საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

Nბს-162(კ-22) 8 ივნისი, 2022 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თამარ ოქროპირიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, გენადი მაკარიძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა პ. კ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 29 დეკემბრის განჩინებაზე (მოწინააღმდეგე მხარე - საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრო).

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2020 წლის 9 ივლისს პ. კ-იმა სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს, მოპასუხე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2020 წლის 26 მარტის N761015 ბრძანების ბათილად ცნობა, ძალაში შესვლის დღიდან; საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსთვის ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება, პ. კ-ის სამსახურში აღდგენის თაობაზე, იმ თანამდებობაზე, რომელიც ეკავა გათავისუფლებამდე (ცენტრალური კრიმინალური დეპარტამენტის ორგანიზებულ დანაშაულთან ბრძოლის მთავარი სამმართველოს განსაკუთრებით მნიშვნელოვან საქმეთა სამმართველოს ნარკოტრანზიტის წინააღმდეგ ბრძოლის განყოფილების უფროსის ან მის ტოლფას თანამდებობაზე); მოპასუხისათვის, პ. კ-ის სასარგებლოდ, იძულებითი განაცდური ხელფასის და სხვა კუთვნილი გასაცემელის ანაზღაურების დაკისრება, 2016 წლის 9 დეკემბრიდან სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსრულებამდე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 13 აგვისტოს გადაწყვეტილებით პ. კ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 29 დეკემბრის განჩინებით პ. კ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2021 წლის 13 აგვისტოს გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა „პოლიციის შესახებ“ საქართველოს კანონის 41-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტზე, საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2013 წლის 31 დეკემბრის N995 ბრძანებით დამტკიცებული „საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროში სამსახურის გავლის წესის“ 35-ე მუხლის მეორე პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტზე, საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2013 წლის 31 დეკემბრის N989 ბრძანებით დამტკიცებული „საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს დისციპლინური წესდების“ მეორე მუხლის მეორე პუნქტის „ვ“ ქვეპუნქტზე, მე-3 მუხლზე. პალატამ ასევე მიუთითა საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2012 წლის 24 აგვისტოს N709 ბრძანებაზე, რომლის თანახმად, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს თანამშრომლებს ეკრძალებათ შიდა საინფორმაციო სისტემაში მონაცემების მოპოვება, გამოყენება ან გავრცელება არასამსახურებრივი მიზნით.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 30 მაისის N3/195-17 გადაწყვეტილებით პ. კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2016 წლის 9 დეკემბრის N3075029 ბრძანება, პ. კ-ის დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლებისა და საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროდან საქართველოს სამხედრო ძალების რეზერვში დათხოვნის შესახებ; მოპასუხე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს დაევალა მოსარჩელის საქმესთან დაკავშირებული გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა, კანონით დადგენილ ვადაში და წესით. აღნიშნული გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში. აღნიშნული გადაწყვეტილების აღსრულების მიზნით, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ დაიწყო ახალი ადმინისტრაციული წარმოება პ. კ-ის სამსახურიდან გათავისუფლების საკითხის შესაფასებლად და გადაწყვეტილების მისაღებად. მინისტრის 2020 წლის 26 მარტის ბრძანებით პ. მ.-ის ძე კ-ი გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან და დათხოვნილ იქნა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროდან, 2016 წლის 9 დეკემბრიდან. აღნიშნული ბრძანების სამართლებრივ საფუძვლად მითითებულ იქნა შსს გენერალური ინსპექციის 2019 წლის 14 დეკემბრის N3354827 დასკვნა.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ გენერალური ინსპექციის 2019 წლის 14 დეკემბრის დასკვნა ემყარება რამდენიმე ძირითად გარემოებას. აღნიშნული დასკვნით, პ. კ-ის მიმართ ჩატარებული სამსახურებრივი შემოწმებით დადგინდა შემდეგი: 1) პ. კ-ის დახასიათებაში მოცემული იყო ზოგადი ხასიათის დარღვევები, რაც არ დასტურდებოდა კონკრეტული მტკიცებულებებით. დახასიათება შედგენილი იყო პ. კ-ის უშუალო ხელმძღვანელის - მ. ძ-ეის მიერ, რომელმაც დახასიათებაში აღნიშნა, რომ არ გამოირჩეოდა ინიციატივით, დავალებას ასრულებდა არაჯეროვნად. დანაყოფის საქმიანობას უძღვებოდა არაორგანიზებულად და მიუხედავად არაერთი დავალებისა, მუშაობის პროცესში არ მიუღია არცერთი ოპერატიული ინფორმაცია, არ ჰყოლია კანდიდატი საიდუმლო კავშირის დასამყარებლად; 2) 2011 წლის 30 ივლისს, ქ. თბილისში, ...ის ქუჩაზე, მთვრალ მდგომარეობაში ყოფნისას ჩადენილი წვრილმანი ხულიგნობისთვის, პ. კ-ის მიმართ გამოყენებულ იქნა დისციპლინური სახდელი - სასტიკი საყვედური; 3) 2014 წელს, მეგობარ ქალბატონთან სატელეფონო საუბრისას შევიდა კონფლიქტში და სიტყვიერი შეურაცხყოფა მიაყენა როგორც ქალბატონის მეუღლეს, ისე მეუღლის დედას.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ზემოაღნიშნული ფაქტები პ. კ-ის სადავოდ არ გაუხდია. მან სასამართლო სხდომაზე აღნიშნა, რომ თავისი კარიერის მანძილზე, დისციპლინური სახდელის დადების შესახებ გადაწყვეტილებები არ გაუსაჩივრებია, თუმცა განსახილველ შემთხვევაში, არ მოელოდა სამსახურიდან გათავისუფლებას და მიიჩნევს, რომ გათავისუფლების შესახებ მიღებული გადაწყვეტილება ჩადენილი ქმედების არაპროპორციული სანქციაა. მიუხედავად იმისა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ, მინისტრის 2020 წლის 26 მარტის N761015 ბრძანების კანონიერების შემოწმების ნაწილში, სამართლებრივად შეაფასა მოსარჩელის მიერ სხვისი პერსონალური ინფორმაციის დამუშავების ფაქტი, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შესაფასებელია დასკვნაში მითითებული სხვა გარემოებებიც. კერძოდ, პალატის მოსაზრებით, საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება მ. ძ-ეის მიერ გაცემული დახასიათების საფუძვლიანობა. საქმეს არ ერთვის რაიმე დოკუმენტი, რომელიც სასამართლოს დაარწმუნებდა, რომ მოსარჩელე მასზე დაკისრებულ ფუნქციებს ასრულებდა არასტაბილურად, ცუდი შედეგებით. ამდენად, აღნიშნული არგუმენტი ზედაპირული, ბუნდოვანი და სუბიექტურია.

სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ არ უნდა იქნეს გაზიარებული პ. კ-ის მოსაზრება, მის მიერ მთვრალ მდგომარეობაში ხულიგნობის ჩადენიდან ხანდაზმულობის ვადების გასვლასთან დაკავშირებით. პალატის განმარტებით, ვინაიდან პ. კ-ი დასაქმებული იყო თანამდებობაზე და იყო პოლიციელი, სამინისტროს ფუნქციებისა და მიზნების შესრულების გამო, სხვა საჯარო მოხელეებთან შედარებით, გააჩნდა წესრიგისა და კანონის უფრო მაღალი სტანდარტით დაცვის ვალდებულება. პალატის მოსაზრებით, ხულიგნობასთან დაკავშირებით, პირველ ჯერზე, 2011 წელს შეფარდებული დისციპლინური სახდელი - სასტიკი საყვედური, განსახილველი საქმისათვის მნიშვნელოვან, თუმცა მაინც ირიბ მტკიცებულებას წარმოადგენს. მართალია, მხარემ სხდომაზე განმარტა, რომ სხვა გარემოებების გამო გახდა იძულებული, ჩაედინა გადაცდომა, თუმცა საქმის მასალებით ეს არ დასტურდება. ამასთან, მოცემული დავის განხილვის ფარგლებში, დადასტურდა, რომ მხარეს სახდელი - სასტიკი საყვედური არ გაუსაჩივრებია.

2014 წელს ქალბატონთან სატელეფონო კომუნიკაციისას წარმოშობილი კონფლიქტის გამო, დისციპლინური სახდელის სახით სასტიკი საყვედურის შეფარდებასთან დაკავშირებით, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ აღნიშნული გარემოებაც ირიბად გასათვალისწინებელია, თუმცა არსებითი და პირდაპირი შემხებლობა არა აქვს განსახილველ საქმესთან.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, გათავისუფლების შესახებ მიღებული დასკვნა ძირითადად ეფუძნება პ. კ-ის მიერ სხვა ადამიანების შესახებ პერსონალური მონაცემების მოპოვებას, სამსახურებრივი მდგომარეობის გამოყენებით, აღნიშნული პირების თანხმობის გარეშე. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელემ, მასზე რიცხული ერთჯერადი პაროლის გენერირების მოწყობილობა „DIGIPASS“-ის მეშვეობით, სამინისტროს საინფორმაციო ცენტრის პორტალზე, არასამსახურებრივად, პირადი ინტერესებისთვის მოიპოვა სხვადასხვა ინფორმაცია არაერთი პირის შესახებ, რასაც ადასტურებს სამინისტროს საინფორმაციო-ანალიტიკური დეპარტამენტიდან შემოსული N3072323 სამსახურებრივი ბარათი. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს ძირითადი არგუმენტი, რომ პ. კ-ის მიერ სხვა პირთა შესახებ პერსონალური მონაცემების მოპოვება იმგვარი გადაცდომაა, რომლის პროპორციულ სანქციად გათავისუფლების მიჩნევა შესაძლებელი და დასაშვებია. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ დამატებით აღნიშნა, რომ ადმინისტრაციულ სახდელს გააჩნია პრევენციული მიზანიც - როგორც თვით სამართალდამრღვევის, ისე სხვა პირთა მიერ ახალი სამართალდარღვევების ჩადენის თავიდან აცილება. სამინისტროს ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ფუნქციაა, დაამუშავოს და შეინახოს საქართველოს ტერიტორიაზე მყოფ/გადაადგილებულ პირთა შესახებ ინფორმაცია, მათ შორის - საზღვრის კვეთის შესახებ, ნასამართლობის შესახებ და სხვა უამრავი ტიპის ინფორმაცია, რომლის შენახვისა და გაუმჟღავნებლობის ვალდებულება აქვს სამინისტროს, ე.ი. აღნიშნული ვალდებულება აქვთ სამინისტროში დასაქმებულ იმ პირებსაც, რომლებსაც სამსახურებრივი ფუნქციების შესრულების მიზნებიდან გამომდინარე, შეხება აქვთ პერსონალური მონაცემების ბაზებთან. პ. კ-ი არ უარყოფს, რომ გადაამოწმა რამდენიმე პირის შესახებ ინფორმაცია, თუმცა, მიუთითებს, რომ ინფორმაცია სხვებთან არ გაუმჟღავნებია.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მიუხედავად იმისა, რომ პ. კ-ის დაკავებული თანამდებობიდან გამომდინარე, წვდომა ჰქონდა პერსონალური მონაცემების ბაზებთან, ეს არ აძლევდა უფლებას, კონკრეტული სამსახურებრივი საქმიდან გამომდინარე, დავალების/აუცილებლობის არარსებობის პირობებში, გაცნობოდა მისთვის საინტერესო პირებთან დაკავშირებით სამინისტროში დაცულ ინფორმაციას. მართალია, ის ვალდებული იყო, მიღებული ინფორმაცია არ გაემჟღავნებინა, თუმცა სამსახურის ფუნქციების შესრულებისგან დამოუკიდებლად, სხვა პირების შესახებ ინფორმაციის მოძიება და გაცნობა უკვე მის მიერ უფლებამოსილების არამიზნობრივ გამოყენებას წარმოადგენს. ამდენად, სასამართლომ არ შეაფასა, გამჟღავნდა თუ არა მოპოვებული პერსონალური ინფორმაცია. პირთა უფლებები უკვე შეზღუდულია, ვინაიდან სამინისტროს თანამშრომელი, უნებართვოდ, საჭიროების არარსებობის პირობებში, გაეცნო მასთან დაკავშირებით დაცულ ინფორმაციას. აღნიშნული იმგვარი გადაცდომაა, რომელთან მიმართებაშიც, დისციპლინურ სახდელად სამსახურიდან გათავისუფლება კანონიერი, პროპორციული და სამართლიანია. ამასთანავე, სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ სახელმწიფო მკაცრად უნდა იცავდეს ევროპული კონვენციით აღებულ ვალდებულებებს, მათ შორის, უნდა იცავდეს ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა კონვენციის მე-8 მუხლით გათვალისწინებულ პირადი და ოჯახური ცხოვრების დაცულობის უფლებას. სახელმწიფოს მხრიდან ადამიანის უფლებების დაცვა, უპირველესად, საჯარო მოხელეების მიერ უნდა ხდებოდეს. სახელმწიფო ხელისუფლება, საკანონმდებლო და სასამართლო ხელისუფლებასთან ერთად, ხორციელდება აღმასრულებელი ხელისუფლების ფუნქციების ჯეროვანი შესრულებით. თუ სამინისტროს თანამშრომლის მეშვეობით, უკანონოდ იქნება მოპოვებული და დამუშავებული პირთა შესახებ პერსონალური მონაცემები, აღნიშნული პირდაპირ დაარღვევს პირთა პირადი და ოჯახური ცხოვრების დაცულობის უფლებას.

