საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-861(2კ-21) 9 ივნისი, 2022 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

გიორგი გოგიაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ქეთევან ცინცაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტო

კასატორი (მესამე პირი) - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) - გ.პ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 17 დეკემბრის განჩინება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა

კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

აღწერილობითი ნაწილი:

გ.პ-მა 2019 წლის 21 მარტს ორი სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაცულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოსა და მესამე პირის - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ. სარჩელთა ერთ წარმოებად გაერთიანებისა და სასარჩელო მოთხოვნების დაზუსტების შედეგად, მოსარჩელემ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2011 წლის 4 მარტის №... გადაწყვეტილების ნაწილობრივ (620 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის ნაწილში), ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 2011 წლის 25 თებერვლის №06/8/1665 მიმართვის ნაწილობრივ (620 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის ნაწილში), სარეგისტრაციო წარმოების შეწყვეტის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2019 წლის 25 იანვრის №... გადაწყვეტილებისა და ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2019 წლის 28 თებერვლის №... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, ასევე, სსიპ ქონების მართვის სააგენტოსა და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოსთვის საკადასტრო საზღვრებში ცვლილებების შეტანა და ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემის დავალება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილებით გ.პ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; 620 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 2011 წლის 25 თებერვლის №06/8/1665 მიმართვა, ასევე ნაწილობრივ - 620 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის ნაწილში, ბათილად იქნა ცნობილი რეგისტრაციის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2011 წლის 4 მარტის №... გადაწყვეტილება, რომლითაც ქალაქ თბილისში, დაბა ...ში (ს/კ №...) მდებარე უძრავ ქონებაზე განხორციელდა ქალაქ თბილისის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია; დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ ქონების მართვის სააგენტომ და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ. შესაბამისად, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში სასამართლოს გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 17 დეკემბრის განჩინებით სსიპ ქონების მართვის სააგენტოსა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა. შესაბამისად, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილება.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ ქონების მართვის სააგენტომ და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ, რომლებმაც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების შეცვლით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე სრულად უარის თქმის შესახებ ახალი გადაწყვეტილების მიღება მოითხოვეს.

კასატორი - სსიპ ქონების ეროვნული სააგენტო მიუთითებს, რომ სადავო აქტის მომზადების დროისათვის ქალაქ თბილისში, დაბა ...ში მდებარე 17100 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი არ წარმოადგენდა კერძო საკუთრებაში არსებულ, სახელმწიფო ქონებაზე დამაგრებულ და სახელმწიფოს წილობრივი მონაწილეობით არსებულ ქონებაზე დამაგრებულ მიწის ნაკვეთს. შესაბამისად იმ დროისთვის მოქმედი კანონმდებლობის თანახმად, სადავო მიწის ნაკვეთი ექვემდებარებოდა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებად რეგისტრაციას. კასატორის მოსაზრებით, დაცულია ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს მიერ 2011 წლის 25 თებერვლის №6-8/1665 წერილის მომზადების კანონმდებლობით განსაზღვრული მოთხოვნები.

