ბს-655(კ-21) 13 მაისი, 2022წ.
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, გოჩა აბუსერიძე
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა ნ.მ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 08.04.2021წ. განჩინებაზე.
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ნ.მ-ემ 16.06.2016წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს და ი.ქ-ის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა 29.01.2016წ. №... და 17.05.2016წ. №... გადაწყვეტილებების, ასევე 29.01.2016წ. საკადასტრო აზომვითი ნახაზის ბათილად ცნობა. 04.07.2016წ. განცხადებით ნ.მ-ემ მოითხოვა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს სარეგისტრაციო სამსახურის რეგისტრაციის შესახებ 29.01.2016წ. №... და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვაზე უარის თქმის შესახებ 17.05.2016წ. №... გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობა, მოსარჩელემ ასევე მოითხოვა ი.ქ-ის მესამე პირად ჩაბმა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 18.07.2016წ. განჩინებით, სასკ-ის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირად ჩაება ი.ქ-ე.
საქალაქო სასამართლოში 17.03.2017წ. გამართულ სასამართლო სხდომაზე მოსარჩელის წარმომადგენელმა დააზუსტა, რომ სასარჩელო მოთხოვნას შეადგენს რეგისტრაციის შესახებ 29.01.2016წ. გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა. 29.08.2017წ. გამართულ სასამართლო სხდომაზე მოსარჩელის წარმომადგენელმა კვლავ დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნა და მოითხოვა რეგისტრაციის შესახებ 29.01.2016წ. გადაწყვეტილების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა იმ ნაწილში, რომელიც ფარავს მოსარჩელის მფლობელობასა და საკუთრებაში არსებულ ფართს, რაც შეადგენს 2მ და 30 სმ-ს (12:40 სთ).
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 19.09.2017წ. გადაწყვეტილებით, ნ.მ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა ნ.მ-ის მიერ.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 08.04.2021წ. განჩინებით ნ.მ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენს ნ.მ-ის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების, ფართით 2.30 კვ.მ. გადაფარვის ნაწილში საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 29.01.2016წ. №... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა. სადავო გადაწყვეტილებით ქ. თბილისში, ...-ის შეს. №...-ში მდებარე 399 კვ.მ. არასასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთსა და მასზე განთავსებულ შენობა-ნაგებობებზე მესამე პირის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის განხორციელებისას მარეგისტრირებელმა ორგანომ სწორად შეაფასა სარეგისტრაციოდ წარდგენილი დოკუმენტაცია და ისინი კანონიერად მიიჩნია უძრავ ნივთზე მესამე პირის უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტებად. მოცემულ შემთხვევაში ი.ქ-ის სახელზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილების საფუძვლად არსებული უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტები ძალაშია და სადავოდ არ გამხდარა მხარეებს შორის, რაც გამორიცხავს ი.ქ-ის სახელზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციის თაობაზე გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შესაძლებლობას, ამასთანავე, ი.ქ-ის სახელზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია წინმსწრებია ნ.მ-ის სახელზე საკუთრების უფლების აღიარებასთან მიმართებით. აღნიშნული მსჯელობა შეესაბამება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ პრაქტიკას (იხ. სუსგ 11.07.2019წ. საქმე №ბს-557 (კ-19), 15.07.2020წ. საქმე №ბს-791-791 (კ-18) და სხვ.). სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ არ არსებობს მოსარჩელის არგუმენტის - სადავო რეგისტრაციის შედეგად მის საკუთრებაში არსებული 2.30 კვ.მ. სარდაფის მესამე პირის საკუთრებაში მოქცევის დამადასტურებელი უტყუარი მტკიცებულებები. საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა მისი შინაარსის სრულყოფილად შესწავლისა და ანალიზის საფუძველზე ვერ მიიჩნევა მოსარჩელის სასარჩელო მოთხოვნის საფუძვლიანობის სათანადო მტკიცებულებად, რადგან იგი ცალსახად არ ადასტურებს მოსარჩელის მიერ მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებებს, შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მხოლოდ აპელანტის ახსნა-განმარტება ვერ ადასტურებს სასარჩელო მოთხოვნის საფუძვლიანობას.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 08.04.2021წ. განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა ნ.მ-ის მიერ.
