საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-771(კ-21) 7 აპრილი, 2022 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

გიორგი გოგიაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ქეთევან ცინცაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - მ. შ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) - ქალაქ რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერიის მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისია

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 19 ივლისის განჩინება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

აღწერილობითი ნაწილი:

მ. შ-იმა 2020 წლის 18 აგვისტოს სარჩელით მიმართა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხის - ქალაქ რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერიის მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიმართ და ამავე კომისიის 2020 წლის 22 ივლისის №56 განკარგულების ბათილად ცნობა, ასევე, ქალაქ რუსთავში, ...ის ...ის №...-ში მდებარე 158 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე მ. შ-ის საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება მოითხოვა.

სარჩელის მიხედვით, მ. შ-ის საკუთრებაში აქვს ქალაქ რუსთავში, ...ის ...ის №...-ში მდებარე უძრავი ნივთი. საკუთრების მომიჯნავედ ასევე უკანონო მფლობელობაში აქვს 158 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი, რომელსაც ოჯახთან ერთად 25 წელია ფლობს. მოსარჩელემ 2020 წლის 16 ივნისს განცხადებით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს, ამ უკანასკნელმა კი აღნიშნული განცხადება გადაუგზავნა ქალაქ რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერიის მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას. 2020 წლის 22 ივლისის №56 განკარგულებით, მოსარჩელეს უარი ეთქვა საკუთრების უფლების აღიარებაზე იმ საფუძვლით, რომ ლეგალიზაცია მიზანშეწონილი არ იყო და არ შეესაბამებოდა ქალაქის სივრცითი-ტერიტორიული დაგეგმვის პირობებს და მიწის განკარგვის სტრატეგიულ გეგმას.

მოსარჩელის მოსაზრებით, სადავო აქტი გამოცემულია კანონის მოთხოვნათა დაუცველად და ითხოვს მის ბათილად ცნობას და სარჩელის დაკმაყოფილებას.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2021 წლის 9 თებერვლის გადაწყვეტილებით მ. შ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 19 ივლისის განჩინებით, მ. შ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2021 წლის 9 თებერვლის გადაწყვეტილება. მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. შ-იმა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი მიუთითებს იმავე ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, რომლებზეც მიუთითებდა ქვედა ინსტანციის სასამართლოებში და დამატებით აღნიშნავს, რომ დაუსაბუთებელია საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის დასკვნა მიმდებარედ მაცხოვრებელთა საჩივართან დაკავშირებით, ვინაიდან საქმის მასალებით არ დასტურდება მათი პრეტენზია სალეგალიზაციო მიწის ნაკვეთთან მიმართებაში. ამასთან, ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოს არ გამოუკვლევია ის ფაქტი, რომ მიმდებარე ტერიტორიაზე უკვე არსებობს რამდენიმე სათამაშო მოედანი, მათ შორის, სტადიონი, საბავშვო ატრაქციონები და ა.შ. გარდა ამისა, მოპასუხეს არ შეუფასებია ის გარემოება, რამდენად შესაძლებელია სადავო ტერიტორიაზე სათამაშო მოედნის მოწყობა, რადგან სალეგალიზაციო ფართის ნაწილი მდებარეობს მოსარჩელის საცხოვრებელ მიჯნასა და ავტოფარეხს შორის დატოვებულ თავისუფალ სივრცეში.

კასატორი აღნიშნავს, რომ ...ის ქუჩაზე ფაქტობრივად ერთნაირი ინტენსივობითაა განთავსებული როგორც მაღალსართულიანი საცხოვრებელი კორპუსები, ისე ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლები, მათ შორის, მოსარჩელის საცხოვრებელი სახლი. ამასთან, მოსარჩელის საცხოვრებელი სახლი არ არის ერთადერთი ინდივიდუალური ტიპის საცხოვრებელი, კორპუსების გასწვრივ ზუსტად ისეთივე ინტენსივობით არის ქუჩა განაშენიანებული კერძო სახლებით, როგორც მაღალსართულიანი საცხოვრებელი კორპუსებით. ამდენად, კასატორის მოსაზრებით, გაუგებარია, რატომ წარმოადგენს სალეგალიზაციო ობიექტი საერთო სარგებლობის ფართს და ადმინისტრაციული ორგანო რატომ მიაკუთვნებს ამ ფართს პირობითად მხოლოდ ერთ კორპუსს. საქმეში დაცული მტკიცებულებით დასტურდება, რომ სალეგალიზაციო ფართი არავის საკუთრებაში არ არის რეგისტრირებული. ამასთან, განსახილველ შემთხვევაში ...ის ქუჩაზე მდებარე საცხოვრებელ კორპუსებზე არ არის დადგენილი მიწის ნაკვეთის საზღვრები. შესაბამისად, სალეგალიზაციო მიწის ნაკვეთზე ...ის ქუჩის №...-ში მაცხოვრებლებს ვერ ექნებათ პრეტენზია, რამეთუ მიწის ნაკვეთი არ არის აღრიცხული და უპირატესი უფლება მის მიმართ გააჩნია მოსარჩელეს, რომელიც მრავალი წელია ფლობს მას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 8 ოქტომბრის განჩინებით მ. შ-ის საკასაციო საჩივარი, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. შ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოთხოვნებს, რაც გამორიცხავს განსახილველი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები, ვინაიდან:

- არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი;

- არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების საფუძველი;

- სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

- საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით;

- კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით და საკასაციო საჩივარში მითითებული პოზიცია ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მოცემულ საქმეში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მ. შ-ისთვის თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის კანონიერების შეფასება, უფლებაასაღიარებელი მიწის ნაკვეთის ქალაქის სივრცით-ტერიტორიული დაგეგმვის პირობებისა და მიწის განკარგვის სტრატეგიულ გეგმასთან შეუსაბამობის, ასევე სალეგალიზაციო ობიექტის საერთო სარგებლობის ფართად განხილვის საფუძვლით.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტზე (სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქცია), რომლის თანახმად, თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთად მიიჩნევა ფიზიკური პირის მიერ ამ კანონის ამოქმედებამდე თვითნებურად დაკავებული სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, რომელზეც განთავსებულია საცხოვრებელი სახლი (აშენებული, მშენებარე ან დანგრეული) ან არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა (აშენებული, მშენებარე ან დანგრეული), ასევე დაინტერესებული ფიზიკური პირის საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე, თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთი (შენობით ან მის გარეშე), რომელთა ჯამური ფართობი ბარში არ აღემატება 1.25 ჰექტარს, ხოლო „მაღალმთიანი რეგიონების განვითარების შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად განსაზღვრულ მაღალმთიან დასახლებაში − 5 ჰექტარს და რომელიც საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნის მომენტისათვის სახელმწიფოს მიერ არ არის განკარგული, გარდა ამ მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევებისა. ასეთ შემთხვევაში პირმა, ასევე, უნდა დაადასტუროს, რომ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთი ნამდვილად თვითნებურად ჰქონდა დაკავებული, ფლობდა და სარგებლობდა დასახელებული კანონის ამოქმედებამდე (2007წ.).

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკუთრების უფლების აღიარების შეზღუდვის იმპერატიულ დანაწესს შეიცავს ზემოაღნიშნული კანონის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტი, რომლის „ზ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საკუთრების უფლების აღიარებას არ ექვემდებარება თვითნებურად დაკავებული სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების საზოგადოებრივი სარგებლობის მიწის ნაკვეთი (მოედანი, ქუჩა, გასასვლელი, გზა, ტროტუარი, სანაპირო), დასასვენებელი ადგილი (პარკი, ტყე-პარკი, სკვერი, ხეივანი), დენდროლოგიური პარკი და ბოტანიკური ბაღი.

საკუთრების უფლების აღიარების შეზღუდვის შესახებ პირდაპირ მითითებას და ანალოგიურ მოწესრიგებას ითვალისწინებს საქართველოს მთავრობის 2016 წლის 28 ივლისის №376 დადგენილებით დამტკიცებული „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების წესის“ მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტი, რომლის მიხედვითაც, საკუთრების უფლების აღიარებას არ ექვემდებარება საზოგადოებრივი სარგებლობის მიწის ნაკვეთი (მოედანი, ქუჩა, გასასვლელი, გზა, ტროტუარი, სანაპირო), დასასვენებელი ადგილი (პარკი, ტყე-პარკი, სკვერი, ხეივანი), დენდროლოგიური პარკი და ბოტანიკური ბაღი.

დასახელებული სამართლებრივი ნორმების შინაარსიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ დაინტერესებული პირის მიერ წარდგენილი დოკუმენტაცია თუნდაც აკმაყოფილებდეს კანონმდებლობით დადგენილ პირობებს, შესაძლოა, არსებობდეს საკუთრების უფლების აღიარების გამომრიცხველი სხვა გარემოებები. შესაბამისად, კანონმდებლობით გათვალისწინებული საკუთრების უფლების აღიარების დამაბრკოლებელი გარემოების არსებობა, დამატებითი მტკიცებულებების შესწავლისა და გამოკვლევის გარეშეც, თავის მხრივ, წარმოადგენს საკმარის საფუძველს განმცხადებლის მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმისთვის. აღსანიშნავია, რომ სწორედ ამ საფუძვლით ეთქვა უარი მ. შ-ის საკუთრების უფლების აღიარებაზე, ამდენად, მოცემული დავის ფარგლებში შესაფასებელია სადავო მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა თუ არა საზოგადოებრივი სარგებლობის სივრცეს.

განსახილველ შემთხვევაში, მხარეები სადავოდ არ ხდიან იმ გარემოებას, რომ საკუთრების უფლებაასაღიარებელი მიწის ნაკვეთის მომიჯნავედ მოსარჩელის საკუთრებაშია უძრავი ქონება, რომელსაც კანონის ამოქმედებამდე ფლობდა მოსარჩელის მამა შ. შ-ი მის ოჯახთან ერთად. გარდა ამისა, საქმეში წარმოდგენილია, მოწმეთა განცხადებები, რომლის მიხედვით, გ. ჯ-ი და რ. ფ-ი ადასტურებენ მ. შ-ის ოჯახის მიერ საკუთრების უფლებაასაღიარებული 158 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის 1990 წლიდან ფლობის ფაქტს. ამასთან, 2020 წლის 15 ივლისის ადგილზე დათვალიერების აქტით დასტურდება, რომ მიწის ნაკვეთი შემოღობილია ლითონის ბადით და ეზოში მოშენებულია შინაური ფრინველი. ამავე აქტიდან ირკვევა, რომ აღნიშნულ მიწის ნაკვეთს ესაზღვრება კაპიტალური ტიპის დაურეგისტრირებელი ავტოფარეხი.