აღსანიშნავია, რომ გ.პ-ის მიერ მარეგისტრირებელ ორგანოში წარდგენილ იქნა განცხადება სახელმწიფო პროექტის ფარგლებში ცვლილების რეგისტრაციის შესახებ, რომელსაც თან დაერთო საკადასტრო აზომვითი ნახაზი იმ ტერიტორიისა, რომელზეც მოთხოვნილია საკუთრების უფლების რეგისტრაცია 1998 წლის 12 იანვარს გაცემული №... მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტის საფუძველზე. კასატორის მოსაზრებით, მიღება-ჩაბარების აქტზე თანდართული მიწის ნაკვეთის კონფიგურაციის ამსახველი ნახაზი და მოსარჩელის მიერ სახელმწიფო პროექტის ფარგლებში ცვლილების რეგისტრაციის შესახებ განცხადებაზე თანდართული საკადასტრო აზომვითი ნახაზი არ არის იდენტური. სააგენტომ სწორად მიიჩნია, რომ მარეგისტრირებელ ორგანოში მოსარჩელის მიერ წარდგენილი სარეგისტრაციო დოკუმენტაციით, მართალია, დგინდებოდა №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მონაცემებთან ზედდების ფაქტი, თუმცა არ დასტურდებოდა უფლების დამდგენი დოკუმენტით გათვალისწინებულ ქონებასა და იმ ქონებას შორის შესაბამისობა, რომელზეც მოთხოვნილი იყო მოსარჩელის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია. შესაბამისად, სააგენტომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ მარეგისტრირებელ ორგანოში წარდგენილი დოკუმენტაცია არ იძლეოდა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის კორექტირების საფუძველს. ამდენად, კასატორი არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ 2011 წლის 25 თებერვლის 306-8/1665 წერილი, 620 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ნაწილში, ზღუდავს მოსარჩელის საკუთრების უფლებას. კასატორის მოსაზრებით, გასაჩივრებული განჩინება არ ემყარება უტყუარ მტკიცებულებებს, რომელთა დაყრდნობითაც შესაძლებელი იქნებოდა სადავო წერილის შედეგად (620 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის ნაწილში) გ.პ-ის საკუთრების უფლებისა და კანონიერი ინტერესის შეზღუდვის ფაქტის დადასტურება. აქედან გამომდინარე, კასატორი დასახელებულ გარემოებებს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძვლად მიიჩნევს.

კასატორი - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია მიუთითებს იმავე ფაქტობრივ გარემოებებზე, რაზეც აპელირებს სსიპ ქონების მართვის სააგენტო და დამატებით აღნიშნავს, რომ საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ დასტურდება ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სახელზე რეგისტრირებული და გ.პ-ის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთების იდენტურობა. შესაბამისად, მოსარჩელის მიერ მარეგისტრირებელ ორგანოში წარდგენილი დოკუმენტაცია არ იძლეოდა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის კორექტირების საფუძველს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო საჩივრის ავტორი მიიჩნევს, რომ სადავოდ ქცეული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის წინაპირობები არ არსებობს. ამდენად, დაუსაბუთებელი და უსაფუძვლოა სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება და ექვემდებარება გაუქმებას.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ ქონების მართვის სააგენტოსა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოთხოვნებს, რაც გამორიცხავს განსახილველი საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები, ვინაიდან:

- არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი;

- არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების საფუძველი;

- სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

- საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით;

- კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით და საკასაციო საჩივრებში მითითებული პოზიცია ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრების განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ განსახილველ საქმეში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს უძრავ ნივთზე ქალაქ თბილისის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრების უფლებების რეგისტრაციის კანონიერება, მოსარჩელის მიერ სარეგისტრაციოდ წარდგენილ მიწის ნაკვეთთან ზედდების გამო. ამასთან, საკასაციო პალატა მიუთითებს, ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველ პარაგრაფზე, რაც ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, თუმცა იგი არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 17 დეკემბრის განჩინება სარჩელის დაკმაყოფილებულ ნაწილში საკასაციო წესით გასაჩივრებულია მხოლოდ სსიპ ქონების მართვის სააგენტოსა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიერ. ამდენად, პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების ნაწილში, კერძოდ, „სარეგისტრაციო წარმოების შეწყვეტის შესახებ“ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2019 წლის 25 იანვრის №...გადაწყვეტილებისა და „ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ“ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2019 წლის 28 თებერვლის №... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის, ასევე სსიპ ქონების მართვის სააგენტოსა და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოსთვის საკადასტრო საზღვრებში ცვლილებების შეტანისა და ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემის დავალების შესახებ სასარჩელო მოთხოვნების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში, შესულია კანონიერ ძალაში. შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაში, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 17 დეკემბრის განჩინებაზე საკასაციო საჩივრების მხოლოდ სსიპ ქონების მართვის სააგენტოსა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიერ წარმოდგენის პირობებში, საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანს წარმოადგენს განჩინების მხოლოდ ის ნაწილი, რომლითაც დაკმაყოფილდა გ.პ-ის სასარჩელო მოთხოვნა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს 2006 წლის 20 მარტამდე მოქმედი „მიწის რეგისტრაციის შესახებ“ 1996 წლის 14 ნოემბრის საქართველოს კანონის მე-17 მუხლზე, რომლის თანახმადაც, პირველადი რეგისტრაცია შეიძლება განხორციელებულიყო მიწის და სხვა უძრავი ქონების ობიექტებზე უფლებების დადგენისა და ამ ქონებაზე უფლებების გადასვლის საფუძველზე. უძრავი ქონების ობიექტებზე უფლებების დადგენის საფუძველზე რეგისტრაცია კი გულისხმობდა გარკვეული ტერიტორიის ფარგლებში მიწის კადასტრის სამუშაოების ჩატარებას, რათა რეგისტრირებული და დოკუმენტირებული ყოფილიყო საკუთრება, უძრავი ქონების საზღვრები და მასზე უფლებები.

