საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-428(კ-20) 7 აპრილი, 2022 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობით:

გიორგი გოგიაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ქეთევან ცინცაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - შპს „...ი“

მოწინააღმდეგე მხარეები (მოპასუხეები) - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო, სსიპ შემოსავლების სამსახური

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 13 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

აღწერილობითი ნაწილი:

შპს „...ის“ წარმომადგენელმა 2014 წლის 17 ივნისს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ. მოსარჩელემ საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2013 წლის 5 სექტემბრის №34 საგადასახადო მოთხოვნის ნაწილობრივ, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 22 ნოემბრის №60034 ბრძანების ნაწილობრივ, ასევე, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 19 ივნისის გადაწყვეტილების (საჩივარი №7188/2/13) ნაწილობრივ, კერძოდ, დაქირავებული ფიზიკურ პირებზე ბანკიდან და სალაროდან გაცემული თანხების დაბეგვრის გამო საშემოსავლო გადასახადში დარიცხული 108513 ლარის (ძირითადი - 73768 ლარი, ხოლო ჯარიმა 34745 ლარი) ნაწილში ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 21 ივნისის გადაწყვეტილებით, შპს „...ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...ის“ წარმომადგენელმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 13 ნოემბრის განჩინებით, შპს „...ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. შესაბამისად, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 21 ივნისის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 13 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...მა“. კასატორმა ასევე მოითხოვა სახელმწიფო ბაჟის გადავადება.

კასატორი მიუთითებს საქართველოს საგადასახდო კოდექსის 145-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹ მუხლის პირველ ნაწილზე და მიიჩნევს, რომ სასამართლომ უსაფუძვლოდ არ გაიზიარა არგუმენტაცია დაქირავებულ ფიზიკურ პირებზე ბანკიდან და სალაროდან გაცემული თანხების დაბეგვრის გამო, თანხის გასაჩივრებული ნაწილის დარიცხვის უსაფუძვლობასთან დაკავშირებით. კასატორის მითითებით, დირექტორის მხრიდან კომპანიის კუთვნილი საბანკო ანგარიშიდან თანხის გატანა ემსახურებოდა სწორედ კრედიტორების წინაშე არსებული ვალდებულების დაფარვას და არა ხელფასის ნაღდი ანგარიშსწორების გზით გაცემას.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ შეფასების გარეშე დატოვა ის ფაქტი, რომ სალაროს გასავლის ორდერში მითითებული თანხების ხელფასად მიღების დამადასტურებელი არც სახელფასო უწყისი არ არსებობდა და არც ამ თანხის მიმღები პირის ხელმოწერით დადასტურებული სალაროს გასავლის ორდერი, რაც შესაძლოა გამხდარიყო ხელფასის ნაღდი ანგარიშსწორების გზით გაცემის დამადასტურებელი მტკიცებულება. 2010 წლის ბოლოს სს „...ის“ დაფინანსებით განახლდა ...ის გამზირზე მდებარე საცხოვრებელი კომპლექსის მშენებლობა. ბანკის მოთხოვნით, ყველა პირის სახელფასო თანხების გაცემა ხორციელდებოდა მხოლოდ ამ პირებისთვის გახსნილი საბანკო ანგარიშების გამოყენებით - უნაღდო ანგარიშსწორების წესით. შესაბამისად, საწარმო მოკლებული იყო შესაძლებლობას ბანკის გვერდის ავლით, ნაღდი ანგარიშსწორების გზით გაეცა ხელფასი.

კასატორი ასევე მიუთითებს სასამართლო სხდომაზე მოწმის სახით დაკითხული აუდიტის დეპარტამენტის უფლებამოსილი შემმოწმებლის ახსნა-განმარტებაზე, რომელმაც დაადასტურა ის ფაქტი, რომ მისთვის გადაცემულ საბუღალტრო პროგრამაში არ იყო ასახული მოსარჩელის მარწმუნებლის კრედიტორებზე (შპს „მ...ი“ და შპს „კ...ო“) ნაღდი ანგარიშსწორების გზით გადახდილი თანხები, რაც განპირობებული იყო ბუღალტრის შეცდომით, რომელმაც არასწორად მოახდინა აღნიშნული თანხების მითითება, როგორც „გადასახდელი ხელფასი“. ამასთანავე, სს „...ის“ მიერ გაცემული ცნობით ცალსახად დასტურდება, რომ შრომის ანაზღაურება გაიცემოდა სს „...ში“ შპს „...ის“ მიერ გახსნილ სახელფასო ანგარიშებზე თანხების დარიცხვით. იმავე თანხის ანაზღაურება კი, განმეორებით ვერ განხორციელდებოდა სალაროდან.

