საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-1111(კ-20) 7 ივნისი, 2022 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გოჩა აბუსერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ბიძინა სტურუა

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - ი. გ-ი (მოსარჩელე)

პროცესუალური მოწინააღმდეგეები - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ არქიტექტურის სამსახური (მოპასუხეები)

მესამე პირები - გ. ს-ე, ი. გ-ე, ა. ო-ი, მ. კ-ე

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 8 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

ი. გ-მა 2019 წლის 17 აპრილს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების - თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ არქიტექტურის სამსახურის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა „ი. გ-ის ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე“ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის პირველი მოადგილის 2019 წლის 22 თებერვლის №143 ბრძანებისა და 2019 წლის 6 მარტის №199 ბრძანების ბათილად ცნობა, ასევე მოითხოვა ქ. თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2018 წლის 26 იანვრის №3794433, 2018 წლის 15 თებერვლის №3823400 გადაწყვეტილებებისა და 2018 წლის 15 მარტის №3861696 ბრძანების ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 16 მაისის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ გ. ს-ე, ი. გ-ე და ა. ო-ი, ხოლო 2019 წლის 13 ივნისის განჩინებით - მ. კ-ე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 9 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ი. გ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 8 ივლისის განჩინებით ი. გ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 09 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 8 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. გ-მა, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისა და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით.

