საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-578(კ-21) 9 ივნისი, 2022 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

გიორგი გოგიაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ქეთევან ცინცაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - მ.ხ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო

მესამე პირები - მ.ო-ი, მ.ბ-ე, ი.ნ-ე, რ.კ-ა, თ.ე-ი, გ.ხ-ი

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, ახალი აქტის გამოცემის დავალება

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 2 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

აღწერილობითი ნაწილი:

მ.ხ-მა 2018 წლის 14 დეკემბერს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხის - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და მესამე პირის - მ.ო-ის მიმართ და ამავე სააგენტოს 2015 წლის 18 ნოემბრის №... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, ასევე მოპასუხისათვის ქალაქ თბილისში, ... 3-ში, მე-3ა მ/რ-ის №... კორპუსის №... სხვენზე (რეკვიზიტებით: ზონა ..., სექტორი ..., კვარტალი ..., ნაკვეთი ..., კოდი ....) მ.ხ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის დავალება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 15 მარტის საოქმო განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საქმეში მესამე პირად ჩაება მ.ბ-ე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 17 მაისის საოქმო განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ ი.ნ-ე, რ.კ-ა და თ.ე-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 19 სექტემბრის საოქმო განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება გ.ხ-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მ.ხ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ.ხ-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 2 მარტის განჩინებით მ.ხ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. შესაბამისად, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილება. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ.ხ-მა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღების შედეგად სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი მიუთითებს იმავე ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, რაზეც მიუთითებდა ქვედა ინსტანციის სასამართლოებში და დამატებით აღნიშნავს, რომ სადავო ქონებაზე მ.ბ-ის და შემდეგ მ.ო-ის საკუთრების უფლება დარეგისტრირდა უკანონოდ, შესაბამისი საფუძვლის გარეშე. კასატორი აღნიშნავს, რომ 1992 წლის 16 დეკემბერს გაფორმებული პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე, 2017 წლის 12 სექტემბერს საჯარო რეესტრში აღირიცხა დასახლება ... 3-ის მე-3ა მ/რ-ში მდებარე №...-ე კორპუსში სხვენ-სართულზე არსებული 80 კვ.მ-ის შემოქმედებითი სახელოსნოს მესაკუთრედ. 2019 წლის 8 ივლისს კი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ დაკმაყოფილდა მ.ხ-ის განცხადება და პრივატიზირებულ სხვენ-სართულზე მდებარე მის საკუთრებაში არსებულ ფართს მიენიჭა საცხოვრებელი ფართის სტატუსი.

კასატორის მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში სახეზე იყო ერთი დ იმავე ობიექტზე ორი ურთიერთსაწინააღმდეგო ჩანაწერი და მათი კონკურენცია. ასეთ შემთხვევაში უპირატესობა უნდა მინიჭებოდა იმ უფლებას, რომელიც ქრონოლოგიურად უფრო ადრე იყო წარდგენილი. მოსარჩელის მტკიცებით, რეგისტრირებულ უფლებათა რიგითობა განისაზღვრებოდა უფლების რეგისტრაციის შესახებ განცხადების წარდგენის დროის მიხედვით და მიუთითებდა ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროდან მიღებულ წერილზე, რომლითაც დასტურდება, რომ მ.ხ-ის სახელზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია ჯერ კიდევ 1992 წელს შესრულდა, გაცილებით ადრე, ვიდრე მ.ო-ის სახელზე არსებული რეგისტრაცია. ამდენად, მოსარჩელის სახელზე არსებული რეგისტრაციის მოქმედება გამორიცხავდა შემდეგ რეგისტრაციას, რის გამოც არსებობდა მისი ბათილად ცნობის საფუძველი. დასახელებულ გარემოებებზე დაყრდნობით, კასატორი ითხოვს სადავო აქტის ბათილად ცნობას და შესაბამისად, სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 2 ივლისის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული მ.ხ-ის საკასაციო საჩივარი.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ.ხ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოთხოვნებს, რაც გამორიცხავს განსახილველი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები, ვინაიდან:

- არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი;

- არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების საფუძველი;

- სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

- საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით;

- კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით და საკასაციო საჩივარში მითითებული პოზიცია ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით სააპელაციო პალატის მიერ გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ მოცემული დავა არსებითად სწორად არის გადაწყვეტილი.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, განსახილველ საქმეში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს უძრავ ნივთზე მესამე პირის - მ.ო-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის კანონიერება. ამასთან, საკასაციო პალატა მიუთითებს, ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველ პარაგრაფზე, რაც ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, თუმცა იგი არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო თავდაპირველად მიუთითებს საქმეზე დადასტურებულ ფაქტობრივ გარემოებებზე:

საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს 1986 წლის 19 ნოემბრის №1792 განკარგულებით სსრ ... კავშირს იჯარით გადაეცა ...ს მე-3ა მ/რ-ში მდებარე №..., №..., №..., №..., №... და №... საცხოვრებელი კორპუსების სხვენებში 300-300 კვ.მ. არასაცხოვრებელი ფართები, თითოეულში 4-4 შემოქმედებითი სახელოსნოს მოსაწყობად;

