საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

№ბს-43(2კ-19) 03 მაისი, 2022 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გოჩა აბუსერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ბიძინა სტურუა

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები - მ. კ-ე (მესამე პირი), სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო (მოპასუხე)

პროცესუალური მოწინააღმდეგე მხარეები (მოსარჩელეები) - ი. ა-ი, ბ. ა-ი, მ. ქ-ე, გ. ქ-ე

მესამე პირი - ლ. კ-ე

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 30 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2015 წლის 6 მაისს ი. ა-იმა, ბ. ა-იმა, მ. ქ-ემ და გ. ქ-ემ სარჩელით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს, მ. კ-ეისა და ლ. კ-ეის მიმართ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2014 წლის 11 ივლისის №... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 9 ოქტომბრის განჩინებით ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ მ. კ-ე და ლ. კ-ე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 1 მარტის გადაწყვეტილებით, ი. ა-ის, ბ. ა-ის, მ. ქ-ეისა და გ. ქ-ეის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2014 წლის 11 ივლისის № ... გადაწყვეტილება და მოპასუხეს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა, რაც სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ და მ. კ-ემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 30 ოქტომბრის განჩინებით, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და მ. კ-ეის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 1 მარტის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 22 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ და მ. კ-ემ, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორმა - მ. კ-ემ აღნიშნა, რომ სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა და შესაბამისად განემარტა მოქმედი ინსტრუქცია "საჯარო რეესტრის შესახებ", კერძოდ მისი მე-16 მუხლი. კასატორის მითითებით, გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში არაერთგზის ნახსენები 2011 წლის 7 ივნისის გადაწყვეტილება იმ ფორმით, რა ფორმითაც ის შესული იქნა კანონიერ ძალაში, არის სწორედ გადაწყვეტილება საზიარო უფლების გაუქმების შესახებ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 7 ივნისის გადაწყვეტილებამ, საზიარო უფლება გააუქმა თბილისში, ...ის ქ. №...-ში არსებული უძრავი ქონების ნაწილზე - არსებულ სახლთან მიმართებაში, რომელშიც მოსარჩელე მხარეს მანამდე (ტექ. ბიუროს მონაცემებით, ასევე საჯარო რეესტრის პირველადი საკუთრების რეგისტრაციის მონაცემებით) რეგისტრირებული ჰქონდა 1/3 წილის უფლება, ხოლო მესამე პირებს - კ-ეებს 2/3 წილის უფლება. ამასთან, საკუთრების უფლება ჯერ კიდევ ტექ. აღრიცხვიდან რეგისტრირებული იყო საცხოვრებელი სახლის შესაბამის წილზე, რამდენადაც საკუთრების რეგისტრაციის წილობრივი სახით, უფლების წარმოშობის მომენტში, სახლის მესაკუთრეებს მიწაზე საკუთრების უფლება, ზოგადად, არ გააჩნდათ. მიწაზე საკუთრების უფლების წარმოშობის სამართლებრივი საფუძველი გააჩინა სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლმა, რომელმაც დაადგინა, რომ ფიზიკურ პირთა კანონიერ სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთები, რომლებზედაც ინდივიდუალური სახლებია განლაგებული, სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებიდან ითვლებოდა ამ პირთა საკუთრებად და მათზე ვრცელდებოდა სამოქალაქო კოდექსით უძრავი ნივთებისთვის დადგენილი წესები. შესაბამისად, მოსარჩელე მხარეს მიწის ნაკვეთის 1/3 წილზე საკუთრების უფლება ცალკე აღებული კი არ ჰქონდა შეძენილი ანდა წარმოშობილი შესაბამისი უფლების დამდგენი დოკუმენტით, არამედ ეს მონაცემი ზოგადად აისახა საჯარო რეესტრის პირველად რეგისტრაციიდან მთელს უძრავ ქონებასთან მიმართებაში, სწორედ იმიტომ, რომ ეს უფლებრივი მოცემულობა იყო რეგისტრირებული სახლთან მიმართებაში. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 7 ივნისის გადაწყვეტილებით, თბილისში, ...ის ქ. №...-ში გაუქმდა საზიარო უფლება სახლის წილობრივ მონაცემებში და მოსარჩელე მხარეს მიაკუთვნა მთელი საცხოვრებელი სახლიდან 59.00 კვ.მ, ხოლო მესამე პირებს - 199 კვ.მ, ანუ საზიარო უფლება გაუქმებულ იქნა. ეს გადაწყვეტილება სადავოდ არ გახადა თავად ამ დავის მოსარჩელე მხარემ, რაც უცნაური იყო მაშინვე, რამდენადაც სასამართლომ გადაწყვეტილება მიიღო საცხოვრებელ ფართზე საზიარო უფლების გაუქმების შესახებ არა რეგისტრირებული წილების შესაბამის ფართებზე, არამედ ფაქტობრივად დაკავებული ფართის ოდენობის შესაბამისად, რაც ზოგადად ეწინააღმდეგება საზიარო უფლების გაუქმების წესს, მაგრამ ეს გადაწყვეტილება ამ ფორმით შევიდა კანონიერ ძალაში და ესევე იქნა წარდგენილი აღსასრულებლად საჯარო რეესტრისთვის, შესაბამისად მ. კ-ემ რეგისტრირებული წილების კვადრატულობაში გადაყვანა კი არ მოსთხოვა საჯარო რეესტრს (როგორც ეს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაშია მითითებული), არამედ აღსასრულებლად წარადგინა სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება, რაც შესაბამისად აღასრულა საჯარო რეესტრმა და სადაც მანამდე გამოსახული იყო საკუთრების უფლების რეგისტრაციის წილობრივი მონაცემი, ასახა მონაცემი კვ.მ-ში, წინააღმდეგ შემთხვევაში, გაურკვეველია როგორც უნდა დაესრულებინა სარეგისტრაციო წარმოება საჯარო რეესტრს. თუკი სასამართლო აუქმებს უფლების რეგისტრაციის შესახებ სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსრულების ფარგლებში მიღებულ გადაწყვეტილებას, აუცილებელია არსებობდეს შესაბამისი სამართლებრივი დასაბუთება, კანონის რომელი ნორმა დაარღვია საჯარო რეესტრმა, წინააღმდეგ შემთხვევაში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ამ კუთხით დაუსაბუთებელია.