კასატორის განმარტებით, მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოების მიერ ისე დაკმაყოფილდა გ. ს-ის 2018 წლის 7 თებერვლის განცხადება და ლეგალიზებულად ჩაითვალა ქ. თბილისში, ...ის ქ.№7-ში უნებართვოდ მოწყობილი ფანჯარა, რომ არ გაითვალისწინეს შემდეგი ფაქტი: კედელი, რომელზეც გ. ს-ემ ფანჯრის ღიობი მოაწყო, საერთოა მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ საცხოვრებელ ფართან და წარმოადგენდა შენობის გარე ფასადის შემომზღუდავ კონსტრუქციას, რომლის სარგებლობაში გადაცემა რეგულირდება „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონის მე-6 მუხლის მე-5 პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტით და საჭიროებს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის ყველა წევრის თანხმობას. გარდა ამისა, ქ.თბილისის არქიტექტურის სამსახურმა თავისი გადაწყვეტილებით დაადასტურა ამავე მისამართზე ა. ო-ის საკუთრებაში არსებულ საცხოვრებელ სახლზე რეკონსტრუქციის უნებართვოდ განხორციელებული მშენებლობა, ასევე, ი. გ-ისა და მ. კ-ის თანასაკუთრებაში არსებულ საცხოვრებელ სახლზე რეკონსტრუქცია - დაშენების უნებართვოდ განხორციელებული მშენებლობა, რომელსაც საფუძვლად დაუდო „პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის“ 103² მუხლი, რაც სასამართლომ, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნების დარღვევით, საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოების გამოკვლევისა და გაანალიზების გარეშე მიიჩნია კანონიერად. სასამართლო საკითხის გადაწყვეტისას დაეყრდნო ბმა ამხანაგობა „...ას“ 2018 წლის 03 იანვრის №1/18 და 2018 წლის 12 იანვრის №2/18 ნოტარიულად დამოწმებულ კრების ოქმებს, რომლის შინაარსიდან მხოლოდ ის ირკვევა, რომ ამხანაგობის 2/3-მა დაადასტურა გ. ს-ის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებულ ფართზე ფანჯრის 2007 წლის 1 იანვრამდე მოწყობის ფაქტი, ასევე ის, რომ ამხანაგობის წევრთა 2/3-ს პრეტენზია არ გააჩნია ა. ო-ის, გ. ს-ის, ი. გ-ის და მ. კ-ის მიმართ, მათ საცხოვრებელ სახლზე განხორციელებულ უნებართვო მიშენებასა და რეკონსტრუქციაზე, მაშინ როდესაც აღნიშნული განხორციელდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის საერთო ქონებაზე, ამასთან მოსარჩელის მიერ საქმესთან დაკავშირებით წარმოდგენილი მტკიცებულებებით (ნოტარიულად დამოწმებული ბ. ნ-ის და ბ. გ-ის განცხადება - 13.06.2018წ. და ტექ. აღრიცხვის არქივსა და საჯარო რეესტრში დაცული ნახაზები) დასტურდება გ. ს-ის მიერ სადავო ფანჯრის 2007 წლის შემდგომ მოწყობა. აღნიშნულ ობიექტებზე განხორციელებული სამუშაოები თავისი მახასიათებლებით, მართალია, განეკუთვნება I კლასის ობიექტს, თუმცა ეს გარემოება არ ცვლის „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონით დადგენილ მოთხოვნას, რომ მითითებული სამუშაოების წარმოება საჭიროებს ამხანაგობის ყველა წევრის 100% - იან თანხმობას. აქედან გამომდინარე, კასატორი მიიჩნევს, რომ შეიზღუდა მისი, როგორც მესაკუთრის უფლება, სადავო აქტების ბათილად ცნობისათვის არსებობს მხარის გადაუდებელი კანონიერი ინტერესი, სახეზეა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹ მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, სადავო აქტების ბათილად ცნობის საფუძველი, შესაბამისად, ითხოვს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 14 დეკემბრის განჩინებით ი. გ-ის საკასაციო საჩივარი, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი. გ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 24 ნოემბრის №660 ბრძანებულებით დამტკიცებულ „პროექტის შემთანხმებელი და მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანოს მიერ უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების წესზე“, რომლის პირველი მუხლის 2¹ პუნქტის მიხედვითაც, ამ წესის მოქმედება ვრცელდება მრავალბინიან სახლებზე უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით 2007 წლის 1 იანვრამდე დაწყებული და დაუმთავრებელი იმ მიშენება-დაშენებების მიმართ, რომელთა დასრულება არ გულისხმობს მიშენების გაზრდას ან/და სართულის (სართულების) დამატებას. იმავე „წესის“ მე-3 მუხლში ჩამოთვლილია დოკუმენტები, რომლებიც უნდა წარადგინოს განმცხადებელმა ობიექტის ლეგალიზების მოთხოვნისას, მათ შორის, დასახელებული მუხლის მეორე პუნქტის „გ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, მრავალბინიან სახლებზე მიშენება-დაშენების შემთხვევაში განცხადებას თან უნდა ერთოდეს ბინაზე საკუთრების უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი – ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან. ამავე წესის მე-6 მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, ობიექტის ან მისი ნაწილის ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილება მიიღება იმ შემთხვევაში, თუ იგი არ ეწინააღმდეგება კანონმდებლობის მოთხოვნებს (გარდა „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების მოთხოვნებისა). ამრიგად, მშენებლობის ლეგალიზების ერთ-ერთი საშუალებაა 2007 წლამდე დაწყებულ და დაუმთავრებელ ობიექტზე არქიტექტურული პროექტის წარდგენა, შეთანხმება და მშენებლობის განსაზღვრულ ვადაში, შეთანხმებული პროექტის შესაბამისად დასრულება.

