ბს-147(კ-19) 18 მაისი, 2022წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, გიორგი გოგიაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა ი.მ-ის, ზ.მ-ის, დ.მ-სა და ბ.მ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 27.06.2018წ. გადაწყვეტილებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ი.მ-მა, ზ.მ-მა, დ.მ-მა და ბ.მ-მა 15.07.2016წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების ქ. თბილისის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა ქ. თბილისის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 19.05.2016წ. და 30.05.2016წ. გადაწყვეტილებების, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 12.01.2016წ. ბრძანების, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს რეგისტრაციის შესახებ 13.01.2016წ. გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, ასევე მიწის ნაკვეთზე მოსარჩელეთა საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის საკუთრების უფლების აღიარების კომისიისთვის დავალდებულება.

დავის საქალაქო სასამართლოში განხილვისას, სასკ-ის 16.2 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 27.04.2017წ. გადაწყვეტილებით ი.მ-ის, ზ.მ-ის, დ.მ-ს და ბ.მ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 12.01.16წ. №02-9/27 ბრძანება სადავო ქონების ნაწილში, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 19.05.16წ. №502 ოქმით და 30.05.16წ. №504 ოქმით მიღებული გადაწყვეტილებები, მოპასუხე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას დაევალა საქმის არსებითი გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი გადაწყვეტილების მიღება, სარჩელი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 13.01.16წ. №... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შესახებ არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრიდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის, ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის, ი.მ-ის, ზ.მ-ის, დ.მ-ს და ბ.მ-ის მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 27.06.2018წ. გადაწყვეტილებით ი.მ-ის, ზ.მ-ის, დ.მ-სა და ბ.მ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 27.04.2017წ. გადაწყვეტილება და მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ი.მ-ის, ზ.მ-ის, დ.მ-სა და ბ.მ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ განსახილველ შემთხვევაში მოთხოვნა უკავშირდება მიწის თვითნებურად დაკავების ფაქტს, კერძოდ, ი.მ-მა, დ.მ-მა და ზ.მ-მა 22.12.2015წ. განცხადებით მიმართეს ქ. თბილისის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას და მოითხოვეს ქ. თბილისში, ...ის ქ. №...ს მიმდებარედ 1455 კვ.მ., 1327 კვ.მ. და 1407 კვ.მ. ფართობის მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარება, ასევე ბ.მ-მა 22.12.2015წ. განცხადებით მიმართა საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას და მოითხოვა ქ. თბილისში, ...ის ქ. №...ს მიმდებარედ 1138 კვ.მ. ფართობის მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარება. „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ კანონის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტში მითითებულია თვითნებურად დაკავებული სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების ის მიწის ნაკვეთები, რომლებიც საკუთრების უფლების აღიარებას არ ექვემდებარება, მათ შორის, რეკრეაციული დანიშნულების პარკი, ტყე-პარკი, სკვერი და სხვა ტერიტორია, გარდა საქართველოს მთავრობის შესაბამისი დადგენილებით განსაზღვრული საქართველოს კურორტების, საკურორტო ადგილების, სამთო-სათხილამურო ცენტრებისა და შავი ზღვის სანაპიროს სარეკრეაციო ტერიტორიის სტატუსის მქონე ტერიტორიებისა, საზოგადოებრივი სარგებლობის მიწის ნაკვეთი (მოედანი, ქუჩა, გასასვლელი, გზა, ტროტუარი, სანაპირო), დასასვენებელი ადგილი (პარკი, ტყე-პარკი, სკვერი, ხეივანი), დენდროლოგიური პარკი და ბოტანიკური ბაღი. სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 03.05.2016წ. წერილებით დასტურდება, რომ მოსარჩელეთა მიერ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთები დედაქალაქის პერსპექტიული განვითარების გენერალური გეგმის მიხედვით, მოქცეული იყო სარეკრიაციო (რზ-2) ზონაში. სადავო აქტების გამოცემის დროს მოქმედი ქალაქ თბილისის საკრებულოს 27.03.2009წ. №4-13 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „ქ. თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესის“ (ძალადაკარგულია ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 24.05.2016წ. №14-39 დადგენილებით) მე-19 მუხლის მე-5 პუნქტის მიხედვით სარეკრეაციო ზონა 2 (რზ-2) წარმოადგენს სარეკრეაციო ზონას, რომელიც მდებარეობს თბილისის განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში და მოიცავს გამწვანებულ ტერიტორიას (მაგ.: პარკი, ბაღი, ბულვარი, სკვერი, გაზონი), ღია სათამაშო მოედნებს და მსგავსი ტიპის სხვა ტერიტორიებს, სადაც ასევე დასაშვებია ამ წესების დანართი 1-ით განსაზღვრული ძირითადი და სპეციალური ზონალური ნებართვით დაშვებული სახეობები. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეთა მიერ ისეთ მიწის ნაკვეთებზე იქნა მოთხოვნილი საკუთრების უფლების აღიარება, რომელზეც ვერ იქნებოდა აღიარებული კერძო პირთა საკუთრება მიწის ნაკვეთთა სტატუსის გამო. მოსარჩელეთა მიერ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთები ექცევა რზ-2-ის ფარგლებში, ხოლო მიწის ნაკვეთის ზონის ცვლილება უნდა განხორციელდეს კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით უფლებამოსილი ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ, რაც სცდება საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის კომპეტენციას. აღიარების კომისია არ არის უფლებამოსილი მოახდინოს სადავო მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარება მოსარჩელეების მიერ სადავო მიწის ნაკვეთების 2007 წლამდე ფლობის დადასტურების შემთხვევაშიც, შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილებისა და ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ახალი აქტის გამოცემის დავალების საფუძვლები.

ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 12.01.2016წ. ბრძანებასთან დაკავშირებით, სააპელაციო პალატამ მიუთითა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 22.12.2014წ. დადგენილებით დამტკიცებულ „ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საჯარო სამართლის იურიდიული პირის – ქონების მართვის სააგენტოს წესდებასა“ და საქართველოს მთავრობის 24.10.2007წ. №233 დადგენილებით დამტკიცებულ ,,თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწისა და სახელმწიფო ქონებაზე (წიაღის ჩათვლით) დამაგრებული და სახელმწიფოს წილობრივი მონაწილეობით არსებული საზოგადოების ქონებაზე დამაგრებული მიწების, აგრეთვე იმ მიწების, რომლებიც საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით ექვემდებარება დასახელებული კატეგორიის ქონებაზე დამაგრებას, განსაზღვრისა და გამიჯვნის წესზე“. პალატამ მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტო უფლებამოსილი იყო უფლებადაურეგისტრირებელი არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის ადგილობრივი თვითმმართველობის საკუთრებაში დარეგისტრირების თაობაზე მიემართა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსთვის და ამისთვის გამოეცა შესაბამისი ბრძანება, შესაბამისად, არ არსებობს სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 12.01.2016წ. ბრძანების ბათილად ცნობის ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძვლები.

საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 13.01.2016წ. №... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობასთან დაკავშირებით სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს საკუთრების უფლების რეგისტრაციის მოთხოვნით მიმართა უფლებამოსილმა ადმინისტრაციულმა ორგანომ - სსიპ ქონების მართვის სააგენტომ, სადავო მიწის ნაკვეთზე არ იყო რეგისტრირებული მესამე პირთა საკუთრების უფლება, შესაბამისად, მარეგისტრირებელ ორგანოს წარდგენილი დოკუმენტის საფუძველზე რეგისტრაციაზე უარის თქმის საფუძველი არ ჰქონდა, ამდენად, სადავო რეგისტრაცია განხორციელდა კანონმდებლობის მოთხოვნათა სრული დაცვით და რეგისტრაციის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის №... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის საფუძველი არ არსებობს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.06.2018წ. დამატებითი გადაწყვეტილებით ი.მ-ს, ზ.მ-ს, დ.მ-ს და ბ.მ-ს სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს სასარგებლოდ თანაბარწილად დაეკისრათ სააპელაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 150 ლარის ანაზღაურება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 27.06.2018წ. გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გასაჩივრდა ი.მ-ის, ზ.მ-ის, დ.მ-სა და ბ.მ-ის მიერ.