კასატორმა - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ მიუთითა საქმის ფაქტობრივ გარემოებებზე და აღნიშნა, რომ მოცემულ უძრავ ნივთზე რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების რეგისტრაცია განხორციელდა სათანადო სამართლებრივი საფუძვლის - თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 07 ივნისის გადაწყვეტილების შესაბამისად. ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში, ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-4 და მე-5 პუნქტები გაუქმებულ იქნა, თავის მხრივ კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება შეეხო მხოლოდ ქ. თბილისში, ...ის ქ. №...-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის გამიჯვნას, რომელიც უნდა განხორციელებულიყო და განხორციელდა საქმეში არსებული სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2011 წლის 5 აპრილის საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზის №5-005951-2011 დასკვნის შესაბამისად. კერძოდ, გ. და მ. ქ-ეებს და ბ. და ი. ა-იებს საკუთრების უფლებით მიეკუთვნათ მათ მიერ საცხოვრებელ სახლში ფაქტობრივად დაკავებული 49.65 კვ.მ. - პირველ სართულზე ოთახი №5, ოთახი №7 და ოთახი №8 დამხმარე სათავსოები (დანართი №1 და №2), ხოლო მ. და ლ. კ-ეებს საკუთრების უფლებით მიეკუთვნათ შენობის დარჩენილი ნაწილი - 199.92 კვ.მ. (დანართი №1, №2). უძრავ ნივთზე რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების რეგისტრაცია განხორციელდა სწორედ ზემოაღნიშნული და კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილებების ყოველმხრივი ანალიზის საფუძველზე.

