საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე № ბს-443(2კ-21) 12 ივლისი, 2022 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ბიძინა სტურუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, გოჩა აბუსერიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოწინააღმდეგე მხარე) - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისია

მოწინააღმდეგე მხარე (კასატორი) - ა.გ-ი (მხარდამჭერი ალ.გ-ი)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

2019 წლის 19 ნოემბერს ა.გ-მა სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხის - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიმართ.

მოსარჩელემ დაზუსტებული სარჩელით მოითხოვა ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2019 წლის 11 ოქტომბრის №2268 განკარგულების - მიწის ნაკვეთზე ა.გ-ის საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის შესახებ, ბათილად ცნობა და საკუთრების უფლების აღიარების თაობაზე ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 28 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ა.გ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულმა თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 28 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ა.გ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2019 წლის 11 ოქტომბრის №2268 განკარგულება მიწის ნაკვეთზე ა.გ-ის საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის შესახებ და მოპასუხეს დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, კანონმდებლობით დადგენილი წესითა და ვადაში, გამოეცა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი; ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას ა.გ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა პირველი ინსტანციის სასამართლოში სახელმწიფო ბაჟის სახით მოსარჩელის მიერ გადახდილი 100 ლარისა და სააპელაციო ინსტანციაში სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 150 ლარის ანაზღაურება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ და ა.გ-მა (მხარდამჭერი ალ.გ-ი).

კასატორის - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის განმარტებით, კანონიერ ძალაში შესული თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 15 ივნისის გადაწყვეტილებით (საქმე N ...) ა.გ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2017 წლის 28 ივლისის No1033 განკარგულება ა.გ-ის მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე და მოპასუხეს დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდგომ, ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა. აღნიშნული გადაწყვეტილების აღსრულების მიზნით, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულმა თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ დაიწყო ადმინისტრაციული წარმოება. კომისიის მიერ სადავო მიწის ნაკვეთის ადგილზე დათვალიერების ფოტომასალით დადგენილ იქნა, რომ მიწის ნაკვეთზე განთავსებულია ხის ფიცრებისაგან შეკრული კონსტრუქცია, რომელიც გარედან ამოშენებულია აგურით. კომისიის ზეპირი მოსმენის სხდომაზე (2019 წლის 16 სექტემბრის №44 ოქმი), განმცხადებელმა განმარტა, რომ მიწის ნაკვეთზე 1972 წელს ააგო ხის შენობა, რომელიც დაახლოებით 4-5 წლის წინ ამოაშენა აგურით. ამდენად, თავად განმცხადებლის ახსნა-განმარტებით დგინდება, რომ „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის ამოქმედებამდე საკუთრების უფლებაასაღიარებელ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული იყო ხის შენობა. შესაბამისად, კომისიამ მიიჩნია, რომ დადგენილი გარემოებები არ იძლევა მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავების ფაქტის დადასტურების საფუძველს, რამდენადაც ხის ფიცრებისაგან შეკრული კონსტრუქცია არ აკმაყოფილებს ზემოაღნიშნული კანონის მე-2 მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტით შენობისათვის გათვალისწინებულ მახასიათებლებს, რაც კანონის მოთხოვნებიდან გამომდინარე, განმცხადებლის საკუთრების უფლების აღიარების აუცილებელი წინაპირობაა. ამასთან, დადგენილია, რომ საკუთრების უფლებაასაღიარებელი მიწის ნაკვეთი არ წარმოადგენს ა.გ-ის საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე, თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთს. შესაბამისად, სრულიად უსაფუძვლოა სასამართლოს მითითება იმაზე, რომ თითქოს კომისიამ სრულყოფილად არ გამოიკვლია საქმის გარემოებები.