კასატორი თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, განჩინება არ არის იურიდიულად საკმარისად დასაბუთებული, რაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე“ და „ე¹“ ქვეპუნქტების თანახმად, განჩინების გაუქმების აბსოლუტურ საფუძველს წარმოადგენს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2020 წლის 3 ივლისის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი; ამავე განჩინებით დაკმაყოფილდა კასატორის შუამდგომლობა და მას, მოცემულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, გადაუვადდა სახელმწიფო ბაჟის - 5426 ლარის გადახდა.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოთხოვნებს, რაც გამორიცხავს განსახილველი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები, ვინაიდან:

- არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი;

- არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს გაჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების საფუძველი;

- სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

- საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით;

- კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით და საკასაციო საჩივარში მითითებული პოზიცია ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ მოცემული დავა არსებითად სწორად არის გადაწყვეტილი.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველ პარაგრაფზე, რაც ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, თუმცა იგი არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, განსახილველ საქმეში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს მოსარჩელის მიერ დაქირავებულ ფიზიკურ პირებზე ბანკიდან და სალაროდან გაცემული თანხების საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრის კანონიერება, გატანილი თანხების ხელფასად მიჩნევის საფუძვლით.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-6 მუხლის თანახმად, გადასახადი არის ამ კოდექსის მიხედვით სავალდებულო, უპირობო ფულადი შენატანი ბიუჯეტში, რომელსაც იხდის გადასახადის გადამხდელი, გადახდის აუცილებელი, არაეკვივალენტური და უსასყიდლო ხასიათიდან გამომდინარე. ამავე კოდექსის მე-5 მუხლის თანახმად, პირი ვალდებულია გადაიხადოს ამ კოდექსით დაწესებული საერთო-სახელმწიფოებრივი და ადგილობრივი გადასახადები. მე-2 ნაწილის შესაბამისად, დაუშვებელია ამ კოდექსის დარღვევით დაწესებული ან ამ კოდექსით გაუთვალისწინებელი გადასახადის გადახდის ვალდებულების ვინმესთვის დაკისრება, აგრეთვე გადასახადის გადახდევინება ამ კოდექსით დადგენილ ვადაზე ადრე.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 153-ე მუხლის პირველი ნაწილზე, რომლის თანახმად, საშემოსავლო გადასახადისა და მოგების გადასახადის შესახებ დეკლარაციას საგადასახადო აღრიცხვის ადგილის მიხედვით საგადასახადო ორგანოს საანგარიშო წლის მომდევნო წლის 1 აპრილამდე წარუდგენენ: ა) რეზიდენტი ფიზიკური პირები, რომელთა შემოსავლებიც არ ექვემდებარება დაბეგვრას საქართველოში არსებულ გადახდის წყაროსთან; ბ) საქართველოს საწარმოები; გ) არარეზიდენტი ფიზიკური პირები და არარეზიდენტი საწარმოები, რომლებიც შემოსავლებს იღებენ საქართველოში არსებული წყაროდან და არ იბეგრებიან გადახდის წყაროსთან. იმავე კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ პუნქტის თანახმად, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავება ევალება საგადასახადო აგენტს, რომელიც არის იურიდიული პირი, საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, კერძოდ პირი, რომელიც დაქირავებულს უხდის ხელფასს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვალდებულებათა შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში, გადასახადის გადამხდელს ეკისრება საგადასახადო კოდექსით ან/და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობა (საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილი). აღნიშნული კოდექსის 61-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, გადასახადის დარიცხვა გულისხმობს საგადასახადო ორგანოს მიერ კონკრეტული საგადასახადო პერიოდისათვის გადასახადის თანხის აღრიცხვასა და ასახვას გადასახადის გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, გადასახადის დარიცხვის ერთ-ერთი საფუძველია ინფორმაცია ამ კოდექსის 154-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად გადახდილი თანხების შესახებ. საგადასახადო კოდექსის 268-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად კი, გადასახადების ან/და სანქციების დარიცხვის ან არდარიცხვის შესახებ გადაწყვეტილებას საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი პირი იღებს საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე.

განსახილველ საქმეზე დადგენილია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ ჩატარდა შპს „...ის“ საქმიანობის გასვლითი საგადასახადო შემოწმება, რომელმაც მოიცვა 2007 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის 1 იანვრამდე პერიოდი. 2013 წლის 30 აგვისტოს შედგა აუდიტის დეპარტამენტის გასვლითი საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომლის მიხედვით, შპს „...მა“ საგადასახადო ორგანოში საშემოსავლო გადასახადის დეკლარაციები წარადგინა კანონდარღვევით, რის შედეგადაც საშემოსავლო გადასახადით დასაბეგრი ბაზა განსაზღვრა არასწორად. ამავე აქტის თანახმად, დარღვევა ატარებდა სისტემატიურ ხასიათს. შემოწმების შედეგად საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრას დაექვემდებარა დაქირავებულ ფიზიკურ პირებზე ბანკიდან და სალაროდან ფაქტობრივად გაცემული თანხა - 294 661 ლარი. შემოწმების აქტის საფუძველზე, შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 5 სექტემბრის №43093 ბრძანებით, შპს „...ს“ საგადასახადო კოდექსის 61-ე მუხლის შესაბამისად, ბიუჯეტში გადასახდელად დამატებით დაერიცხა 344994 ლარი, მათ შორის: ძირითადი გადასახადი 216107 ლარი, ჯარიმა 128887 ლარი. შპს „...“ დაერიცხა მიმდინარე გადასახდელები 39616 ლარი და შეუმცირდა მიმდინარე გადასახდელები 39616 ლარით. მასვე 2012 წლის 5 სექტემბერს წარედგინა №34 საგადასახადო მოთხოვნა.

