საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-1005(კ-20) 07 ივნისი, 2022 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გოჩა აბუსერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ბიძინა სტურუა

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - ვ. ს-ა

პროცესუალური მოწინააღმდეგე (მოპასუხე) - საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრო

მესამე პირი - საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტი

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 31 მაისი განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა; ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

ვ. ს-ამ 2018 წლის 27 ივნისს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიმართ და „დისციპლინური წესით დასჯისა და შინაგან საქმეთა სამინისტროდან საქართველოს სამხედრო ძალების რეზერვში დათხოვნის შესახებ“ საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2018 წლის 21 მაისის №MIA 6 18 1185818 ბრძანების ბათილად ცნობა და ვ. ს-ას საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროდან პირადი პატაკის საფუძველზე 2018 წლის 14 მარტიდან დათხოვნის შესახებ მოპასუხისათვის ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება მოითხოვა.

სასამართლოში წარდგენილი სარჩელით ირკვეოდა, რომ ვ. ს-ა მსახურობდა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის, სამეგრელოსა და ზემო სვანეთის მთავარი სამმართველოს, სახაზო-საპატრულო სამმართველოს, სახაზო-საპატრულო განყოფილების (მაგისტრალი) პატრულ-ინსპექტორის თანამდებობაზე. მოსარჩელის განმარტებით, სამსახურის დატოვების მიზნით, მისი მეუღლის მეშვეობით უზრუნველყო უფროსისადმი, ოცეულის მეთაურ თორნიკე იზორიასთვის სამსახურიდან დათხოვნის შესახებ პატაკის გადაცემა, რაც სამსახურის ხელმძღვანელობის მიერ არ იქნა დაკმაყოფილებული იმ საფუძვლით, რომ პატაკის ავტორს იგი უშუალოდ კანცელარიაში არ ჰქონდა ჩაბარებული. აღნიშნულის შემდგომ მოსარჩელის მიმართ გენერალურ ინსპექციაში დაიწყო სამსახურებრივი შემოწმება, რის საფუძველზეც შედგენილ იქნა დასკვნა, რომლის თანახმად დადგინდა, რომ ვ. ს-ამ დაარღვია შინაგან საქმეთა სამინისტროს მოსამსახურეთა წესდება, რაც მისი დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლებისა და საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროდან დათხოვნის საფუძველი გახდა. მოსარჩელის მოსაზრებით, ადმინისტრაციულმა ორგანომ ისე გამოსცა სადავო აქტი, რომ არ შეუსწავლია და არ გამოუკვლევია საქმისათვის მნიშვნელოვანი გარემოებები ადმინისტრაციულ ორგანოში შესულ განცხადებაზე და რაც მთავარია არ დაურეგისტრირებია იგი. უფლებამოსილ პირს არ მოუთხოვია სამსახურში გამოუცხადებლობის შესახებ ახსნა-განმარტება და არ გაუფრთხილებია, რომ იმ ეტაპზე ვერ მოხერხდებოდა მისი გათავისუფლება და უნდა გაეგრძელებინა საქმიანობა, რასაც იმპერატიულად მოითხოვს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 25 ოქტომბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირად ჩაება საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 18 თებერვლის გადაწყვეტილებით, ვ. ს-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიამ სადავო სამართალურთიერთობის შინაარსიდან გამომდინარე განმარტა, რომ მოსარჩელე წარმოადგენდა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სისტემაში დასაქმებულ საჯარო მოსამსახურეს, რომლის სამართლებრივ მდგომარეობას განსაზღვრავდა ,,პოლიციის შესახებ“ და ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონები. ,,პოლიციის შესახებ“ საქართველოს კანონის 41-ე მუხლის პირველ პუნქტსა და საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2013 წლის 31 დეკემბრის №995 ბრძანებით დამტკიცებული საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროში სამსახურის გავლის წესის 35-ე მუხლის მე-2 პუნქტზე მითითებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ აღნიშნა, რომ სამინისტროს მოსამსახურე შეიძლება დათხოვნილ/თანამდებობიდან გათავისუფლებულ იქნეს დისციპლინური გადაცდომის ჩადენის გამო. ,,პოლიციის შესახებ“ საქართველოს კანონის 41-ე მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, პოლიციელის სამსახურიდან დათხოვნის შესახებ გადაწყვეტილებას იღებს მინისტრი ან საამისოდ უფლებამოსილი პირი. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა საქმეში დაცულ მტკიცებულებებზე, რომელთა თანახმად, მოსარჩელე ვ. ს-ა, 2018 წლის 13 მარტიდან არ გამოცხადდა სამსახურში და გამოუცხადებლობის რაიმე საპატიო მიზეზი სამსახურისათვის არ უცნობებია, ხოლო 2018 წლის 15 მარტს, მისმა მეუღლემ, ოცეულის მეთაურს გადასცა ვ. ს-ას პატაკი სამსახურიდან დათხოვნის შესახებ. ამასთანავე, ზემოხსენებული პატაკი, საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის, სამეგრელოსა და ზემო სვანეთის მთავარი სამმართველოს საქმის წარმოების ორგანიზების ჯგუფში (კანცელარიაში) დადგენილი წესით რეგისტრირებული არ ყოფილა. აღნიშნულთან დაკავშირებით, სასამართლომ განმარტა, რომ საჯარო მოსამსახურეს, საკუთარი ნება სამსახურის დატოვების შესახებ უნდა გამოეხატა საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით, რათა დამსაქმებელ ადმინისტრაციულ ორგანოს ჰქონოდა შესაძლებლობა განეხორციელებინა კანონით გათვალისწინებული მოქმედებები, როგორც სახელმწიფო ინტერესების, ისე თვით საჯარო მოსამსახურის ინტერესების დაცვის უზრუნველსაყოფად.