კასატორმა აღნიშნა, რომ მისი საცხოვრებელი სახლის კედლიდან დასავლეთის მხარეს მესამე პირის მიწის ნაკვეთის საზღვრამდე დაცილება სიგანეზე ყოველთვის იყო 2.3მ.. სადავო რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილებით 2,3მ შემცირდა 1,55მ-მდე. 29.01.2016წ. რეგისტრაციით მისი სახლის საყრდენი კედელი და სარდაფის მზიდი ფილების ნაწილი 0,75მ სიგანეზე მოექცა მესამე პირის საკუთრებაში. სარდაფის კედელი დასავლეთ მხარეს წარმოადგენს საცხოვრებელი სახლის მეოთხე საყრდენ კედელს, რაც დასტურდება საქმეში დაცული 03.08.2016წ. ექსპერტიზის დასკვნით. სახლის კედლის ხილული ზედაპირიდან დასავლეთის მხარეს მიწის ქვეშ არსებული სარდაფი მესამე პირის საზღვრამდე 2016 წლის 29 იანვრამდე დაცილებული იყო 2,3მ-ით, რაც დასტურდება საქმეში დაცული აზომვითი ნახაზებით, გეგმებით, 17.04.2018წ. ექსპერტიზის დასკვნით და სხვა დოკუმენტებით. 22.01.2016წ. განცხადებით მესამე პირმა მოითხოვა 399 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის ფართობის გაზრდა 409 კვ.მ.-მდე, რითაც სრულად მოექცა სარდაფის ზემოთ არსებული ფართი. 26.01.2016წ. გადაწყვეტილებით სარეგისტრაციო წარმოება შეჩერდა და აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე დართული შეჩერების ფაქტობრივი საფუძვლების ამსახველი ნახაზის მიხედვით, მისი სახლის კედლიდან მესამე პირის ნაკვეთის საზღვრამდე არის 2,3მ.. მესამე პირმა ვერ აღმოფხვრა შეჩერების საფუძველი და ვერ წარადგინდა ზედმეტ ფართზე უფლების დამდგენი დოკუმენტი. ი.ქ-ემ წარადგინა მიწის ნაკვეთის აზომვითი ნახაზი 399 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე, თუმცა შეამცირა მიწის ნაკვეთის სიგანე ჩრდილოეთ და აღმოსავლეთ მხარეს, კერძოდ, ჩრდილოეთ მხარეს 8,2მ შეამცირა 7,69მ-მდე და აღმოსავლეთ მხარეს 44,46 მ შეამცირა 43,16მ-მდე. კასატორი არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მითითებას იმის შესახებ, რომ მის მოთხოვნას წარმოადგენს მხოლოდ 2,30 კვ.მ. სარდაფის ნაწილში რეგისტრაციის გაუქმება, ვინაიდან მისი სახლის კედლიდან სარდაფის მიწის ზედა ხილული ნაწილიდან მესამე პირის ნაკვეთის საზღვრამდე 2016 წლის 29 იანვრამდე მანძილი იყო 2,3მ., ანუ მიწის ნაკვეთის ფართობი კვლავ დარჩა 399 კვ.მ., თუმცა სარდაფის სიგანე შემცირდა 0,75მ-ით. არასწორია სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების მსჯელობა იმის შესახებ, რომ 17.12.2015წ. რეგისტრაციით ი.ქ-ის სახელზე დარეგისტრირდა 399 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი და შენობა-ნაგებობები, ვინაიდან აღნიშნული რეგისტრაციით ცვლილების რეგისტრაცია განხორციელდა არა მიწის ნაკვეთზე, არამედ შენობა-ნაგებობებზე. ქვედა ინსტანციის სასამართლოებს არ გამოუკვლევიათ 2,30მ-ის 0,75მ-ის შემცირების საფუძვლების არსებობა ისე, რომ მიწის ნაკვეთის ფართობის ოდენობა დარჩა უცვლელი - 399კვ.მ.. სააპელაციო სასამართლომ არ მიუთითა საქმეში დაცული ექსპერტიზის დასკვნებიდან რომელი არ მიიჩნია მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების დამადასტურებელ მტკიცებულებად. სააპელაციო სასამართლომ შეფასების გარეშე დატოვა 17.04.2018წ. ექსპერტიზის დასკვნა.