საქმის მასალებით ასევე დასტურდება, რომ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 22 ნოემბრის №60034 ბრძანებით არ დაკმაყოფილდა შპს „...ის“ ადმინისტრაციული საჩივარი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 5 სექტემბრის №34 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის თაობაზე. ბრძანებაში აღინიშნა, რომ შემოწმების აქტის თანახმად, საზოგადოება შესამოწმებელ პერიოდში საგადასახადო ორგანოში წარადგენდა არასწორ საშემოსავლო გადასახადების დეკლარაციებს. შემოწმების შედეგად საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრას დაექვემდებარა დაქირავებულ ფიზიკურ პირებზე ბანკიდან და სალაროდან ფაქტობრივად გაცემული თანხმები. ამასთან საზოგადოებამ 2007 წლის დეკემბერში არასწორად განსაზღვრა სოციალური გადასახადის დასაბეგრი ბაზა. შემოწმების შედეგად სოციალური გადასახადით დაბეგვრას დაექვემდებარა დაქირავებულ ფიზიკურ პირებზე ფაქტიურად გაცემული ხელფასის თანხა. მედიაციის საბჭომ მიიჩნია, რომ ვინაიდან პირველადი საგადასახადო დოკუმენტაციით ვერ იქნა დადასტურებული გადამხდელის მიერ გაცემული ხელფასზე კუთვნილი საშემოსავლო გადასახადის დეკლარირების და ბიუჯეტში გადახდის ფაქტი, შემოწმებით მართებულად იქნა შემოწმების აქტით საშემოსავლო და სოციალური გადასახადებით გადახდილი თანხები. აუდიტის დეპარტამენტის ინფორმაციის თანახმად: „2011 წლის თებერვალ-ოქტომბრის თვეებში თანამშრომლებზე ხელფასი გაიცემოდა სალაროდან. ხელფასის დანიშნულებით საჭირო ფულადი სახსრები გაიცემოდა ბანკიდან დირექტორზე, შემდეგ სალაროს გავლით იფარებოდა თანამშრომლების წინაშე არსებული ვალდებულება“.

კონკრეტულ შემთხვევაში, მოსარჩელე სადავოდ ხდის დაქირავებულ ფიზიკურ პირებზე ბანკიდან და სალაროდან გაცემული თანხების დაბეგვრის გამო დარიცხული თანხების კანონიერებას იმ საფუძვლით, რომ აუდიტორულმა ფირმამ, რომელიც ემსახურებოდა კომპანიას, დაკარგა შპს ,,...ის’’ პირველადი დოკუმენტები და საზოგადოების ბუღალტერს მოუწია აღნიშნულის აღდგენა. ხელით გადაწერის დროს ბუღალტერმა დაუშვა შეცდომები და დარიცხვა განხორციელდა შეცდომით შედგენილი დოკუმენტების საფუძველზე. მოსარჩელის განმარტებით, რეალურად საწარმოს მხრიდან ადგილი ჰქონდა კრედიტორების შპს „მ...ის“ და შპს „კ...ოს“ დავალიანების დაფარვის ფაქტს. რაც შეეხება ხელფასებს, საწარმო ხელფასების გადახდას აწარმოებდა ბანკის მეშვეობით, რაც გამორიცხავდა დამატებით სახელფასო დავალიანების ხელზე გაცემის შესაძლებლობას, თუმცა, აღნიშნული უსაფუძვლოდ არ გაითვალისწინა არც ადმინისტრაციულმა ორგანომ და არც სასამართლომ.