შესაბამისად, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიიჩნია, რომ ვინაიდან მოსარჩელე ვ. ს-ას განცხადება სამსახურიდან გათავისუფლების თაობაზე დადგენილი წესით, ადმინისტრაციულ ორგანოში (უფლებამოსილ სტრუქტურულ ერთეულში) არ ყოფილა რეგისტრირებული და ამასთან, მას განცხადებით არ მოუთხოვია დაუყოვნებლივ გათავისუფლება, მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს - საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიერ, მისი დაუყოვნებლივ სამსახურიდან გათავისუფლების თაობაზე ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემასთან დაკავშირებით, გარკვეული პერიოდით თავის შეკავება შეესაბამებოდა საქართველოს კანონმდებლობის მოთხოვნებს.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიუთითა ,,პოლიციის შესახებ” კანონის 57-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, პოლიციელისა და სამინისტროს სხვა მოსამსახურის საქმიანობას აკონტროლებს სამინისტროს გენერალური ინსპექცია. ამავე მუხლის მე-4 პუნქტის “ა” ქვეპუნქტის შესაბამისად, სამინისტროს გენერალური ინსპექცია საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით ახორციელებს სამინისტროს სისტემაში „პოლიციის ეთიკის კოდექსისა“ და „საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს თანამშრომელთა დისციპლინური წესდების“ ნორმების დარღვევის, მართლსაწინააღმდეგო ქმედებათა ჩადენის ფაქტების გამოვლენასა და სათანადო რეაგირებას. საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების საფუძველზე სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს გენერალურმა ინსპექციამ 2018 წლის 28 მარტს დაიწყო სამსახურებრივი შემოწმება მოსარჩელე ვ. ს-ას მიერ, სამსახურში არასაპატიო მიზეზით გამოუცხადებლობის თაობაზე და ჩატარებული შემოწმების შედეგად, 2018 წლის 04 აპრილს დაამტკიცა დასკვნა, სადაც აღნიშნა, რომ მოსარჩელე ვ. ს-ამ 5 დღეზე მეტი ხნით, თვითნებურად მიატოვა სამსახური, რის გამოც მიზანშეწონილი იყო მას შეფარდებოდა დისციპლინური სახდელი - სამსახურიდან დათხოვნა, ხოლო საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს გენერალური ინსპექციის დასკვნის საფუძველზე, საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2018 წლის 21 მაისის ბრძანებით, მოსარჩელე ვ. ს-ას შეეფარდა დისციპლინური სახდელი - სამსახურიდან დათხოვნა 2018 წლის 14 მარტიდან. ,,საქართველოს შინგანა საქმეთა სამინისტროში სამსახურის გავლის წესის დამტკიცების შესახებ” საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2013 წლის 31 დეკემბრის №995 ბრძანებით დამტკიცებული წესის 41-ე მუხლის თანახმად, სამინისტროს მოსამსახურე, რომელიც თვითნებურად მიატოვებს სამსახურს 5 სამუშაო დღეზე მეტი ხნით, სამსახურიდან დათხოვნილად ჩაითვლება თვითნებური მიტოვების მეორე სამუშაო დღიდან. საქმეში არსებული მტკიცებულებების სამართლებრივი შეფასების შედეგად, თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიამ მიიჩნია, რომ ვ. ს-ამ, მისი სამსახურიდან დათხოვნის თაობაზე ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემამდე - მასთან შრომითი სამართლებრივი ურთიერთობის შეწყვეტამდე, უარი თქვა სამსახურში გამოცხადებასა და მასზე დაკისრებული სამსახურებრივი მოვალეობების შესრულებაზე. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხე ადმინისტრაციულმა ორგანომ - საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ, იმ პირობებში გამოსცა მოსარჩელე ვ. ს-ასთვის დისციპლინური სახდელის შეფარდების - სამსახურიდან დათხოვნის შესახებ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, როდესაც მან, 2018 წლის 13 მარტიდან, თვითნებურად მიატოვა სამუშაო 5 დღეზე მეტი ხნით. შესაბამისად სასამართლომ სარჩელი მიიჩნია დაუსაბუთებლად და არ დააკმაყოფილა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა ვ. ს-ას მიერ. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ საქმე განიხილა ზეპირი მოსმენის გარეშე და 2019 წლის 31 მაისი განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დააკმაყოფილა; შესაბამისად უცვლელად დატოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 18 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მათი სამართლებრივი შეფასებანი და დამატებით აღნიშნა, რომ საკუთარი ინიციატივით სამსახურიდან გათავისუფლების საფუძვლის მიუხედავად, სამართლებრივ შეფასებას საჭიროებდა მოხელის ნების გამოხატვის თაობაზე მიღებულ გადაწყვეტილებათა კანონიერება. სააპელაციო პალატის განმარტებით, პირის სურვილი აღარ იყოს დასაქმებული საჯარო სამსახურში (კონკრეტულ პოზიციაზე) წარმოადგენს მის კონსტიტუციურ უფლებას და არავის აქვს უფლება და სამართლებრივი შესაძლებლობა, მისი ნების საწინააღმდეგოდ, ითვლებოდეს საჯარო მოსამსახურედ და ასრულებდეს საჯარო მოვალეობებს. საქმეში დაცული მტკიცებულებების შეფასების შედეგად, სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ ვ. ს-ას 5 სამუშაო დღეზე მეტი ხნით სამსახურში არ გამოცხადება და მისი თვითნებურად მიტოვება იმთავითვე წარმოადგენდა ვ. ს-ას ნების გამოხატვას. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასება, რომლის თანახმად, როგორც „პოლიციის შესახებ“, ისე „საჯარო სასმახურის შესახებ“ საქართველოს კანონი ვ. ს-ას ანიჭებდა უფლებას გამოეხატა ნება სამსახრში დარჩენასთან დაკავშირებით, რაც მის მიერ სამსახურში გამოუცხადებლობაში გამოიხატა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 31 მაისი განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ვ. ს-ამ.

