საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

№ბს-1127(კ-20) 24 მაისი, 2022 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გოჩა აბუსერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ბიძინა სტურუა

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) - შპს „...“

პროცესუალური მოწინააღმდეგე (მოსარჩელე) - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო

მესამე პირები - ა. ა-ე, ნ. ს-ე, გ. კ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 22 ივლისი გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2018 წლის 7 მაისს შპს „...-მა“ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ და სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2018 წლის 19 მარტის №... გადაწყვეტილების, სარეგისტრაციო წარმოების შეწყვეტის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2018 წლის 19 აპრილის №... გადაწყვეტილებისა და ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2018 წლის 23 აპრილის №... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 13 ივლისის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ ა. ა-ე, ნ. ს-ე და გ. კ-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტარციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 10 მაისის გადაწყვეტილებით, შპს „...-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტად ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2018 წლის 19 მარტის №... გადაწყვეტილება და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს საქმის გარემოებების შესწავლისა და შეფასების შედეგად, კანონით დადგენილ ვადაში, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემა დაევალა; ბათილად იქნა ცნობილი ,,სარეგისტრაციო წარმოების შეწყვეტის შესახებ’’ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2018 წლის 19 აპრილის №... გადაწყვეტილება და ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2018 წლის 23 აპრილის №... გადაწყვეტილება, რაც მოსარჩელემ და მოპასუხემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 22 ივლისის გადაწყვეტილებით შპს „...-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 10 მაისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს „...-ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 22 ივლისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...-მა“.