საკასაციო სასამართლო დამატებით მიუთითებს 2006-2008 წლებში მოქმედი „უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-20 მუხლის მეორე პუნქტზე, რომელიც ადგენდა, რომ რეგისტრაცია წარმოებს როგორც უშუალოდ უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის თუ სხვა დოკუმენტაციის, ისე ამ დოკუმენტაციის ელექტრონული ასლების საფუძველზე.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს 2009 წლიდან მოქმედი „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-8 მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის შესაბამისად, სარეგისტრაციო წარმოების დაწყების საფუძველია განცხადება ან უფლებამოსილი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება. იმავე მუხლის მეორე პუნქტის თანახმად, განცხადებას უნდა ერთვოდეს ინსტრუქციით განსაზღვრული სარეგისტრაციო დოკუმენტაცია და ინფორმაცია.

მითითებულ ნორმათა საფუძველზე, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ როგორც უკვე ძალადაკარგული, ისე მოქმედი ნორმატიული აქტებით, საკუთრების უფლების რეგისტრაციისთვის განმცხადებელმა უნდა წარადგინოს კონკრეტულ უძრავ ნივთზე მისი საკუთრების უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტაცია. მარეგისტრირებელმა ორგანომ კი საკუთრების უფლების რეგისტრაცია სწორედ უფლების წარმომშობი სათანადო დოკუმენტის საფუძველზე და მის შესაბამისად უნდა განახორციელოს. ამასთანავე, მართალია, „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს მოქმედი კანონის მე-3 მუხლის მე-6 პუნქტის თანახმად, მარეგისტრირებელი ორგანო და მისი თანამშრომელი პასუხს არ აგებენ წარდგენილი სარეგისტრაციო დოკუმენტაციის ნამდვილობაზე, თუმცა სარეგისტრაციო სამსახური პასუხისმგებელია რეგისტრირებული მონაცემების და მათთან დაცული სარეგისტრაციო თუ სხვა დოკუმენტაციის ურთიერთშესაბამისობასა და უსაფრთხოებაზე. შესაბამისად, საკუთრების უფლების რეგისტრაციამდე მარეგისტრირებელმა ორგანომ სრულყოფილად უნდა შეისწავლოს არა მხოლოდ წარდგენილი დოკუმენტაცია, არამედ - მასთან რეგისტრირებული მონაცემები და დაცული ინფორმაციაც, რათა, ერთი მხრივ, საკუთრების უფლების რეგისტრაცია მხოლოდ სათანადო საფუძვლით განხორციელდეს, მეორე მხრივ კი, გამოირიცხოს სხვისი საკუთრების უფლების ხელყოფა და საკადასტრო მონაცემების ზედდება. თუკი სარეგისტრაციოდ წარდგენილი და საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული უძრავი ნივთის საკადასტრო მონაცემებს შორის დაფიქსირდება ზედდება, საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ, „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 21-ე მუხლის პირველი პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, უნდა შეაჩეროს სარეგისტრაციო წარმოება. ამასთან, თუკი სარეგისტრაციო მოთხოვნა რეგისტრირებული მონაცემების იდენტურია, იმავე კანონის 23-ე მუხლის „ვ¹“ ქვეპუნქტიდან გამომდინარე, მიღებულ უნდა იქნეს გადაწყვეტილება რეგისტრაციაზე უარის თქმის შესახებ.