კასატორის განმარტებით, სასამართლო ისე დაეყრდნო ფსიქიკური ჯანმრთელობისა და ნარკომანიის პრევენციის ცენტრის 2020 წლის 28 ნოემბრის დასკვნას, რომლის მიხედვით, ა.გ-ს 2019 წლის 16 სექტემბერს (კომისიის სხდომის დღეს) ასევე აღენიშნებოდა შერეული კორტიკალური და სუბკორტიკალური სისხლძარღვოვანი დემენცია და იმ დროისთვისაც არ შეეძლო გაეცნობიერებინა თავისი ქმედების ფაქტობრივი ხასიათი და მართლწინააღმდეგობა ან/და ეხელმძღვანელა მისთვის, რომ საერთოდ ყურადღების მიღმა დატოვა კომისიის სხდომაზე დასმულ კითხვაზე ა.გ-ის მიერ გაცემული პასუხის ფორმულირება. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2019 წლის 16 სექტემბრის სხდომის ოქმის მიხედვით (საკითხი პირველი) კომისიის წევრის მიერ დასმულ კითხვაზე: - "როდის ააშენეთ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული შენობა", ა.გ-ი პასუხობს: "1972 წელს ავაშენე ხის შენობა, რომელსაც დაახლოებით 4-5 წელია, რაც აგური შემოვავლე". თავად განმცხადებლის მიერ გაცემული პასუხი ცალსახად მეტყველებს იმაზე, რომ ა.გ-მა გაიგო კითხვა, გააცნობიერა მისი შინაარსი და გასცა ადეკვატური პასუხი.

კასატორის განმარტებით, საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნები ვერ გახდება სადავო აქტის ბათილად ცნობისა და მოთხოვნილ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების საფუძველი, ვინაიდან ერთ შემთხვევაში საუბარია უფლებაასაღიარებელ მიწის ნაკვეთზე არსებული ნარგავების ასაკზე, რაც ბუნებრივია, არ ადასტურებს იმავე მიწის ნაკვეთზე არსებული შენობის ხანდაზმულობის ასაკს, ხოლო მეორე შემთხვევაში დასკვნა გაცემულია შენობა-ნაგებობის ვიზუალური დათვალიერების შედეგად, რაც არ წარმოადგენს სათანადო მტკიცებულებას მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავების ფაქტის დასადასტურებლად.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

მეორე კასატორი ა.გ-ი (მხარდამჭერი ალ.გ-ი) არ დაეთანხმა სააპელაციო სასამართლოს მიერ გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნობას და საკითხის ხელახალი განხილვისათვის ადმინისტრაციულ ორგანოსთვის დაბრუნებას და განმარტა, რომ აღნიშნულ შემთხვევაში სასამართლომ უნდა დაავალოს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას ა.გ-ის მიმართ მიწის ნაკვეთზე (ქ.თბილისი, ...ის ... მე... გას. მიმდებარე ტერიტორია) საკუთრების უფლების აღიარება, ყოველგვარი დამატებითი გამოკვლევის გარეშე, ვინაიდან, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ერთხელ უკვე იყო განხორციელებული შესაბამისი გამოკვლევა და დამატებითი გამოკვლევის ჩატარება გააჭიანურებს საქმის განხილვას, რითაც ა.გ-ს დამატებით მიადგება აუნაზღაურებელი ზიანი, რადგან იგი უკვე 7 წელია ელოდება სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულებას.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს სხდომის მიმდინარეობისას ადმინისტრაციული ორგანოს წარმომადგენელმა თავად დაადასტურა, რომ სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის საფუძველი იყო ა.გ-ის მიერ ადმინისტრაციული წარმოების დროს დასმულ კითხვაზე გაცემული პასუხი. აღნიშნული კითხვა ა.გ-მა ვერ გაიგო, რამდენადაც დაქვეითებული აქვს სმენა. ამასთან, საქმეში წარმოდგენილია სამედიცინო დასკვნა, რომელიც ადასტურებს, რომ ადმინისტრაციული წარმოების დროს ა.გ-ს არ შეეძლო გაეცნობიერებინა თავისი ქმედება ან/და ეხელმძღვანელა მისთვის.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 28 მაისის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად, წარმოებაში იქნა მიღებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის საკასაციო საჩივარი, ხოლო 2021 წლის 23 ივლისის განჩინებით - ა.გ-ის (მხარდამჭერი ალ.გ-ი) საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიისა და ა.გ-ის (მხარდამჭერი ალ.გ-ი) საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებენ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარებიან დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების წინაპირობები. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლით მინიჭებულ უფლებამოსილებას სასამართლო იყენებს მაშინ, როდესაც სასამართლო წესით ვერ ხერხდება ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა და შეფასება, შესაბამისად, შეუძლებელი ხდება სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მატერიალური კანონიერების შემოწმება.

განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2019 წლის 11 ოქტომბრის №2268 განკარგულების კანონიერების შემოწმება, როლითაც ა.გ-ს უარი ეთქვა ქალაქ თბილისში, ...ის ...ის ... მიმდებარე ტერიტორიაზე მდებარე მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე. მოსარჩელე ასევე ითხოვდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიისათვის ქალაქ თბილისში, ...ის ...ის ... მიმდებარე ტერიტორიაზე მდებარე მიწის ნაკვეთზე ა.გ-ისათვის საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალებას.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ კანონის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის მეორე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, თვითნებურად დაკავებულ მიწად მიიჩნეოდა ამ კანონის ამოქმედებამდე ფიზიკური პირის მიერ თვითნებურად დაკავებული სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, რომელზედაც განთავსებულია საცხოვრებელი სახლი (აშენებული ან დანგრეული) ან არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა (აშენებული), ასევე დაინტერესებული ფიზიკური პირის საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე, თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთი (შენობით ან მის გარეშე), რომლის ფართობიც ნაკლებია საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის ფართობზე, ასევე კერძო სამართლის იურიდიული პირის საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე, თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთი, რომელზედაც განთავსებულია არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა (აშენებული), რომლის ფართობიც ნაკლებია საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის ფართობზე და რომელიც საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნის მომენტისათვის სახელმწიფოს მიერ არ არის განკარგული, გარდა ამ მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევებისა.

2019 წლის 11 დეკემბერს ზემოაღნიშნულ კანონში განხორციელდა ცვლილება, რის შედეგადაც, თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთის ცნება, კანონის მე-2 მუხლის ,,გ” ქვეპუნქტის საფუძველზე, ჩამოყალიბდა შემდეგი სახით: თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთად მიიჩნევა ამ კანონის ამოქმედებამდე ფიზიკური პირის მიერ თვითნებურად დაკავებული სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, რომელზედაც განთავსებულია საცხოვრებელი სახლი (აშენებული, მშენებარე ან დანგრეული) ან არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა (აშენებული, მშენებარე ან დანგრეული), აგრეთვე დაინტერესებული ფიზიკური პირის საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე, თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთი (შენობით ან მის გარეშე), რომელთა ჯამური ფართობი ბარში არ აღემატება 1.25 ჰექტარს, ხოლო „მაღალმთიანი რეგიონების განვითარების შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად განსაზღვრულ მაღალმთიან დასახლებაში − 5 ჰექტარს; კერძო სამართლის იურიდიული პირის საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე, თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთი, რომელზედაც განთავსებულია არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა (აშენებული), რომლის ფართობიც ნაკლებია საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის ფართობზე და რომელიც საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნის მომენტისთვის სახელმწიფოს მიერ განკარგული არ არის, გარდა ამ მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევებისა.

ზემოაღნიშნულ ნორმებზე დაყრდნობით საკასაციო სასამართლო ადასტურებს, რომ თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთის აღიარების მიზნებისათვის განმსაზღვრელია მიწის ნაკვეთზე საცხოვრებელი სახლის (აშენებული, მშენებარე ან დანგრეული) ან არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობის (აშენებული, მშენებარე ან დანგრეული) არსებობის ფაქტი.

