდებლობით განსაზღვრული ნორმებით გათვალისწინებული კონკრეტული საფუძვლის გარეშე მოხდეს საქართველოს კონსტიტუციის გარანტირებული საკუთრების უფლების არსებითი შეზღუდვა, მათ შორის, მესაკუთრის შეზღუდვა მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ განვითარებაზე. პალატის მითითებით, სადავო გადაწყვეტილებით არქიტექტურის სამსახურმა განსახილველ საკითზე იმსჯელა კანონმდებლობის ნორმებთან შეუსაბამოდ და ამგვარად შეზღუდა მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის უფლება მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ განვითარებაზე.

4. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 22 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორი - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია განმარტავს, რომ ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურული პროექტის შეთანხმების საფუძვლად მითითებულია არქიტექტურის სამსახურის 2013 წლის 19 ივნისის გადაწყვეტილებით დამტკიცებული მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები, გამოყენებულ უნდა იქნეს მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დადგენის დროისათვის მოქმედი კანონმდებლობა, კერძოდ, „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილება, რომლის 36-ე და 37-ე მუხლებით დადგენილი რეგულაციის გათვალისწინებით, სადავო გადაწყვეტილება წარმოადგენს მშენებლობის ნებართვის გაცემის მე-2 სტადიის ფარგლებში გამოცემულ აქტს.

კასატორი მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის „ლ“ ქვეპუნქტზე, ამავე კოდექსის მე-6 და მე-7 მუხლებზე და განმარტავს, რომ არქიტექტურის სამსახური, განმცხადებლის მიერ წარდგენილი მასალების შეფასების შემდეგ, სამშენებლო საქმიანობის კოორდინაციისა და რეგულირების ერთიანი პოლიტიკის პრინციპების შესაბამისად, იღებს დადებით ან უარყოფით გადაწყვეტილებას არქიტექტურული პროექტის შეთანხმების თაობაზე. ქალაქმშენებლობითი თვალსაზრისით, არქიტექტურის სამსახურს კანონმდებლობით მინიჭებული დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში შეუძლია, ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში, საქმის გარემოებების შესწავლისა და შეფასების შემდგომ, განსაზღვროს კონკრეტული მშენებლობის დასაშვებობისა და მიზანშეწონილობის საკითხი არსებული განაშენიანების, მოქმედი ფუნქციური ზონისა და სხვა ფაქტობრივი გარემოებების მოქმედ კანონმდებლობასთან კომპლექსური ანალიზის საფუძველზე, ამავდროულად, აღნიშნული უფლებამოსილება არ არის შეუზღუდავი, ვინაიდან კანონმდებელი პირდაპირ მიუთითებს მოცემული უფლებამოსილების კანონით დადგენილ ფარგლებში განხორციელების აუცილებლობაზე.

კასატორის მითითებით, მშენებლობის განხორციელება დაგეგმილია ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული საზღვრებით მოცულ ტერიტორიაზე, რის გამოც არქიტექტურის სამსახური პროექტის შეთანხმებაზე უფლებამოსილ ადმინისტრაციულ ორგანოს წარმოადგენს. შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაში, მისსავე დისკრეციულ უფლებამოსილებას განეკუთვნება არსებული განაშენიანების, მოქმედი ფუნქციური ზონისა და სხვა ფაქტობრივი გარემოებების ერთობლივი შესწავლისა და შეფასების საფუძველზე, განსაზღვროს დაგეგმილი სამშენებლო სამუშაოების დასაშვებობა და მისი მიზანშეწონილობის საკითხი. ამასთან, არქიტექტურის სამსახურის უფლებამოსილებას წარმოადგენს კომპლექსური ანალიზი განახორციელოს იმის თაობაზე, თუ რა სახის გავლენას იქონიებს დაგეგმილი მშენებლობა კონკრეტული ტერიტორიის სამომავლო განვითარებაზე.

