ბს-1055(2კ-20) 14 აპრილი, 2022წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ქეთევან ცინცაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექციის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 24.10.2019წ. განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ფ-ამ 31.10.2016წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისა და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 18.04.2016წ. დადგენილების ბათილად ცნობის და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსათვის მ. ფ-ას საკუთრებაში რიცხული ქონების საკადასტრო საზღვრის კორექტირების დავალების მოთხოვნით. 15.11.2016წ. მ. ფ-ამ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში დაზუსტებული სარჩელი წარადგინა მოპასუხეების: ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიმართ ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 18.04.2016წ. დადგენილების ბათილად ცნობის და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისათვის ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებით ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალების მოთხოვნით. თბილისის საქალაქო სასამართლოში 25.12.2017წ. წარდგენილ სარჩელში მ. ფ-ამ დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნები და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისათვის ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებით ადმინისტრაციული აქტის გამოცემის დავალების ნაცვლად მოითხოვა ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 16.01.2017წ. ბრძანების ბათილად ცნობა. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 25.10.2018წ. სხდომაზე დაზუსტდა მოპასუხე და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის ნაცვლად მოპასუხედ მიეთითა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექცია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 31.10.2018წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 16.01.2017წ. N1-107 ბრძანება და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 18.04.2016წ. N000775 დადგენილება. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და მუნიციპალური ინსპექციის მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 24.10.2019წ. განჩინებით სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, უცვლელი დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. პალატამ აღნიშნა, რომ 2009 წლის 29 სექტემბრამდე მდგომარეობით ქ. თბილისში, ...ი ქ. N...-ში მდებარე 26,28 კვ.მ. ფართის მქონე უძრავი ქონება რეგისტრირებული იყო თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში, მათ შორის მშენებლობის ნებართვის გარეშე მოწყობილი ფართიც. აღნიშნული 26,28 კვ.მ. ფართი მ. ფ-ას სახელზე საჯარო რეესტრში აღრიცხული იქნა 29.09.2009წ., ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ამდენად, ქონება გახდა ბრუნვაუნარიანი. ამასთანავე, მ. ფ-ას საკუთრებაში ფართი აღირიცხა იმ პირობით, რომ დევნილის სტატუსიდან გამომდინარე მოსარჩელის ოჯახი აღარ მოითხოვდა სხვა უძრავი ქონებით დაკმაყოფილებას. მ. ფ-ას მთლიანი ფართი გადაეცა საკუთრებაში იერარქიულად უფრო მაღალი დონის - საქართველოს პრეზიდენტის 02.02.2009წ. N62 განკარგულების საფუძველზე, რაც მხარეს წარმოუშობდა იმის გონივრულ მოლოდინს, რომ სახელმწიფოს (თვითმმართველი ერთეულის) მხრიდან ადგილი ჰქონდა ფართის კანონიერების აღიარებას და რომ სახელმწიფომ (თვითმმართველმა ერთეულმა) საკუთრებაში გადასცა უნაკლო ნივთი, მისცა შესაძლებლობა კანონიერი პროცედურით მოეხდინა ქონების პრივატიზება. პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ უძრავი ქონების პრივატიზაციის პროცედურა და ფართის მ. ფ-ას სახელზე საკუთრებაში გადაცემა სადავო არ გამხდარა. ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ არსებობდა მ. ფ-ას პასუხისმგებლობის გამომრიცხავი გარემოებები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 24.10.2019წ. განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ისნპექციის მიერ. კასატორებმა აღნიშნეს, რომ პრივატიზებით არ ხდება უნებართვო მშენებლობის კანონიერების დადასტურება, ფართის პრივატიზება და უნებართვო მშენებლობის ლეგალიზება არ არის იდენტური ცნებები, პრივატიზება გულისხმობს ქონების კერძო საკუთრებაში გადასვლას, ხოლო უნებართვო მშენებლობის კანონიერების აღიარება ლეგალიზების დროს ხდება. კასატორები მიიჩნევენ, რომ არ არსებობდა მ. ფ-ას პასუხისმგებლობის გამომრიცხავი რაიმე გარემოება, ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არასწორად შეაფასეს საქმის გარემოებები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექციის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქმის მასალებით დასტურდება, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 02.02.2009წ. N62 განკარგულების საფუძველზე 29.09.2009წ. ერთი მხრივ, ქ. თბილისის მერიას და მეორე მხრივ, მ. ფ-ას შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დევნილთა ნებაყოფლობით და ღირსეულ განსახლებასთან დაკავშირებული ღონისძიებების განხორციელების მიზნით მ. ფ-ას საკუთრებაში გადაეცა ქ. თბილისში, ისანი-სამგორის რაიონში, ...ის ქ. N...-ში, პირველ სართულზე მდებარე, 3 ოთახისგან შემდგარი 26,28 კვ.მ. ფართი (ს.კ. ...), სიმბოლურ ფასად - 1 ლარად. ხელშეკრულებაში მიეთითა, რომ მ. ფ-ა და მისი ოჯახის წევრები ხელშეკრულების დადების მომენტისთვის, მათი დევნილის სტატუსიდან გამომდინარე არ სარგებლობენ და არ ფლობენ რაიმე სხვა საცხოვრებელ ან არასაცხოვრებელ ფართს, ხელშეკრულებაში მითითებული ქონების გარდა (2.3 პ.). ამასთანავე, ხელშეკრულებით მ. ფ-ას და მისი ოჯახის წევრებს აეკრძალათ ხელშეკრულების დადების მომენტიდან მათი დევნილის სტატუსიდან გამომდინარე რაიმე სხვა ქონების საკუთრებაში გადაცემის ან კომპენსაციის მიღების მოთხოვნის უფლება (2.4 პ.). აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე, 29.09.2009წ. ქ. თბილისში, ...ის ქ. N...-ში მდებარე 26,28 კვ.მ. ფართი აღირიცხა მ. ფ-ას სახელზე. 29.10.2015წ. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიერ მ. ფ-ას მიმართ შედგა მითითება ფასადზე უნებართვოდ განხორციელებული კაპიტალური მიშენების გამო, მ. ფ-ას დაევალა მიშენების დემონტაჟი. მითითების შეუსრულებლობის შემდეგ - ზედამხედველობის საქალქო სამსახურის 18.04.2016წ. დადგენილებით მ. ფ-ა დაჯარიმდა 10 000 ლარით და დაეკისრა უნებართვოდ განხორციელებული კაპიტალური მიშენების დემონტაჟის ვალდებულება. მართალია მითითებასა და დადგენილებაში არ ხდება უნებართვოდ მიჩნეული მიშენების კონკრეტული მახასიათებლების იდენტიფიცირება, თუმცა საქმის მასალებით დასტურდება, რომ სადავოა მ. ფ-ას საკუთრებაში რიცხული 26,28 კვ.მ. ფართის ნაწილის 14,05 კვ.მ. ფართის მოწყობის კანონიერება. ამდენად, ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ მ. ფ-ა დაჯარიმდა იმ ფართის უნებართვო მოწყობისთვის, რომელიც თავად ქ. თბილისის მერიასთან დადებული ხელშეკრულების საფუძვლეზე გადაეცა საკუთრებაში.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ფართის მ. ფ-ას საკუთრებაში აღრიცხვის ფაქტი თავისთავად არ წარმოადგენს სანქციისაგან განთავისუფლების საფუძველს. უნებართვო მშენებლობის წარმოება როგორც პრივატიზებულ, ისე არაპრივატიზებულ ობიექტებზე იწვევს დაჯარიმებას შესაბამისი ოდენობით, თუმცა მნიშვნელოვანია ის გარემოება, რომ დევნილი ოჯახისათვის ფართის პრივატიზაცია მოხდა მიშენებული ფართის ჩათვლით, რითაც ფაქტობრივად ადგილი აქვს სახელმწიფოს მხრიდან ფართის კანონიერების აღიარებას (იხ. სუსგ 05.05.2016წ. №ბს-785-771 (კ-14)). პრივატიზაციის ძალაში მყოფი პროცედურების განხორციელების შედეგად სრული 26,28 კვ.მ. ფართის საკუთრებაში მიღებით მ. ფ-ას წარმოეშვა გონივრული მოლოდინი იმისა, რომ სახელმწიფომ (თვითმმართველობამ) საკუთრებაში გადასცა უნაკლო ნივთი, მისცა მას კანონიერი პროცედურით ქონების პრივატიზების შესაძლებლობა, მით უფრო, რომ ნაგებობა არ ლახავს სხვა პირთა უფლებებს ან ინტერესებს, ლ. სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 29.03.2018წ. დასკვნის მიხედვით მ. ფ-ას კუთვნილ ბინაზე არსებული მიშენების კედლებში ბზარები არ შეინიშნება, ამ კუთხით ტექნიკური მდგომარეობა დამაკმაყოფილებელია, მართალია ნაგებობის შემდგომი ხანგრძლივი ექსპლუატაციის მიზნით საჭიროა გარკვეული რეკომენდაციების დაცვა, თუმცა დასკვნის შინაარსიდან არ იკვეთება ნაგებობის არსებობით მყისიერი საფრთხის შექმნა სიცოცხლისა და ჯანმრთელობისათვის, მისი შემდგომი ექსპლუატაციის დაუშვებლობა.