კასატორის მითითებით, სასამართლომ უკანონო გადაწყვეტილება მიიღო და ყურადღება არ მიაქცია იმ ფაქტს, რომ მოწინააღმდეგეები არ უარყოფდნენ შეტყობინების მიღებას. მოწინააღმდეგეებმა წარმოადგინეს 2011 წელს გადახდილი თანხების დამდასტურებელი დოკუმენტაცია. მას შემდეგ ა. ა-ეს თანხა არ გადაუხდია, რაც შეეხება გ. კ-ს, მას არასდროს გადაუხდია თანხა და პროცესზეც განაცხადა, რომ არ გადაიხდიდა. გაურკვეველია, სასამართლოსთვის რატომ არ აღმოჩნდა აღნიშნული საკმარისი მტკიცებულება. კასატორის მითითებით, სასამართლომ გადაწყვეტილებაში გვერდი აუარა მთავარ არგუმენტს, რომ საჯარო რეესტრს მის მიერ მითითებული დოკუმენტაცია არ მოუთხოვია. მან მხოლოდ ორმხრივი ნების გამომხატველი ხელშეკრულება მოითხოვა, რასაც კანონი არ ითვალისწინებდა. ამასთან, თუ სასამართლო აცხადებდა, რომ მარეგისტრირებელი ორგანო არ იყო უფლებამოსილი შეემოწმებინა მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების შესრულების ან შეუსრულებლობის ფაქტი ამა თუ იმ მტკიცებულების შეფასების გზით, მაშინ რატომ არ დააკმაყოფილა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ მოსარჩელის განცხადება. ამდენად, გადაწყვეტილება ურთიერთსაწინააღმდეგო არგუმენტაციას ეყრდნობოდა, რაც მისი გაუქმების კიდევ ერთი საფუძველი იყო.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 25 ოქტომბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „...-ის“ საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ 2007 წლის 12 იანვარს, ერთი მხრივ თ. ლ-ესა (შპს ,,...-ის’’ დირექტორი) და, მეორე მხრივ, ა. ა-ეს, ნ. ს-ეს, გ. კ-ს შორის გაფორმდა აღნაგობის ხელშეკრულება. ხელშეკრულების თანახმად, აღნაგობის უფლება ეკუთვნის შპს ,,...-ს’’. მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე - შპს ,,...’’ აღნაგობის უფლებით გადასცემს, ხოლო მოსარგებლეები - ა. ა-ე, ნ. ს-ე, გ. კ-ი იღებენ ვადიან და სასყიდლიან აღნაგობის უფლებით - ქ. თბილისში, ...ის საცხოვრებელი რაიონის I კვარტლის მიმდებარედ არსებულ (საკადასტრო რუკის მიხედვით ...სექტორი, სავაჭრო ნაკვეთი №..., ფართით 32.1. კვ.მ.) მიწის ნაკვეთს. აღნიშნული ხელშეკრულება განაწილდა შემდეგი სქემით: I სართული - ა. ა-ე (№... ფართი, 32.1. კვ.მ), II სართული - ნ. ს-ე (№177 ფართი, 32.4 კვ.მ), მანსარდი - გ. კ-ი - სასაწყობო ფართი 32.4 კვ.მ. ხელშეკრულების 4.3. პუნქტის თანახმად, საზღაურის დაგვიანებით გადახდისთვის მესაკუთრეს უფლება აქვს ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე დაარიცხოს საურავი გადასახდელი თანხის 0.05 %. 4.4. პუნქტის თანახმად კი, თუ მოსარგებლე ზედიზედ ორი წლის განმავლობაში არ იხდის საზღაურს, აღნაგობის მესაკუთრეს უფლება აქვს ცალმხრივად შეუწყვიტოს მოსარგებლეს აღნაგობის უფლება. 2018 წლის 14 მარტს შპს ,,...-მა’’ განცხადებით მიმართა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და ხელშეკრულების 4.3. და 4.4. პუნქტების საფუძველზე სადავო უძრავ ნივთზე აღნაგობის უფლების შეწყვეტის რეგისტრაცია მოითხოვა. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2018 წლის 19 მარტის №... გადაწყვეტილებით შეჩერდა სარეგისტრაციო წარმოება შპს ,,...-ის’’ 2018 წლის 14 მარტის განცხადებაზე იმ საფუძვლით, რომ წარმოსადგენი იყო აღნაგობის უფლების მქონე პირის მიერ სარეგისტრაციოდ წარმოდგენილ უფლების შეწყვეტასთან დაკავშირებით კანონმდებლობით დადგენილი წესით გამოხატული ნების დამადასტურებელი სარეგისტრაციო დოკუმენტი. 2018 წლის 22 მარტს მოსარჩელის წარმომადგენელმა ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და მოითხოვა 2018 წლის 19 მარტის №... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2018 წლის 19 აპრილის №... გადაწყვეტილებით შეწყდა სარეგისტრაციო წარმოება შპს ,,...- ის’’ 2018 წლის 14 მარტის განცხადებაზე, ვინაიდან სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების ვადაში არ იქნა წარდგენილი შეჩერების საფუძვლის აღმოფხვრის დამადასტურებელი დოკუმენტი. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2018 წლის 23 აპრილის №... გადაწყვეტილებით შპს ,,...-ის’’ ადმინისტრაციული საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საჯარო რეესტრი არის საჯარო-სამართლებრივი ინსტიტუტი, რომელშიც ხდება ცალკეულ კერძო-სამართლებრივ უფლებათა რეგისტრაცია, კერძოდ, უძრავ ნივთებზე საკუთრება, იპოთეკა, გირავნობა, ყადაღა და სხვა სამართლებრივი უფლებები. საჯარო რეესტრი არის არა უბრალოდ უფლების ფიქსაციის ინსტიტუტი, არამედ ამ უფლების შექმნის საფუძველი - უფლება წარმოიშობა მხოლოდ საჯარო რეესტრში მისი რეგისტრაციის მომენტიდან. საჯარო რეესტრის მნიშვნელოვანი თვისება მისი საჯარო ხასიათია და იგი არსებითად სამოქალაქო ბრუნვის მონაწილეთა ინტერესების დაცვას ემსახურება. აღნიშნული ფუნქცია ხაზს უსვამს მის უმთავრეს დანიშნულებას - სწორად ასახოს რეგისტრაციას დაქვემდებარებული ყოველგვარი უფლება, მათ შორის, საკუთრების უფლება და მათი მდგომარეობა, იყოს რეესტრში რეგისტრირებული საკუთრების უფლების დაცვის გარანტი, რა უფლებაც საქართველოს კონსტიტუციის მე-19 მუხლის თანახმად აღიარებული და ხელშეუვალია.

„საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-8 მუხლის თანახმად, სარეგისტრაციო წარმოების დაწყების საფუძველია განცხადება ან უფლებამოსილი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება. განცხადებას უნდა ერთვოდეს ინსტრუქციით განსაზღვრული სარეგისტრაციო დოკუმენტაცია და ინფორმაცია. ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის მიხედვით, მარეგისტრირებელი ორგანო უფლებამოსილია კონკრეტულ შემთხვევაში დამატებით მოითხოვოს სარეგისტრაციო წარმოებასთან დაკავშირებული ნებისმიერი დოკუმენტის ან ინფორმაციის წარმოდგენა, რომელიც აუცილებელია განცხადებით მოთხოვნილ საკითხზე გადაწყვეტილების მისაღებად. „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის „კ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, სარეგისტრაციო დოკუმენტი არის სამართლებრივი აქტი, რომელიც უშუალოდ წარმოშობს ამ კანონით განსაზღვრული რეგისტრაციის მოთხოვნის უფლებას. ამავე მუხლის „ლ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, სარეგისტრაციო დოკუმენტაცია არის რეგისტრაციის მიზნით მარეგისტრირებელ ორგანოში წარსადგენი სარეგისტრაციო და სხვა დოკუმენტები.

განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელე უძრავ ნივთზე აღნაგობის უფლების შეწყვეტის რეგისტრაციის საფუძვლად მიუთითებდა იმ გარემოებაზე, რომ აღნაგობის უფლების მქონე პირები არ იხდიდნენ ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ გადასახადს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ აღნაგობის ხელშეკრულების, როგორც სანივთო გარიგების დადების შემთხვევაში სამოქალაქო კოდექსის ზოგადი პრინციპი - ნების ავტონომიურობა, შეზღუდულია და იგი შემოიფარგლება როგორც სანივთო გარიგების დადების ნების გამოვლენით, ასევე გარიგების არსებითი პირობების იმ ფარგლებში განსაზღვრით, რაც პირდაპირაა გათვალისწინებული კანონით. სანივთო სამართლის აბსოლუტური ბუნებიდან გამომდინარე, ასევე ამომწურავადაა განსაზღვრული აღნაგობის შეწყვეტის საფუძვლებიც, რაც შესაძლებელია მოხდეს: ა) ვადის გასვლის გამო; ბ) უფლებამოსილი პირის მოთხოვნით, რა დროსაც საჭიროა მესაკუთრის თანხმობა (სკ 238.1 მუხლი); გ) მესაკუთრის მიერ აღნაგობის ცალმხრივად შეწყვეტა ორი წლის საზღაურის გადაუხდელობის გამო (ს.კ 236.2).

სამოქალაქო კოდექსის 236-ე მუხლის თანახმად, აღნაგობის უფლების მქონეს შეიძლება ხელშეკრულებით დაეკისროს საზღაურის გადახდა, რომლის გადაუხდელობის გამო აღნაგობის უფლება მესაკუთრის მხრიდან შეიძლება ცალმხრივად შეწყდეს ამ ვალდებულების 2 წლის განმავლობაში შეუსრულებლობის შემთხვევაში, თუ მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 51-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ნების გამოვლენა, რომელიც მოითხოვს მეორე მხარის მიერ მის მიღებას, ნამდვილად ჩაითვლება იმ მომენტიდან, როცა იგი მეორე მხარეს მიუვა, ხოლო სამოქალაქო კოდექსის 355-ე მუხლის თანახმად, ხელშეკრულებიდან გასვლა ხდება ხელშეკრულების მეორე მხარისათვის შეტყობინებით. ამდენად, ხელშეკრულებიდან გასვლა წარმოადგენს ცალმხრივ ნებას, რომელიც ნამდვილია მას შემდეგ, რაც მეორე მხარეს მიუვა. პალატა მიუთითებს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განმარტებაზე (№ას-367-348-2015; 15.05.2017წ.), რომლის მიხედვითაც: „ცალმხრივი ნების ნამდვილობის საკითხი მოწესრიგებულია სამოქალაქო კოდექსის 51-ე მუხლით, რომლის პირველი ნაწილის თანახმად, ნების გამოვლენა, რომელიც მოითხოვს მეორე მხარის მიერ მის მიღებას, ნამდვილად ჩაითვლება იმ მომენტიდან, როცა იგი მეორე მხარეს მიუვა. სამართლის თეორიაში გაბატონებული მოსაზრების თანახმად, 51-ე მუხლის მოქმედება, მიუხედავად მისი სათაურისა, ვრცელდება არა მხოლოდ ცალმხრივი, არამედ ყველა იმ ორმხრივი/მრავალმხრივი ნების მიმართ, რომელიც შინაარსობრივად მიღებასავალდებულო კატეგორიას განეკუთვნება, მით უფრო მნიშვნელოვანია ამ საკითხის სწორად განსაზღვრა ცალმხრივი ნების ნამდვილობის კვლევისას, რამეთუ მას სამართლებრივი შედეგები მოჰყვება და კანონმდებელი იმპერატიულად ადგენს, რომ ნება ადრესატს უნდა მიუვიდეს, რათა წარმოშობილად იქნას მიჩნეული ესა თუ ის ურთიერთობა, ანუ ცალმხრივი გარიგება იურიდიულ ძალმოსილებას მას შემდეგ შეიძენს, რაც მისი გარეგანი ფორმირების პროცესი ადრესატის აღქმის არეალში მოქცევით დასრულდება.“ აღსანიშნავია, რომ საქმეში წარმოდგენილი მასალებით არ დასტურდება მეორე მხარისათვის ხელშეკრულების ცალმხრივად შეწყვეტის თაობაზე შეტყობინების ფაქტი, რაც განსახილველ შემთხვევაში უძრავ ნივთზე აღნაგობის უფლების შეწყვეტის რეგისტრაციის საფუძველი გახდებოდა. ამასთან, შპს „...-მა“ ვერც ხელშეკრულებით დადგენილი საფასურის გადაუხდელობის ფაქტი დაადასტურა. მეტიც, საქმეში წარმოდგენილია არაერთი მიმართვა, რომლის თანახმად, აღნაგობის უფლების მქონე პირები ნაკვეთის მესაკუთრისგან მოითხოვდნენ საბანკო რეკვიზიტების მიწოდებას, რათა დროულად უზრუნველეყოთ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული გადასახადის გადახდა (ტომი 1, ს.ფ.252-259). ამდენად, ზემოხსენებული მოცემულობის გათვალისწინებით, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში არ იყო წარდგენილი იმგვარი სარეგისტრაციო დოკუმენტაცია, რომელზე დაყრდნობითაც შესაძლებელი იქნებოდა განმცხადებლის მოთხოვნის დაკმაყოფილება.

