საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე № ბს-504(კ-20) 17 მაისი, 2022 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ბიძინა სტურუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, გოჩა აბუსერიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - შპს „...“

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) - სსიპ შემოსავლების სამსახური

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 21 თებერვლის განჩინება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტის არარად აღიარება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

2016 წლის 15 აგვისტოს შპს „...მა“ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ. მოსარჩელემ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 15 მაისის №16567 ბრძანების არარად აღიარება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილებით შპს ,,...ს“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს ,,...მა“, რომლითაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 21 თებერვლის განჩინებით შპს ,,...ს'' სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილება. მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს ,,...მა“.

კასატორის განმარტებით, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 6 თებერვლის N3185 ბრძანებით შპს ,,...ში" დაინიშნა გასვლითი საგადასახადო შემოწმება და შემოწმების ვადა განისაზღვრა 2015 წლის 9 თებერვლიდან 8 მაისის ჩათვლით. აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 8 მაისის N15564 ბრძანებით შეჩერდა გასვლითი საგადასახადო შემოწმება. სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 15 მაისის N16567 ბრძანებით შპს ,,...ში’’ განახლდა შეჩერებული გასვლითი საგადასახადო შემოწმება 2015 წლის 18 მაისიდან და ვადა გაგრძელდა 2015 წლის 13 ივლისის ჩათვლით. აღნიშნული ბრძანების თანახმად, მისი გამოცემის საფუძველი გახდა ,,შემოსავლების სამსახურის ზოგიერთ თანამშრომელზე უფლებამოსილების დელეგირების შესახებ" 2014 წლის 18 თებერვლის N8531 ბრძანება. 2015 წლის 15 მაისის N16567 ბრძანებას ხელს აწერს ბ. დ-ი, რომელსაც სსიპ შემოსავლების სამსახურის უფროსის 2014 წლის 18 თებერვლის N8531 ბრძანებით მიენიჭა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 264-ე მუხლის მე-6 ნაწილით გათვალისწინებული უფლებამოსილების განხორციელების უფლება. კასატორის განმარტებით, საყურადღებოა ის, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 18 თებერვლის N8531 ბრძანება ძალადაკარგულად გამოცხადდა სსიპ შემოსავლების სამსახურის უფროსის 2014 წლის 14 მარტის ბრძანებით. ამდენად, კასატორის მოსაზრებით, 2014 წლის 18 თებერვლის N8531 ბრძანება არ შეიძლება გამხდარიყო შემოწმების განახლების და ვადის გაგრძელების თაობაზე სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 15 მაისის N16567 ბრძანების გამოცემის საფუძველი. შესაბამისად, სადავოდ გამხდარი 2015 წლის 15 მაისის N16567 ბრძანება გამოცემული იყო არაუფლებამოსილი პირის მიერ და წარმოადგენდა არარა ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს.

კასატორმა ასევე აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 264-ე მუხლის მე-6 ნაწილიდან გამომდინარე, შემოწმების ვადის გაგრძელება 18 მაისიდან 3 ივლისამდე, საჭიროებდა შემოსავლების სამსახურის უფროსთან შეთანხმებას, შესაბამისი ადმინისტრაციული წარმოების საფუძველზე, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის შედეგად. განსახილველ შემთხვევაში კი, არ არსებობდა შემოსავლების სამსახურის უფროსის თანხმობა გასვლითი საგადასახადო შემოწმების ვადის გაგრძელებაზე.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 4 აგვისტოს განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „...ს“ საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...ს“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანია სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 15 მაისის №16567 ბრძანების არარად ცნობა, იმ საფუძვლით, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის უფროსი ბ. დ-ი არ იყო უფლებამოსილი გამოეცა ზემოაღნიშნული ბრძანება აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 6 თებერვლის №3185 ბრძანებით დანიშნული შპს „...ს“ გასვლითი საგადასახადო შემოწმების განახლების, ვადის გაგრძელებისა და მასში ცვლილების შეტანის შესახებ“, ვინაიდან, სსიპ შემოსავლების სამსახურის უფროსის 2014 წლის 18 თებერვლის №8531 ბრძანება ,,შემოსავლების სამსახურის ზოგიერთ თანამშრომელზე უფლებამოსილების დელეგირების შესახებ“, რომლის საფუძველზეც სადავო აქტს ხელს აწერდა ბ. დ-ი გამოცემული იყო 2014 წლის 8 დეკემბრამდე სსიპ შემოსავლების სამსახურის უფროსის - ი. გ-ეის მიერ, აქტის გამოცემის დროს კი სსიპ შემოსავლების სამსახურის უფროსის თანამდებობას იკავებდა გ. თ-ი. კასატორის მოსაზრებით, ბ. დ-ის სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 15 მაისის №16567 ბრძანების გამოცემის უფლებამოსილება არ ჰქონდა მინიჭებული სსიპ შემოსავლების სამსახურის იმ დროს არსებული ხელმძღვანელისგან. ამასთან, კასატორის განმარტებით, შემოწმების ვადის დამატებით გაგრძელება არა უმეტეს 2 თვისა შესაძლებელი იყო სსიპ შემოსავლების სამსახურის უფროსთან შეთანხმებით, კონკრეტულ შემთხვევაში კი, მსგავსი შეთანხმება საქმეში არ არსებობდა. შესაბამისად, დავის სწორად გადასაწყვეტად მნიშვნელოვანია იმ საკითხის გამორკვევა - სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 15 მაისის №16567 ბრძანების მიმღები პირი - ბ. დ-ი იყო თუ არა უფლებამოსილი გამოეცა სადავო აქტი.

საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, საგადასახადო კოდექსი საგადასახადო კანონმდებლობის სისტემაში უმნიშვნელოვანესი ნორმატიული აქტია, იგი აწესრიგებს ურთიერთობებს საგადასახადო სფეროში. არეგულირებს საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით გათვალისწინებული ურთიერთობის მონაწილეთა სამართლებრივ მდგომარეობას, მათ უფლებებს, მოვალეობებსა და პასუხისმგებლობას, საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით გათვალისწინებული ურთიერთობისას წარმოშობილ დავათა გასაჩივრებისა და გადაწყვეტის წესს და ასევე სხვა, საგადასახადო სამართლებრივი ურთიერთობიდან წარმოშობილ საკითხებს.

საგადასახადო კონტროლის სახეებია მიმდინარე კონტროლი და საგადასახადო შემოწმება. ამავე მუხლის მეორე ნაწილის მიხედვით, საგადასახადო კონტროლს ახორციელებს მხოლოდ საგადასახადო ორგანო. სხვა მაკონტროლებელ და სამართალდამცავ ორგანოებს ეკრძალებათ პირის საქმიანობის საგადასახადო კონტროლის განხორციელება, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. ამავე კოდექსის 264-ე მუხლის 1-ლი პუნქტის თანახმად, გასვლითი საგადასახადო შემოწმება ტარდება საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი პირის გადაწყვეტილების საფუძველზე. ამავე მუხლის მე-6 ნაწილი ადგენს, რომ გასვლითი საგადასახადო შემოწმების ვადა შეიძლება გაგრძელდეს არა უმეტეს 3 თვისა. საჭიროების შემთხვევაში, შემოსავლების სამსახურის უფროსთან შეთანხმებით შესაძლებელია შემოწმების ვადის დამატებით გაგრძელება არა უმეტეს 2 თვისა.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის სამართლებრივ სტატუსსა და საქმიანობის სამართლებრივ საფუძვლებს განსაზღვრავს „შემოსავლების სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონი, რომლის მე-6 მუხლის მე-2 პუნქტის „გ“ ქვეპუნქტი ადგენს, რომ სამსახურის უფროსი უფლებამოსილია მოახდინოს მისი კომპეტენციისთვის მიკუთვნებული ზოგიერთი საკითხის გადაწყვეტის უფლების დელეგირება სამსახურის სხვა თანამშრომელზე. აღნიშნული ნორმიდან გამომდინარე, სსიპ შემოსავლების სამსახურის უფროსის უფლებამოსილებას წარმოადგენს მის კომპეტენციას მიკუთვნებული საკითხის გადაწყვეტის უფლებამოსილების დელეგირება, სამსახურის სხვა თანამშრომელზე.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის უფროსის 2015 წლის 15 მაისის №16567 ბრძანებას ხელს აწერს სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის უფროსი ბ. დ-ი, ბრძანების გამოცემის საფუძვლად მითითებულია სსიპ შემოსავლების სამსახურის უფროსის 2014 წლის 18 თებერვლის №8531 ბრძანება, რომლითაც სსიპ შემოსავლების სამსახურის უფროსის მიერ ბ. დ-ის მიენიჭა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 264-ე მუხლის მე-6 ნაწილით განსაზღვრული უფლებამოსილების განხორციელება, თუმცაღა გასაჩივრებული ბრძანების გამოცემისას „შემოსავლების სამსახურის ზოგიერთ თანამშრომელზე უფლებამოსილების დელეგირების შესახებ“ 2014 წლის 18 თებერვლის №8531 ბრძანება იყო ძალადაკარგული.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემისთანავე ითვლება არარად, თუ: ა) შეუძლებელია მისი გამომცემი ორგანოს დადგენა; ბ) გამოცემულია არაუფლებამოსილი ორგანოს ან არაუფლებამოსილი პირის მიერ; გ) მისი შესრულება შეუძლებელია ფაქტობრივი მიზეზების გამო; დ) მისი შესრულება გამოიწვევს სისხლის-სამართლებრივ ან ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევას.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ აქტის არარად აღიარების საფუძვლად მითითებული მისი გამომცემი ორგანოს ან პირის არაუფლებამოსილება გულისხმობს ისეთ შემთხვევას, როდესაც ორგანო/პირი საერთოდ არ არის აღჭურვილი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის უფლებამოსილებით ან, აქტის გამოცემის უფლების ქონის მიუხედავად, ორგანო/პირი უფლებამოსილი არ არის მოაწესრიგოს კონკრეტული სამართლებრივი ურთიერთობა. შესაბამისად, მოცემული სამართლებრივი საფუძველი არ გულისხმობს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის წესების ნებისმიერ დარღვევას, რაც, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹ მუხლიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძველი შეიძლება გახდეს. კერძოდ, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹ მუხლის პირველი ნაწილიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომელიც ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები, ბათილია. ამრიგად, აქტის გამოცემის ნებისმიერი წესის დარღვევა და აქტის ნებისმიერი სახის უკანონობა არ ქმნის ამავდროულად ასეთი აქტის არარად აღიარების წინაპირობას.