საქმე #ბს-1137(კ-21) 5 მაისი, 2022 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)
მოსამართლეები: გოჩა აბუსერიძე
ბიძინა სტურუა
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა შპს „ვ...-ოს“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 6 ოქტომბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2017 წლის 16 ნოემბერს შპს „მ...-მა“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის მიმართ.
მოსარჩელის განმარტებით, საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2017 წლის 5 ოქტომბრის #662/18 გადაწყვეტილებით, გამყიდველის მიერ სააბონენტო ხელშეკრულების არასათანადო გაფორმების გამო, შპს „მ...-ი“ ცნობილ იქნა ადმინისტრაციულ სამართალდამრღვევად და ადმინისტრაციული სახდელის სახით განესაზღვრა წერილობითი გაფრთხილება.
მოსარჩელის მითითებით, კომისიის წარმომადგენლის მიერ საკონტროლო შესყიდვის დროს გამყიდველმა მას მოსთხოვა პირადობის დამადასტურებელი დოკუმენტი, თუმცა კომისიის წარმომადგენელმა გამყიდველს წარუდგინა სხვა პირადობის მოწმობა, რომლითაც შევსებულ იქნა ხელშეკრულება, არასათანადო პირადი მონაცემებით, რაც მოსარჩელის მოსაზრებით, წარმოადგენს გამყიდველის განზრახ შეცდომაში შეყვანას და გამორიცხავს არა თუ შპს „მ...-ის“, არამედ გამყიდველის პასუხისმგებლობასაც. ამასთან, მართალია, აბონენტს მომსახურებას აწვდის შპს „მ...-ი“, თუმცა, რეალურად, ხელშეკრულების სათანადოდ შევსება წარმოადგენს არა შპს „მ...-ის“, არამედ დილერისა და შემდგომ უკვე სუბდილერის (მოცემულ შემთხვევაში, ნომრის გამყიდველი) პასუხისმგებლობას. შესაბამისად, შპს „მ...-ის“ პასუხისმგებლობის დადგომა იმთავითვე გამორიცხულია.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ კომისიის გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია და დაფუძნებულია არასწორ ფაქტობრივ გარემოებებზე, რის გამოც იგი ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი.
ამდენად, მოსარჩელემ სსიპ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2017 წლის 5 ოქტომბრის #662/18 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 27 თებერვლის საოქმო განჩინებით მოსარჩელე შპს „მ...-ის“ უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა შპს „ვ...-ო“.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილებით შპს „მ...-ის“ უფლებამონაცვლე შპს „ვ...-ოს“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ვ...-ომ“, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 6 ოქტომბრის განჩინებით შპს „ვ...-ოს“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა „ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-19 მუხლის მე-2 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტზე, 62-ე მუხლის მე-4 პუნქტზე, ასევე, საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2006 წლის 17 მარტის #3 დადგენილებით დამტკიცებული „ელექტრონული კომუნიკაციების სფეროში მომსახურების მიწოდებისა და მომხმარებელთა უფლებების დაცვის შესახებ“ რეგლამენტის 105 მუხლის პირველ პუნქტზე, მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის „ყ“ ქვეპუნქტზე და დასახელებულ ნორმათა ანალიზის საფუძველზე განმარტა, რომ ელექტრონული საკომუნიკაციო მომსახურების მიმწოდებელი ვალდებულია აბონენტს მომსახურება მიაწოდოს მხოლოდ სათანადოდ გაფორმებული ხელშეკრულების საფუძველზე და შესაბამისად, მომსახურების მიმწოდებელსვე ეკისრება პასუხისმგებლობა აღნიშნული ვალდებულების შეუსრულებლობისათვის. სათანადოდ გაფორმებული ხელშეკრულება კი, თავის მხრივ, გულისხმობს ხელშეკრულებაში მხარეთა მაიდენტიფიცირებელი მონაცემების სრულად და მთელი სიზუსტით ასახვას, რასაც განსახილველ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.
სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ აპელანტი სადავოდ არ ხდიდა საქმის მასალებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, თუმცა მიიჩნევდა, რომ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის მხრიდან სამართალდარღვევის პროვოცირების გამო, არ უნდა მომხდარიყო კომპანიისათვის სახდელის დაკისრება, რაც არ იქნა გაზიარებული სააპელაციო პალატის მიერ. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა სამართალდარღვევის პროვოცირება, სახეზე იყო ადმინისტრაციული ორგანოს წარმომადგენლის მიერ განხორციელებული საკონტროლო შესყიდვა, რა დროსაც სიმ-ბარათის მიმწოდებელმა არ შეასრულა მასზე კანონით დაკისრებული ვალდებულება მომხმარებელთან სათანადო ფორმით ხელშეკრულების დადების შესახებ. შესაბამისად, მართებული იყო პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება, რომ წერილობითი ხელშეკრულების დადების ვალდებულება იმთავითვე გულისხმოდა მასში მხარეთა საიდენტიფიკაციო მონაცემების სწორად მითითების საჭიროებას, რადგან ხელშეკრულებით სწორედ მხარეს წარმოეშობა გარკვეული ვალდებულებები და აღიჭურვება სათანადო უფლებამოსილებებით. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ მართალია, კანონმდებლობა მომსახურების მიმწოდებელს არ ავალებს ხელშეკრულებაზე აბონენტის მაიდენტიფიცირებელი დოკუმენტის ასლის დართვას, თუმცა ეს არ გულისხმობდა მიმწოდებლის მიერ ხელშეკრულებაში არასწორი პერსონალური მონაცემების მითითების შესაძლებლობას.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 6 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ვ...-ომ“, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებად მიიჩნია მცდარი პერსონალური მონაცემების კარნახით გამყიდველის მიერ სააბონენტო ხელშეკრულების გაფორმების ფაქტი. სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში მიუთითა, რომ კომუნიკაციების მიერ სამართალდარღვევის პროვოცირება გამართლებულია საკონტროლო შესყიდვის გამო, მიუხედავად იმისა, რომ გამყიდველმა კომისიის წარმომადგენელს მოსთხოვა პირადობის დამადასტურებელი მოწმობა და სწორედ მის მიერ წარდგენილი პირადობის მოწმობის საფუძველზე, სათანადოდ შეავსო ხელშეკრულება. აქედან გამომდინარე, არ ჰქონია ადგილი სათანადოდ გაუფორმებელი წერილობითი ხელშეკრულების გარეშე მომსახურების მიწოდებას. კომისიის წარმომადგენლის მხრიდან გამყიდველისათვის სხვისი პირადობის მოწმობის წარდგენა წარმოადგენს კომისიის წარმომადგენლის მხრიდან გამყიდველის განზრახ შეცდომაში შეყვანას, სწორედ სამართალდარღვევის პროვოცირების მიზნით, ვინაიდან გამყიდველს (რომელიც წარმოადგენდა კომპანიის სუბდილერს და არა თანამშრომელს) არ ჰქონდა ობიექტური შესაძლებლობა, გადაემოწმებინა, ნამდვილად ეკუთვნოდა თუ არა მისთვის მიწოდებული პირადობის დამადასტურებელი მოწმობა კომისიის წარმომადგენელს, რაც გამორიცხავს არა შპს „ვ...-ოს“, არამედ გამყიდველის პასუხისმგებლობასაც.
კასატორი მიიჩნევს, რომ რამდენადაც საქმეზე ყველა ფაქტობრივი გარემოება გამოკვლეულია, საქმე სააპელაციო სასამართლოს ხელახალი განხილვისათვის დაბრუნებას არ საჭიროებს და შესაბამისად, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლის საფუძველზე მიღებულ უნდა იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც სარჩელი სრულად დაკმაყოფილდება.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 17 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „ვ...-ოს“ საკასაციო საჩივარი.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ვ...-ოს“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.
საკასაციო სასამართლო იზიარებს საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.
განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს სსიპ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2017 წლის 5 ოქტომბრის #662/18 გადაწყვეტილების კანონიერება.