რაც შეეხება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საკუთრების ფორმებს, საერთო ქონების მართვასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებს, მისი ექსპლუატაციისა და განვითარების სამართლებრივი პირობების უზრუნველყოფას, აღნიშნულ საკითხებს არეგულირებს „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონი, რომლის შესაბამისად, ამხანაგობის უფლებამოსილებას განეკუთვნება საერთო ქონების ფლობასა და განკარგვასთან დაკავშირებით გადაწყვეტილების მიღება. მითითებული კანონის მე-10 მუხლის პირველი პუნქტით დადგენილია, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების ისეთი განვითარება, რომელიც მნიშვნელოვნად ცვლის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას და გავლენას ახდენს სხვა ბინის მესაკუთრეთა მიერ საერთო ქონების გამოყენებაზე, ხორციელდება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრებაზე ყველა წევრის მიერ ერთხმად მიღებული გადაწყვეტილების საფუძველზე. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად კი, თუ ამ მუხლის პირველ პუნქტში აღნიშნული სამშენებლო სამუშაოები ითვალისწინებს ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ფართობის გაზრდას ან/და ახალი ინდივიდუალური საკუთრების საგნის წარმოშობას, სამშენებლო სამუშაოების დასაშვებობის შესახებ გადაწყვეტილებას ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა იღებს წევრთა 2/3-ის ხმებით.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ქ.თბილისის მერიის სსიპ ქ.თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2018 წლის 15 მარტის №3861696 ბრძანებით, ამხანაგობა „...ას“ 2018 წლის 2 მარტის №2/18 ნოტარიულად დამოწმებული კრების ოქმის საფუძველზე (ძალაშია და მისი კანონიერება დადგენილი წესით სადავოდ გამხდარი არ არის), რომლითაც ამხანაგობის 2/3-მა ხმათა 100%-ით დაადასტურა გ. ს-ის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებულ ფართზე ფანჯრის 2007 წლის 1 იანვრამდე მოწყობის ფაქტი და გამოთქვეს თანხმობა ფანჯრის ლეგალიზების თაობაზე, დაკმაყოფილდა გ. ს-ის 2018 წლის 07 თებერვლის №AR1575882 განცხადება, შესაბამისად, ლეგალიზებულად ჩაითვალა ქ.თბილისში, ...ის ქუჩის №7-ში მდებარე მის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებულ ფართზე უნებართვოდ მოწყობილი ფანჯარა. ამდენად, გ. ს-ის შემთხვევაში, საქმეში არსებული მასალებით დადასტურებულია, რომ ადგილი არ ჰქონია ბინათმესაკუთრეთა საერთო საკუთრებაში არსებულ ქონებაზე ფანჯრის მოწყობას, ლეგალიზების თაობაზე ადმინისტრაციულ ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება შესაბამისობაშია „პროექტის შემთანხმებელი და მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანოს მიერ უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების წესთან“, რაც გამორიცხავს ქ.თბილისის მერიის სსიპ ქ.თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2018 წლის 15 მარტის №3861696 ბრძანებისა და „ი. გ-ის ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე“ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის პირველი მოადგილის 2019 წლის 22 თებერვლის №143 ბრძანების ბათილად ცნობის შესაძლებლობას.

ა. ო-ის, ი. გ-ისა და მ. კ-ის მიმართ ქ.თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2018 წლის 26 იანვრის №3794433 და 2018 წლის 15 თებერვლის №3823400 გადაწყვეტილებების, ასევე „ი. გ-ს ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ“ ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის პირველი მოადგილის 2019 წლის 06 მარტის №199 ბრძანების კანონიერებასთან დაკავშირებით საკასაციო პალატა მართებულად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მიერ „პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის“ 103² მუხლის გამოყენებას, რამდენადაც, მისი შინაარსის გათვალისწინებით, თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის მიერ დადასტურებას ექვემდებარება 2007 წლის 1 იანვრიდან 2017 წლის 10 ივლისამდე (103² მუხლის ამოქმედების თარიღი) პერიოდში მშენებლობადამთავრებულ მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლზე უნებართვოდ განხორციელებული სამშენებლო სამუშაოები.

