საქართველოს უზენაესი სასამართლო
გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა
საქართველოს სახელით
საქმე Nბს-553(2კ-20) 7 ივნისი, 2022 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
გოჩა აბუსერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მ. ვაჩაძე, ბიძინა სტურუა
საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორები (მოსარჩელეები) - მ. მ-ე, მი. მ-ე, მ. ი-ი
პროცესუალური მოწინააღმდეგე (მოპასუხე) - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო
მესამე პირები - გ. მ-ე, ი. მ-ე, პ. კ-ა
დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა
გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 17 ივნისის განჩინება
კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი
მ. მ-ემ, მი. მ-ემ და მ. ი-იმა 2017 წლის 29 ივნისს სარჩელით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხის - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ, სააგენტოს 2017 წლის 27 იანვრის №... გადაწყვეტილებისა და 2017 წლის 03 თებერვლის №... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 8 ნოემბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ გ. მ-ე, ი. მ-ე და პ. კ-ა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 21 ივნისის გადაწყვეტილებით, მ. მ-ეის, მი. მ-ეის და მ. ი-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 17 ივნისის განჩინებით, მ. მ-ეის, მი. მ-ეის და მ. ი-ის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 21 ივნისის გადაწყვეტილება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 17 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მ. მ-ემ, მი. მ-ემ და მ. ი-იმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისა და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით.
კასატორების განმარტებით, სასამართლო გადაწყვეტილება არის როგორც ფაქტობრივად, ისე იურიდიულად დაუსაბუთებელი, ილახება მათი კონსტიტუციით გარანტირებული საკუთრების უფლება, რადგან მარეგისტრირებელმა ორგანომ გ. მ-ეის განცხადების საფუძველზე განახორციელა თანასაკუთრებაში რეგისტრირებული ქონების რეგისტრირებული მონაცემების შესწორება (არსებითი ცვლილება) თანამესაკუთრეთა თანხმობის გარეშე, რაც სასამართლომ „საჯარო რეესტრის შესახებ“ კანონის 28-ე მუხლით გათვალისწინებულ ტექნიკური ხარვეზის გასწორებად მიიჩნია, იმ პირობებში, როდესაც აღნიშნულმა ცვლილებამ განახორციელა მატერიალური ზეგავლენა და ყველა თანამესაკუთრეს შეუმცირა საკუთრებაში არსებული წილები, ამასთან, ერთ საკადასტრო ერთეულზე კანონის მოთხოვნათა საწინააღმდეგოდ აღმოჩნდა რეგისტრირებული როგორც ინდივიდუალური საკუთრება, ასევე წილობრივი თანასაკუთრება.
კასატორების განმარტებით, ცვლილების რეგისტრაციამდე მესაკუთრეთა წილები იყო მთელი საკადასტრო ერთეულიდან (მათ შორის, ცვლილების შემდგომ გ. მ-ეის სახელზე რეგისტრირებული 103 კვ.მ. სახელოსნოს ფართის ჩათვლით) მ. ი-ის 3/9 ნაწილი, მ. მ-ეის 1/9 ნაწილი, მი. მ-ეის 1/9 ნაწილი, ხოლო ცვლილების რეგისტრაციის შემდგომ აღნიშნული წილები გახდა შენობა-ნაგებობის, ვინაიდან ჩანაწერში მიეთითა მ. მ-ეს 1/9 წილი (204 კვ.მეტრიდან) და მი. მ-ეის 1/9 წილი (204 კვ.მეტრიდან), მ. ი-ის 3/9 წილი (204 კვ.მეტრიდან). მათივე მოსაზრებით, სასამართლომ არ გაამახვილა ყურადღება სამკვიდრო მოწმობაზე, სადაც მითითებულია, რომ დ. მ-ემ ე. მ-ეისაგან მემკვიდრეობით მიიღო უძრავი ქონება ქ. თბილისი ...