გასათვალისწინებელია აგრეთვე, რომ მ. ფ-ას 26,28 კვ.მ. ფართი საკუთრებაში გადაეცა დევნილის სტატუსიდან გამომდინარე მისი ოჯახის გრძელვადიანი საცხოვრებლით უზრუნველყოფის მიზნით. ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ფართი აღირიცხა მ. ფ-ას საკუთრებაში ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულების პირობით, მათ შორის იმ პირობით, რომ დევნილის სტატუსიდან გამომდინარე მოსარჩელის ოჯახი აღარ მოითხოვდა სხვა უძრავი ქონებით დაკმაყოფილებას. „საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებილ პირთა – დევნილთა შესახებ“ კანონის 13.4 მუხლის თანახმად, თუ დევნილის ოჯახი უზრუნველყოფილია გრძელვადიანი საცხოვრებლით, სახელმწიფოს ეხსნება დევნილის ან მისი ოჯახის წევრთა საცხოვრებელი ფართობით დაკმაყოფილების ვალდებულება, მათი დევნილის სტატუსიდან გამომდინარე. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ თანამედროვე საზოგადოებაში მოსახლეობის საბინაო საკითხი პირველად სოციალურ მოთხოვნად განიხილება. სათანადო საცხოვრებელი მოიცავს სახლის უკანონო დანგრევისაგან დაცვას, საკუთრების უფლების სამართლებრივი უზრუნველყოფის იგნორირებისაგან თავის შეკავებას. მ. ფ-ასთვის გადაცემული 26,28 კვ.მ. ფართიდან ნახევარზე მეტის - 14,05 კვ.მ. ფართის დემონტაჟის დავალებისას ადმინისტრაციულ ორგანოს არ გაუთვალისწინებია ფართის მ. ფ-ას ოჯახისათვის გადაცემის მიზანი და საფუძვლები, დევნილი ოჯახის ღირსეული საცხოვრებელი პირობებით უზრუნველყოფის საჭიროება. გასათვალისწინებელია, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდება მ. ფ-ას დევნილი ოჯახისათვის რაიმე სხვა საცხოვრებელი ფართის შეთავაზება, 2009 წელს განხორციელებული პრივატიზების პროცედურების სადავოდ გახდომა, პრივატიზების შედეგების გაუქმება. ამდენად, თბილისის მუნიციპალიტეტის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ მ. ფ-ა დაჯარიმდა და დაევალა ისეთი ფართის დემონტაჟი, რომელიც მის ოჯახს ნორმატიულად დადგენილი პროცედურების დაცვით, მათ შორის საქართველოს პრეზიდენტის ჩართულობით, გადაეცა მუნიციპალიტეტის მერიასთან დადებული ძალში მყოფი ხელშეკრულების საფუძველზე სახელმწიფოს მიერ ნაკისრი ვალდებულების შესრულების - დევნილი ოჯახის გრძელვადიანი საცხოვრებლით უზრუნველყოფის მიზნით.

მართალია უნებართვოდ აშენებული ნაგებობის ლეგალიზაციას და სახელმწიფო (თვითმამრთველობის) ქონების პრივატიზებას - კერძო პირისათვის ქონების საკუთრებაში გადაცემას შორის არსობრივი სხვაობაა, თუმცა უნებართვოდ აშენებული ნაგებობის ლეგალიზაცია არ არის არამართლზომიერად მოწყობილი ნაგებობის კანონიერების ფარგლებში მოქცევის ერთადერთი საშუალება, სახელმწიფო არ არის შეზღუდული სხვა მეთოდებისა და საშუალებების გამოყენებითაც გამოხატოს ნება უნებართვო მშენებლობის კანონიერად მიჩნევასთან დაკავშირებით. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში დევნილი ოჯახის გრძელვადიანი საცხოვრებლით უზრუნველყოფის მიზნით მ. ფ-ას დევნილი ოჯახისათვის სრული - 26,28 კვ.მ. ფართის საკუთრებაში გადაცემით, რომელიც აგრეთვე უნებართვოდ მოწყობილ ფართსაც მოიცავდა, სახელმწიფოს და თვითმმართველობის ორგანოებმა გამოხატეს ცალსახა ნება სადავო 14,05 კვ.მ. ფართის არსებული სახით შენარჩუნების შესახებ.

ჯარიმის დაკისრების კუთხით გასათვალისწინებელია აგრეთვე, რომ „ადმინისტრაციული სახდელისაგან გათავისუფლების შესახებ“ 18.09.2019წ. კანონის მიხედვით, ადმინისტრაციული სახდელისაგან - ჯარიმისა და საურავისაგან თავისუფლდება პირი, რომელმაც საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული სამართალდარღვევა 2019 წლის 15 იანვრამდე ჩაიდინა და რომელიც საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებული პირი − დევნილია (1-ლი მუხ., მე-2 მუხ. „ზ“ ქვ.პ.), უდავოა, რომ ნაგებობა მოწყობილია 2009 წლამდე, ამასთანავე, მ. ფ-ას მინიჭებული აქვს დევნილის სტატუსი. ამდენად, პრივატიზაციის პროცედურის განუხორციელებლობის შემთხვევაშიც კი, გამოირიცხებოდა სადავო დადგენილების ძალაში დატოვება მ. ფ-ასთვის ჯარიმის დაკისრების ნაწილში.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამო ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის და ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექციის საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექციის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 24.10.2019წ. განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ქ. ცინცაძე