სააპელაციო პალატის განმარტებით, ხშირად ადამიანის პიროვნული თვისებებიც გასათვალისწინებელია, მით უფრო პოლიციელისთვის, რომელიც სხვა პირთა უსაფრთხო ცხოვრების პირობების შექმნასა და წესრიგზეა პასუხისმგებელი. ამდენად, ამახვილებს რა ყურადღებას პ. კ-ის თანამდებობაზე, საქმის სპეციფიკურობაზე, პალატა მიიჩნევს, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მოსარჩელის მიერ პერსონალური მონაცემების მოპოვების საკითხი სამართლებრივად სწორად შეაფასა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 29 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა პ. კ-იმა. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა გამოყენებული სამართლის ნორმები. გასაჩივრებული განჩინება არაკანონიერია არა მხოლოდ სადავო საკითხის მატერიალურ-სამართლებრივი შეფასების თვალსაზრისით, არამედ იმ კუთხითაც, რომ იგი გამოტანილია საპროცესო სამართლის ნორმების არსებითი დარღვევით, რაც გამოიხატა იმაში, რომ საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივ გარემოებებსა და მტკიცებულებებს მცდარი სამართლებრივი შეფასება მიეცა. დარღვეულ იქნა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მეორე ნაწილის მოთხოვნა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სახეზეა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების აბსოლუტური საფუძვლები.

კასატორი თვლის, რომ გასაჩივრებული განჩინება წარმოადგენს სამართლიანი სასამართლოს უფლების დარღვევის უხეშ პრეცედენტს. სადავო საკითხი უკვე ერთგზის წარმოადგენდა სასამართლო განხილვის საგანს. ამ ფარგლებში მიღებული გადაწყვეტილებით ცალსახად გამოირიცხა პ. კ-ის მიმართ დისციპლინური ზემოქმედების ღონისძიების სახით სამსახურიდან გათავისუფლების თანაზომიერება და ადექვატურობა. ყოვლად დაუშვებელი, ლოგიკას მოკლებული და არათავსებადი მოვლენაა ის, რომ საქმის მეორედ განხილვის შედეგად, იმავე სასამართლომ ზემოაღნიშნული დისციპლინური ზემოქმედების ღონისძიება რელევანტურად მიიჩნია.

კასატორის განმარტებით, თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 30 მაისის N3/195-17 გადაწყვეტილებით ერთმნიშვნელოვნად დაფიქსირდა სასამართლოს პოზიცია, რომ ჩადენილი სამსახურებრივი გადაცდომის ხასიათიდან და შედეგებიდან გამომდინარე, მოსარჩელის მიმართ გამოყენებული დისციპლინური პასუხისმგებლობის ღონისძიება არათანაზომიერ და დაუსაბუთებელ სანქციას წარმოადგენდა. შესაბამისად, მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოს სათანადო მითითებები მიეცა, რომელთა შინაარსიც, ახალი ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში, გამორიცხავდა მოსარჩელის მიმართ იგივე შედეგის დამდგენი გადაწყვეტილების მიღების შესაძლებლობას. მიუხედავად ამ ცალსახა და ნათლად რეგლამენტირებული ინსტრუქციისა, რომელიც ზემოაღნიშნულ სასამართლო გადაწყვეტილებაში მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოს განესაზღვრა, ახალი ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში, მოსარჩელის მიმართ იგივე გადაწყვეტილება იქნა მიღებული. მოსარჩელეს 2020 წლის 23 ივნისის წერილით ეცნობა, მის მიმართ კვლავ თანამდებობიდან დათხოვნის განმსაზღვრელი გადაწყვეტილება იქნა მიღებული, რაც სასამართლო გადაწყვეტილების შეუსრულებლობად უნდა დაკვალიფიცირდეს. პრაქტიკულად, თავად სასამართლო შეეწინააღმდეგა თავის წინამორბედ პოზიციას, შეცვალა იგი და ხელმეორედ წარმოებული საქმე წინამორბედი შედეგისაგან რადიკალურად განსხვავებული რეზულტატით დაასრულა.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან იმ საკითხების რევიზიის მცდელობა, რომლის საგანსაც პ. კ-ის ადრეული დისციპლინური სამართალწარმოებები წარმოადგენდა, სრულიად ალოგიკური, დავის საგნის ფარგლებს აცდენილი და არაეთიკური ინიციატივაა. ყველა ის დისციპლინური სახდელი, რომელიც ადრეულ პერიოდს ეხებოდა, გაქარწყლებულია. ამდენად, ივარაუდება, რომ პირი სახდელდაუდებლად მიიჩნევა. სამართალდარღვევის გამო პასუხისმგებლობის გაქარწყლების პრინციპიდან გამომდინარე, პირი სახდელდაუდებლად ითვლება. ეს საკითხი არასოდეს უნდა დაექვემდებაროს გამოყენებას პირისადმი ახალი საპასუხისმგებლო ზომების გატარებისას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 18 თებერვლის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული პ. კ-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, N7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა საქმეზე დადგენილად მიიჩნევს შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 30 მაისის N3/195-17 გადაწყვეტილებით პ. კ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2016 წლის 9 დეკემბრის N3075029 ბრძანება პ. კ-ის დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლებისა და საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროდან საქართველოს სამხედრო ძალების რეზერვში დათხოვნის შესახებ და მოპასუხე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს დაევალა მოსარჩელის საქმესთან დაკავშირებული გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა, კანონით დადგენილ ვადაში და წესით. გადაწყვეტილებით აუცილებლად ჩაითვალა, სადავო საკითხის სრულყოფილად შესწავლა და დისციპლინური სახდელის სახით სამსახურიდან გათავისუფლების პროპორციულობის დადგენა.