ში ...ის მე-3 შესახვევი N8 მდებარე 5246 კვ.მ. ნაკვეთისა და მასზე მდებარე შენობა-ნაგებობების 2/3 ნაწილის 1/3წილი. ხოლო დ. მ-ეისგან მ. და მი. მ-ეებმა მიიღეს 1/9 წილები თანაბრად. შესაბამისად ირკვევა, რომ მ. და მი. მ-ეებმა მიიღეს მიწის ნაკვეთის და მასზე განლაგებული შენობა ნაგებობების 1/9 ნაწილი და არა 1/2 წილი (204) კვ.მ-დან. საქმეში არსებული დოკუმენტებით ასევე დგინდება, რომ საჯარო რეესტრის მიერ ელ. მ-ეის (სახელოსნოდ) საკუთრებაში რეგისტრაციის დროს შევიდა ცვლილება და ამოვიდა საჯარო რეესტრის ამონაწერი, სადაც მითითებული იყო შენობა-ნაგებობის საერთო ფართი 307 კვ.მ., ხოლო შემდგომ ხელით მინაწერის საფუძველზე შევიდა ცვლილება საჯარო რეესტრის მონაცემებში და საერთო ფართად დარეგისტრირდა 204, ხოლო ცალკე სახელოსნოდ - 103 კვ.მ. ისე, რომ ცალკე საკადასტრო კოდი არ მინიჭებია, შესაბამისად, დასტურდება, რომ სადავო გადაწყვეტილებებით განხორციელდა რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების შეტანა და არა ტექნიკური ხარვეზის შესწორება.
კასატორების მოსაზრებით, საქალაქო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონით მინიჭებული ინკვიზიციურობის პრინციპი, რითაც სრულყოფილად შეძლებდა საქმის გამოკვლევას და კანონიერი გადაწყვეტილების მიღებას. რაც შეეხება სააპელაციო სასამართლოს, მან პირველი ინსტანციის მიერ მიღებული უკანონო გადაწყვეტილება დააკანონა და საქმის დეტალური შესწავლის გარეშე უცვლელი დატოვა გადაწყვეტილება. მითითებული გარემოებებიდან გამომდინარე, კასატორები ითხოვენ საქმის სათანადოდ განხილვას, ქვედა ინსტანციის სასამართლო გადაწყვეტილებების გაუქმებასა და სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილებას.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2020 წლის 21 ივლისის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული მ. მ-ეის, მი. მ-ეისა და მ. ი-ის საკასაციო საჩივრები.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი
საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მ. მ-ეის, მი. მ-ეისა და მ. ი-ის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს; კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.
საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.
საკასაციო პალატა მიუთითებს „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლზე, რომლის პირველი პუნქტის თანახმად, საჯარო რეესტრი არის უძრავ ნივთებზე უფლებათა, საჯარო-სამართლებრივი შეზღუდვის, საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის, მოძრავ ნივთებსა და არამატერიალურ ქონებრივ სიკეთეზე უფლებათა, მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების, სამისამართო და ეკონომიკურ საქმიანობათა რეესტრების ერთობლიობა.
საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ უძრავ ნივთთან დაკავშირებული „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრული უფლების მოპოვებისა და ფიქსაციის უპირობო გზა მისი საჯარო რეესტრში რეგისტრაციაა და ამ უფლების ნამდვილობაც რეესტრის მონაცემებით დგინდება. ამ უფლების რეგისტრაციისათვის აუცილებელია დაინტერესებულ პირს გააჩნდეს კანონით გათვალისწინებული უფლების დამდგენი დოკუმენტი, რომელშიც მოცემული უფლების ფარგლები განმსაზღვრელია რეგისტრაციას დაქვემდებარებული უძრავი ქონების საიდენტიფიკაციო მონაცემებისა თუ სხვა კონკრეტული მახასიათებლების ფიქსაციისათვის.