კასატორმა აღნიშნა, რომ დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს მითითება საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკაზე და ი.ქ-ის წინსმწრებ რეგისტრაციაზე. 14.12.2015წ. საკუთრების უფლების აღიარების კომისიაში გამართულ სხდომაზე ი.ქ-ემ განაცხადა, რომ თანახმაა ნ.მ-ემ დაიკანონოს მიწის ნაკვეთის ის ნაწილი, რა ნაწილშიც არის სარდაფი. აღიარების კომისიიდან შესაბამისი დოკუმენტის მიღებამდე მესამე პირმა საჯარო რეესტრს წარუდგინა განცხადება და მოითხოვა იმ ფართის რეგისტრაცია, რომელიც კომისიამ კასატორს გადასცა.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ.მ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.
საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.
კასატორი (მოსარჩელე) სადავო ცვლილების რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილების ბათილად ცნობას მოითხოვს ნაწილობრივ, მისი მითითებით სადავო მიწის ნაკვეთის ქვეშ მდებარეობს მის საკუთრებაში არსებული სარდაფის ნაწილი 2.3მ-ის მანძილზე, ამდენად, დავის საგანს შეადგენს ი.ქ-ის უფლების რეგისტრაციის მართლზომიერება მიწის ნაკვეთის ნაწილზე. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ასეთ შემთხვევაში უპირველეს ყოვლისა მნიშვნელოვანია დადგინდეს მიწის ნაკვეთის სადავო ნაწილზე ნ.მ-ის სამართლებრივი უფლების არსებობა. საქმის მასალებით ქ. თბილისში, ...-ის ქ. შეს. №...-ში მდებარე 80 კვ.მ. მიწის ნაკვეთსა და მასზე განლაგებულ შენობა-ნაგებობაზე ნ.მ-ის საკუთრების უფლების საფუძველია ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ 23.06.2016წ. გაცემული №... საკუთრების უფლების მოწმობა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 04.09.2019წ. №2121 გადაწყვეტილება. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 23.06.2016წ. №... საკუთრების უფლების მოწმობით ნ.მ-ეს გადაეცა ქ. თბილისში, ...-ის ...შეს. კორპ. ... მიმდებარედ 79,95 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი. „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ კანონის 51.5 მუხლიდან გამომდინარე კომისია საკუთრების უფლების მოწმობასთან ერთად გასცემს დამოწმებულ საკადასტრო აგეგმვით/აზომვით ნახაზს, რომელზედაც სხვა საკადასტრო მონაცემებთან ერთად ასახული უნდა იყოს საკუთრებისუფლებააღიარებული მიწის ნაკვეთისა და მასზე განთავსებული შენობის საზღვრები და ფართობი. საკადასტრო აზომვითი ნახაზი თავის მხრივ განიმარტებოდა, როგორც უძრავი ნივთის საკადასტრო მონაცემების ამსახველი დოკუმენტი (23.06.2016წ. მოქმედი საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 15.01.2010წ. №4 ბრძანებით დამტკიცებული „საჯარო რეესტრის შესახებ ინსტრუქციის“ 25.2 მუხ.). განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელე არ მიუთითებს მის სახელზე გაცემული უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტისა და ამ დოკუმენტის საფუძველზე საჯარო რეესტრში განხორციელებული რეგისტრაციის შეუსაბამობებზე, ამდენად, ნ.მ-ის საკუთრებაში რეგისტრირებული უძრავი ნივთის საზღვრები დადგენილია უფლებამოსილი ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ და ამ ფორმით არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში, შესაბამისად, დაუსაბუთებელია კასატორის მითითება იმის შესახებ, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი მას კომისიის მიერ გადაეცა. მოსარჩელე მიუთითებს, რომ ი.ქ-ის საკუთრებაში არსებული ნაკვეთის სადავო ნაწილის ქვეშ მდებარე სარდაფის მესაკუთრეა, რაც მას სარდაფის თავზე არსებულ მიწის ნაკვეთზე მესამე პირის საკუთრების უფლებაში შედავების საფუძველს აძლევს. საკასაციო პალატა მიუთითებს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 04.09.2019წ. №2121 განკარგულებაზე, რომლითაც ძალაში დარჩა კომისიის გადაწყვეტილებები ქ. თბილისში, ...