განსახილველ შემთხვევაში, ერთი მხრივ, სახეზეა კონკრეტული დაინტერესებული მხარის ინტერესი, მიწის ნაკვეთზე შეთანხმდეს მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურული პროექტი, ხოლო, მეორე მხრივ, საჯარო ინტერესს წარმოადგენს უსაფრთხო გარემოს შენარჩუნება და ტერიტორიის რაციონალურად და ეფექტიანად გამოყენების უზრუნველყოფა. არქიტექტურული პროექტის შეთანხმებაზე უარის თქმის საფუძველი გახდა ის გარემოება, რომ ტერიტორია იმდენად მჭიდროდ არის განაშენიანებული, რომ საპროექტო მიწის ნაკვეთის მომიჯნავედ განთავსებულ შენობა-ნაგებობებს შორის პრაქტიკულად არ არის დარჩენილი საზოგადოებრივი სივრცე ან გამწვანებული ტერიტორია და საპროექტო ტერიტორია წარმოადგენს შენობებს შორის დარჩენილ სივრცეს. ამასთან, მომიჯნავე და მიმდებარე ტერიტორიაზე არსებული უძრავი ქონების მესაკუთრეებს ეზღუდებათ მისასვლელი გზით სარგებლობა და ჯანსაღ და უსაფრთხო გარემოში ცხოვრების უფლება და საფრთხის ქვეშ დგას არსებული შენობა-ნაგებობების მდგრადობა.

კასატორის განმარტებით, სადავო აქტის მიღებისას გამოკვლეული და შეფასებულია, როგორც მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ განვითარების შესაძლებლობა, ასევე ასაშენებელი მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის შესაძლო გავლენა არსებულ განაშენიანებასა და მის სამომავლო განვითარებაზე. შესაბამისად, სადავო გადაწყვეტილება გამოცემულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, არ დასტურდება დისკრეციული უფლებამოსილების განხორციელებაში შეცდომა, ე.ი. კანონის ფარგლების დარღვევა, მისი მიზნების გაუთვალისწინებლობა და პირის კანონიერი ინტერესის დაუსაბუთებელი შეზღუდვა, რაც სადავო გადაწყვეტილებას უკანონო ხასიათს მიანიჭებდა.

კასატორის - სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის განმარტებით, სადავო გადაწყვეტილების მომზადება/გამოცემისას არქიტექტურის სამსახურმა უფლებამოსილების ფარგლებში შეისწავლა საპროექტო მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე და მიმდებარე განაშენიანება და დაადგინა, რომ საპროექტო ტერიტორია მდებარეობს მაღალი ინტენსივობის მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლებით გარშემორტყმულ მჭიდროდ დასახლებულ გარემოცვაში. ქალაქგეგმარებითი თვალსაზრისით, მაღალი ინტენსივობის მქონე საცხოვრებლის მომიჯნავედ არსებულ ტერიტორიაზე კიდევ ერთი მაღალი ინტენსივობის შენობის განთავსება მხოლოდ გააუარესებს არსებულ მდგომარეობას. ამასთან, ტერიტორია იმდენად მჭიდროდ არის განაშენიანებული, რომ საპროექტო მიწის ნაკვეთის მომიჯნავედ განთავსებულ შენობა-ნაგებობებს შორის პრაქტიკულად არ არის დარჩენილი საზოგადოებრივი სივრცე ან გამწვანებული ტერიტორია.

სამსახურის ერთ-ერთი ძირითადი ფუნქციაა ქალაქ თბილისის ადმინისტრაციული საზღვრებით დადგენილ ტერიტორიაზე სამშენებლო საქმიანობის კოორდინაციისა და რეგულირების ერთიანი პოლიტიკის გატარება, ამ საქმიანობასთან დაკავშირებული საკითხების ორგანიზება. ამასთან, აღნიშნული ფუნქციების შეუფერხებელი განხორციელების მიზნით, სამსახურს უფლება აქვს განიხილოს შენობა-ნაგებობის ექსტერიერებისა და ინტერიერების პროექტები, განახორციელოს ფერთა შეთანხმება.