ამავე კანონის 28-ე მუხლის მიხედვით, მარეგისტრირებელი ორგანო ვალდებულია აღმოჩენისთანავე შეასწოროს თავის მიერ დაშვებული ტექნიკური ხარვეზი, რომელიც გამოწვეულია დოკუმენტაციიდან მონაცემების უზუსტო გადატანით და ტექნიკური ან გამოთვლის დროს დაშვებული შეცდომით. ტექნიკურ ხარვეზად ჩაითვლება ასევე ორთოგრაფიული, არითმეტიკული ან სხვა სახის ტექნიკური უზუსტობა. აღნიშნული ნორმიდან გამომდინარე, პალატა განმარტავს, რომ სარეგისტრაციო სამსახურმა შეცდომის აღმოჩენების შემთხვევაში, ერთი მხრივ, უნდა გაასწოროს ტექნიკური ან გამოთვლის დროს დაშვებული, ასევე დოკუმენტაციიდან მონაცემების უზუსტო გადატანით გამოწვეული შეცდომა, მეორე მხრივ პასუხისმგებელია სარეგისტრაციო ჩანაწერში არ განახორციელოს იმ ტიპის ცვლილებები, რომელიც არ შეესაბამება უფლებადამდგენი დოკუმენტის შინაარსს. აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ უფლებას მხოლოდ რეგისტრაცია არ წარმოშობს. რეგისტრაცია წარმოებს სარეგისტრაციო დოკუმენტის საფუძველზე, რომელსაც „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად, განეკუთვნება სამართლებრივი აქტი, რომელიც უშუალოდ წარმოშობს რეგისტრაციის მოთხოვნის უფლებას. მითითებული კანონის მე-9 მუხლის 1-ლი პუნქტის დანაწესიდან გამომდინარე, დაუშვებელია რეგისტრაციის გაბათილება მისი საფუძვლის ძალაში არსებობის პირობებში. „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 26-ე მუხლის 1-ლი პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, რეგისტრაციის საფუძვლად არსებული უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის ბათილად ცნობა იწვევს რეგისტრაციის ძალადაკარგულად გამოცხადებას. (სუსგ ბს-585-572(4კ-14) 30.04.2015წ. ბს-30-30(2კ-15) 02.05.2015წ., ბს-193-189(2კ-15) 29.09.2015). ამრიგად, მოცემულ შემთხვევაში, უნდა შემოწმდეს, სადავო გადაწყვეტილებებში ასახული რეგისტრაცია შეესაბამება თუ არა იმ უფლებადამდგენ დოკუმენტებს, რომელიც წარმოშობს როგორც მოსარჩელეთა, ასევე მესამე პირთა რეგისტრაციის მოთხოვნის უფლებას.
საქმეში წარმოდგენილი საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2014 წლის 12 მარტის №... გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ 2014 წლის 08 მარტის ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე, ქ. თბილისში, ...ი, ...ის ქუჩის მე-3 შესახვევი N8-ში (საკადასტრო კოდი N...) მდებარე უძრავი ქონების შესაბამის წილზე დარეგისტრირდა გ. მ-ეის საკუთრების უფლება. აღნიშნული რეგისტრაციის შედეგად მიწის (უძრავი ქონების) საკადასტრო კოდზე N... გაიცა ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან (მომზადების თარიღი: 12/03/2014) შემდეგი მონაცემებით: უძრავი ნივთი მდებარე - ქ. თბილისი, ...ი, ...ის ქუჩა, მე-3 შესახვევი, N8, საკ. კოდი: N..., დაზუსტებული ფართობი: 5246.00 კვ.მ., ნაკვეთის წინა ნომერი:138; შენობა-ნაგებობის ჩამონათვალი: N1, N2, N3; შენობა-ნაგებობების საერთო ფართი: 204.00 კვ.მ.; საცხოვრებელი ფართი: 114.07 კვ.მ.,თანასაკუთრების უფლებით დარეგისტრირებულია მესაკუთრეებზე: მ. ი-ი - 3/9 ნაწილი, ი. მ-ე- 2/9 ნაწილი, მი. მ-ე - 1/9 ნაწილი, გ. მ-ე - 2/9 ნაწილი და სახელოსნო (დაშენება) საერთო ფართობით 103 კვ.მ., მ. მ-ე - 1/9 ნაწილი (ტ. I, ს.ფ. 397-398).