-ის ... შეს. კორ. №...-ის მიმდებარედ 79,95 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე ნ.მ-ის საკუთრების უფლების აღიარების ნაწილში. ამავე განკარგულებაში მითითებულია, რომ ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში დადგინდა ნ.მ-ის მიერ მოთხოვნილი 79,95 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავებისა და ფლობის ფაქტი, ადგილზე დათვალიერებით კომისიის მიერ ასევე დადგინდა, რომ აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე განთავსებულია ნ.მ-ის სარგებლობაში არსებული არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა - სარდაფი (აშენებული). ამდენად, კომისიის 04.09.2019წ. №2121 განკარგულებაში არაა აღნიშნული იმის შესახებ, რომ ნ.მ-ის სარგებლობაში არსებული სარდაფი კომისიის მიერ აღიარებული 79,95 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის საზღვრებს სცდება. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საქმეში არსებული მასალებით ი.ქ-ის საკუთრებაში რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის (მისი ნაწილის) ქვეშ ნ.მ-ის საკუთრების არსებული სარდაფის არსებობის ფაქტი არ დგინდება, მოსარჩელე ამ გარემოების დასადასტურებლად მიუთითებს აზომვით ნახაზებზე და აღნიშნავს, რომ მესამე პირის მიწის ნაკვეთის ნახაზების ურთიერთშედარებით ერთ-ერთი გვერდის ზომის შემცირებამ გამოიწვია ი.ქ-ის საკუთრებაში რეგისტრირებული უძრავი ნივთის საზღვრებში მისი სარდაფის ნაწილის მოქცევა. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მხოლოდ გვერდის ან გვერდების ზომების ცვლილება ან/და შემცირება იმთავითვე ამ ფაქტობრივ გარემოებას არ ადასტურებს. ასეთი შინაარსის ინფორმაციას (სარდაფის გადაფარვის შესახებ) კასატორის მიერ მითითებული ნახაზები არ შეიცავს, ეს გარემოება არ დასტურდება კასატორის მიერ მითითებული ექსპერტიზის დასკვნებითაც. ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროს 03.08.2016წ. ექსპერტიზის დასკვნაში მითითებულია ნ.მ-ის საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი სახლის დასავლეთის მხარის სარდაფის კედელზე, როგორც შენობის შემადგენელ ნაწილზე და საყრდენის კედლის მქონე ფუნქციის კედელზე, ასევე ამ კედლის მოშლით გამოწვეულ საფრთხეებზე. ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროს 17.04.2018წ. ექსპერტიზის დასკვნის მიხედვით, სახლის მზიდი კედლიდან (სახლის კედლის სიგანის გათვალისწინებით) მეზობლის სარდაფის კედლის მიმართულებით სარდაფის სიგანე შეადგენს 2,04მ-ს, ხოლო სიგრძე რკინა-ბეტონის კედლების ჩათვლით შეადგენს 7.55მ-ს. ამდენად, აღნიშნულ ექსპერტიზის დასკვნებში არ არის მითითებული იმის შესახებ, რომ ი.ქ-ის საკუთრებაში არსებულმა მიწის ნაკვეთმა ნ.მ-ის საკუთრებაში არსებული სარდაფი ან მისი ნაწილი მოიცვა. საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 04.04.2018წ. წერილზე, რომლის მიხედვით, ი.ქ-ისა და ნ.მ-ის საკუთრებაში რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთებს შორის 02.03.2016წ., 07.12.2017წ. და 09.03.2018წ. მდგომარეობით გარკვეულ მონაკვეთებზე დგინდება 0.2მ და 0.14მ ცდომილება. საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 15.01.2010წ. №4 ბრძანებით დამტკიცებული „საჯარო რეესტრის შესახებ ინსტრუქციის“ (ძალადაკარგულია საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 31.12.2019წ. №487 ბრძანებით) 26.4 მუხლი ითვალისწინებდა აზომვის ზედდების დასაშვებობას რეგისტრირებულ მონაცემებთან 0,3მ-ით. მსგავს დათქმას ითვალისწინებს დღეს მოქმედი საქართველოს მთავრობის 08.08.2016წ. №388 დადგენილებით დამტკიცებული „მიწის ნაკვეთის საკადასტრო აგეგმვითი/აზომვითი სამუშაოს შესრულებისა და დოკუმენტირების წესის“ 2.3 მუხლი. ამდენად, მოსარჩელისა და მესამე პირის მიწის ნაკვეთებს შორის არსებული ცდომილება კანონით გათვალისწინებულ დასაშვებობის ზღვარს არ სცდება. ამასთანავე, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველს არ ქმნის ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ 2.3მ-ის ნაცვლად 2.3კვ.მ.-ზე მითითება, ვინაიდან მოსარჩელემ ვერ უზრუნველყო სადავო მიწის ნაკვეთის ნაწილზე უფლებადამდგენი დოკუმენტის, რეგისტრირებული მონაცემების (გარდა კანონით დასაშვები ზედდებისა) და მისი უფლებადამცავი ინტერესის დადასტურება. საკასაციო პალატა მიუთითებს სსკ-ის 102.1 მუხლზე, რომლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა ამტკიცოს გარემოებები, რომლებზედაც ამყარებს თავის მოთხოვნასა და შესაგებელს. საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად, უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით, ამასთან, სასკ-ის 17.2 მუხლის საფუძველზე აქტის კანონიერების მტკიცების ტვირთი, მართალია, ადმინისტრაციულ ორგანოს ეკისრება, თუმცა აღნიშნული დანაწესი არ ათავისუფლებს მოსარჩელეს სარჩელის დასაბუთების, თავისი მოთხოვნის საფუძვლიანობის დამდგენი ფაქტობრივი გარემოებების მითითებისა და მათი დამადასტურებელი მტკიცებულებების წარდგენის ვალდებულებისაგან. განსახილველ შემთხვევაში ნ.მ-ის საკუთრებაში არსებული სარდაფის გადაფარვის შესახებ მოსარჩელის მტკიცება ეფუძნება მხოლოდ მის ახსნა-განმარტებას და საქმეში დაცული დოკუმენტების შეფასებას, კასატორის მიერ მითითებული არც ერთი დოკუმენტი, მათ შორის ექსპერტიზის დასკვნები, არ შეიცავს დასკვნას გადაფარვის თაობაზე, შესაბამისად მოსარჩელემ ვერ უზრუნველყო წარმოდგენილი სარჩელის საფუძვლიანობისა და მისი უფლებადამცავი ინტერესის დასაბუთება.
გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველს არ ქმნის მოსარჩელის მითითება ი.ქ-ის მიერ სადავო მიწის ნაკვეთზე განხორციელებული უკანონო მშენებლობით მისი საცხოვრებელი სახლის ნგრევის საფრთხის არსებობაზე. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ განსახილველი დავის საგანი არ გამომდინარეობს სამშენებლო სამართალურთიეთობიდან. ამასთან, მიწის ნაკვეთზე შესაბამისი სამშენებლო დოკუმენტაციის გარეშე შენობა-ნაგებობის მშენებლობის წარმოება მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების გაუქმების საფუძველს არ წარმოშობს. სამშენებლოდ მიწის ნაკვეთის გამოყენების პირობების დადგენასთან, არქიტექტურულ-სამშენებლო პროექტის შეთანხმებასთან და მშენებლობის ნებართვის გაცემასთან დაკავშირებული საკითხები დარეგულირებულია შესაბამისი კანონმდებლობით. განსახილველი დავის ფარგლებში სასამართლოს შეფასების საგანი ვერ იქნება ი.ქ-ის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე განხორციელებული მშენებლობის კანონშესაბამისობა, ვინაიდან აღნიშნული განსახილველი დავის საგანს არ შეადგენს.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც ნ.მ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ნ.მ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 08.04.2021წ. განჩინება;
3. ნ.მ-ეს (პირადი ნომერი ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 29.07.2021წ. №... საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70%, - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე
მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე
გ. აბუსერიძე