არქიტექტურის სამსახური, უფლებამოსილების ფარგლებში, ყოველი კონკრეტული მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ განვითარების თაობაზე მსჯელობისას აფასებს როგორც საკანონმდებლო და კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტებით დადგენილ სამართლებრივ ნორმებს, ასევე - იმ ფაქტობრივ გარემოებებს, რომლებიც კანონმდებლობის მოთხოვნათა ფარგლებში არსებით გავლენას ახდენს კონკრეტული მიწის ნაკვეთის, მიმდებარე ტერიტორიისა და დედაქალაქის სამშენებლო განვითარების ერთიან პოლიტიკაზე. სწორედ აღნიშნულიდან გამომდინარე, მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ განვითარებასთან მიმართებით, სამსახური იკვლევს და აფასებს არა მხოლოდ იმ გარემოებას, თუ რომელი ფუნქციური ზონის ფარგლებში ხვდება სამშენებლო ტერიტორია, არამედ სწავლობს, რა ტიპის განაშენიანებაა ჩამოყალიბებული მიმდებარე ტერიტორიაზე, განაშენიანებიდან და ინფრასტრუქტურიდან გამომდინარე, რამდენად არსებობს მიწის ნაკვეთის საპროექტო სამუშაოებით გათვალისწინებული ფორმით სამშენებლოდ განვითარების რესურსი, ხომ არ გამოიწვევს დაგეგმილი მშენებლობა მიმდებარე განაშენიანებაში არსებითი ხასიათის ცვლილებას ან მიმდებარე განაშენიანების გაუარესებას და ა.შ.

კასატორი მიუთითებს სადავო აქტის გამოცემის დროს მოქმედ „სივრცითი მოწყობისა და ქალაქმშენებლობის საფუძვლების შესახებ“ საქართველოს კანონზე და აღნიშნავს, რომ არქიტექტურის სამსახური, როგორც სამშენებლო საქმიანობის კოორდინაციისა და რეგულირების ერთიანი პოლიტიკის გატარებაზე უფლებამოსილი ორგანო, ვალდებულია შეაფასოს და გამოიკვლიოს ზემოაღნიშნული გარემოებები და გადაწყვეტილების მიღებისას საფრთხე არ შეუქმნას ტერიტორიის რაციონალურ და ეფექტურ გამოყენებას, დედაქალაქის სამომავლო განვითარებას. ასევე, კონკრეტული მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ განვითარება უნდა შეესაბამებოდეს მიმდებარე ტერიტორიის როგორც არსებულ, ასევე სამშენებლო პოლიტიკით განსაზღვრულ შემდგომი დაგეგმარებისა და ერთიანი სივრცის ჩამოყალიბების მიზნებსა და ამოცანებს.

კასატორი მიუთითებს „სივრცის მოწყობისა და ქალაქმშენებლობის საფუძვლების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-6 მუხლზე და აღნიშნავს, რომ სამსახურმა შეაფასა, ჩამოყალიბებულ განაშენიანებაში რა სახის გავლენას მოახდენდა საპროექტო მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ განვითარება და მასზე 10-სართულიანი მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურული პროექტის შეთანხმება და დაადგინა, რომ მსგავსი მოცულობის შენობის განთავსებით, მისი ინტენსივობის, სიმაღლისა და სართულიანობის გათვალისწინებით, მოხდებოდა მიმდებარე განაშენიანების გაუარესება. აღნიშნული კი ეწინააღმდეგება კანონმდებლობით განმტკიცებულ სამშენებლო საქმიანობის პრინციპებს, საჯარო ინტერესებს და ცხადია, ხელყოფს როგორც მიმდებარე ტერიტორიაზე მაცხოვრებელთა და არსებული შენობების მესაკუთრეთა ინტერესებს, ასევე ზიანს აყენებს დედაქალაქის სამომავლო განვითარების მიზნებს. შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაში, ისეთი არქიტექტურული პროექტის შეთანხმებაზე უარის თქმით, რომელიც არსებით ზიანს აყენებს საჯარო ინტერესებს, ხდება არა მიწის ნაკვეთის ზოგადად გამოყენების აკრძალვა, არამედ - მისადაგება საჯარო ინტერესებთან, რაც აუცილებელია საჯარო და კერძო ინტერესების დაბალანსებისთვის. ამდენად, საპროექტო ტერიტორიაზე არქიტექტურული პროექტის შეთანხმება გამოიწვევს იმ საჯარო ინტერესის შეზღუდვას, რაც გათვალისწინებულია „სივრცის მოწყობისა და ქალაქმშენებლობის საფუძვლების შესახებ“ კანონით.