ზემოაღნიშნული, კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულების ფარგლებში ჩატარებული ახალი ადმინისტრაციული წარმოების შედეგად, საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრმა გამოსცა 2020 წლის 26 მარტის N761015 ბრძანება, რომლითაც საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ცენტრალური კრიმინალური პოლიციის დეპარტამენტის ორგანიზებულ დანაშაულთან ბრძოლის მთავარი სამმართველოს განსაკუთრებით მნიშვნელოვან საქმეთა სამმართველოს ნარკოტრანზიტის წინააღმდეგ ბრძოლის განყოფილების უფროსი, პოლიციის ვიცე-პოლკოვნიკი პ. მ.-ის ძე კ-ი გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან და დათხოვნილ იქნა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროდან, 2016 წლის 9 დეკემბრიდან. ბრძანების გამოცემის ფაქტობრივი საფუძველი გახდა შსს გენერალური ინსპექციის 2019 წლის 14 დეკემბრის N3354827 და 2016 წლის 9 დეკემბრის N3074799 დასკვნები.

საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს გენერალური ინსპექციის მიერ 2019 წლის 14 დეკემბერს დამტკიცებული, პ. კ-ის მიმართ ჩატარებული სამსახურებრივი შემოწმების შედეგების ამსახველი დასკვნის მიხედვით, შინაგან საქმეთა სამინისტროს მოსამსახურემ - პ. კ-იმა, მასზე რიცხული ერთჯერადი პაროლის გენერირების მოწყობილობა „DIGIPASS“-ის მეშვეობით, სამინისტროს საინფორმაციო ცენტრის პორტალზე, არასამსახურებრივად, არაერთხელ, პირადი ინტერესებისთვის მოიპოვა სხვადასხვა ინფორმაცია არაერთი პირის შესახებ. აღნიშნული დადასტურებულია სამსახურებრივი შემოწმების პროცესში გამოკითხული თავად პ. კ-ის და მ. ძ-ეის ახსნა-განმარტებებით. შინაგან საქმეთა სამინისტროს საინფორმაციო ანალიტიკური დეპარტამენტიდან შესული N3072323 სამსახურებრივი ბარათის თანახმად, პ. კ-იმა არ გაითვალისწინა საქართველოს პოლიციის ეთიკის კოდექსის მეორე თავის 2.14 პუნქტით გათვალისწინებული მოთხოვნა (პოლიციელმა ბოროტად არ უნდა ისარგებლოს სამსახურებრივი ინფორმაციით და პერსონალური მონაცემებით საკუთარი ან/და ახლობელ პირთა კერძო ინტერესების დაკმაყოფილებისთვის) და ჩაიდინა შინაგან საქმეთა სამინისტროს მოსამსახურეთა დისციპლინური წესდების მეორე მუხლის მეორე პუნქტის „ბ“ (სამსახურებრივი მოვალეობებისადმი დაუდევარი დამოკიდებულება) და „ვ“ (მოსამსახურისათვის შეუფერებელი ქმედება, რომელიც ლახავს სამინისტროს სისტემის ავტორიტეტს) ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული დისციპლინური გადაცდომა, რაც მისი მხრიდან გამოიხატა შინაგან საქმეთა მინისტრის 2012 წლის 24 აგვისტოს N709 ბრძანების (აეკრძალოთ შინაგან საქმეთა სამინისტროს თანამშრომლებს შიდა საინფორმაციო სისტემაში მონაცემების მოპოვება, გამოყენება ან გავრცელება არასამსახურებრივი მიზნით) დარღვევაში. ამავე დასკვნის თანახმად, პ. კ-ი, უშუალო ხელმძღვანელობის მხრიდან ხასიათდება უარყოფითად. მან უხეშად დაარღვია „პოლიციის შესახებ“ საქართველოს კანონის, შინაგან საქმეთა მინისტრის N709 ბრძანებისა და მოსამსახურეთა დისციპლინური წესდების მოთხოვნები. პ. კ-ი დაკავებულ პოზიციაზე არ გამოირჩეოდა ინიციატივით და მიცემულ დავალებებს ასრულებდა არაჯეროვნად, დანაყოფის საქმიანობა უძღვებოდა არაორგანიზებულად. მიუხედავად მიცემული არაერთი დავალებისა, მუშაობის პროცესში არ მიუღია არცერთი ოპერატიული ინფორმაცია და არ ყოფილა კანდიდატი საიდუმლო კავშირის დასამყარებლად. დანაყოფი გამოირჩეოდა არასტაბილური და დაბალი შედეგებით, რაც მისი უარყოფითად დახასიათების საფუძველი გახდა. სამსახურებრივი შემოწმებისას, წვრილმანი ხულიგნობისა და პირადი ხასიათის კონფლიქტების გამო, პ. კ-ის მიმართ წარსულში გამოყენებულია დისციპლინური სახდელი - სასტიკი საყვედური. დისციპლინური გადაცდომის ხასიათისა და სამსახურეობრივი სტატუსის/ხელმძღვანელი თანამდებობისთვის შეუფერებელი ქმედების გამო, მიზანშეწონილად იქნა მიჩნეული პოლიციის ვიცე-პოლკოვნიკის - პ. კ-ისთვის „შინაგან საქმეთა სამინისტროს მოსამსახურეთა დისციპლინური წესდების“ მე-3 მუხლის „ზ“ პუნქტით გათვალისწინებული დისციპლინური სახდელის - სამსახურიდან დათხოვნის შეფარდება.