საქმის მასალებით დადგენილია, რომ 2017 წლის 8 სექტემბერს საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულ კომისიას საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის ...ის დეპარტამენტის მთავარი სპეციალისტის მოხსენებითი ბარათით ეცნობა, რომ შემოწმების ფარგლებში მან ინდ. მეწარმე ე. ს-ისაგან პირადობის დამადასტურებელი მოწმობის გარეშე შეიძინა შპს „მ...-ის“ სიმ ბარათი სააბონენტო ნომრით .... სიმ ბარათის ყიდვისას გამყიდველმა შეავსო სააბონენტო ხელშეკრულება მყიდველის მიერ ნაკარნახევი მცდარი მონაცემებით, რომლის ერთი პირი გადაეცა სიმ ბარათთან ერთად. აღნიშნული სააბონენტო ნომრიდან სატელეფონო ნომერზე - 577 XX XX XX 2017 წლის 13 და 28 სექტემბერს განხორციელდა სატელეფონო ზარები.
აღნიშნულ ფაქტთან დაკავშირებით, საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის მიერ გამოცემულ იქნა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და შპს „მ...-ის“ მიმართ სანქციის სახით გამოყენებულ იქნა წერილობითი გაფრთხილება.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-19 მუხლის მე-2 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, ავტორიზებული პირი ვალდებულია შეასრულოს ელექტრონული კომუნიკაციების სფეროში საქართველოს კანონმდებლობა, მათ შორის, საქართველოს მთავრობის დადგენილებები, აგრეთვე კომისიის დადგენილებები და გადაწყვეტილებები. დასახელებული კანონის 62-ე მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად, ელექტრონული საკომუნიკაციო მომსახურების მიმწოდებელი ვალდებულია საკუთარ აბონენტს დადგენილი სტანდარტების შესაბამისად მიაწოდოს მომსახურება სათანადოდ გაფორმებული ხელშეკრულების საფუძველზე, რომელიც უნდა მოიცავდეს: ა) ელექტრონული საკომუნიკაციო მომსახურების მიმწოდებლის დასახელებასა და მისამართს; ბ) პირობებს მიწოდებული მომსახურების სახის, ხარისხისა და პირველადი ჩართვის ვადის შესახებ; გ) მომსახურების მიწოდების შეზღუდვისა და შეწყვეტის პირობებს; დ) დაზიანების აღმოფხვრის პირობებს; ე) დეტალურ ინფორმაციას მომსახურების ტარიფების, აგრეთვე ცვლილების შემთხვევაში განახლებული ინფორმაციის მიღების შესახებ; ვ) ხელშეკრულების მოქმედების ვადის, მოქმედების შეწყვეტისა და მოქმედების ვადის გაგრძელების პირობებს; ზ) ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მომსახურების გაწევის ხარისხის დაცვის უზრუნველყოფისა და აღნიშნული ხარისხობრივი მაჩვენებლების დაუცველობის შემთხვევაში გათვალისწინებულ საკომპენსაციო მექანიზმებს; თ) მომსახურებასთან დაკავშირებული საჩივრების წარდგენისა და დავის გადაწყვეტის პროცედურას.
საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითბს საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2006 წლის 17 მარტის #3 დადგენილებით დამტკიცებული „ელექტრონული კომუნიკაციების სფეროში მომსახურების მიწოდებისა და მომხმარებელთა უფლებების დაცვის შესახებ“ რეგლამენტის 105 მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის თანახმად, ძირითადი მობილური სატელეფონო მომსახურება წარმოებს მომხმარებელსა და მომსახურების მიმწოდებელს შორის წერილობით (ელექტრონულად) დადებული ხელშეკრულების ან/და დისტანციური გარიგების საფუძველზე, ხოლო დამატებითი მომსახურების მიწოდების პირობები შეიძლება განისაზღვროს სხვა (ელექტრონული ან სხვა ტიპის ოფერტა) ფორმითაც.
ამავე რეგლამენტის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის „ყ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ხელშეკრულება ელექტრონული კომუნიკაციების სფეროში მომსახურების გაწევის შესახებ (შემდგომში „ხელშეკრულება მომსახურების შესახებ“) არის შეთანხმება (ადგილობრივი საკომუნიკაციო ქსელებითა და საშუალებებით მომსახურების თაობაზე - ყოველთვის წერილობითი ფორმის შეთანხმება) მომსახურების მიმწოდებელსა და მომხმარებელს შორის ელექტრონული კომუნიკაციების სფეროში მომსახურების გაწევის თაობაზე, მის ხარისხზე, მომსახურების ტარიფზე და სხვა პირობებზე.