კასატორებმა აღნიშნეს, რომ საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიერ მოსარჩელეებზე სადავო მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის საფუძველს წარმოადგენდა მხოლოდ ორი გარემოება, კერძოდ, არ დადასტურდა მოსარჩელეთა მიერ სადავო მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავების ფაქტი და უძრავი ქონება, რომელზეც მოსარჩელეებმა მოითხოვეს საკუთრების უფლების აღიარება მოქცეული იყო სსიპ თვითმმართველი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებად რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის საზღვრებში. სააპელაციო სასამართლო ფაქტობრივად დაეყრდნო არარსებულ ფაქტს, რომ სადავო უძრავი ქონება მოქცეული იყო სარეკრეაციო ზონაში და აღნიშნულის გამო მასზე საკუთრების უფლების აღიარება ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ვერ მოხდებოდა. ქალაქის განვითარების 2018 წლის გეგმის მიხედვით მოსარჩელეების ავტოსერვისის უკანა ეზო სარეკრეაციო (რ-2) ზონაში არ არის მოქცეული. სადავო მიწის ნაკვეთის სარეკრეაციო ზონისადმი კუთვნილების ფაქტი საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ დასტურდება, უფრო მეტიც, აღნიშნული საფუძვლით მოსარჩელეთა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარი კომისიას არ განუცხადებია. სასამართლომ იმსჯელა ისეთ ფაქტზე, რომელიც ადმინისტრაციული წარმოების დროს ადმინისტრაციული ორგანოს განხილვის საგანი და სადავო გადაწყვეტილების მიღების საფუძველი არ გამხდარა. საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დასტურდება სადავო მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავების ფაქტი, ხოლო სასამართლომ ისე მიიღო გადაწყვეტილება, რომ საერთოდ არ შეუფასებია ფაქტობრივი გარემოებები. ქ. თბილისში, ...ის ქ. ͏№-... ისა და ...ის ქ. №...ის მიმდებარე მიწის ნაკვეთს მოსარჩელეები ფლობენ და სარგებლობენ თითქმის 28 წელია. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სახელზე ისე დარეგისტრირდა 46 037 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი, რომ ამ მიწის ნაკვეთის საზღვრებში მოექცა მათ სარგებლობაში არსებული ნაკვეთი. მოსარჩელეებმა აღიარების მოთხოვნით საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას მიმართეს 22.12.2015წ.. ამდენად, სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 12.01.2016წ. ბრძანების გამოცემის მომენტისათვის საკუთრების უფლების აღიარების კომისიაში მიმდინარეობდა ადმინისტრაციული წარმოება სადავო მიწის ნაკვეთებზე მოსარჩელეების საკუთრების უფლების აღიარებასთან დაკავშირებით და აღნიშნულ საკითხზე გადაწყვეტილება მიღებული არ იყო. სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს მიერ სადავო ბრძანება ისე იქნა მიღებული, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ არ იქნა გამოკვლეული სხვა პირის უფლება სადავო ქონების მიმართ. მოსარჩელეებს ინტერესი გამოვლენილი ჰქონდათ სადავო მიწის ნაკვეთის მიმართ, შესაბამისად, ქონების მართვის სააგენტო ვალდებული იყო ადმინისტრაციულ წარმოებაში ჩაერთო მოსარჩელეები, როგორც დაინტერესებული პირები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი.მ-ის, ზ.მ-ის, დ.მ-სა და ბ.მ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ კანონი ერთმანეთისაგან მიჯნავს ორი ტიპის - მართლზომიერ მფლობელობაში არსებულ და თვითნებურად დაკავებულ ნაკვეთებს. საქმეში დაცული მასალებით ი.მ-მა, დ.მ-მა, ზ.მ-მა და ბ.მ-მა 22.12.2015წ. განცხადებებით მიმართეს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას და მოითხოვეს მათი საკუთრების მიმდებარედ, 1990-იანი წლებიდან ფლობასა და სარგებლობაში არსებული, ქ. თბილისში, ...ის ქ. №...ს მიმდებარედ 1407 კვ.მ., 1455 კვ.მ., 1327 კვ.მ. და 1138 კვ.მ. მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარება, რომელზეც განთავსებულია კაპიტალური შენობა-ნაგებობები და მოქცეულია ერთიან ღობეში (ტ. 1, ს.ფ. 33, 70). ზემოხსენებული კანონის 3.2 მუხლით განსაზღვრულია საკუთრების უფლების აღიარების საგამონაკლისო შემთხვევები, კერძოდ, მითითებული მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად რეკრეაციული დანიშნულების პარკი, ტყე-პარკი, სკვერი და სხვა ტერიტორია, გარდა საქართველოს მთავრობის შესაბამისი დადგენილებით განსაზღვრული საქართველოს კურორტების, საკურორტო ადგილების, სამთო-სათხილამურო ცენტრებისა და შავი ზღვის სანაპიროს სარეკრეაციო ტერიტორიის სტატუსის მქონე ტერიტორიებისა, საკუთრების უფლების აღიარებას არ ექვემდებარება. საქმის მასალებში დაცულ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 03.05.2016წ. წერილების (ტ. 1, ს.ფ. 270, 316) თანახმად ქ. თბილისში, ...-ის ქ. №...-ს მიმდებარედ მიწის ნაკვეთები, რომლებზეც მოსარჩელეებმა მოითხოვეს საკუთრების უფლების აღიარება, დედაქალაქის პერსპექტიული განვითარების გენერალური გეგმის მიხედვით მოქცეულია სარეკრეაციო (რზ-2) ზონაში. ამდენად, მართებულია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა იმის შესახებ, რომ მოსარჩელეების მიერ 2007 წლამდე სადავო მიწის ნაკვეთების ფლობის დადასტურების შემთხვევაშიც, კომისია არ იყო უფლებამოსილი მიწის ნაკვეთებზე ეღიარებინა მოსარჩელეთა საკუთრების უფლება. რაც შეეხება კასატორის მითითებას იმ გარემოებაზე, რომ დღეის მდგომარეობით სადავო მიწის ნაკვეთი არ მდებარეობს სარეკრეაციო ზონის ფარგლებში, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სადავო აქტის კანონიერება გულისხმობს აქტის გამოცემის დროს მოქმედი კანონმდებლობის მოთხოვნებთან აქტის შესაბამისობის შემოწმებას, კასატორს არ ერთმევა შესაძლებლობა ასაღიარებელი ტერიტორიისათვის სტატუსის შეცვლის და სათანადო ფაქტობრივი წინაპირობების დადასტურების შემთხვევაში დაინტერესებაში მყოფ უძრავ ქონებაზე კვლავ მიმართოს აღიარების კომისიას საკუთრების უფლების მოპოვებაზე. იმ შემთხვევაში თუ საკითხის ხელახალი განხილვისას ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში დადგინდება, რომ შეიცვალა სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემის დროისათვის არსებული მდგომარეობა და ასაღიარებელი მიწის ნაკვეთები აღარ ექცევა სარეკრეაციო ზონის ფარგლებში, ამ საფუძვლით საკუთრების უფლების აღიარების საგამონაკლისო შემთხვევა აღარ იარსებებს. ადმინისტრაციული სამართალწარმოება აგებულია ინკვიზიციურ საწყისებზე, შესაბამისად, ის გარემოება, რომ უარის თქმის საფუძვლად სარეკრეაციო ზონის არსებობა არ არის მითითებული, არ გამორიცხავდა სასამართლოს მიერ აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოების დადგენასა და შეფასებას.