კასატორი ითხოვს სააპელაციო პალატის განჩინების ბათილად ცნობას იმ საფუძვლით, რომ სასამართლომ დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-78-ე მუხლები, მხარისათვის შეტყობინებისა და ზეპირი მოსმენის გარეშე განიხილა საქმე, ამასთანავე, სასამართლოს მიერ განჩინების ასლი გაგზავნილ იქნა მის ყოფილ წარმომადგენელთან, რომელიც სააპელაციო საჩივარში კასატორს არ ჰქონდა მითითებული. მიუხედავად თხოვნისა, საქმესთან დაკავშირებული მასალები გაეგზავნათ მისთვის ან მისი წარმომადგენლისთვის, სასამართლოს მიერ კვლავ ყოფილ წარმომადგენელთან გაიგზავნა სასამართლო დოკუმენტაცია. კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს არ უმსჯელია ზეპირი განხილვის გარეშე საქმის განხილვის დროს სააპელაციო საჩივარში დაყენებულ შუამდგომლობაზე დამატებითი მტკიცებულებების დასაშვებად ცნობის შესახებ, რომელთაც მისი მოსაზრებით, საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდათ. კასატორის მოსაზრებით, მისი გათავისუფლება სამსახურიდან უნდა მომხდარიყო პირადი განცხადების საფუძველზე და არა დისციპლინარული სასჯელით. ადმინისტრაციისათვის ცნობილი იყო ვ. ს-ას ნების შესახებ და განცხადების კანცელარიაში არ გატარება ხაზს უსვამდა ადმინისტრაციის უპასუხისმგებლობას, ვინაიდან აღნიშნული მის პირდაპირ მოვალეობას წარმოადგენდა, რაც სააპელაციო სასამართლოს მიერ შეფასების მიღმა დარჩა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 6 ივლისის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ვ. ს-ას საკასაციო საჩივარი მიჩნეული იქნა დასაშვებად და გადაწყდა მისი მხარეთა დასწრების გარეშე განხილვა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საქმის მასალების გაცნობის, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებისა და საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლის შედეგად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ და საქმე ხელახალი განხილვისთვის უნდა დაუბრუნდეს სააპელაციო სასამართლოს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, საქმე განხილულ იქნა პროცედურული მოთხოვნების დაუცველად, რადგანაც სააპელაციო სასამართლომ კანონის მოთხოვნათა საწინააღმდეგოდ დაადგინა ვ. ს-ას სააპელაციო საჩივრის ზეპირი მოსმენის გარეშე განხილვა.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის 1² ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს შეუძლია საქმე განიხილოს და გადაწყვეტილება მიიღოს ზეპირი მოსმენის გარეშე, თუ სააპელაციო საჩივარი ემყარება კანონდარღვევას და მასში მოთხოვნილია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მხოლოდ სამართლებრივი თვალსაზრისით შემოწმება. მოცემულ შემთხვევაში ვ. ს-ა სააპელაციო სასამართლოს წინაშე შუამდგომლობდა დამატებით წარდგენილი მტკიცებულებების დასაშვებად ცნობას (ს.ფ. 168), რის შესახებ სააპელაციო სასამართლოს არ უმსჯელია, რითაც სააპელაციო პალატამ ფაქტობრივად ვ. ს-ას წაართვა უფლება წარედგინა სასამართლოსთვის ის მტკიცებულება, რასაც შესაძლოა გავლენა ჰქონოდა სადავო საკითხის გადაწყვეტასთან და მიღებულ ყოფილიყო მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილება. ვ. ს-ას შუამდგომლობა მტკიცებულებათა დართვის შესახებ თავის მხრივ შეუძლებელს ხდიდა სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის 1² პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის საფუძველზე ზეპირი მოსმენის გარეშე მოცემულ საქმეზე დაყენებული შუამდგომლობაზე პასუხის გაცემის გარეშე გადაწყვეტილების მიღების შესაძლებლობას, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც ვ. ს-ას მიერ წარდგენილი იყო ჯანმრთელობის მდგომარეობის შესახებ ცნობა, რომელსაც კავშირი გააჩნდა სამსახურში გამოუცხადებლობასთან დაკავშირებულ საკვანძო საკითხთან.