კასატორმა მიუთითა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-5 მუხლის პირველი ნაწილზე, ,,საჯარო რეესტრის შესახებ’’ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტზე და მე-2 მუხლის „კ“ ქვეპუნქტზე და აღნიშნა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლო 2016 წლის 01 მარტის გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ სადავო ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის საფუძველზე საჯარო რეესტრის მონაცემებში მიწის ნაკვეთზე მ. ქ-ეის, გ. ქ-ეის, ბ. ქ-ეის, ი. ა-ის, მ. და ლ. კ-ეების უფლებრივი მონაცემები გაუქმდა, თუმცა იგი არც არასდროს ყოფილა (ცალკე) მითითებული. კასატორმა განმარტა, რომ ცვლილებების განხორციელებამდე არსებული და ცვლილების შემდეგ მომზადებული ამონაწერი „საკუთრების განყოფილებაში“ შეიცავდა მიწის ნაკვეთთან დაკავშირებით ერთსა და იმავე ჩანაწერს (ნაკვეთის საკუთრების ტიპი: თანასაკუთრება; ნაკვეთის ფუნქცია: არასასოფლო-სამეურნეო; დაზუსტებული ფართობი: 440 კვ.მ). მდგომარეობა შეიცვალა მხოლოდ შენობა-ნაგებობებთან მიმართებით, სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე. გარდა ამისა, ამონაწერებში „უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის“ გრაფაში (მესაკუთრის განყოფილება) ჩამოთვლილი იყო კონკრეტული უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტები/სამართლებრივი აქტები, რომელთა შინაარსიდანაც გამომდინარეობდა მოცემულ პირთა საკუთრების უფლება და მისი ფარგლები. ამდენად, კასატორმა არ გაიზიარა სასამართლოს მოსაზრება, რომ მარეგისტრირებელი ორგანოს მიერ სასამართლო გადაწყვეტილების მსგავსი ფორმით აღსრულებამ (მით უფრო როდესაც აღნიშნული გადაწყვეტილება არ იძლეოდა სხვაგვარად განმარტებისა და აღსრულების შესაძლებლობას) გააუქმა მიწის ნაკვეთზე მოსარჩელეთა უფლებრივი მონაცემები და შესაბამისად, შელახა საქართველოს კონსტიტუციით აღიარებული საკუთრების უფლება.

კასატორმა აღნიშნა, რომ საზიარო საგანი კონკრეტული, ერთიანი უძრავი ნივთი იყო და წარმოადგენდა სამოქალაქო ბრუნვის ერთ ობიექტს და მისი ნატურით გამოყოფაც უნდა განხორციელებულიყო ერთიანად (№... საკადასტრო კოდზე მთლიანად). საქმეზე მიღებული საბოლოო გადაწყვეტილებით, ქ. თბილისში, ...ის ქ. №...-ში მდებარე უძრავ ნივთზე მხოლოდ საცხოვრებელი სახლის გამიჯვნა განხორციელდა, რასაც ვერც ადმინისტრაციული ორგანო და ვერც სასამართლო ვერ უარყოფს. „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, უძრავი ნივთი არის მიწის ნაკვეთი მასზე არსებული შენობა-ნაგებობით ან მის გარეშე, შენობა-ნაგებობა (მშენებარე, აშენებული ან დანგრეული), შენობა-ნაგებობის ერთეული (მშენებარე, აშენებული ან დანგრეული) და ხაზობრივი ნაგებობა. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 150-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, „მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილს განეკუთვნება შენობა-ნაგებობანი“. შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან გადაუჭრელი დარჩა მიწის ნაკვეთთან მიმართებით საზიარო უფლების ნატურით გაუქმების საკითხი, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 953-ე მუხლის შესაბამისად, №... საკადასტრო კოდზე არსებული მიწის ნაკვეთი (სპეციალურად დადგენილი წილებით) ჯერ ისევ საზიარო საკუთრება იყო, ვინაიდან, თუ უფლება ერთობლივად რამდენიმე პირს ეკუთვნოდა, იგი მიიჩნევა საზიარო უფლებად (საერთო საკუთრებად).