შინაგან საქმეთა სამინისტროს საინფორმაციო-ანალიტიკური დეპარტამენტის საინფორმაციო ცენტრის უფროსის 2016 წლის 9 დეკემბრის წერილის თანახმად, პ. კ-იმა განპირობებული გენერირების მოწყობილობა „DIGIPASS“-ის საშუალებით მოიპოვა ინფორმაცია მოქალაქეებზე: შ. ლ-იზე, ნ. ა-იზე, ს. კ-ეზე და მ. მ-ეზე.

სადავო ადმინისტრაციული წარმოებისას მიცემული წერილობითი ახსნა-განმარტებით პ. კ-იმა დაადასტურა სხვისი პირადი ინფორმაციის გაცნობის ფაქტი და აღნიშნა, რომ ინფორმაცია არ გამოუყენებია, არ გაუვრცელებია და არც არავისთვის გადაუცია.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ დისციპლინური პასუხისმგებლობა წარმოადგენს პროფესიული საქმიანობის განხორციელების პროცესში გამოვლენილი დარღვევებისათვის დადგენილი პასუხისმგებლობის ფორმას, რომლის მიზანია შესაბამისი პირის მიერ კანონმდებლობით დადგენილი ფუნქციების ჯეროვნად შესრულების უზრუნველყოფა და საქმიანობის პროცესის გაუმჯობესება. ამასთან, საჯარო მოსამსახურისათვის დაკისრებული დისციპლინური სახდელი შესაბამისობაში უნდა იყოს მის მიერ ჩადენილი დისციპლინური გადაცდომის სიმძიმესთან და ითვალისწინებდეს დისციპლინური გადაცდომის ჩადენისას არსებულ გარემოებებს. „..სამსახურიდან გათავისუფლება, როგორც უკიდურესი ღონისძიება, უნდა იყოს დარღვევის სიმძიმის პროპორციული. დარღვევის ჩამდენი მოხელისათვის კონკრეტული სახდელის შერჩევა უფლებამოსილი ორგანოს დისკრეციაა, თუმცა აღნიშნული არ გამორიცხავს მიღებული გადაწყვეტილების სათანადოდ დასაბუთების საჭიროებას..“ (სუს 2020 წლის 28 მაისის Nბს-623(კ-19) განჩინება).

საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სისტემის მოსამსახურეთა დისციპლინური პასუხისმგებლობის, საქმის წარმოებისა და მოსამსახურეთათვის დისციპლინური სახდელების შეფარდებისა წესს ადგენს „პოლიციის შესახებ“ საქართველოს კანონის საფუძველზე, საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2013 წლის 31 დეკემბრის N989 ბრძანებით დამტკიცებული „საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მოსამსახურეთა დისციპლინური წესდება“. აღნიშნული წესდების მეორე მუხლის მეორე პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, დისციპლინური გადაცდომის სახეს წარმოადგენს სამსახურებრივი მოვალეობებისადმი დაუდევარი დამოკიდებულება, ხოლო „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად - მოსამსახურისათვის შეუფერებელი ქმედება, რომელიც ლახავს სამინისტროს სისტემის ავტორიტეტს. ამავე წესდების მე-3 მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტის თანახმად, დისციპლინური სახდელის სახეს წარმოადგენს სამსახურიდან დათხოვნა.