საკასაციო პალატა კიდევ ერთხელ მიუთითებს, რომ სააპელაციო საჩივარზე დართულ მტკიცებულებაში სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ ყურადღება არ გამახვილებულა. შესაბამისად, მხარეებს არ მისცემიათ აღნიშნულ გარემოებასთან დაკავშირებით თავიანთი მოსაზრებების წარდგენისა და ხსენებული ფაქტობრივი გარემოების მხარდაჭერისა თუ უარყოფის შესაძლებლობა. ამდენად, დასტურდება სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით განხილვა, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის შედეგზე, რაც გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის ხელახალი განხილვისთვის სააპელაციო სასამართლოში დაბრუნების საფუძველია.

საკასაციო პალატა ვერ გაიზაირებს ვ. ს-ას პრეტენზიას სასამართლოს მიერ სააპელაციო საჩივრის ზეპირი მოსმენის გარეშე განხილვის შესახებ განჩინების ასლის არაუფლებამოსილი წარმომადგენლისათვის გაგზავნის შესახებ და მიუთითებს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 73-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო თვითონ იღებს გადაწყვეტილებას, უწყების გაგზავნის რომელი ფორმა გამოიყენოს, რომელ მისამართზე გააგზავნოს უწყება და არ არის ვალდებული, დაიცვას თანამიმდევრობა. იმის გათვალისწინებით, რომ წარმომადგენლისათვის მინდობილობის გაუქმების თაობაზე ვ. ს-ას სააპელაციო სასამართლოსთვის არ უცნობებია (სააპელაციო საჩივრის ფორმაში საკონტაქტო პირის მონაცემები შევსებული არ აქვს), სასამართლოს გააჩნდა შესაბამისი საპროცესო მოქმედების განხორციელების უფლება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებისა და მათი სამართლებრივი ანალიზის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ემყარება სათანადო სამართლებრივ და პროცესუალურ საწყისებს, რის გამოც ვ. ს-ას საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს; გაუქმდეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის 1² ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე, 399-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ვ. ს-ას საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 31 მაისის განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისთვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. სასამართლო ხარჯები გადანაწილდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების დადგენისას;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

მ. ვაჩაძე

ბ. სტურუა