საქართველოს უზენაესი სასამართლო
გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა
საქართველოს სახელით
საქმე №ბს-1006(კ-20) 17 მაისი, 2022 წელი
თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
ბიძინა სტურუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მაია ვაჩაძე, გოჩა აბუსერიძე
საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი (მოსარჩელე) - თ. თ-ე
მოწინააღმდეგე მხარეები (მოპასუხეები) - 1. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია; 2. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ არქიტექტურის სამსახური
მესამე პირი - შპს „...“
გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 1 ივლისის განჩინება
დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი
თ. თ-ემ 2018 წლის 18 მაისს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2011 წლის 8 ივლისის №01/1758 ბრძანებისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2018 წლის 17 აპრილის №129 ბრძანების ბათილად ცნობა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილებით თ. თ-ეის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ. თ-ემ.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 1 ივლისის განჩინებით თ. თ-ეის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ. თ-ემ.
კასატორი თ. თ-ე ქ. თბილისის საკრებულოს 27.03.2009წ. №4-13 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „ქ. თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ მე-151 მუხლზე მითითებით აღნიშნავს, რომ მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოს, მშენებლობის ნებართვა მხოლოდ მოსარჩელის თანხმობის შემთხვევაში უნდა გაეცა, ვინაიდან განხორციელებული მშენებლობის შედეგად, მოსარჩელის კუთვნილმა კომერციულმა ფართმა შეწყვიტა ფუნქციონირება, რადგან მას პირდაპირი კავშირი აღარ აქვს ქუჩასთან. აღნიშნულით მოსარჩელეს ადგება ზიანი. ამასთან, ახალი ობიექტის აშენებით რადიკალურად შემცირდა მოსარჩელის კუთვნილი უძრავი ქონების ღირებულება, ასევე, თ. თ-ეის ობიექტს სრულად შეეზღუდა ბუნებრივი განათება.
კასატორი მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლომ საკითხისადმი ფორმალური მიდგომა გამოიჩინა და დაადგინა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, ადგილი არ აქვს სერვიტუტით დატვირთული ტერიტორიის ათვისებას. კასატორი აღნიშნავს, რომ მშენებლობის ნებართვის გაცემისას მომიჯნავე პირების ინტერესები უგულებელყოფილ იქნა, რაც ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან არსებით დარღვევაზე მიუთითებს. აღნიშნული გარემოება ასევე არ იქნა გათვალისწინებული სასამართლოს მიერ. შესაბამისად, კასატორი ითხოვს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებას.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 9 ოქტომბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული თ. თ-ეის საკასაციო საჩივარი.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. თ-ეის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.
საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.
განსახილველ შემთხვევაში, მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ქ. თბილისში, ...ს და ...ს ქუჩების გადაკვეთაზე (ნაკვეთი N...) სავაჭრო-საოფისე შენობის არქიტექტურული პროექტის შეთანხმებისა და მშენებლობის ნებართვის გაცემის კანონიერება.
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, მოცემული დავისთვის მნიშვნელოვანია იმის დადგენა, სადავო აქტის საფუძველზე სახეზეა თუ არა ისეთი გარემოება, როდესაც საკუთრების უფლება იმდენად გამოუყენებადია, რომ შეიძლება მის არარსებობას გაუტოლდეს, რის გამოც სასამართლომ უნდა იმსჯელოს როგორც ნორმატიული, საკანონმდებლო სივრცით განსაზღვრულ ფორმალურ მხარეზე, ისე მოსარჩელისათვის შექმნილი, არსებული მდგომარეობის კანონიერებაზე. დავის სწორად გადაწყვეტისათვის, ასევე მნიშვნელოვანია, შეფასდეს ის ზიანი, რომელიც აქტის ბათილად ცნობით მშენებლობის განმახორციელებელ პირს მიადგება და ის საფრთხე და რისკი, რომელიც აქტის ძალაში დატოვებით აპელანტის კანონიერ ინტერესს ემუქრება.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სადავო პერიოდში მოქმედი „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილებაზე (ძალადაკარგულია საქართველოს მთავრობის 03/02/2020 №139 დადგენილებით), რომლის 33.1 მუხლის თანახმად, მშენებლობის განხორციელების სამართლებრივი საფუძველია: ა) ამ დადგენილების შესაბამისად გაცემული მშენებლობის ნებართვა; ბ) ამ მუხლის მე-4 პუნქტით დადგენილი დოკუმენტაცია, რომელიც ცალსახად მიუთითებს მშენებლობის შესაძლებლობაზე; გ) კანონმდებლობა, მათ შორის, ეს დადგენილება, სამშენებლო რეგლამენტი და ტერიტორიების სივრცითი მოწყობისა და ქალაქთმშენებლობითი დოკუმენტების მოთხოვნები.