კასატორი მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის „ლ“ ქვეპუნქტზე, ამავე კოდექსის მე-6 და მე-7 მუხლებზე და განმარტავს, რომ სადავო გადაწყვეტილება მიღებულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, სამსახურმა სწორედ საჯარო და კერძო ინტერესების ურთიერთშეწონასწორებისა და სამართლიანი ბალანსის დაცვით მიიღო დასაბუთებული გადაწყვეტილება.

5. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 4 თებერვლის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2013 წლის 19 ივნისის №720239 გადაწყვეტილებით №..., №..., №..., №... და №... საკადასტრო კოდების მქონე მიწის ნაკვეთებზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის განთავსების მიზნით მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები დადგინდა. აღნიშნული გადაწყვეტილების მიხედვით, მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები ძალაში შევიდოდა ზემოაღნიშნული საკადასტრო ერთეულების გაერთიანებული საკადასტრო გეგმის მომზადების შემდგომ, რომელიც წარდგენილი უნდა ყოფილიყო პროექტის შეთანხმების სტადიაზე.

ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2014 წლის 15 აპრილის №843 განკარგულებით ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩა №3-ის მიმდებარედ არსებული №..., №..., №... და №... საკადასტრო კოდების მქონე მიწის ნაკვეთებისათვის, განაშენიანების კოეფიციენტისა (კ1) და განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის (კ2) გადამეტების მიზნით, გაიცა სპეციალური ზონალური შეთანხმება საპროექტო წინადადებით, წარდგენილი პარამეტრების შესაბამისად და განისაზღვრა: კ1=0,7, კ2=6.0. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 10 ნოემბრის №1-2601 ბრძანებით თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2014 წლის 15 აპრილის №843 განკარგულებაში შევიდა ცვლილება, რომლის მიხედვით, თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2014 წლის 15 აპრილის №843 განკარგულებაში მიეთითა, რომ სპეციალური ზონალური შეთანხმება გაიცა ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩა №3-ის მიმდებარედ არსებულ №... საკადასტრო კოდის მქონე მიწის ნაკვეთზე.

სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2018 წლის 9 თებერვლის №3816111 ბრძანებით ამავე სამსახურის 2013 წლის 19 ივნისის №720239 გადაწყვეტილებაში შევიდა ცვლილება, რომლითაც მოცემულ გადაწყვეტილებაში დაფიქსირდა ახალი საკადასტრო გეგმა №... საკადასტრო კოდით დარეგისტრირებულ 580 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე და მიეთითა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 10 ნოემბრის №1-2601 ბრძანებაზე.

სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 13 თებერვლის №4375283 გადაწყვეტილებით 2018 წლის 15 ივნისის №AR1608782 განცხადება, რომლითაც სამშენებლო ამხანაგობა „...-ის“ კუთვნილ, №... საკადასტრო კოდის მქონე მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურული პროექტის შეთახმება იქნა მოთხოვნილი, არ დაკმაყოფილდა იმაზე მითითებით, რომ საპროექტო ტერიტორია მდებარეობდა მაღალი ინტენსივობის მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლებით გარშემორტყმულ, მჭიდროდ დასახლებულ გარემოში და ქალაქგეგმარებითი თვალსაზრისით, მაღალი ინტენსივობის მქონე საცხოვრებლის მომიჯნავედ კიდევ ერთი მაღალი ინტენსივობის შენობის განთავსება გააუარესებდა არსებულ მდგომარეობას. ამავე გადაწყვეტილებით განიმარტა, რომ „სივრცითი მოწყობისა და ქალაქმშენებლობის საფუძვლების შესახებ“ საქართველოს კანონის მიხედვით, სივრცით-ტერიტორიული დაგეგმვის ნორმებიდან გამომდინარე, დასახლებათა ტერიტორიები უნდა უზრუნველყოფილიყო სათანადო ინფრასტრუქტურით და ტერიტორიებისა და დასახლებათა განვითარება უნდა მომხდარიყო გარემოზე უარყოფითი ზემოქმედების მინიმალიზებით, ტერიტორიებისა და ბუნებრივი რესურსების რაციონალური გამოყენებით ახლანდელი და მომავალი თაობებისათვის ჯანსაღი საცხოვრებელი გარემოს უზრუნველყოფით.

თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2020 წლის 7 თებერვლის №103 ბრძანებით ამხანაგობა „...-ის“ ადმინისტრაციული საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 13 თებერვლის №4375283 გადაწყვეტილება და დასახელებულ სამსახურს დაევალა ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა, საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა გამოკვლევის შემდგომ.

სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2020 წლის 24 აპრილის №4936896 გადაწყვეტილებით სამშენებლო ამხანაგობა „...-ის“ კუთვნილ, №... საკადასტრო კოდის მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურული პროექტის შეთახმების შესახებ განცხადება კვლავ არ დაკმაყოფილდა იმავე გარემოებებზე მითითებით, რაც საფუძვლად დაედო ამავე სამსახურის 2019 წლის 13 თებერვლის №4375283 გადაწყვეტილებას.

განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენს იმ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურული პროექტის შეთანხმებაზე უარის თქმის კანონიერება, რომელზეც სამშენებლოდ გამოყენების პირობები გაიცა 2013 წლის 19 ივნისის №7202239 გადაწყვეტილებით.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ,,საქართველოს სივრცის დაგეგმარების, არქიტექტურული და სამშენებლო საქმიანობის კოდექსის’’ საქართველოს კანონის 141-ე მუხლის მე-17 ნაწილის გათვალისწინებით (თუ 2019 წლის 3 დეკემბრამდე გაცემულია მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები, ამ პირობების მოქმედების პერიოდში ნებართვის გაცემის მიზნით გამოიყენება მათი დამტკიცების მომენტისთვის მოქმედი კანონმდებლობა და ქალაქთმშენებლობითი გეგმები) სადავო საკითხის შეფასებისას გამოყენებულ უნდა იქნეს „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილება.

საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების 37-ე მუხლი არეგულირებდა მშენებლობის ნებართვის გაცემის ზოგად წესს. მოცემული მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, მშენებლობის ნებართვა გაიცემა სამ სტადიად, გარდა 38-ე და 39-ე მუხლებით დადგენილი შემთხვევებისა, რომელთაგან თითოეულზე მიმდინარეობს დამოუკიდებელი ადმინისტრაციული წარმოება. მხოლოდ წინა სტადიით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული წარმოების დასრულებისა და დადებითი ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტის გამოცემის შემდეგ შეუძლია ნებართვის მაძიებელს მოითხოვოს შემდგომი სტადიის ადმინისტრაციული წარმოების დაწყება. აღნიშნული სტადიებია: ა) I სტადია – ქალაქთმშენებლობითი პირობების დადგენა; ბ) II სტადია – არქიტექტურულ-სამშენებლო პროექტის შეთანხმება; გ) III სტადია – მშენებლობის ნებართვის გაცემა. ამავე დადგენილების 37.3 მუხლის მიხედვით, ნებართვის გაცემის სტადიებთან დაკავშირებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები უნდა შეესაბამებოდეს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის IV თავით ადმინისტრაციული აქტისათვის დადგენილ მოთხოვნებს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მსჯელობას, რომ მოცემულ შემთხვევაში, ნებართვის გაცემის მეორე სტადიაზე არქიტექტურის სამსახურმა იმსჯელა არა კონკრეტული პროექტის შესახებ მისი სამშენებლო სფეროში დადგენილ ნორმებთან შესაბამისობის თვალსაზრისით, არამედ - ზოგადად მაღალი ინტენსივობის მშენებლობის მიზანშეწონილობაზე, ანუ იმ საკითხზე, რაზედაც თავისი კომპეტენციის ფარგლებში თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიერ 2014 წლის 15 აპრილის №843 განკარგულებით მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება და განაშენიანების კოეფიციენტისა (კ1) და განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის (კ2) გადამეტების მიზნით, გაიცა სპეციალური ზონალური შეთანხმება საპროექტო წინადადებით წარდგენილი პარამეტრების შესაბამისად და განისაზღვრა: კ1=0,7, კ2=6.0. თავის მხრივ, არქიტექტურის სამსახურმა დაადგინა მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები, რომელიც არ ყოფილა ცნობილი ძალადაკარგულად.