,,ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ” (სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქცია) საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის ,,ვ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, შენობა ეს არის სამშენებლო მასალებისა და ნაკეთობებისგან შექმნილი კონსტრუქციული სისტემა, რომელიც გრუნტთან უძრავად არის დაკავშირებული, ქმნის გადახურულ სივრცეს და შემოსაზღვრულია კედლებით, კოლონებით ან/და სხვა შემომზღუდავი კონსტრუქციებით, გარდა დროებითი შენობისა; 2019 წლის 11 დეკემბერს ზემოაღნიშნულ მუხლში განხორციელდა ცვლილება, რის შედეგადაც, შენობის ცნება, კანონის მე-2 მუხლის ,,ვ” ქვეპუნქტის საფუძველზე, ჩამოყალიბდა შემდეგი სახით, სამშენებლო მასალებისა და ნაკეთობებისგან შექმნილი კონსტრუქციული სისტემა, რომელიც გრუნტთან უძრავად არის დაკავშირებული, ქმნის გადახურულ სივრცეს და შემოსაზღვრულია კედლებით, კოლონებით ან/და სხვა შემომზღუდავი კონსტრუქციებით (მათ შორის, ხის კონსტრუქციით), გარდა დროებითი შენობისა; ხოლო დროებითი შენობაა ანაკრები ელემენტებისაგან შედგენილი, ასაწყობ-დასაშლელი ან/და მობილური სისტემა, რომელიც მიწასთან დაკავშირებულია საკუთარი წონით ან/და მშრალი არამონოლითური ჩამაგრებით და რომელსაც არ გააჩნია მიწისქვეშა სათავსები.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სასარჩელო მოთხოვნის მართლზომიერება უნდა შემოწმდეს ზემოაღნიშნულ ნორმებთან შესაბამისობის თვალსაზრისით ვინაიდან ა.გ-ს საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის მოტივად მითითებულია იმ გარემოებებზე, რომ საკუთრების უფლების აღიარების დროისათვის მოთხოვნილ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული შენობა არსებული სახით არ არსებობდა ,,ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ” საქართველოს კანონის ამოქმედებამდე.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ სსრკ ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო უწყებებისა და გაანგარიშებების თანახმად, ა.ა-ი, მცხოვრები ქ. თბილისში, ...ში, ...ის ...ის მეორე შესახვევში, რეგისტრირებულია გადასახადთა გადამხდელად აღნიშნულ მისამართზე. 2007 წლის 12 დეკემბრის N... სამკვიდრო მოწმობით, ა.ა-ის სამკვიდრო ქონებაზე მემკვიდრედ ცნობილ იქნა მისი შვილი - ა.გ-ი.

ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2008 წლის 4 ივნისის დასკვნის მიხედვით, თბილისში, ...ში, ...ის ...ის მე-2 შესახვევში არსებული ნარგავების ასაკი დაახლოებით 20-25 წელია. სსიპ საქართველოს ეროვნული არქივის თბილისის ცენტრალური არქივის 2010 წლის 21 ივლისის N ... საარქივო ცნობის თანახმად, ...ის სადაბო საბჭოს 1964-1967 წლების საკომლო წიგნში ირიცხება სოფ. ...ში მცხოვრები მოქ. ა.ა-ი, რომელიც 1964 წელს ფლობდა 0.11 (მეასედ ჰექტრებში) მიწას, ხოლო 1965-1967 წლებში 0.14 (მეასედ ჰექტრებში) მიწას და იხდიდა გადასახადებს.

2016 წლის 2 აგვისტოს ა.გ-მა განცხადებით მიმართა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და მოითხოვა ...ის ...ის, მე-2 გასასვლელის მიმდებარე ტერიტორიაზე არსებულ უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ 2016 წლის 16 აგვისტოს N... მიმართვით ქალაქ თბილისის მერიას „სახელმწიფო პროექტის ფარგლებში მიწის ნაკვეთებზე უფლებათა სისტემური და სპორადული რეგისტრაციის სპეციალური წესისა და საკადასტრო მონაცემების სრულყოფის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის შესაბამისად, კომპეტენციის ფარგლებში განსახილველად გადაუგზავნა ა.გ-ის მიერ წარმოდგენილი დოკუმენტაცია.

სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 27 სექტემბრის N07/9634-13 მიმართვის თანახმად, ...ის ...ის ...მიმდებარედ 787 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, დედაქალაქის პერსპექტიული განვითარების გეგმის მიხედვით, მოქცეულია საცხოვრებელ (სზ-1) ზონაში.

ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიერ 2017 წლის 16 მარტს ჩატარდა ადგილზე დათვალიერება, რომლის შედეგადაც დადგინდა, რომ ...ის ...ის მე-2 გასასვლელის მიმდებარე ტერიტორიაზე არსებულ კაპიტალურად შემოღობილ მიწის ნაკვეთზე მდებარეობს ერთი ნახევრად კაპიტალური სახლი, სადაც შეყვანილია ელ-ენერგია და გაყვანილია წყალი. მიწის ნაკვეთი შემოღობილია კაპიტალურად.