განსახილველ შემთხვევაში, საქმის მასალებით, კერძოდ, საჯარო რეესტრის 2011 წლის 10 მარტის ამონაწერით დგინდება, რომ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, მდებარე ქ. თბილისი, ...სა და ...ს ქუჩების გადაკვეთაზე (ნაკვეთი ...), დაზუსტებული ფართობი 208 კვ.მ, საკუთრების უფლებით 2009 წლის 22 ივნისიდან აღრიცხულია გ. დ-ის სახელზე. ხოლო საჯარო რეესტრის 2015 წლის 12 მარტის ამონაწერით დასტურდება, რომ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, მდებარე ქ. თბილისი, ...ს ქუჩა №2 (ს.კ. ...) საკუთრების უფლებით 2009 წლის 20 ოქტომბრიდან აღრიცხულია თ. თ-ეის სახელზე, კერძოდ, მის საკუთრებაშია 34 კვ.მ. კომერციული ფართი - სარდაფსართული. ამდენად, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებაა, რომ მოსარჩელის მიწის ნაკვეთი ესაზღვრება სამშენებლო მიწის ნაკვეთს და მათ შორის არის სამეზობლო საზღვარი.
ასევე დადგენილია, რომ სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2011 წლის 8 ივლისის №01/1758 ბრძანებით შეთანხმდა ქ. თბილისში, ძველი თბილისის რაიონში (სექტორი - ჩუღურეთი), ...ს და ...ს ქუჩების გადაკვეთაზე (ნაკვ. ...) გ. დ-ის კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე სავაჭრო-საოფისე შენობის არქიტექტურული პროექტი. გაიცა მშენებლობის ნებართვა და სანებართვო მოწმობა.
საქმეში წარმოდგენილი 2017 წლის 23 იანვრის საჯარო რეესტრის ამონაწერით ირკვევა, რომ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, მდებარე ქ. თბილისი, გიორგი ...ს ქ. №..., ს.კ. ..., საკუთრების უფლებით აღრიცხულია შპს „...“-ის სახელზე, კერძოდ, შპს „...“-ს საკუთრებაშია პირველ სართულზე მდებარე 173,89 კვ.მ. ფართი და სარდაფი - 88,71 კვ.მ. (ს.კ. ....01.500), ასევე მე-2 სართულზე მდებარე 174,06 კვ.მ. ფართი (ს.კ. ...). ამავე ამონაწერში ვალდებულების გრაფაში მითითებულია, რომ საგანი (...): 39.82 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი დატვირთულია სერვიტუტით ... მიწის ნაკვეთის სასარგებლოდ, უფლების რეგისტრაციის თარიღია 2009 წლის 13 მარტი, №....
სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის მიწის ნაკვეთის საზღვრის მომზადების და საინვესტიციო განყოფილების უფროსის 2014 წლის 26 სექტემბრის №07/7555 წერილით დასტურდება, რომ ...-...ს ქუჩების გადაკვეთაზე, №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ ნაკვეთზე დადგენილ იქნა სერვიტუტი მომიჯნავე მიწის ნაკვეთზე (ს.კ. ...) მდებარე შენობის ფასადზე არსებული კარის ღიობის სასარგებლოდ, რომლის არსებობა 2007 წლის 1 იანვრამდე დასტურდება. ამდენად, ნაკვეთი დატვირთულია სერვიტუტით თ. თ-ეის კუთვნილი კომერციული ფართისთვის გათვალისწინებული კარის ღიობისთვის.
