საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

№ბს-617(კ-19) 01 თებერვალი, 2022 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გოჩა აბუსერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ბიძინა სტურუა

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) - სსიპ ჯანმრთელობის ეროვნული სააგენტო (სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს უფლებამონაცვლე)

პროცესუალური მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) - შპს „...“

მესამე პირი - სამედიცინო და ფარმაცევტული საქმიანობის რეგულირების სააგენტო

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 17 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2015 წლის 26 ნოემბერს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტომ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - შპს „...ს“ მიმართ და მოპასუხისათვის სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ 33 600 ლარის ანაზღაურების დაკისრება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტარციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 30 ნოემბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირად ჩაერთო სსიპ სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტო (საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან დევნილთა, შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2019 წლის 16 ოქტომბრის №01-68/ნ ბრძანებით ცვლილება შევიდა „საჯარო სამართლის იურიდიული პირის – სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს შექმნისა და მისი დებულების დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2011 წლის 28 დეკემბრის №01-64/ნ ბრძანებაში და ბრძანების სათაური ჩამოყალიბდა შემდეგი რედაქციით: „საჯარო სამართლის იურიდიული პირის – სამედიცინო და ფარმაცევტული საქმიანობის რეგულირების სააგენტოს შექმნისა და მისი დებულების დამტკიცების შესახებ“).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტარციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 22 თებერვლის გადაწყვეტილებით, სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 17 ოქტომბრის განჩინებით სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 22 თებერვლის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 17 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტომ, რომელმაც ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორმა აღნიშნა, მის მიერ სარჩელი აღძრულ იქნა სსიპ „სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს“ 2015 წლის 8 იანვრის შემოწმების აქტის საფუძველზე, რომლითაც მიმწოდებელს დაეკისრა ჯარიმის სახით 33600 ლარის სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ ანაზღაურება. შემოწმების აქტში, თანხის დაკისრების საფუძვლად მითითებული იყო ის გარემოება, რომ სამედიცინო დახმარების აღმოჩენისას, სადაზღვევო კომპანიისა და პაციენტისგან მიღებული ინფორმაციის საფუძველზე, დაწესებულებამ არასწორად დაადგინა, რომ იგი წარმოადგენდა სადაზღვევო კომპანია „ა...ის“ ბენეფიციარს, მაშინ, როდესაც გ. ო-ი რეალურად ითვლებოდა “საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის“ მოსარგებლედ და თანხის გადახდა მოითხოვა პაციენტისგან. სამედიცინო ინფორმაციის საქმიანობის მიხედვით, სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოდან მოწოდებული მასალების შესწავლის შედეგად დადგინდა, რომ პაციენტი გ. ო-ი, კლინიკის მიმღებ განყოფილებაში მიყვანილ იქნა 2013 წლის 12 ივლისს 21:50 სთ. პაციენტს ჩაუტარდა გამოკვლევები და კონსულტაციები, რის შემდეგაც მოთავსებულ იქნა შესაბამის განყოფილებაში. ოპერაცია ჩაუტარდა 23:40 სთ-დან 01:50 სთ-მდე დროის ინტერვალში. ოპერაციის შემდეგ უტარდებოდა კონსერვატიული მკურნალობა და 2013 წლის 25 ივლისს პაციენტი გაეწერა სტაციონარიდან. სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოდან მიღებული ინფორმაციის თანახმად, შესწავლისას დადგინდა, რომ გ. ო-ი ირიცხებოდა „2013 წლის საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის“ მოსარგებლედ, საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 21 თებერვლის №36 დადგენილების დანართი 1ის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის „გ“ ქვეპუნქტის (იმ დროს მოქმედი რედაქცია) თანახმად, რაც დროულად არ იქნა დადგენილი სამკურნალო დაწესებულების შესაბამისი სამსახურის მიერ და პროგრამის განმახორციელებელთან არ გაკეთდა შესაბამისი შეტყობინება (ზემოაღნიშნული დადგენილების მე–11 მუხლის თანახმად, „მიმწოდებელი ვალდებულია შემთხვევის (განმახორციელებლის მიერ განსაზღვრული კოდირების შესაბამისად) შესახებ შეტყობინება გააკეთოს დაუყოვნებლივ, მაგრამ არაუგვიანეს შემთხვევის დადგომიდან 24 საათისა, განმახორციელებლის მიერ განსაზღვრული სპეციალური ელექტრონული პროგრამის საშუალებით") და თანხის გადახდა მოითხოვა პაციენტისგან. აღნიშნულის საფუძველზე, დაწესებულებას დაეკისრა 33 600 ლარის ანაზღაურება პროგრამის მე-19 მუხლის მე-9 პუნქტის თანახმად. კასატორის მითითებით, სასამართლომ არ გამოიკვლია ის გარემოება, რომ სამედიცინო დაწესებულებამ, არათუ მოითხოვა პაციენტისაგან თანხის გადახდა, არამედ წამოიწყო სასამართლო წარმოება აღნიშნულ მოთხოვნაზე პაციენტის მიმართ, რაც თავისთავად წარმოადგენს პროგრამის იმპერატიული მოთხოვნების დარღვევას მიმწოდებლის მხრიდან. პროგრამის (იმ დროს მოქმედი რედაქცია) მე-20 მუხლის მე-3 პუნქტის "ა" ქვეპუნქტით, "დაუშვებელია, მიმწოდებელმა პროგრამის/ვაუჩერის მოსარგებლეს მოსთხოვოს იმ მომსახურების ანაზღაურება, რომელიც პროგრამის განმახორციელებლის მხრიდან არ იქნა ანაზღაურებული საჯარიმო სანქციის დაკისრების გამო". ხოლო მე-19 მუხლის მე-9 პუნქტის თანახმად, "იმ შემთხვევაში, თუ მიმწოდებელმა პროგრამით გათვალისწინებულ მომსახურებაზე უარი განუცხადა პროგრამის მოსარგებლეს ან მომსახურება გაუწია დაგვიანებით (მისგან დამოუკიდებელი მიზეზების გარდა), ან არასრულად, ან არაჯეროვნად, მიმწოდებელი იხდის ჯარიმას გასაწევი/გაწეული მომსახურების ღირებულების სამმაგი ოდენობის სახით". ამასთანავე, კასატორმა აღნიშნა, რომ შპს „...მა“ სარჩელით მიმართა სასამართლოს სააგენტოსათვის პაციენტ გ. ო-ისათვის გაწეული მკურნალობის თანხის 10079.34 ლარის დაკისრების მოთხოვნით. თბილისის საქალაქო სასამართლოში დავა გადაწყდა კლინიკის სასარგებლოდ, თუმცა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებამ გააუქმა პირველი ინსტანციის სასამართლო გადაწყვეტილება და მოსარჩელეს უარი უთხრა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე. დაწესებულების მიერ გადაწყვეტილება გასაჩივრდა საკასაციო საჩივრით და დავა იყო განხილვის პროცესში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 23 მაისის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საკასაციო საჩივარი.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს მთავრობის 2020 წლის 17 აგვისტოს №509 დადგენილების პირველი მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, შეიქმნა საჯარო სამართლის იურიდიული პირი − ჯანმრთელობის ეროვნული სააგენტო. ამავე დადგენილების მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, სსიპ − სოციალური მომსახურების სააგენტოში გამოცხადდა რეორგანიზაცია და ჯანმრთელობის დაცვის პროგრამების საქმიანობის მიმართულებით მისი ფუნქციები და უფლება-მოვალეობები გადაეცა სსიპ ჯანმრთელობის ეროვნულ სააგენტოს. საქართველოს მთავრობის 2020 წლის 17 აგვისტოს №509 დადგენილების მე-2 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ჯანმრთელობის დაცვის პროგრამების საქმიანობის მიმართულებით, სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს სამართალმემკვიდრედ განისაზღვრა სსიპ ჯანმრთელობის ეროვნული სააგენტო.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ ჯანმრთელობის ეროვნული სააგენტოს (სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს უფლებამონაცვლე) საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს შპს „...სათვის“ თნხის დაკისრების საფუძვლების არსებობის დადგენა წარმოადგენს.

საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს, რომ პაციენტი გ. ო-ი შპს ,,...ში” მოთავსდა 12.07.2013წ., ჩაუტარდა სხვადასხვა ტიპის სამედიცინო მომსახურება და 25.07.2013წ. გაეწერა ცენტრიდან. შპს ,,...მა“ 16.07.2013წ. №172411 წერილით მიმართა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს, სადაც განმარტა, რომ მათ კლინიკაში 12.07.2013წ. შევიდა გ. ო-ი, რომელსაც ჩაუტარდა კვლევები და ოპერაცია. პაციენტის მიერვე მიწოდებული ინფორმაციით იგი იყო სადაზღვევო კომპანია „...ს“ ბენეფიციარი. მოგვიანებით, 16.07.2013წ. ცენტრისთვის გახდა ცნობილი, რომ პაციენტი სადაზღვევო კომპანია „...ს“ ბენეფიციარი იყო 04.07.2013წ.-დან, რის გამოც ვერ მოხდებოდა პაციენტზე გაწეული სამედიცინო ხარჯების ანაზღაურება სადაზღვევო კომპანია „...ს“ მიერ. აღნიშნულის გამო ეთხოვა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სააღრიცხვო სისტემაში შემთხვევის დაწყების დღედ დაფიქსირებულიყო 16.07.2013წ. 14:00 საათი. საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს 25.07.2013წ. №04/68410 წერილით შპს ,,...ს“ ეცნობა, რომ კლინიკის მხრიდან შეტყობინების დაგვიანებით განხორციელების გამო შემთხვევა ანაზღაურებას არ ექვემდებარებოდა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ „საყოველთაო ჯანდაცვაზე გადასვლის მიზნით გასატარებელ ზოგიერთ ღონისძიებათა შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 21.02.2013წ. №36 დადგენილებით დამტკიცებული საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის სარჩელის აღძვრის პერიოდისათვის მოქმედი რედაქციის მე-19 მუხლის მე-9 პუნქტის თანახმად, იმ შემთხვევაში, თუ მიმწოდებელმა პროგრამით გათვალისწინებულ მომსახურებაზე უარი განუცხადა პროგრამის მოსარგებლეს, ან მომსახურება გაუწია დაგვიანებით (მისგან დამოუკიდებელი მიზეზების გარდა), ან არასრულად, ან არაჯეროვნად, მიმწოდებელი იხდის ჯარიმას გასაწევი/გაწეული მომსახურების ღირებულების სამმაგი ოდენობის სახით. ამავე პროგრამის მე-20 მუხლის მე-5 პუნქტის „ი“ ქვეპუნქტის შესაბამისად კი მიმწოდებელი ვალდებულია პროგრამის/ვაუჩერის მოსარგებლეს არ მოსთხოვოს იმ მომსახურების ანაზღაურება, რომელიც პროგრამის განმახორციელებლის მხრიდან არ იქნა ანაზღაურებული საჯარიმო სანქციის დაკისრების გამო. კასატორის მითითებით, მოპასუხემ სსიპ სოციალური მოსახურების სააგენტოს მიერ შემთხვევის ანაზღაურებაზე უარის თქმის შემდგომ, გაწეული მომსახურების ანაზღაურება გ. ო-ისაგან სასარჩელო წარმოების გზით მოითხოვა, რაც ქმნიდა მისი დაჯარიმების ფაქტობრივ და სამართლებრივ საფუძვლებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სარჩელის უსაფუძვლობის თაობაზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების დასკვნას და აღნიშნავს, რომ სახეზე არ არის საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის მე-19 მუხლის მე-9 პუნქტით გათვალიწინებული არც ერთი საფუძველი; კერძოდ, მხარეთა შორის სადავო არ არის გ. ო-ისათვის გაწეული მომსახურების ხარიხსი, არ დასტურდება მომსახურების გაწევაზე უარის თქმის ან/და მომსახურების დაგვიანებით გაწევის ფაქტები. რაც შეეხება პროგრამით მოსარგებლისათვის მომსახურების ანზღაურების მოთხოვნას, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ შპს „...მა“ მართალია მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გ. ო-ის წინააღმდეგ, თუმცა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 27 თებერვლის განჩინებით დაკმაყოფილდა მოსარჩელე შპს ,,...ს“ წარმომადგენლის შუამდგომლობა გამოხმობის გამო სარჩელის განუხილველად დატოვების თაობაზე და განუხილველი დარჩა სამოქალაქო საქმე №2/15820-13 შპს ,,...ს’’ სარჩელისა გამო მოპასუხე გ. ო-ის მიმართ ფულადი ვალდებულების შესრულების და ზიანის ანაზღაურების თაობაზე (სასამართლოს საქმისწარმოების ელექტრონულ სისტემაში არსებული ინფორმაცია). ამდენად, სახეზე არ არის პროგრამის მე-20 მუხლის მე-5 პუნქტის „ი“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევა. რაც შეეხება შპს „...ის“ სარჩელს, სააგენტოსათვის პაციენტ გ. ო-ისათვის გაწეული მკურნალობის თანხის 10079.34 ლარის დაკისრების თაობაზე, სარჩელი სრულად იქნა დაკმაყოფილებული კანონიერ ძალაში შესული თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 14 დეკემბრის გადაწყვეტილებით, რომელიც ძალაში დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 11 ივლისისა და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 11 ივნისის განჩინებებით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს სამართლებრივ შეფასებებს, რომელიც თავიც მხრივ არსებითად ეყრდნობა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა დავა.

ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან, სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს (ს/ნ 202178927) საკასაციო საჩივარზე 20.05.2019წ. №16467 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, მას უნდა დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ ჯანმრთელობის ეროვნული სააგენტოს (სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს უფლებამონაცვლე) საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 17 ოქტომბრის განჩინება;

3. სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს (ს/ნ 202178927) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 20.05.2019წ. №16467 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

მ. ვაჩაძე

ბ. სტურუა