შპს „...ის“ 2018 წლის 23 იანვრის დასკვნის მიხედვით, ქალაქ თბილისში, ...ის ...ის მე-2 გასასვლელის მიმდებარე ტერიტორიაზე არსებულ 787.00 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე განთავსებული 20.00 კვ.მ. შენობა-ნაგებობა 2018 წლის 23 იანვრის მდგომარეობით დახურული ტიპისაა. სამშენებლო მასალად გამოყენებულ წვრილ საკედლე ბლოკს და აგურს ვიზუალური დათვალიერებით აღენიშნება, რომ ისინი ხანდაზმულია, აღენიშნება ატმოსფერული ნალექების დენის, ეროზიის კვალი და მათი ხანდაზმულობის ასაკი, სავარაუდოდ, შეადგენს 30 წელზე მეტს. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2005 წლის ორთოფოტოს მონაცემებზე დაყრდნობით, აღნიშნულ ტერიტორიაზე დგას შენობა, რომელსაც არ აქვს მკაფიო ხილვადობა მიწის ნაკვეთზე გაშენებული ფოთლოვანი ხეების გამო.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ადმინისტრაციული ორგანო გადაწყვეტილების მიღების პროცესში არ უნდა შემოიფარგლოს ზოგადი განმარტებებით, ყველა მისი დასკვნა უნდა ემყარებოდეს ადმინისტრაციული წარმოების ეტაპზე შესწავლილ და გამოკვლეულ ფაქტობრივ გარემოებებს, რაც შესაძლებელს გახდის შემოწმდეს, ადმინისტრაციული ორგანოს უარი შეესაბამება თუ არა მოქმედ კანონმდებლობას. სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტი ეყრდნობა განმცხადებლის ა.გ-ის განმარტებას, რომ კანონის ამოქმედებამდე მიწის ნაკვეთზე განთავსებული იყო ხის შენობა, რომელიც დაახლოებით 4-5 წლის წინ ამოაშენა აგურით. საქმეში წარმოდგენილია სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2020 წლის 8 აგვისტოს სასამართლო-ფსიქოსოციალური ექსპერტიზის დასკვნა, რომლის შესაბამისად, ა.გ-ს აქვს მყარი ფსიქიკური (გონებრივ - ინტელექტუალური) დარღვევები და საჭიროებს მხარდამჭერს ყველა სფეროში, ხოლო ფსიქიკური ჯანმრთელობის და ნარკომანიის პრევენციის ცენტრის 2020 წლის 28 ნოემბრის დასკვნიდან ირკვევა, რომ ა.გ-ს ამჟამად აღენიშნება ქრონიკული და პროგრესულად მიმდინარე ფსიქიკური დაავადება - შერეული კორტიკალური და სუბკორტიკალური სისხლძარღვოვანი დემენცია (F 01.3), რის გამოც არ შეუძლია გააცნობიეროს თავისი ქმედების ფაქტობრივი ხასიათი და მართლწინააღმდეგობა. ამასთან, ამავე დასკვნის მიხედვით, ა.გ-ს 2019 წლის 16 სექტემბერს (კომისიის სხდომის დღეს) ასევე აღენიშნებოდა შერეული კორტიკალური და სუბკორტიკალური სისხლძარღვოვანი დემენცია (F 01.3) და იმ დროისთვისაც არ შეეძლო გაეცნობიერებინა თავისი ქმედების ფაქტობრივი ხასიათი და მართლწინააღმდეგობა ან/და ეხელმძღვანელა მისთვის. მითითებული დასკვნა საფუძველს აცლის ადმინისტრაციული ორგანოს პოზიციას, რომელიც მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარს ა.გ-ის ახსნა-განმარტებას აფუძნებს. ასევე აღსანიშნავია, რომ სადავო აქტი გამოცემულია თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 15 ივნისის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების აღსასრულებლად, თუმცა აქტის შინაარსით დგინდება, რომ რეალურად არ შესრულებულა სასამართლოს გადაწყვეტილებით დადგენილი აუცილებელი პირობები, სახელდობრ ადმინისტრაციული წარმოებისას მოპასუხე მხარეს არ დაუდგენია, არსებობდა თუ არა ისეთი გარემოებები, რაც შესაძლოა გამხდარიყო სადავო საკითხზე სხვაგვარი გადაწყვეტილების მიღების საფუძველი. ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილება არ ეფუძნება ახალ ფაქტობრივ გარემოებებსა და სამართლებრივ საფუძვლებს, უფრო მეტიც, სადავო აქტში ნაცვლად სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებაში აღნიშნული გარემოებების გამოკვლევისა, მითითებულია კვლავ იგივე გარემოებებზე, რის თაობაზეც სასამართლომ ერთხელ უკვე მიუთითა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება შესასრულებლად სავალდებულოა. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სწორედ სასამართლოს გადაწყვეტილების შესრულების სავალდებულოობა და კანონმდებლობით მისი იძულებითი აღსრულების შესაძლებლობის უზრუნველყოფა წარმოადგენს სამართლიანი სასამართლოს უფლების უმნიშვნელოვანეს კომპონენტს, რამეთუ „სასამართლოსადმი მიმართვა არ იქნება სრულყოფილი უფლებადაცვითი საშუალება, თუ პირს არ ექნება სათანადო საკანონმდებლო გარანტიები, რომ მის სასარგებლოდ გამოტანილი და კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს გადაწყვეტილება დროულად და ჯეროვნად აღსრულდება“ (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2016 წლის 30 სექტემბრის №1/2/596 გადაწყვეტილება საქმეზე „საქართველოს მოქალაქე ნათია ყიფშიძე საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“, II-9); საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსრულების მნიშვნელობიდან გამომდინარე, იგი უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, სრულად, გადაწყვეტილებაში აღნიშნული მითითებებისა და დავალების დაცვით.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53.5 მუხლის შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილი არ არის თავისი გადაწყვეტილება დააფუძნოს იმ გარემოებებზე, ფაქტებზე, მტკიცებულებებზე ან არგუმენტებზე, რომლებიც არ იქნა გამოკვლეული და შესწავლილი ადმინისტრაციული წარმოების დროს. ამავე კოდექსის 96-ე მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე; დაუშვებელია, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას საფუძვლად დაედოს ისეთი გარემოება ან ფაქტი, რომელიც კანონით დადგენილი წესით არ არის გამოკვლეული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ. ყოველივე ზემოაღნიშნული გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას, რომ არსებობდა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების საფუძველი.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ახალი ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია, სადავო საკითხი გამოიკვლიოს ყოველმხრივ, მტკიცებულებების სათანადო შეფასების საფუძველზე, მათ შორის საქმის გარემოებების ადგილზე შესწავლის გზით. დაინტერესებული მხარეების, მოწმეებისა და ექსპერტიზის დასკვნების გამოკვლევისა და შეფასების შედეგად ადმინისტრაციულმა ორგანომ უნდა დაადგინოს საქმისათვის განმსაზღვრელი მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებებზე დაყრდნობით.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო დამატებით აღნიშნავს, რომ ა.გ-ის (მხარდამჭერი ალ.გ-ი) სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილება და გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნობა არ გულისხმობს ახალი ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ შესაბამისი განაცხადის უპირობოდ დაკმაყოფილებას. განსახილველ შემთხვევაში სასამართლომ, სადავო აქტში მითითებული და ადმინისტრაციული წარმოების შედეგად დადგენილი გარემოებების ფარგლებში იმსჯელა აქტის კანონიერებაზე. ხელახალი ადმინისტრაციული წარმოებისას კი ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოებების გამოკვლევის შემდგომ, კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით შეაფასოს დადგენილი გარემოებები და კანონიერების და მიზანშეწონილობის პრინციპის გათვალისწინებით მიიღოს დასაბუთებული გადაწყვეტილება.

