№ბს-1078(კ-20) 16 ივნისი, 2022 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ქეთევან ცინცაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ბიძინა სტურუა

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ლ. ს-ეის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 30 ივნისის განჩინების გაუქმების თაობაზე (მოწინააღმდეგე მხარე - სსიპ საერთო სასამართლოების დეპარტამენტი; მესამე პირი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო).

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2018 წლის 27 სექტემბერს ლ. ს-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - საქართველოს უზენაესი სასამართლოს საქმის წარმოების დეპარტამენტის მიმართ.

მოსარჩელემ სარჩელის დაზუსტების შემდეგ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის მოსამართლის (სახელმწიფო მოსამსახურის - ნ. ბ-ეის) 2018 წლის 12 სექტემბერის №3/5723-18 უფლებადამრღვევი განჩინებით, მიყენებული მორალური ზიანის - 10 000 (ათი ათასი) ლარის დაკისრება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 26 ნოემბრის მოსამზადებელ სხდომაზე მოპასუხედ განისაზღვრა სსიპ საერთო სასამართლოების დეპარტამენტი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 30 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საქმეში მესამე პირად ჩაება საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 12 ივლისის გადაწყვეტილებით ლ. ს-ეის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ს-ემ, რომელმაც თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 12 ივლისის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 30 ივნისის განჩინებით ლ. ს-ეის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 12 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სადავო პერიოდში მოქმედი საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლით, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 208-ე მუხლის პირველი ნაწილით და იმავე კოდექსის 207-ე მუხლით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილით, ამავე კოდექსის 413-ე მუხლის პირველი ნაწილით და აღნიშნა, რომ პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. იმისათვის, რომ წარმოიშვას ზიანის ანაზღაურების წინაპირობა, სახეზე უნდა იყოს პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით (მოქმედება ან/და უმოქმედობა) გამოწვეული ზიანი. ამასთან, უნდა დასტურდებოდეს მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის პირდაპირი მიზეზობრივი კავშირის არსებობა. ზიანის მიმყენებლის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის მიზეზობრივი კავშირის არსებობის დადგენა წარმოადგენს დელიქტური პასუხისმგებლობის სავალდებულო პირობას და პასუხისმგებლობის განმსაზღვრელი აუციელებელი ელემენტია. პასუხისმგებლობა დგება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ზიანი იყო ზიანის მიმყენებლის ქმედების (მოქმედება ან/და უმოქმედობის) პირდაპირი და გარდაუვალი შედეგი. ამასთან, ზიანის მიმყენებელს პასუხისმგებლობა ეკისრება დელიქტური ვალდებულებიდან გამომდინარე, თუ სახეზეა ამ ვალდებულების წარმოშობის ოთხი ზოგადი პირობა: ზიანი; ქმედების (მოქმედება/უმოქმედობა) არამართლზომიერება; ბრალი და მიზეზობრივი კავშირი. დელიქტური ვალდებულების ზემოაღნიშნული შემადგენლობის რომელიმე ელემენტის არარსებობა გამორიცხავს სარჩელის დაკმაყოფილების წინაპირობას.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება დგება იმ შემთხვევაში თუ ფაქტობრივი ზიანი დადგა აღნიშნული ორგანოს კანონსაწინააღმდეგო, მართლსაწინააღმდეგო, ბრალეული მოქმედებით და არსებობს მიზეზობრივი კავშირი განხორციელებულ ქმედებასა და დამდგარ შედეგს - ზიანს შორის. ამასთან, თავისთავად ზიანის არსებობა არ ქმნის ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ამ ზიანის დაკისრების სამართლებრივ საფუძველს, ვინაიდან, ასეთ შემთხვევაში უნდა არსებობდეს მიზეზ-შედეგობრივი კავშირი ადმინისტრაციული ორგანოს ქმედებასა (მოქმედება/უმოქმედობა) და დამდგარ შედეგს (მორალური ზიანი) შორის, რაც სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, განსახილველ შემთხვევაში არ დასტურდებოდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა იმ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომ სასამართლოებს (თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სამოქალაქო კოლეგიებს) შორის დავა განსჯადობის შესახებ არ არის აღძრული, შესაბამისად, განსახილველ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსჯადობის თაობაზე. ამასთან, საქმის მასალებით არ დგინდება, რომ მოსარჩელემ, კანონმდებლობით დადგენილი წესით, სადავოდ გახადა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 24 სექტემბრის განჩინება (საქმე №2/27064-18) და სარჩელის წარმოებაში მიღების დამაბრკოლებელი გარემოებების აღმოფხვრის შემდეგ, სარჩელით მიმართა სამოქალაქო სასამართლოს.

სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა „საერთო სასამართლოების შესახებ“ ორგანული კანონის მე-3 მუხლით, მე-4 მუხლის პირველის ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით, მე-8 მუხლით, „საჯარ სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტით, ამავე კანონის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26-ე მუხლით და განმარტა, რომ მოსამართლე არ წარმოადგენს სახელმწიფო მოსამსახურეს, მართლმსაჯულება ხორციელდება კანონისა და სასამართლოს წინაშე საქმეში მონაწილე ყველა პირის თანასწორობის საფუძველზე, საქვეყნოობის, მოსამართლეთა შეუცვლელობისა და დამოუკიდებლობის პრინციპების დაცვით. ამასთან, სამართალწარმოება ხორციელდება მხარეთა თანასწორობისა და შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მოსამართლე თავის საქმიანობაში დამოუკიდებელია. მოსამართლე ფაქტობრივ გარემოებებს აფასებს და გადაწყვეტილებებს იღებს მხოლოდ საქართველოს კონსტიტუციის, საერთაშორისო სამართლის საყოველთაოდ აღიარებული პრინციპებისა და ნორმების, სხვა კანონების შესაბამისად და თავისი შინაგანი რწმენის საფუძველზე. არავის არა აქვს უფლება, მოსამართლეს მოსთხოვოს ანგარიში ან მიუთითოს, როგორი გადაწყვეტილება მიიღოს კონკრეტულ საქმეზე.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ განსჯადობა ნიშნავს სასამართლოთა შორის საქმეების განაწილების წესს, ანუ იმ კონკრეტული სასამართლოს დადგენას, რომელმაც უნდა გადაწყვიტოს საქმე. ამასთან, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში (განსხვავებით სამოქალაქო სამართალწარმოებისაგან) სასამართლოს ეკისრება კანონისმიერი ვალდებულება ჯერ კიდევ სარჩელის წარმოებაში მიღებამდე, გამოარკვიოს არის თუ არა ეს სარჩელი მისი განსჯადი ანუ განეკუთვნება თუ არა ამ სარჩელის განხილვა ამ სასამართლოს კომპეტენციას. თუ სასამართლო დაადგენს, რომ სარჩელი წარდგენილია არაგანსჯად სასამართლოში, სასამართლოს ეკისრება კანონისმიერი ვალდებულება სარჩელი გადაუგზავნოს განსჯად სასამართლოს და ამის შესახებ აცნობოს მოსარჩელეს.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოსარჩელის ლ. ს-ეის მიერ სარჩელის არაგანსჯად სასამართლოში წარდგენა და შესაბამისად ადმინისტრაციული სასამართლოს მიერ სარჩელის განსჯად სასამართლოში გადაგზავნა და სამოქალაქო სასამართლოს მიერ სარჩელის წარმოებაში მიღებაზე უარის თქმა, იმავდროულად არ ნიშნავდა, სარჩელზე უფლების დაკარგვას და დავის სასამართლო განხილვის უფლების შეზღუდვას. მას გააჩნია უფლება, განმეორებით მიმართოს სასამართლოს იმავე მოთხოვნით, თუ აცილებული იქნება საქმის აღძვრის დამაბრკოლებელი გარემოებანი.