საკასაციო პალატა მიუთითებს ქ. თბილისის საკრებულოს 27.03.2009წ. №4-13 გადაწყვეტილებით დამტკიცებულ „ქ. თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესებზე“ (ძალადაკარგულია ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 05/24/2016 N 14-39 დადგენილებით), რომლის 34-ე მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, ამ თავის მიზნებისათვის სამშენებლო მიწის ნაკვეთის საზღვარი (საკადასტრო საზღვარი) არის 2 სახის: სამშენებლო მიწის ნაკვეთის საზოგადოებრივი საზღვარი - როდესაც სამშენებლო მიწის ნაკვეთი ესაზღვრება ქუჩას ან/და სხვა საზოგადოებრივ სივრცეს (მათ შორის ჩიხს) და სამშენებლო მიწის ნაკვეთის სამეზობლო საზღვარი - როდესაც სამშენებლო მიწის ნაკვეთი ესაზღვრება სამშენებლო მიწის ნაკვეთს, ან ისეთ არასამშენებლო მიწის ნაკვეთს, რომელიც არ წარმოადგენს საზოგადოებრივ სივრცეს. ამავე მუხლის მე-14 პუნქტის მიხედვით, სამშენებლო მიწის ნაკვეთის მიჯნის ზონაში განთავსებულად ითვლება შენობა ან მისი ნაწილი, რომელიც სამეზობლო საზღვრიდან 3.0 მეტრზე ნაკლები მანძილით არის დაშორებული. ხსენებული მუხლის მე-151 პუნქტის თანახმად, ნაკვეთების საზღვრიდან 3,0 მეტრზე ნაკლებ მანძილზე, მეზობლის მხარეს შეიძლება მოწყობილ იქნეს ღიობი: კარი, ფანჯარა, სამტრედე და კედელში არსებული სხვა ღია ნაწილი, ასევე აივანი, ერკერი და ტერასა, თუ ამაზე მიღებული იქნება საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული მეზობელი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის სანოტარო წესით დამოწმებული თანხმობა. აღნიშნული წესის საფუძველზე მოწყობილი ღიობი ვერ ჩაითვლება დაბრკოლებად მომიჯნავე ნაკვეთებზე ახალი მშენებლობისას. საკასაციო სასამართლო აქვე მიუთითებს, რომ მართალია, „რეგულირების წესების“ 34-ე მუხლის მე-151 პუნქტის დანაწესი ნაკვეთების საზღვრიდან 3.0 მეტრზე ნაკლებ მანძილზე, მეზობლის მხარეს ღიობიანი შენობის განთავსებისათვის სავალდებულოდ მიიჩნევს მეზობელი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის სანოტარო წესით დამოწმებულ თანხმობას, თუმცა ამავე მუხლის მე-15 პუნქტი ითვალისწინებს საგამონაკლისო შემთხვევასაც, კერძოდ, ხსენებული პუნქტის თანახმად, შენობის საანგარიშო ზედაპირის ან მისი ნაწილის განთავსება სამშენებლო მიწის ნაკვეთის მიჯნის ზონაში დასაშვებია სამეზობლო საზღვრის მხარეს კარის, ფანჯრის, სამტრედეს და კედელში არსებული სხვა ღია ნაწილის, ასევე აივნის, ერკერის და ტერასის გარეშე.
ზემოაღნიშნულ ნორმათა შინაარსის, ასევე საქმის მასალების ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასების გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო მხარის საყურადღებოდ განმარტავს, რომ მოცემულ სადავო შემთხვევაში, მესამე პირს, საპროექტო ობიექტზე, ღიობები არ მოუწყვია მოსარჩელის სამეზობლო საზღვრის მხარეს, მიჯნის ზონაში, არამედ დაინტერესებული მხარის მიერ ადგილი აქვს ყრუ კედლის განთავსებას, რაც, ზემოხსენებული ნორმების შესაბამისად, არ საჭიროებს მეზობელი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის თანხმობას. ამასთან, ნიშანდობლივია, რომ საპროექტო ტერიტორიის ნაწილი თ. თ-ეის სასარგებლოდ სერვიტუტითაა დატვირთული და საპროექტო მიწის ნაკვეთზე სავაჭრო-საოფისე შენობის განთავსება ხდება ისე, რომ ადგილი არა აქვს სერვიტუტით დატვირთული ტერიტორიის ათვისებას, კერძოდ, აღნიშნული ტერიტორია რჩება ღია და კეთდება მხოლოდ თაღი.
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებები, რომელზეც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ამასთან, ამავე მუხლის მე-3 ნაწილით ცალსახადაა განსაზღვრული, რომ საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით.
საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მოსარჩელისათვის არსებითი ხასიათის ზიანის მიყენებისა და საკუთრების უფლების დარღვევის რისკი საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ სადავოდ გამხდარი აქტები სრულად შეესაბამება საკითხის მომწესრიგებელ კანონმდებლობას და არ არსებობს მათი ბათილად ცნობის საფუძველი.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.
ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან თ. თ-ეის საკასაციო საჩივარზე გ. ღ-ეს 27.07.2020წ. №0 საგადასახადო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, გ. ღ-ეს (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით,
დ ა ა დ გ ი ნ ა
1. თ. თ-ეის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად.
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 1 ივლისის განჩინება.
3. გ. ღ-ეს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს თ. თ-ეის საკასაციო საჩივარზე 27.07.2020წ. №0 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. სტურუა
მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე
გ. აბუსერიძე