განსახილველ შემთხვევაში, საქმის მასალებით დასტურდება, რომ უფლების დამადასტურებელი იურიდიული დოკუმენტის - 1998 წლის 12 იანვრის მიწის მიღება-ჩაბარების №... აქტის საფუძველზე, უძრავი ქონება №... საკადასტრო კოდით, დაუზუსტებელი 620 კვ.მ. ფართობით, საკუთრების უფლებით აღირიცხა გ.პ-ის სახელზე და 2006 წლის 22 სექტემბერს საჯარო რეესტრიდან გაიცა ამონაწერი. აღსანიშნავია, რომ, როგორც უფლების დამდგენი დოკუმენტი, ასევე აღნიშნული რეგისტრაცია დღეის მდგომარეობით ძალაშია და იგი სადავოდ არ გამხდარა. ამასთან, 2017-2018 წლებში მოსარჩელემ ვერ განახორციელა დაზუსტებული უფლების რეგისტრაცია, რადგან საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს განმარტებით, წარდგენილ მიწის ნაკვეთსა და რეგისტრირებული უძრავი ნივთის საკადასტრო მონაცემებს შორის დგინდებოდა ინსტრუქციით განსაზღვრული ზედდება, რაც გამორიცხავდა ამავე ნივთზე მოსარჩელის მიერ წარდგენილი უფლების რეგისტრაციას. ამდენად, ზედდების არსებობა, ასევე მიწის ნაკვეთების იდენტურობა დადასტურებულია საქმეში დაცული მტკიცებულებებით. მარეგისტრირებელმა ორგანომ თავადვე დაადგინა, რომ ადგილი ჰქონდა მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი და მესამე პირის სახელზე რეგისტრირებული უძრავი ნივთის საკადასტრო მონაცემების ზედდებას, რაც საფუძვლად დაედო სარეგისტრაციო წარმოების ჯერ შეჩერებას, შემდეგ კი შეწყვეტის შესახებ გადაწყვეტილებების მიღებას. ასეთ პირობებში კი, განხორციელებული რეგისტრაციის კანონიერების შესასწავლად, აუცილებელია, განისაზღვროს მოსარჩელისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის თარიღი და შეფასდეს მათი საკუთრების უფლების წარმომშობი დოკუმენტები. მით უფრო, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მიერ №ბს-367-363(კ-12) საქმეზე გაკეთებული მნიშვნელოვანი განმარტების თანახმად, „პირველად დაუზუსტებელ რეგისტრაციას არ აქვს მხოლოდ საცნობარო მნიშვნელობა, უმართებულოა მისი დაყვანა მხოლოდ ფაქტობრივ აღრიცხვამდე, რომელიც აღრიცხვის ობიექტის მიმართ არ იწვევს რაიმე სამართლებრივ შედეგს. სააღრიცხვო მონაცემებს იურიდიული მნიშვნელობა გააჩნია... საკუთრება არის ფაქტი და დაუშვებელია ბუნებაში მისი აბსტრაქტული სახით არსებობა... საგანთა ნამდვილი მდგომარეობა და რეგისტრირებული მონაცემები უნდა იყოს თანხვედრაში, ხოლო დუბლირების და პარალელიზმის გამოვლენის შემთხვევაში უნდა გაირკვეს საკითხი იმის შესახებ, თუ რომელ რეგისტრაციას გააჩნია უკეთესი სამართლებრივი საფუძველი... უპირატესობა უნდა მიენიჭოს იმ უფლებას, რომელიც ქრონოლოგიურად უფრო ადრე არის რეგისტრირებული, ვინაიდან წინმსწრები რეგისტრაციის ჩანაწერის მოქმედება გამორიცხავს შემდეგი ჩანაწერის კანონიერებას.“ შესაბამისად, მოსარჩელის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შემდეგ, საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების ყოველი შემდეგი რეგისტრაცია ისე უნდა განეხორციელებინა, რომ გამოერიცხა საკუთრების უფლების რეგისტრაცია ისეთ უძრავ ნივთზე, რომელიც უკვე იყო მოსარჩელის სახელზე რეგისტრირებული, თუნდაც დაუზუსტებელი მონაცემებით. ამრიგად, დაუზუსტებელი მონაცემებით საკუთრების უფლების რეგისტრაციით სახელმწიფომ 2006 წელს გ.პ-ის მიმართ დაადასტურა საკუთრების უფლების წარმოშობა. შესაბამისად, 2011 წელს იმავე მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სახელზე განხორციელებული რეგისტრაციით შეილახა გ.პ-ის, როგორც მესაკუთრის უფლება.