მოცემული დავის მართებულად გადაწყვეტისთვის ადმინისტრაციული ორგანოსთვის არსებითი მნიშვნელობის იყო იმ გარემოების დადგენა, რამდენად შეესაბამებოდა საკუთრების უფლებაასაღიარებელი მიწის ნაკვეთი ქალაქის სივრცით-ტერიტორიულ დაგეგმვის პირობებს და რამდენად წარმოადგენდა საერთო სარგებლობის ფართს. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ფუნქციური ზონის შესაბამისად, მიმდებარე ტერიტორიაზე განთავსებულია როგორც მრავალსართულიანი კორპუსები, ასევე ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი სახლები. ამასთანავე, ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში გამართულ 2020 წლის 17 ივლისის სხდომაზე ქალაქ რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერიის არქიტექტურისა და სამშენებლო-ტექნიკური ზედამხედველობის სამსახურის სპეციალისტმა განმარტა, რომ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა საერთო სარგებლობის ფართს და შეუსაბამო იყო სივრცით-ტერიტორიული დაგეგმვის პირობებთან თავისი მდებარეობით, ფართითა და კონფიგურაციით. გარდა ამისა, ამავე სხდომაზე აღინიშნა ბავშვებისთვის გასართობი სივრცის მოწყობის შესახებ მიმდებარე ტერიტორიაზე მოქალაქეთა მოთხოვნაზე, თუმცა აღნიშნულის განხორციელება ფართის სიმცირის გათვალისწინებით არ იქნა შესაძლებლი.

ამრიგად, საკასაციო სასამართლო დასახელებული გარემოებების გათვალისწინებით, იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას მოცემულ დავასთან მიმართებაში და აღნიშნავს, რომ სადავო ტერიტორია განეკუთვნება საცხოვრებელ ზონას, თუმცა განმარტავს, რომ საკუთრების უფლებაასაღიარებელი მიწის ნაკვეთის საცხოვრებელ ზონაში მდებარეობა არ გამორიცხავს იმ გარემოებას, რომ იგი საერთო სარგებლობის ფართის შემადგენელ ნაწილს წარმოადგენდეს. პირიქით, თავისთავად ნებისმიერ საცხოვრებელ ზონაში, კორპუსთა თუ ინდივიდუალურ საცხოვრებელ სახლებს შორის არაერთი საერთო სარგებლობის სივრცე არსებობს. საქმეში წარმოდგენილი აღსრულების ეროვნული ბიუროს ფაქტების კონსტატაციის შესახებ ოქმზე თანდართული ვიდეო მასალის მიხედვით, მართებულია სააპელაციო პალატის განმარტება, რომ მ. შ-ის დაინტერესებაში არსებული უძრავი ნივთი უნდა წარმოადგენდეს საერთო სარგებლობის ფართს, კერძოდ, საცხოვრებელ ზონაში არსებულ საზოგადოებრივი სარგებლობის მიწის ნაკვეთს, რომელიც სივრცით-ტერიტორიული თვალსაზრისით მისი საერთო სარგებლობიდან გამომდინარე, არ შეიძლება იმყოფებოდეს კერძო პირთა საკუთრებაში. შესაბამისად, ვინაიდან მ. შ-ის მიერ საკუთრების უფლების აღიარება მოთხოვნილი იყო იმ მიწის ნაკვეთზე, რომელიც წარმოადგენდა საცხოვრებელ ზონაში არსებულ საერთო სარგებლობის ფართს, საკუთრების უფლების აღიარების კომისია მოკლებული იყო შესაძლებლობას არსებული გარემოების გაუთვალისწინებლად მიეღო გადაწყვეტილება და დაეკმაყოფილებინა მოსარჩელის მოთხოვნა საკუთრების უფლების აღიარების თაობაზე.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა სწორად შეაფასეს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები და შესაბამისად, სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცეს განსახილველ საკითხს. მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოს მიერ გამოცემული საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის შესახებ სადავო აქტი მიღებულია „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონისა და საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მოთხოვნათა დაცვით, შესაბამისად, არ არსებობს მისი ბათილად ცნობისა და მოპასუხისთვის საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ აქტის გამოცემის დავალების საფუძველი.

ზემოაღნიშნული გარემოებებიდან გამომდინარე, განსახილველ საქმეზე სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დაადგინა:

1. მ. შ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 19 ივლისის განჩინება;

3. ნ. კ-ეს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს მ. შ-ის საკასაციო საჩივარზე 2021 წლის 23 აგვისტოს №0 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე გ. გოგიაშვილი

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

ნ. სხირტლაძე