განსახილველ შემთხვევაში კი, სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმის მასალებით ცალსახად არ დასტურდება მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ აპელანტისათვის (მოსარჩელისათვის) მორალური ზიანის მიყენების ფაქტი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 30 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ს-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის „ა“, „დ“ და „ე“ ქვეპუნქტებზე მითითებით აღნიშნავს, რომ საქართველოში მოქმედი ნებისმიერი ნოტარიუსი არის ადმინისტრაციული ორგანოს სამართლებრივი სტატუსით მოქმედი კერძო პირი და მის მიერ გამოცემული დადგენილებები არის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები, რომლის ბათილობის მოთხოვნით, ან ნოტარიუსისათვის ქმედების დავალდებულების მოთხოვნით აღძრული სარჩელების განმხილველ ერთადერთი უფლებამოსილი არის ადმინისტრაციულ საქმეთა საქალაქო და რაიონული სასამართლოები. შესაბამისად, კასატორის აღნიშვნით ნოტარიუსის მიმართ აღძრული სარჩელი უნდა განეხილა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას.

კასატორი დაუსაბუთებლად მიიჩნევს გასაჩივრებულ განჩინებას და აღნიშნავს, რომ სასამართლომ არ გაითვალისწინა დავის სპეციფიკა და მკვეთრად პრეცედენტული ხასიათი. არ გაითვალისწინა საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის მე-9 ნაწილი, რომელიც ადგენს სახელმწიფო მოსამსახურისაგან მიყენებული ზიანის სახელმწიფო სახსრებიდან ანაზღაურების მოთხოვნის უფლებასა და ანაზღაურების გარანტიას სწორედ სასამართლო წესით.

კასატორის მითითებით, თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგია ერთმნიშვნელოვნად არის სახელმწიფო სამსახური, ხოლო უფლებადამრღვევი 12.09.2018 წლის №35723-18 განჩინების გამომტანი უდავოდ მიაჩნია, რომ არის სახელმწიფო მოსამსახურე, რომლის მიერ უკანონოდ მოყენებულ ზიანზე, სწორედ სახელმწიფოა პასუხისმგებელი.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სახელმწიფო მოსამსახურის უკანონობით დარღვეული ადამიანის უფლებით მიყენებული ზიანის სახელმწიფო სახსრებიდან ანაზღაურების მოთხოვნის განხილვისას, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის გამოყენება დაუშვებელია. რამდენადაც, საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის მე-9 ნაწილით გარანტირებულია სახელმწიფო მოსამსახურის უკანონობით მიყენებულ ზიანზე სახელმწიფო სახსრებიდან კომპესაციის მიღების უფლება.

კასატორის მითითებით, სასამართლომ არ გაითვალისწინა უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 27 ნოემბრის №ბს-638-624(გ-14) გადაწყვეტილებაში გაკეთებული განმარტება, რომ საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის მე-2 ნაწილისა და „საერთო სასამართლოების შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის მე-3 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ყოველი პირი უნდა განსაჯოს მხოლოდ იმ სასამართლომ, რომლის იურისდიქციასაც ექვემდებარება მისი საქმე. „ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის ევროპული კონვენცია“ კანონიერ სასამართლოზე უფლებას სამართლიანი სასამართლოს ძირითადი უფლების შემადგენელ ნაწილად მოიაზრებს (მე-6 მუხ.), კანონიერი სასამართლოს უფლება კი, სასამართლოს განსჯადობის ზუსტ განსაზღვრას მოითხოვს.

კასატორი მიუთითებს სასამართლოს დასკვნაზე, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიებს შორის დავა განსჯადობის შესახებ არ არის აღძრული. აღნიშნული დასკვნის გამოტანისას, სასამართლომ არ ან ვერ გაითვალისწინა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 24-ე მუხლის თანახმად, დავა სასამართლოებს შორის განსჯადობის შესახებ არ დაიშვება. ამრიგად, სასამართლოებს შორის დავას კანონი კრძალავს, რაც არ გაითვალისწინა სააპელაციო სასამართლომ და გამოიტანა უსაფუძვლო დასკვნა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორის მითითებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, სასამართლოთა შორის განსჯადობაზე დავის საკასაციო ინსტანციაში გადაწყვეტის თაობაზე მითითება, თავისთავად არ გულისხმობს და ვერც იგულისხმებს სამოქალაქო კოლეგიის განსჯად საქმედ დადგენის უფლებამოსილებასა და სამოქალაქო კოლეგიაში საქმის გადაგზავნის უფლებას.