ამრიგად, საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს ადმინისტრაციულ ორგანოთა პოზიციას მათ მიერ გამოცემული აქტების კანონიერებასთან დაკავშირებით და აღნიშნავს, რომ გ.პ-ის სახელზე საჯარო რეესტრში დაზუსტებული სახით რეგისტაციის არარსებობა არ ადასტურებს სადავო აქტების კანონიერებას. ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა საჭიროებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით დადგენილი მოთხოვნების დაცვას, მათ შორის, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის შესაბამისად, საქმის გარემოებათა ყოველმხრივ გამოკვლევისა და ამავე კოდექსის 53-ე მუხლის შესაბამისად აქტის დასაბუთების შესახებ მოთხოვნების დაცვას, რაც მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოების მიერ სადავო აქტების გამოცემისას არ იქნა განხორციელებული. კერძოდ, მუნიციპალიტეტის სახელზე უძრავი ქონების რეგისტრაციამდე, ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტომ, 2011 წლის 25 თებერვალს №06-8/1665 წერილობითი მიმართვის მომზადებისას, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე და 96-ე მუხლების მოთხოვნათა საწინააღმდეგოდ, ხოლო მარეგისტრირებელმა ორგანომ, რეგისტრაციის განხორციელებისას, „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-6 პუნქტის მოთხოვნათა დარღვევით, არ გაითვალისწინეს სადავო მიწის ნაკვეთის მიმართ კერძო საკუთრების უფლების არსებობის ფაქტი - გ.პ-ის სახელზე დაუზუსტებელი მონაცემებით რეგისტრაციის არსებობა. აღნიშნული კი უკავშირდება, ერთი მხრივ, სხვისი საკუთრების უფლების ობიექტზე უსაფუძვლოდ და უკანონოდ ახალი რეგისტრაციის განხორციელების გამორიცხვას, მეორე მხრივ კი, ადმინისტრაციული წარმოების მიმდინარეობის წესების დაცვას, რომელიც ითვალისწინებს დაინტერესებულ პირთა უფლებების უზრუნველყოფის ვალდებულებას. სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს წერილობითი მიმართვის საფუძველზე მარეგისტრირებელმა ორგანომ ისე დაარეგისტრირა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სახელზე საკუთრების უფლება, რომ მხედველობაში არ მიიღო მოსარჩელის მიერ მიწის ნაკვეთის მის სახელზე 2006 წელს განხორციელებული რეგისტრაციის ფაქტი, რაც საფუძვლად დაედო სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილებას. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ აღნიშული გარემოებები სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2011 წლის 4 მარტის №... გადაწყვეტილებისა (620 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის ნაწილში) და სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 2011 წლის 25 თებერვლის №06-8/1665 მიმართვის (620 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის ნაწილში) ბათილად ცნობის სამართლებრივ წინაპირობებს ქმნის.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დაადგინა:

1. სსიპ ქონების მართვის სააგენტოსა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 17 დეკემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე გ. გოგიაშვილი

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

ნ. სხირტლაძე