ტექნიკური რეგლამენტის - „დასახლებათა ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულებების დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს მთავრობის 2014 წლის 15 იანვრის №59 დადგენილების თანახმად, მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმა არის ქალაქთმშენებლობითი დოკუმენტი, რომელიც განსაზღვრავს დასახლებათა ტერიტორიების გამოყენების (მიწათსარგებლობის) და განაშენიანების ძირითად პარამეტრებს, კეთილმოწყობის, გარემოსა და უძრავი კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ სივრცით-ტერიტორიულ პირობებს, სატრანსპორტო, საინჟინრო და სოციალური ინფრასტრუქტურის, ასევე ეკონომიკური განვითარების სივრცით ასპექტებს და განსახლების ტერიტორიულ საკითხებს; ამავე დადგენილებით განაშენიანების რეგულირების გეგმა განიმარტება, როგორც ქალაქთმშენებლობითი დოკუმენტი, რომელიც დასახლებათა ტერიტორიებისთვის ადგენს მიწათსარგებლობის ზონებს (ქვეზონებს) ან/და აზუსტებს ცალკეული გეგმარებითი ერთეულების, განაშენიანების არქიტექტურულ-გეგმარებით და სივრცით-მოცულობით მახასიათებლებს, შენობების განთავსებას, მათ გეგმარებით პარამეტრებს; აზუსტებს უძრავი კულტურული მემკვიდრეობის დაცვისა და განვითარების ქალაქთმშენებლობით მახასიათებლებს, რელიეფის ორგანიზებას, ტერიტორიების კეთილმოწყობასა და გამწვანებას, საინჟინრო და სატრანსპორტო ინფრასტრუქტურით უზრუნველყოფას;

ამასთან, საკასაციო სასამართლო დამატებით აღნიშნავს, რომ სადავო გადაწყვეტილების გამოცემამდე, მოსარჩელის მიმართ მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის განთავსების მიზნით მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დადგენის თაობაზე მიღებული გადაწყვეტილება წარმოადგენს აღმჭურველ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს, რომელიც დაინტერესებულ მხარეს გარკვეულ უფლებამოსილებას ანიჭებს. ამასთან, კონკრეტულ შემთხვევაში სახეზე არ არის საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით გათვალისწინებული კანონიერი ნდობის გამომრიცხველი გარემოებები. ამავდროულად, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოცემულ საკითხთან მიმართებით გასათვალისწინებელია მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის უფლება მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ განვითარებაზე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ იმ პირობებში, როდესაც სახეზეა სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2020 წლის 24 აპრილის №4936896 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის საფუძველი, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურმა წარდგენილი არქიტექტურული პროექტი უნდა განიხილოს არსებითად, მოქმედი ნორმატიული და ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების პირობების მხედველობაში მიღებით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლოს თვალსაზრისით, ვინაიდან სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივარზე 30.12.2021წ. №02043 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილია სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს (ს/კ 205270053) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 22 ოქტომბრის განჩინება;

3. სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს (ს/კ 205270053) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 30.12.2021წ. №02043 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე გ. მაკარიძე

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

გ. აბუსერიძე