2017 წლის 26 იანვრის განცხადებით, ზემოაღნიშნულ სარეგისტრაციო მონაცემებში გ. მ-ემ მოითხოვა ტექნიკური ხარვეზის შესწორება იმგვარად, რომ საჯარო რეესტრის ამონაწერში მიეთითოს შენობა-ნაგებობის საერთო ფართობად 307 კვ.მ. (204+103კვ.მ), რადგან რეგისტრირებულ მონაცემებში შენობა-ნაგებობის ჩამონათვალი: N1, N2, N3; შენობა-ნაგებობების საერთო ფართი მითითებული იყო 204.00 კვ.მ. ხოლო გ. მ-ეის სახელზე მესაკუთრეთა გრაფაში ფიქსირდებოდა 103 კვ.მ. ფართი. აღნიშნული მოთხოვნა დაკმაყოფილდა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2017 წლის 27 იანვრის №... გადაწყვეტილებით და შენობა-ნაგებობების ჩამონათვალში არსებულ ჩანაწერს (204 კვ.მ) დაემატა შემდეგი სახის ჩანაწერი (რაც მხოლოდ მესაკუთრის გრაფაში იყო ასახული): სახელოსნო (დაშენება) საერთო ფართობით 103 კვ.მ.
ასევე დადგენილია, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2017 წლის 03 თებერვლის №... გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა გ. მ-ეის 2017 წლის 2 თებერვლის მოთხოვნა ზემოაღნიშნულ უძრავ ქონებაზე საჯარო რეესტრის ჩანაწერებში ტექნიკური ხარვეზის შესწორების თაობაზე და საბოლოოდ ამონაწერში მითითებულ იქნა შემდეგი მონაცემები: უძრავი ნივთი მდებარე - ქ. თბილისი, ...ი, ...ის ქუჩა, მე-3 შესახვევი, N8, საკ. კოდი: ..., დაზუსტებული ფართობი: 5246.00 კვ.მ., ნაკვეთის წინა ნომერი:138; შენობა-ნაგებობის ჩამონათვალი: N1, N2, N3 სასარგებლო ფართობი 204.00 კვ.მ. დაშენებული სახელოსნოს ფართი 103 კვ.მ., თანასაკუთრების უფლებით დარეგისტრირებულია მესაკუთრეებზე: ი. მ-ე- 2/9 ნაწილი 204 კვ.მ.-დან, მ. ი-ი - 3/9 ნაწილი 204 კვ.მ.-დან, მი. მ-ე - 1/9 ნაწილი 204კვ.მ-დან, გ. მ-ე - სახელოსნო (დაშენება) საერთო ფართობით 103 კვ.მ., მ. მ-ე - 1/9 ნაწილი 204 კვ.მ-დან, პ. კ-ა - 2/9 ნაწილი 204 კვ.მ-დან (ტ. I, ს.ფ. 182-183). საგულისხმოა, რომ გ. მ-ემ სახელოსნო (დაშენება) საერთო ფართობით 103 კვ.მ. ჩუქების ხელშეკრულებით მიიღო ელ. მ-ეისგან, რომელსაც თბილისის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1978 წლის 14 სექტემბრის N17.24.499 გადაწყვეტილებით, ნება დაერთო ...ში, ...ის ქუჩის შესახვევი N8-ში, მისი დედამთილის - ა. ი.-ის ასულ მ-ეის პირადი საკუთრების აგარაკის სხვენში მოეწყო შემოქმედებითი სახელოსნო, ხოლო სადავო ქონებაზე უფლება მოპოვებული ჰქონდა საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს 1983 წლის 23 დეკემბრის N806 დადგენილებით.
საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებებს და აღნიშნავს, რომ გ. მ-ეის 2017 წლის 26 იანვრისა და 2 თებერვლის განცხადებების საფუძველზე, მარეგისტრირებელმა ორგანომ „საჯარო რეესტრის შესახებ“ კანონის 28-ე მუხლის მოთხოვნებიდან გამომდინარე, შეასწორა ამონაწერში დაფიქსირებული ტექნიკური ხარვეზი, რაც შესაბამისობაშია როგორც დღეის მდგომარეობით ძალაში მყოფ გ. მ-ეის სახელზე რეგისტრაციისას წარდგენილი ჩუქების ხელშეკრულების, ასევე ელ. მ-ეის სახელზე განხორციელებული რეგისტრაციისას წარდგენილი უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის შინაარსთან, რაც საფუძვლად უდევს 103 კვ.მ. ფართის რეესტრში ასახვას. ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებებს არ მოჰყოლია ამავე საკადასტრო კოდის თანამესაკუთრეთა უფლებრივი მდგომარეობის შემცირება ანდა რაიმე ფორმით გაუარესება, ამდენად, სახელოსნოს ფართის შენობა-ნაგებობების გრაფაში მითითება ვერ იქნება მიჩნეული სხვა მესაკუთრეთა ფართის შემცირებად, რამდენადაც თანამესაკუთრეთა წილობრივი მონაცემები ცვლილებებამდეც ინაგარიშებოდა 204 კვ.მ. ფართიდან.
პალატა დამატებით მიუთითებს, რომ მართალია, სადავო გადაწყვეტილების მიღებისას მოქმედი საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2010 წლის 15 იანვრის №4 ბრძანებით (ძალადაკარგულია 2020 წლის 1 იანვრიდან) დამტკიცებული „საჯარო რეესტრის შესახებ ინსტრუქციის“ მე-14 მუხლის 23-ე პუნქტი ითვალისწინებდა, საერთო საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის ფართობის დაყოფა ან სხვაგვარად განკარგვა შესაძლებელია მხოლოდ უძრავი ნივთის ყველა მესაკუთრის/მართლზომიერი მოსარგებლის/მფლობელის თანხმობით, თუმცა მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან ადგილი არ ჰქონია უძრავი ნივთის განკარგვას, უსაფუძვლოა კასატორების აპელირება მარეგისტრირებელი ორგანოს მიერ რეგისტრირებული უფლებაში არსებითი ხასიათის ცვლილების შეტანისა და თანამესაკუთრეთა თანხმობის წარდგენის სავალდებულოობასთან დაკავშირებით.
საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში მარეგისტრირებელი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილებები სრულად შეესაბამება როგორც „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მოთხოვნებს, ისე „საჯარო რეესტრის შესახებ“ ინსტრუქციას. 2017 წლის 27 იანვრის №... გადაწყვეტილებისა და 2017 წლის 03 თებერვლის №... გადაწყვეტილების მიღებისას ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან ადგილი არ ჰქონია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 601 მუხლით გათვალისწინებულ კანონის დარღვევას, რაც გამორიცხავდა სასარჩელო მოთხოვნების დაკმაყოფილების შესაძლებლობას.
ზემოაღნიშნული გარემოებებიდან გამომდინარე, ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილი და კასატორის მიერ მითითებული გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივრები უპერსპექტივოა, სახეზე არ არის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, ამდენად, მ. მ-ეის, მი. მ-ეის და მ. ი-ის საკასაციო საჩივრებს პალატა მიიჩნევს დაუშვებლად.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან, მ. მ-ეისა და მი. მ-ეის საკასაციო საჩივარზე 30.08.2019წ საგადასახადო დავალებით გადახდილია სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარის ოდენობით, ხოლო მ. ი-ის საკასაციო საჩივარზე 27.08.2019წ. საგადასახადო დავალებით გადახდილია სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, აღნიშნული თანხის 70 პროცენტი უნდა დაუბრუნდეთ კასატორებს.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. მ. მ-ეის, მი. მ-ეის და მ. ი-ის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 17 ივნისის განჩინება;
3. მ. მ-ეს (პ/ნ...) და მი. მ-ეს (პ/ნ...) დაუბრუნდეთ 30.08.2019წ. №0 საგადასახადო დავალებით ი. ფ-ის (პ/ნ ...) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;
4. მ. ი-ის (პ/ნ...) დაუბრუნდეს 27.08.2019წ. №0 საგადასახადო დავალებით ი. ფ-ის (პ/ნ ...) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;
5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე
მ. ვაჩაძე
ბ. სტურუა