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მართალია სადავო ბრძანების საფუძველზე ბ. დ-ი არ იყო უფლებამოსილი გამოეცა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 15 მაისის №16567 ბრძანება, თუმცა საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმეში არსებულ სსიპ შემოსავლების სამსახურის უფროსის -გ. თ-ის მიერ 2015 წლის 5 მარტს მიღებულ №6790 ბრძანებაზე, რომლითაც სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის უფროსს - ბ. დ-ის მიენიჭა უფლება, განეხორციელებინა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 264-ე მუხლის მე-6 ნაწილით გათვალისწინებული უფლებამოსილება. ადმინისტრაციული ორგანოს/თანამდებობის პირის არაუფლებამოსილებასთან დაკავშირებით საკასაციო პალატა დამატებით მიუთითებს რომ ადმინისტრაციული ორგანოს და მისი თანამდებობის პირების უფლებამოსილება წარმოადგენს მათი გარკვეული ფუნქციის სფეროს, სტატუსის და ფარგლების კანონისმიერ ჩარჩოს, რომელშიც მას შესწევს საკითხების გადაწყვეტა. კონკრეტულ შემთხვევაში კი, შემოსავლების სამსახურის უფროსი უფლებამოსილია, თანამშრომელზე მოახდინოს როგორც შემოწმების დაწყების, ასევე შემოწმების ვადის გაგრძელების უფლების დელეგირება, ვინაიდან, მას, საკუთარი თანამდებობიდან გამომდინარე გააჩნია მსგავსი უფლებამოსილება.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მსჯელობას, რომ ვინაიდან, გასაჩივრებული ბრძანების გამოცემისას სსიპ შემოსავლების სამსახურის უფროსის - გ. თ-ის მიერ 2015 წლის 5 მარტს მიღებული №6790 ბრძანება იყო მოქმედი და მის საფუძველზე ბ. დ-ი უფლებამოსილი იყო გამოეცა სადავო - სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 15 მაისის №16567 ბრძანება, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ არ არსებობს სადავო ბრძანების არარა აქტად აღიარების სამართლებრივი საფუძველი. საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სადავო აქტის გამოცემის საფუძვლად სსიპ შემოსავლების სამსახურის უფროსის 2014 წლის 18 თებერვლის №8531 ბრძანების მითითება არის ტექნიკური ხასიათის შეცდომა და ამგვარი შეცდომა არ უნდა იქნას მიჩნეული არსებითი ხასიათის შეცდომად, რომელიც გახდება აქტის არარად აღიარების საფუძველი.

რაც შეეხება კასატორის პრეტენზიას იმასთან, მიმართებით, რომ შემოწმების ვადის გაგრძელება შესაძლებელია მხოლოდ სსიპ შემოსავლების სამსახურის უფროსთან შეთანხმებით და ამ საკითხზე სავალდებულოა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა, საკასაციო სასამართლო ასევე არ იზიარებს და აღნიშნავს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 264-ე მუხლის მე-6 ნაწილით მართალია, გათვალისწინებულია შემოწმების ვადის დამატებით გაგრძელება მხოლოდ შემოსავლების სამსახურის უფროსთან შეთანხმებით, თუმცა კანონმდებელი არ განსაზღვრავს შეთანხმების დასადასტურებლად ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის სავალდებულოობას.

ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, შესაბამისად, შპს „...ს“ საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო სასამართლოს მითითებით, ვინადიან - შპს „...ს“ საკასაციო საჩივარზე ს. ს-ის 31.07.2020წ. საგადასახადო დავალება N4 გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, ს. ს-ის (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის N200122900, სახაზინო კოდი N300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით,

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. შპს „...ს“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 21 თებერვლის განჩინება;

3. ს. ს-ის (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს შპს „...ს“ საკასაციო საჩივარზე 31.07.2020წ. საგადასახადო დავალება N4 გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის N200122900, სახაზინო კოდი N300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. სტურუა

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

გ. აბუსერიძე