საკასაციო პალატა ასევე მიუთითებს საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2013 წლის 31 დეკემბრის N995 ბრძანებით დამტკიცებულ „საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროში სამსახურის გავლის წესზე“, რომელიც შემუშავებულია „პოლიციის შესახებ“ საქართველოს კანონით და „საჯარო სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონით დადგენილი ძირითადი პრინციპების შესაბამისად, სამინისტროს, როგორც სამართალდამცავი ორგანოს, საქმიანობისთვის დამახასიათებელი განსაკუთრებული თავისებურებების გათვალისწინებით. აღნიშნული „წესის“ პირველი მუხლის მეორე პუნქტის შესაბამისად, სამინისტროში სამსახური წარმოადგენს საჯარო სამსახურის განსაკუთრებულ სახეს, რომელიც მიმართულია საზოგადოებრივი უსაფრთხოებისა და მართლწესრიგის, ადამიანის უფლებებისა და თავისუფლებების დაცვისა და პატივისცემის, დისკრიმინაციის დაუშვებლობის, კანონიერებისა და პოლიტიკური ნეიტრალობის უზრუნველყოფისაკენ. ამავე „წესის“ 35-ე მუხლის მეორე პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, სამინისტროს მოსამსახურე შეიძლება დათხოვნილ/თანამდებობიდან გათავისუფლებულ იქნეს დისციპლინური გადაცდომის ჩადენის ან მის მიმართ კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო განაჩენის გამო.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ პ. კ-ი დასაქმებული იყო საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სისტემაში, ცენტრალური კრიმინალური პოლიციის დეპარტამენტის ორგანიზებულ დანაშაულთან ბრძოლის მთავარი სამმართველოს განსაკუთრებით მნიშვნელოვან საქმეთა სამმართველოს ნარკოტრანზიტის წინააღმდეგ ბრძოლის განყოფილების უფროსის, პოლიციის ვიცე-პოლკოვნიკის თანამდებობაზე. აღნიშნული თანამდებობიდან, იგი დისციპლინური გადაცდომის გამო გათავისუფლდა, საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2016 წლის 9 დეკემბრის N3075029 ბრძანებით.

კანონიერ ძალაში შესული თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 30 მაისის N3/195-17 გადაწყვეტილების აღსრულების მიზნით, განხორციელდა პ. კ-ის სამსახურიდან გათავისუფლების საკითხის ხელახლა შეფასება და შესაბამისი ბრძანების გამოცემა. თავის მხრივ, ახალი წარმოების ფარგლებში გამოცემული 2020 წლის 26 მარტის N761015 ბრძანება, მოსარჩელის თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ, დაეფუძნა შინაგან საქმეთა სამინისტროს გენერალური ინსპექციის მიერ 2019 წლის 14 დეკემბერს შედგენილ დასკვნას. კერძოდ, სადავო ბრძანებით პ. კ-ის თანამდებობიდან გათავისუფლების მთავარი ფაქტობრივი საფუძველი გახდა სხვა ადამიანების შესახებ პერსონალური მონაცემების მოპოვება, სამსახურებრივი მდგომარეობის გამოყენებით, შესაბამისი პირების თანხმობის გარეშე. პ. კ-იმა, მასზე რიცხული ერთჯერადი პაროლის გენერირების მოწყობილობა “DIGIPASS”-ის მეშვეობით, სამინისტროს საინფორმაციო ცენტრის პორტალზე, არასამსახურებრივად, პირადი ინტერესებისთვის მოიპოვა სხვადასხვა ინფორმაცია, არაერთი პირის შესახებ.

საკასაციო პალატა საყურადღებოდ მიიჩნევს, რომ საქმის მასალებით და თავად მოსარჩელის განმარტებით, დადასტურებულია პ. კ-ის მხრიდან, არასამსახურებრივი მიზნით, სხვისი პერსონალური მონაცემების მოძიება. ამდენად, სადავო არ არის მოსარჩელის მიერ დისციპლინარული გადაცდომის ჩადენა, რაც საფუძვლად დაედო მისთვის პასუხისმგებლობის დაკისრებას. მოცემულ შემთხვევაში, სადავოა მოსარჩელისათვის დაკისრებული სახდელის პროპორციულობა, ჩადენილ გადაცდომასთან მიმართებაში. სწორედ ამ მიზანს ემსახურებოდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 30 მაისის N3/195-17 გადაწყვეტილება, რომლითაც აუცილებლად ჩაითვალა, სადავო საკითხის სრულყოფილად შესწავლა და დისციპლინური სახდელის სახით სამსახურიდან გათავისუფლების პროპორციულობის დადგენა.