კასატორები ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 12.01.2016წ. ბრძანების, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს რეგისტრაციის შესახებ 13.01.2016წ. გადაწყვეტილების ბათილად ცნობას მოითხოვენ იმ საფუძვლით, რომ მიწის ნაკვეთზე მუნიციპალიტეტის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის ფაქტი არის საკუთრების უფლების აღიარების დამაბრკოლებელი გარემოება. საქმეში დაცული მასალებით სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 12.01.2016წ. ბრძანებით დადგინდა ქ. თბილისში, ...ის ქ. №...ის მიმდებარედ არსებული 46 037 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებად რეგისტრაცია. მითითებული ბრძანების საფუძველზე სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 13.01.2016წ. რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილებით ქ. თბილისში, ...ის ქ. №...ის მიმდებარედ 46 037 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე დარეგისტრირდა სსიპ თვითმმართველი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრების უფლება (საკადასტრო კოდი ...). საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ კანონის მე-2 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტში მოცემული დეფინიციის თანახმად თვითნებურად დაკავებული მიწა არის ფიზიკური პირის მიერ ამ კანონის ამოქმედებამდე თვითნებურად დაკავებული სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო სამეურნეო მიწის ნაკვეთი. აღნიშნული ნორმის შინაარსით სახელმწიფო საკუთრების მიწა პირის მიერ ამ კანონის ამოქმედებამდე უნდა იყოს თვითნებურად დაკავებული. კანონის გამოყენების მიზნებისათვის მნიშვნელოვანია იმ ფაქტის დადგენა, რომ პირის მიერ მოხდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწის დაკავება. აღნიშნულ კონტექსტში სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწის მოხსენიება არ ნიშნავს, რომ განცხადების განხილვის მომენტში მიწა უცილობლად მხოლოდ სახელმწიფო საკუთრებაში უნდა იმყოფებოდეს. ნაკვეთის სახელმწიფო საკუთრებიდან ადგილობრივ საკუთრებაში გადაცემით არ გაუქმებულა ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესაძლებლობა, ვინაიდან აღნიშნულით არ მომხდარა ნაკვეთის პრივატიზება, მისი განკერძოება (სუსგ 28.10.2019წ. საქმე №ბს-504-501(კ-17)). ამდენად, სახელმწიფო ქონების გამიჯვნა სახელმწიფო და მუნიციპალურ საკუთრებად არ უკარგავს პირს საკუთრების უფლების აღიარებაზე. უძრავ ნივთზე თვითმმართველი ერთეულის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია არ გამორიცხავს თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთზე აღიარების კომისიის მიერ საკუთრების უფლების აღიარების შესაძლებლობას.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც ი.მ-ის, ზ.მ-ის, დ.მ-სა და ბ.მ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ი.მ-ის, ზ.მ-ის, დ.მ-სა და ბ.მ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 27.06.2018წ. გადაწყვეტილება;

3. ი. მ-ს (პირადი ნომერი ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 09.01.2019წ. №... საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის და 15.02.2019წ. №... საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 900 ლარის, ჯამში 1200 ლარის 70%, - 840 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

გ. გოგიაშვილი