საქმეში წარმოდგენილი საჯარო რეესტრიდან ამონაწერით დადგენილია, რომ ქ.თბილისში, ...ის ქუჩის №7-ში მდებარე, №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ ფართზე, მის დაყოფამდე მესაკუთრეებად რეგისტრირებული იყვნენ ა. ო-ი, ი. გ-ე და მ. კ-ე. ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2016 წლის 12 ოქტომბრის №001621 დადგენილებით დადასტურებულია ა. ო-ის დაჯარიმება 8000 (რვა ათასი) ლარით, ქ.თბილისში, ...ის ქუჩის №7-ში შესაბამისი სანებართვო დოკუმენტაციის გარეშე შენობა-ნაგებობის რეკონსტრუქციის განხორციელებისათვის, ხოლო 2017 წლის 24 მარტის №001526 დადგენილებით - ი. გ-ისა და მ. კ-ის დაჯარიმება 8000 (რვა ათასი) ლარით, ამავე სახლზე განხორციელებული უნებართვო რეკონსტრუქციისთვის, რაც ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ მითითებული სარეკონსტრუქციო სამუშაოები, რომელიც დადასტურდა ქ. თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2018 წლის 26 იანვრის 3794433 და 2018 წლის 15 თებერვლის №3823400 სადავო გადაწყვეტილებებით, დასრულებული სახით არსებობდა 2017 წლის 10 ივლისამდე. საქმეში წარმოდგენილი ბმა „...ას“ 2018 წლის 03 იანვრის №1/18 ნოტარიულად დამოწმებული კრების ოქმით დადგენილია, რომ ბმა-ის წევრთა 2/3-მა ხმათა 100%-ით გამოხატა ნება ა. ო-ის დაკისრებული პასუხისმგებლობისგან გათავისუფლების თაობაზე, ვინაიდან წევრებს არანაირი პრეტენზია არ გააჩნდათ მის მიერ განხორციელებულ უნებართვო მიშენებაზე, ხოლო ამავე ამხანაგობის 2018 წლის 12 იანვრის №2/18 ნოტარიულად დამოწმებული კრების ოქმის თანახმად, ბმა-ის წევრთა 2/3-მა ხმათა 100%-ით მხარი დაუჭირა მ. კ-ის და ი. გ-ის საცხოვრებელ სახლზე განხორციელებულ მშენებლობას და აღნიშნულთან დაკავშირებით მათ არავითარი პრეტენზია არ გააჩნიათ. უდავოა, რომ სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტებით გათვალისწინებული სამშენებლო სამუშაოები შეეხებოდა არა საერთო საკუთრებაში არსებულ ქონებაზე, არამედ ინდივიდუალურ საკუთრებაში (ს/კ ...) უნებართვოდ განხორციელებული რეკონსტრუქცია - დაშენებას, რაც თავისი არსით საჭიროებდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა 2/3-ის თანხმობას და აღნიშნული მტკიცებულება წარდგენილ იქნა ადმინისტრაციული წარმოებისას. ამრიგად, მოპასუხეთა მხრიდან სადავო აქტების გამოცემისას ადგილი არ ჰქონია სამშენებლო კანონმდებლობის მოთხოვნათა დარღვევას, შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაშიც არ არსებობს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹ მუხლით თანახმად, გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის წინაპირობები, ამ გარემოების გამაბათილებელი კანონით დადგენილი მტკიცებულებები (ექსპერტის დასკვნა, კრების ოქმის გაუქმების შესახებ დოკუმენტი და სხვა) კი, კასატორის მიერ სასამართლოში წარდგენილი არ ყოფილა.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ საკასაციო საჩივრებში მეორდება სააპელაციო საჩივრის დასაბუთება, სააპელაციო პალატამ ამომწურავად იმსჯელა სადავო საკითხთან დაკავშირებით, კასატორი დამატებით ვერ უთითებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების არსებით ფაქტობრივ თუ სამართლებრივ უსწორობაზე, შესაბამისად, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის არც ერთი საფუძველს, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან ი. გ-ის საკასაციო საჩივარზე 07.12.2020წ. №0 საგადასახადო დავალებით გადახდილია სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, აღნიშნული თანხის 70 პროცენტი უნდა დაუბრუნდეს კასატორს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ი. გ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 8 ივლისის განჩინება;

3. კასატორს - ი. გ-ს (პ/ნ...) დაუბრუნდეს 07.12.2020წ. №0 საგადასახადო დავალებით მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

მ. ვაჩაძე

ბ. სტურუა