სააპელაციო სასამართლომ სწორად აღნიშნა, რომ დემოკრატიული სახელმწიფოს პოზიტიური ვალდებულებაა, დაიცვას პირთა პირადი ცხოვრების ხელშეუხებლობის უფლება, რაც მოიაზრებს პირის პერსონალური მონაცემების დაცვის უზრუნველყოფას. შესაბამისი ინფორმაციის დაცვის ვალდებულება აქვთ სამინისტროში დასაქმებულ იმ პირებსაც, რომლებსაც სამსახურეობრივი ფუნქციების შესრულების მიზნებიდან გამომდინარე, შეხება აქვთ პერსონალური მონაცემების ბაზებთან. სამინისტროს თანამშრომლის მიერ პირის პერსონალური მონაცემების უკანონოდ მოპოვება და დამუშავება, უდავოდ გამოიწვევს ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა კონვენციის მე-8 მუხლით გათვალისწინებული პირადი და ოჯახური ცხოვრების უფლების დარღვევას.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ მოსარჩელის მიერ არასამსახურებრივი მიზნით მოძიებული სხვისი პერსონალური მონაცემები, თავისი შინაარსით, წარმოადგენდა „პერსონალურ მონაცემთა დაცვის შესახებ“ კანონით გათვალისწინებულ ინფორმაციას. საყურადღებოა, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2017 წლის 13 აპრილის Nბს-494-489(2კ-16) განჩინებაში ასახული მსჯელობა, რომელიც პერსონალური მონაცემების არასამსახურებრივი მიზნით მოძიებისა და დამუშავების განსაკუთრებულ შემთხვევას შეეხება. საკასაციო პალატის განმარტებით, „..ინფორმაციის მესამე პირისათვის გადაცემის ფაქტის დადასტურების მიუხედავად, პერსონალური მონაცემების შემცველი ინფორმაციის არასამსახურებრივი მიზნით მოძიება და დამუშავება თავისთავად წარმოადგენს სამართალდარღვევას, მონაცემები შეიძლება დამუშავდეს მხოლოდ კონკრეტული, მკაფიოდ განსაზღვრული, კანონიერი მიზნებისათვის. საჯარო დაწესებულება უფლებამოსილია შეაგროვოს მხოლოდ ის პირადი მონაცემები, რომლებიც აუცილებელია მის წინაშე მდგარი ამოცანების შესასრულებლად. ორგანოში ინფორმაციის შენახვის ფაქტი არ გულისხმობს ამ ინფორმაციის დაუსაბუთებლად გაცნობის შესაძლებლობას..”. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოქალაქეს, რომლის შესახებაც ადმინისტრაციულ ორგანოში დაცულია ინფორმაცია, გააჩნია ნდობა შესაბამისი ორგანოს თანამდებობის პირის მიმართ, ინფორმაციის მისი ნების გარეშე გაუმჟღავნებლობასთან მიმართებაში. მოცემულ შემთხვევაშიც, უდავოა, რომ ასეთი ნდობა არსებობდა განსაკუთრებული ფუნქციის მატარებელი სამართალდამცავი ორგანოს თანამდებობის პირის მიმართ. „..პირადი საიდუმლოების და მორალური ნორმების დაცვა მჭიდრო ურთიერთკავშირში განიხილება, მოითხოვს საჯარო მოხელისაგან მაღალი მორალური სტანდარტისადმი შესაბამისობას, რომელიც დუმილს პროფესიულ ვალდებულებად აღიარებს..“ (სუს 2017 წლის 13 აპრილის Nბს-494-489(2კ-16) განჩინება).

საკასაციო პალატის მოსაზრებით, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, მოცემული შემთხვევის განსაკუთრებულობიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციულმა ორგანომ სათანადოდ დაასაბუთა პ. კ-ითან მიმართებაში სახდელის ყველაზე მკაცრი სახის გამოყენების საჭიროება. ბრძანების გამოცემის ფაქტობრივ საფუძველში - კომპეტენტური ორგანოს მიერ შედგენილ დასკვნაში შეფასებულია საჯარო მოსამსახურის პიროვნება, მისი დამსახურება, გადაცდომის სიმძიმე, გათვალისწინებულია მოხელის მიერ მოპოვებული ინფორმაციის შინაარსის მნიშვნელობა. ადმინისტრაციულმა ორგანომ ყურადღება იმ გარემოებებზე გაამახვილა, რომლებსაც მნიშვნელობა ჰქონდა შესაფარდებელი სახდელის სახეობის სწორად განსაზღვრისათვის.

საკასაციო სასამართლო უსაფუძვლოდ მიიჩნევს კასატორის მოსაზრებას, იმასთან დაკავშირებით, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 30 მაისის N3/195-17 გადაწყვეტილებით მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოსათვის მიცემული მითითებების შინაარსი, ახალი ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში, გამორიცხავდა მოსარჩელის მიმართ იმავე შედეგის დამდგენი გადაწყვეტილების მიღების შესაძლებლობას. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მითითებული სასამართლო გადაწყვეტილებით, სადავო საკითხთან მიმართებაში ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენება, ადასტურებდა ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან ახალი ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში, საქმესთან დაკავშირებული გარემოებების ხელახლა შეფასების ვალდებულებას და არა უპირობოდ, მოსარჩელის მიმართ თანამდებობიდან გათავისუფლებისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების შესაძლებლობას.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. პ. კ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 29 დეკემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: თამარ ოქროპირიძე

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე

გენადი მაკარიძე