1992-1993 წლებში გაფორმებული პრივატიზაციის ხელშეკრულებების საფუძველზე ...ის მე-3ა მ/რ-ში მდებარე №... სხვენ-სართულზე არსებული 4 შემოქმედებითი სახელოსნო საკუთრების უფლებით გადაეცა 4 ფიზიკურ პირს, კერძოდ, 1992 წლის 16 დეკემბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე, მ.ხ-ს გადაეცა შემოქმედებითი სახელოსნო 80 კვ.მ., 1993 წლის 24 თებერვლის პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე ჯ.გ-ს გადაეცა შემოქმედებითი სახელოსნო 86 კვ.მ., 1992 წლის 10 ივნისის პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე მ.დ-ეს გადაეცა შემოქმედებითი სახელოსნო 70 კვ.მ. და 1992 წლის 18 დეკემბერს გაფორმებული პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე, გ.ნ-ეს გადაეცა შემოქმედებითი სახელოსნო 70 კვ.მ. 1992-1993 წლებში გაფორმებული პრივატიზაციის ხელშეკრულებების საფუძველზე 4 შემოქმედებითი სახელოსნო საჯარო რეესტრში, დროის სხვადახვა პერიოდში, აღირიცხა 4 მესაკუთრეზე (მესაკუთრეთა ნაწილმა დროთა განმავლობაში საკუთრებაში არსებული ფართები გაასხვისა).

2007 წლის 19 დეკემბრის ბინის მესაკუთრეთა ამხანაგობა 2005-ის საერთო კრების №3 ოქმის საფუძველზე, მ.ბ-ე საჯარო რეესტრში აღირიცხა დასახლება ... 3-ის მე-3ა მ/რ-ში მდებარე №... კორპუსის სხვენ-სართულზე არსებული არაპრივატიზებული 89.53 კვ.მ-ის ფართის მესაკუთრედ. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2014 წლის 22 ივლისის №... გადაწყვეტილებით მ.ბ-ის საკუთრებაში არსებულ უნომრო სხვენს (ს/კ №...) მიენიჭა №... და მისამართი ჩამოყალიბდა შემდეგნაირად: თბილისი, ... 3, IIIა მ/რ, კორპ. №..., სხვენი №.... მ.ბ-ემ აღნიშნული ფართი 2015 წლის 12 ნოემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე გაასხვისა მ.ო-ზე, რომელმაც სადავო ფართი საკუთრებაში აღრიცხა 2015 წლის 18 ნოემბერს;

მ.ხ-მა 1992 წლის 16 დეკემბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულება ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში აღრიცხა 1992 წლის 28 დეკემბერს. 1992 წლის 16 დეკემბერს გაფორმებული პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე, 2017 წლის 12 სექტემბერს, საჯარო რეესტრში მ.ხ-ი აღირიცხა დასახლება ... 3-ის მე-3ა მ/რ-ში მდებარე №... კორპუსში სხვენ-სართულზე არსებული 80 კვ.მ-ის შემოქმედებითი სახელოსნოს მესაკუთრედ;

საკასაციო პალატა მიუთითებს „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-8 მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის შესაბამისად, სარეგისტრაციო წარმოების დაწყების საფუძველია განცხადება ან უფლებამოსილი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება. იმავე მუხლის მეორე პუნქტის თანახმად, განცხადებას უნდა ერთვოდეს ინსტრუქციით განსაზღვრული სარეგისტრაციო დოკუმენტაცია და ინფორმაცია. ამრიგად, საკუთრების უფლების რეგისტრაციისთვის განმცხადებელმა უნდა წარადგინოს კონკრეტულ უძრავ ნივთზე მისი საკუთრების უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტაცია. კანონმდებლობით განსაზღვრული წესით, ყველა საჭირო დოკუმენტისა და ინფორმაციის წარდგენა კი წარმოშობს მარეგისტრირებელი ორგანოს ვალდებულებას, დაარეგისტრიროს პირის საკუთრების უფლება. ამასთანავე, შემთხვევები, როდესაც შესაძლებელია სარეგისტრაციო წარმოება შეჩერდეს, შეწყდეს, ან პირს უარი ეთქვას რეგისტრაციაზე, დეტალურადაა მოწესრიგებული „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 21-ე, 22-ე, 23-ე მუხლებით.

საკასაციო პალატა ასევე მიუთითებს სამოქალაქო კოდექსის 1515-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, საჯარო რეესტრის ერთიანი სამსახურის ჩამოყალიბებამდე სამოქალაქო კოდექსით ამ სამსახურისათვის დაკისრებულ ფუნქციას ახორციელებდნენ ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროები. ამდენად, იმ დროისათვის (1992 წელი) მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროში მესაკუთრედ აღრიცხვა გულისხმობდა მოქმედი კანონმდებლობის დაცვით, კონკრეტულ ქონებაზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციას.

განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელე სადავოდ ხდის მ.ო-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ 2015 წლის 18 ნოემბრის გადაწყვეტილებას. დასახელებული აქტის გამოცემის საფუძველს კი წარმოადგენდა ნასყიდობის ხელშეკრულება. საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს მასზედ, რომ მ.ო-ის უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტი - ნასყიდობის ხელშეკრულება არ არის გასაჩივრებული და მისი უკანონობა კანონით დადგენილი წესით არ არის დადასტურებული. ამასთან, საგულისხმოა, რომ მესამე პირის სახელზე საკუთრების უფლების აღრიცხვამდე სადავო ნივთი 2008 წლიდან რეგისტრირებული იყო მ.ბ-ის სახელზე. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია სადავო ფართზე მ.ბ-ის პირველადი რეგისტრაციის კანონიერება. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მ.ო-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის უკანონობა არ დასტურდება, ვინაიდან კანონიერ ძალაშია მისი საკუთრების უფლების რეგისტრაციამდე მიღებული, წინამორბედი რეგისტრაციის შესახებ აქტები, ასევე, კანონიერ ძალაშია სადავო ნივთზე საკუთრების უფლების წარმომშობი დოკუმენტები. შესაბამისად, დადასტურებულია, რომ მ.ო-მა მარეგისტრირებელ ორგანოში მესაკუთრედ აღრიცხული პირისგან კანონით დადგენილი წესით შეიძინა ნივთი, რაც ამავე ხელშეკრულების საფუძველზე, ახალი მესაკუთრის რეგისტრაციის წინაპირობას წარმოშობდა. საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები მესამე პირის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის უკანონობას არ ადასტურებს. გარდა ამისა, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მარეგისტრირებელი ორგანოს მიერ სარეგისტრაციო წარმოების მიმდინარეობისას და ასევე სასამართლოში საქმისწარმოებისას არ დადასტურდა 1992 წლის 28 დეკემბერს ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში აღრიცხული და 1992 წლის 16 დეკემბრის ხელშეკრულების საფუძველზე მ.ხ-ისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემული, ქალაქ თბილისის ...ის რაიონის საბინაო-საექსპლუატაციო უბნის კუთვნილი შემოქმედებითი სახელოსნოს (მდებარე: თბილისი, ...ს 3, 3ა მ/რ, კორპუსი №..., სხვენ-სართული, 80 კვ.მ. ფართი) და მ.ბ-ის საკუთრებად რეგისტრირებული სხვენის კონფიგურაციისა და მდებარეობის იდენტურობა. ამ ფაქტის დამადასტურებელ მტკიცებულებებზე ვერ მიუთითა მოსარჩელემ. აღნიშნული გარემოება ასევე არ დადასტურდა ტექბიუროში დაცული დოკუმენტაციითაც, რომლითაც არ არის იდენტიფიცირებული და სახელობითად მითითებული შემოქმედებითი სახელოსნოს მოსაწყობად ოთხ სუბიექტზე გადაცემული ფართების ზუსტი მდებარეობა, არაიდენტიფიცირებადია დასახელებული ოთხი ფართიდან რომელი მხარე რომელ სუბიექტს გადეცა.

გარდა ზემოაღნიშნულისა, საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ სადავო აქტის ბათილად ცნობა აღადგენს თუ არა მოსარჩელეს დარღვეულ უფლებებში. პალატის მოსაზრებით, სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების პირობებში, სადავო აქტის ბათილობა უდავოდ გამოიწვევს მანამდე არსებული სამართლებრივი მდგომარეობის აღდგენას, კერძოდ, მოქმედებაში მოვა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2008 წლის 11 იანვრის №... და 2014 წლის 22 ივლისის №... გადაწყვეტილების შედეგად წარმოშობილი მონაცემი, რითაც მ.ბ-ემ მოიპოვა საკუთრების უფლება სადავო უძრავ ნივთზე, რაც ერთმნიშვნელოვნად ვერ იქნება მიჩნეული მ.ხ-ის ნამდვილი იურიდიული ინტერესის დამაკმაყოფილებელ მოცემულობად. შესაბამისად, იმ პირობებში, როდესაც მოცემული დავის ფარგლებში მოსარჩელეს არც სადავო უძრავი ქონების მ.ბ-ეზე საკუთრებაში პირველადი რეგისტრაცია გაუხდია სადავოდ და არც აღნიშნულის უფლებადამდგენი დოკუმენტები (ამხანაგობის კრების ოქმი), ასევე, არც მ.ბ-ესა და მ.ო-ს შორის დადებული უძრავო ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებზე აცხადებს დასაბუთებულ პრეტენზიას, ხოლო სასამართლოს მიერ კანონიერად იქნა მიჩნეული გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, მართებულია ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა დასკვნა, რომ არ არსებობდა სადავო უძრავ ქონებაზე, მდებარე ქალაქ თბილისში, ... 3-ის, მე-3ა მ/რ-ის №... კორპუსის №... სხვენის მ.ხ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის მოპასუხისთვის დავალების საფუძველი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დაადგინა:

1. მ.ხ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 2 მარტის განჩინება;

3. ვ.ჯ-ს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს 2021 წლის 16 ივნისს №... საგადასახადო დავალებით მ.ხ-ის საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე გ. გოგიაშვილი

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

ნ. სხირტლაძე