საქმის მასალებით ისიც დადგენილია, რომ აღნაგობის ხელშეკრულების მხარეებს შორის არსებობს დავა ხელშეკრულების შესრულებასთან დაკავშირებით. ამ გარემოების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას იმის შესახებ, რომ მარეგისტრირებელი ორგანო არ იყო უფლებამოსილი შეემოწმებინა მხარეთა მიერ დადებული ხელშეკრულების შესრულების ან შეუსრულებლობის ფაქტი ამა თუ იმ მტკიცებულებების შეფასების გზით, მით უმეტეს იმ პირობებში, როდესაც თავად აღნაგობის ხელშეკრულება მხარეებს შორის ყველა სადავო საკითხის გადაწყვეტას სასამართლოში დავის განხილვას უკავშირებდა (ხელშეკრულების 5.11. პუნქტი), შესაბამისად, აღნაგობის უფლების შეწყვეტის თაობაზე მიმდინარე სარეგისტრაციო წარმოების ფარგლებში, კერძოსამართლებრივი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებების შესრულების ფაქტის გამოკვლევა იმ პირობებში, როდესაც აღნიშნულს ხელშეკრულების მხარეები სადავოდ ხდიან, არ წარმოადგენდა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს, როგორც მარეგისტრირებელი ორგანოს შეფასების საგანს. ადმინისტრაციული ორგანოს კომპეტენცია მოცემულ შემთხვევაში შემოიფარგლება იმით, თუ რამდენად წარმოადგენს დაინტერესებული პირის მიერ წარდგენილი დოკუმენტი და მასთან დაცული ინფორმაცია კანონით განსაზღვრული შესაბამისი რეგისტრაციის წარმოშობის საფუძველს.

ზემოაღნიშნული გარემოებებიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა დავა.

ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან შპს „...-ის“ (ს/კ ...) საკასაციო საჩივარზე 11.09.2020წ. №0 საგადახდო დავალებით გ. გ-ის მიერ და 22.10.2020წ. №0 საგადახდო დავალებით ც. დ-ის მიერ გადახდილია სახელმწიფო ბაჟი ჯამში 300 (250+50) ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ჯამში 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „...-ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 22 ივლისის გადაწყვეტილება;

3. შპს „...-ს“ (ს/კ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 11.09.2020წ. №0 საგადახდო დავალებით გ. გ-ის (პ/ნ ...) მიერ და 22.10.2020წ. №0 საგადახდო დავალებით ც. დ-ის (პ/ნ ...) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

მ. ვაჩაძე

ბ. სტურუა