საკასაციო სასამართლო, საქმის მასალებიდან გამომდინარე, მართებულად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნებს მოცემულ დავასთან მიმართებით და აღნიშნავს, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში, საქმეში წარმოდგენილი 2012 წლის 12 აპრილის სალაროს შემოსავლის ორდერით დგინდება, რომ შპს „მ...მა“ შპს „...ისგან“ მიიღო მასალის ღირებულება 200 000 ლარის ოდენობით, 2012 წლის 15 ივნისის №7 ორდერით იმავე საწარმომ მიიღო 100 000 ლარი; ხოლო 2012 წლის 20 ივლისის №17 ორდერით - 117 432.09 ლარი. რაც შეეხება შპს კ... „კ...ოს“, 2011 წლის 7 ნოემბრის სალაროს შემოსავლის ორდერით №599 დგინდება, რომ მან შპს „...ისგან“ მიღებული აქვს 10257,56 ლარი, 2012 წლის 21 ნოემბრის სალაროს შემოსავლის ორდერით №216 - 21140 ლარი, ხოლო 2012 წლის 21 ნოემბრის №218 ორდერით - 19797,11 ლარი.

აღსანიშნავია, რომ სადავო დარიცხვა ეხება 2011 წლის თებერვლიდან ოქტომბრამდე პერიოდს. საქმეში წარმოდგენილია 2011 წლის 30 აგვისტოს №29, №30, №31, №32, №33, №34, №35, №36, №37, №38 სალაროს გასავლის ორდერები, სადაც აღნიშნულია: გაიცეს გადასახდელი ხელფასები. ანალოგიური ჩანაწერია 2011 წლის 16 ნოემბრის №49, 2011 წლის 8 აგვისტოს №22, 2011 წლის 8 აგვისტოს №23, 2011 წლის 11 აპრილის №11, 2011 წლის 8 სექტემბრის №40, 2011 წლის 17 ოქტომბრის №45 და №46 სალარო გასავლის ორდერებში. ამდენად, მითითებული მტკიცებულებებით დასტურდება, რომ ხელფასი გაიცა სალაროდან, საწინააღმდეგოს დამადასტურებელი მტკიცებულება კი მოსარჩელეს სასამართლო განხილვის არცერთ ეტაპზე არ წარუდგენია. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, ის გარემოება, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოში რიგი მოწმეების მიერ დადასტურდა ხელფასის ბანკის მეშვეობით მიღების ფაქტი, არ გამორიცხავს სადავო პერიოდში ხელფასის სალაროს მეშვეობით გაცემის ფაქტს, მით უფრო იმ პირობებში, რომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი არცერთი არგუმენტი შესაბამისი მტკიცებულებით გამყარებული არ არის და ეფუძნება მხოლოდ ზეპირ განმარტებებს. აღსანიშნავია, რომ სასამართლოს შეკითხვაზე, რითია გამოწვეული შპს „...ის“ გასავლის ორდერებსა და შპს კ... „კ...ოს“ და შპს „მ...ის“ შემოსავლის ორდერებს შორის დროში მკვეთრი ცდომილება, კომპანიის წარმომადგენელმა განმარტა, რომ მასალის ღირებულების გადახდა ზემოაღნიშნული საწარმოებისთვის ხდებოდა წინსწრებით, თუმცა სააპელაციო სასამართლოს მოთხოვნა, მითითებული მოტივაციის გადამოწმების მიზნით, წარმოდგენილიყო ანგარიშფაქტურები საქონლის მიწიდების თაობაზე (მიწოდება შეეხება ბეტონს და არმატურას), კომპანიამ ვერ უზრუნველყო. დასახელებული გარემოებები კი, საკასაციო პალატის მოსაზრებით, ქმნიდა შპს „...ისთვის“ გადასახადის დარიცხვის საფუძველს. ამრიგად, სადავო აქტები კანონშესაბამისია და არ არსებობს მათი ბათილად ცნობის წინაპირობები.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული განჩინების შესახებ კასატორის მიერ წარმოდგენილი არგუმენტაცია ეფუძნება სუბიექტურ მოსაზრებებს და არ შეიცავს სათანადო მტკიცებულებებით გამყარებულ ობიექტურ მოსაზრებებს, რომლებიც შესაძლოა გამხდარიყო საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობისა და სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი. მოსარჩელის მიერ სამართალწარმოების ვერც ერთ ეტაპზე ვერ იქნა წარმოდგენილი დადგენილი გარემოებების გამომრიცხავი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლითა და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლით გათვალისწინებული მტკიცებულებები. შესაბამისად, კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. ამასთან, კასატორის მიერ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) არ არის წარმოდგენილი და აღნიშნულის გათვალისწინებით საკასაციო პალატა სრულად იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოებს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივ შეფასებას.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არცერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან, შპს „...ს“ სახელმწიფო ბაჟის გადახდა გადაუვადდა მოცემულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, კასატორს უნდა დაეკისროს გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის 5426 ლარის 30%-ის - 1627.80 ლარის გადახდა.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დაადგინა:

1. შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 13 ნოემბრის განჩინება;

შპს „...ს“ (ს/კ ...) დაეკისროს საკასაციო საჩივარზე გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის 5426 ლარის 30%-ის - 1627.80 ლარის გადახდა;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე გ. გოგიაშვილი

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

ნ. სხირტლაძე