ზემოაღნიშნულ ნორმათა ანალიზის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო პალატის განმარტებას, რომ ელექტრონული საკომუნიკაციო მომსახურების მიმწოდებელი ვალდებულია აბონენტს მომსახურება მიაწოდოს მხოლოდ სათანადოდ გაფორმებული ხელშეკრულების საფუძველზე და შესაბამისად, მომსახურების მიმწოდებელსვე ეკისრება პასუხისმგებლობა აღნიშნული ვალდებულების შეუსრულებლობისთვის. სათანადოდ გაფორმებული ხელშეკრულება კი, თავის მხრივ, გულისხმობს ხელშეკრულებაში მხარეთა მაიდენტიფიცირებელი მონაცემების სრულად და მთელი სიზუსტით ასახვას, რასაც განსახილველ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია. საკასაციო სასამართლო განსაკუთრებულ ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მომსახურების მიმწოდებელი კომპანიისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრების საკითხი სწორედ ამგვარადაა გადაწყვეტილი საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკით. მათ შორის, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 19 აპრილის #ბს-1073-1067(კ-17) გადაწყვეტილებით, რომელშიც განიმარტა, რომ „წერილობითი ხელშეკრულების გარეშე მომხმარებლისათვის მობილური სატელეფონო მომსახურების მიწოდებისათვის პასუხისმგებლობა ეკისრება მომსახურების მიმწოდებელს - შპს „…“ და არა მის დილერს. ამდენად, სწორედ მომსახურების მიმწოდებელმა, მისი ინტერესებიდან გამომდინარე, უნდა უზრუნველყოს სააბონენტო ნომრების რეალიზაცია და მობილური სატელეფონო მომსახურების მიწოდება მომხმარებლებთან დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე.“
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს კასატორის მოსაზრებებზე, კერძოდ, იგი მიიჩნევს, რომ საქართველოს კომუნიკაციების მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის მხრიდან სამართალდარღვევის პროვოცირების გამო, არ უნდა მოხდეს კომპანიისათვის სახდელის დაკისრება. საკასაციო პალატა სააპელაციო სასამართლოს მსგავსად ვერ გაიზიარებს კასატორის აღნიშნულ მოსაზრებას და მის საწინააღმდეგოდ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდება სამართალდარღვევის პროვოცირება, სახეზე იყო ადმინისტრაციული ორგანოს წარმომადგენლის მიერ განხორციელებული საკონტროლო შესყიდვა, რა დროსაც სიმ-ბარათის მიმწოდებელმა არ შეასრულა მასზე კანონით დაკისრებული ვალდებულება მომხმარებელთან სათანადო ფორმით ხელშეკრულების დადების შესახებ. შესაბამისად, საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ წერილობითი ხელშეკრულების დადების ვალდებულება იმთავითვე გულისხმობს მასში მხარეთა საიდენტიფიკაციო მონაცემების სწორად მითითების საჭიროებას, რადგან ხელშეკრულებით სწორედ მხარეს წარმოეშობა გარკვეული ვალდებულებები და აღიჭურვება სათანადო უფლებამოსილებებით. მართალია, კანონმდებლობა მომსახურების მიმწოდებელს არ ავალებს ხელშეკრულებაზე აბონენტის მაიდენტიფიცირებელი დოკუმენტის ასლის დართვას, თუმცა ეს არ გულისხმობს მიმწოდებლის მიერ ხელშეკრულებაში არასწორი პერსონალური მონაცემების მითითების შესაძლებლობას.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.
ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან შპს „ვ...-ოს“ (ს/ნ ...) საკასაციო საჩივარზე 17.11.2021წ. #859 საგადახდო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, შპს „ვ...-ოს“ (ს/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. შპს „ვ...-ოს“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 6 ოქტომბრის განჩინება;
3. შპს „ვ...-ოს“ (ს/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 17.11.2021წ. #859 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150;
4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე
მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე
ბ. სტურუა