კასატორის მითითებით, გაუგებარი იყო, რა გარემოების საფუძველზე დაასკვნა სასამართლომ, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო, სადავო ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მიღებით, რეგისტრირებულ მონაცემებში ცვლილების განხორციელებისას (მ. ქ-ეის, გ. ქ-ეის, ი. ა-ისა და ბ. ა-ის 49.65 კვ.მ. საცხოვრებელი ფართის პირველ სართულზე ოთახი №5, ოთახი №7 და ოთახი №8 და დამხმარე სათავსოებზე და მ. და ლ. კ-ეების 199.92 კვ.მ.-ზე უფლების რეგისტრაცია) შეეხო ასევე მიწის ნაკვეთზე საჯარო რეესტრის მონაცემებსაც. გაუგებარია სასამართლოს ამგვარი დასკვნა საიდან გამომდინარეობს და რა ფაქტობრივი ან სამართლებრივი საფუძვლებითაა გამყარებული.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 7 მარტის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და მ. კ-ეის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და მ. კ-ეის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო პალატა დადგენილად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი (საკადასტრო კოდი №...., ფართი:440 კვ.მ) წარმოადგენდა მ. კ-ეის (1/3 წილი), ლ. კ-ეის (1/3 წილი), ი. ა-ის და ბ. ა-ის (1/6 წილი), მ. და გ. ქ-ეების (1/6 წილის) საერთო საკუთრებას. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 7 ივნისის გადაწყვეტილებით, მ. კ-ეისა და ლ. კ-ეის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა, ერთის მხრივ, მ. კ-ესა და ლ. კ-ეს და, მეორე მხრივ, მ. და გ. ქ-ეებსა და ი. ა-ისა და ბ. ა-ის შორის არსებული საზიარო უფლება ქ. თბილისი, ...ის ქ. №... მდებარე საცხოვრებელ სახლზე და მის წინ მიმდებარე მიწის ნაკვეთზე; ქ. თბილისი, ...ის ქ....-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის გამიჯვნა განხორციელდა საქმეში არსებული სსიპ ,,ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს’’ 2011 წლის 5 აპრილის საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზის №5-005951-2011 დასკვნის შესაბამისად, კერძოდ, გ. და მ. ქ-ეებს და ბ. და ი. ა-იებს საკუთრების უფლებით მიეკუთვნათ მათ მიერ საცხოვრებელ სახლში ფაქტობრივად დაკავებული 49,65 კვ.მ. - პირველ სართულზე №5 ოთახი, №7 ოთახი, №8 ოთახი დამხმარე სათავსოები (დანართი №1 და №2), ხოლო მ. და ლ. კ-ეებს საკუთრების უფლებით მიეკუთვნა შენობის დარჩენილი ნაწილი 199,92 კვ.მ; ქ. თბილისი, ...ის ქ. №...-ში არსებული საცხოვრებელი სახლის წინ მდებარე გამყოფი ღობით შემოსაზღვრული მიწის ნაკვეთის გამიჯვნა განხორციელდა საქმეში არსებული სსიპ ,,ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს’’ 2011 წლის 5 აპრილის საინჟინრო-ტექნიკური ესპერტიზის №5-005951-2011 დასკვნის შესაბამისად, კერძოდ, გ. და მ. ქ-ეებს და ბ. და ი. ა-იებს საკუთრების უფლებით მიეკუთვნათ მათ მიერ ფაქტობრივად დაკავებული 49.65 კვ.მ., ხოლო მ. და ლ. კ-ეებს საკუთრების უფლებით მიეკუთვნათ 46.47 კვ.მ.; ქ. თბილისი, ...ის ქ. №...-ში მდებარე საერთო სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთი დარჩა მ. კ-ეის, ლ. კ-ეის, მ. ქ-ეის, ი. ა-ისა და ბ. ა-ის საერთო საკუთრებაში.

დადგენილია, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 24 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მ. და ლ. კ-ეების სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 ლის 7 ივნისის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-4 და მე-5 პუნქტები (ქ. თბილისი, ...ის ქ. №...-ში არსებული საცხოვრებელი სახლის წინ მდებარე გამყოფი ღობით შემოსაზღვრული მიწის ნაკვეთის გამიჯვნა განხორციელდეს საქმეში არსებული სსიპ ,,ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს’’ 2011 წლის 5 აპრილის საინჟინრო-ტექნიკური ესპერტიზის №5-005951-2011 დასკვნის შესაბამისად, კერძოდ, გ. და მ. ქ-ეებს და ბ. და ი. ა-იებს საკუთრების უფლებით მიეკუთვნოთ მათ მიერ ფაქტობრივად დაკავებული 49.65 კვ.მ., ხოლო მ. და ლ. კ-ეებს საკუთრების უფლებით მიეკუთვნოთ 46.47 კვ.მ.; ქ. თბილისი, ...ის ქ. №...-ში მდებარე საერთო სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთი დარჩეს მ. კ-ეის, ლ. კ-ეის, მ. ქ-ეის, გ. ქ-ეის, ი. ა-ისა და ბ. ა-ის საერთო საკუთრებაში) და ამ ნაწილებში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; მ. და ლ. კ-ეებს უარი ეთქვათ მ. და გ. ქ-ეებისათვის და ბ. და ი. ა-იებისათვის განაშენიანებისაგან თავისუფალ (ცარიელ) მიწის ნაკვეთზე მათ მიერ დაკავებული ფართის (საცხოვრებელ სახლში) შესაბამისად ინდივიდუალურ საკუთრებად 93,6 მ2-ის მიკუთვნებაზე, ხოლო მიწის ნაკვეთზე მათ მიერ საცხოვრებელ სახლში დაკავებული ფართის შესაბამისად ინდივიდუალურ საკუთრებად 228,2 მ² -ის მიკუთვნებაზე.

საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს, რომ 2014 წლის 3 ივლისს მ. კ-ემ განცხადებით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს და მოითხოვა სააღსრულებო ფურცლისა და სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძველზე უძრავ ნივთზე რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების რეგისტრაცია. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2014 წლის 11 ივლისის №... გადაწყვტილების შესაბამისად, უძრავ ნივთზე, მდებარე ქ. თბილისი, ...ი, №..., რეგისტრირებულ მონაცემებში განხორციელდა ცვლილების რეგისტრაცია, კერძოდ, მ. ქ-ე, გ. ქ-ე, ბ. ქ-ეე და ი. ა-ი რეგისტრირებულ იქნენ 49.65 კვ.მ. საცხოვრებელი ფართის პირველ სართულზე ოთახი №5, ოთახი №7 და ოთახი №8 დამხმარე სათავსოების, ხოლო მ. და ლ. კ-ეები 199,92 კვ.მ. საცხოვრებელი ფართის მესაკუთრეებად. საკასაციო სასამართლო განსაკუთრებულ ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ რეგისტრაციის შესახებ სადავო ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის საფუძველზე საჯარო რეესტრის მონაცემებში მიწის ნაკვეთზე მ. ქ-ეის, გ. ქ-ეის, ბ. ა-ის, ი. ა-ის, მ. და ლ. კ-ეების უფლებრივი (წილობრივი) მონაცემები მითითებული არ არის.

განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2014 წლის 11 ივლისის №... გადაწყვტილების კანონიერების შემოწმება წარმოადგენს. ხსენებული გადაწყვეტილებით უძრავ ქონებაზე მხარეთა საზიარო უფლება, რომელიც წილობრივ მონაცემებში იყო ასახული, შეიცვალა კვადრატულ მეტრებში ასახული მონაცემებით. ამდენად, სადავო საკითხის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანია დადგინდეს სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2014 წლის 11 ივლისის №... გადაწყვტილების შესაბამისობა მის საფუძვლად მითითებულ უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტებთან.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო სადავო გადაწყვეტილების სამართლებრივ საფუძვლად უთითებს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 7 ივნისის №2/7365-09 გადაწყვეტილებასა და მისი აღსრულების მიზნით გაცემულ სააღსრულებო ფურცელზე. ხსენებული გადაწყვეტილებით გაუქმდა, მ. და ლ. კ-ეებს, მ. და გ. ქ-ეებსა და ირინე და ბ. ა-იებს შორის არსებული საზიარო უფლება ქ. თბილისში, ...ის ქ. №...-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლზე და მის წინ მიმდებარე მიწის ნაკვეთზე და ნატურით გამიჯვნა განხორციელდა სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2011 წლის 5 აპრილის საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზის №5-005951-2011 დასკვნის შესაბამისად. აღსანიშნავია, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 24 დეკემბრის გადაწყვეტილებით თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 7 ივნისის №2/7365-09 გადაწყვეტილება გაუქმდა იმ ნაწილში, რომელიც ეხებოდა მხოლოდ მიწის ნაკვეთის ნატურით გამიჯვნის საკითხს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ მიწის ნაკვეთზე გადაწყვეტილების მიღებამდე არსებული მონაცემები არ შეცვლილა და კვლავ წარმოდგენილი იყო შემდეგი სახით: მ. კ-ე (1/3 წილი), ლ. კ-ე (1/3 წილი), ი. ა-ი და ბ. ა-ი (1/6 წილი), მ. და გ. ქ-ეები (1/6 წილის). აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2014 წლის 11 ივლისის №... გადაწყვტილების შედეგად გაცემულ ამონაწერში საკუთრების აღწერაში მიწის ნაკვეთზე მესაკუთრეთა წილობრივი მონაცემები მითითებული არ არის. ამდენად, ნათელია, რომ სადავო გადაწყვტილება არ შეიცავს მითითებას მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების გადანაწილების შესახებ.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს, რომელიც თავის მხრივ არსებითად ეყრდნობა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა დავა.

ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს (ს/ნ 202238621) საკასაციო საჩივარზე 28.02.2019წ. №04512 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარის ოდენობით, ხოლო მ. კ-ეის (პ/ნ ...) საკასაციო საჩივარზე 05.03.2019წ. №5 საგადახდო დავალებით - 300 ლარი, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ჯამში 300 ლარის 70 პროცენტი - თითოეულს 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და მ. კ-ეის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 30 ოქტომბერის განჩინება;

3. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს (ს/ნ 202238621) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 28.02.2019წ. №04512 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

4. მ. კ-ეს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 05.03.2019წ. №5 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

მ. ვაჩაძე

ბ. სტურუა