კასატორი აღნიშნავს, რომ უფლების დარღვევაზე მსჯელობის ნაცვლად, სასამართლოებმა ფაქტიურად დაუშვებლად მიიჩნიეს სახელმწიფო მოსამსახურის მიერ მიღებული გადაწყვეტილებით ვინმეს უფლების დარღვევის დადგენა და არ გაითვალისწინეს, რომ ადამიანის უფლებათა დაცვის ევროპულმა სასამართლომ, არაერთი საერთო სასამართლოების ერთიანი სისტემის სასამართლო გადაწყვეტილებით ადამიანის უფლების დარღვევის ფაქტი დაადგინა და ამ დარღვევის გამო, არაერთ სახელმწიფოს დააკისრა სამართლიანი კომპესაციის გადახდა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 16 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ლ. ს-ეის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. ს-ეის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს კონკრეტული განჩინებით მიყენებული მორალური ზიანის ანაზღაურების საფუძვლების კანონიერების შემოწმება წარმოადგენს.

საკასაციო სასამართლო პირველ რიგში განმარტავს, რომ სამოქალაქო კოდექსის 413-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, არაქონებრივი ზიანისათვის ფულადი ანაზღაურება შეიძლება მოთხოვნილ იქნეს მხოლოდ კანონით ზუსტად განსაზღვრულ შემთხვევებში. მოცემულ შემთხვევაში ბუნდოვანია თუ რა ფაქტობრივ და სამართლებრივ ნორმაზე დაყრდნობით ითხოვს კასატორი მორალური ზიანის ანაზღაურებას.

ამასთან, რაც შეეხება ზოგადად სასამართლოს განჩინების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზაურების სამართლებრივ ასპექტებს, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მართლმსაჯულების განხორციელებისას მიყენებული ზიანისათვის მოსამართლის პასუხისმგებლობის საკითხი შესაძლებელია დადგეს, მოსამართლის მიერ მხოლოდ განზრახ ან უხეში გაუფრთხილებლობით ჩადენილი სამსახურებრივი მოვალეობის დარღვევისათვის, რომელიც კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო განაჩენით უნდა იყოს დადასტურებული.

საქართველოს მოქმედი სამოქალაქო და ადმინისტრაციული კანონმდებლობა, გარდასამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლის პირველი და მესამე ნაწილებისა მართლმსაჯულების განხორციელებისას მოსამართლეთა პასუხისმგებლობას არ ითვალისწინებს, რაც საქართველოს კონსტიტუციის 63-ე მუხლით აღიარებულ სასამართლო ხელისუფლებისა და მოსამართლეთა დამოუკიდებლობის გარანტიას წარმოადგენს და უშუალოდ გამომდინარეობს გაეროს კონგრესის მიერ 1985 წელს მიღებული „სასამართლოს დამოუკიდებლობის ძირითადი პრინციპების“ მე-16 პუნქტიდან,რომელიც ადგენს, რომ დისციპლინური პროცედურის ან აპელაციის უფლების ან სახელმწიფოს მხრიდან კომპენსაციის მიღების უფლების დაცვით, ქვეყნის შიდა კანონის შესაბამისად, მოსამართლეები სასამართლოში თავიანთი ფუნქციების შესრულებისას ფინანსური ზიანის მიყენების, ან არასწორი ქმედების, ან დაუდევრობის გამო, სამოქალაქო საჩივრებისაგან პიროვნული იმუნიტეტით უნდა სარგებლობდნენ.

ამასთან, ევროპის მოსამართლეთა საკონსულტაციო საბჭოს (CCJE) მე-3 დასკვნის თანახმად, მოსამართლეთა სამოქალაქო პასუხისმგებლობა უნდა გამოირიცხოს, გარდა მათ მიერ განზრახი დანაშაულის ჩადენისა.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა დავა. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება შეესაბამება საკასაციო სასამართლოს დადგენილ პრაქტიკას.

ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით. მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ლ. ს-ეის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 30 ივნისის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ქ. ცინცაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ბ. სტურუა