კასატორის ა.გ-ის (მხარდამჭერი ალ.გ-ი) საკასაციო საჩივართან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი არის ადმინისტრაციული ორგანოს მმართველობითი ფუნქციის განხორციელების სამართლებრივი ფორმა. სასამართლოს შეუძლია დაადგინოს ადმინისტრაციული ორგანოს ვალდებულება კონკრეტულ შემთხვევებში მმართველობითი ფუნქციის განხორციელების თაობაზე, სასამართლო ვერ შეითავსებს ამ ფუნქციებს. კანონმდებლობა გამონაკლისის სახით უშვებს სადავოდ ქცეული მმართველობითი ფუნქციის სასამართლოს მიერ განხორციელების შესაძლებლობას მთელი რიგი წინაპირობების დაცვით. სასამართლო მხოლოდ იმ შემთხვევაშია უფლებამოსილი თავისი განჩინებით მოაწესრიგოს სადავო საკითხი, თუ აღნიშნული ითვალისწინებს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას და არ საჭიროებს საქმის გარემოებების დამატებით გამოკვლევას. კონკრეტულ შემთხვევაში კი, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სადავო საკითხის სწორად გადაწყვეტისთვის საჭიროა ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან მთელი რიგი საკითხების გამორკვევა. ამდენად, პალატას მიაჩნია, რომ სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად სადავო ინდივიდუალური- ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობით სააპელაციო სასამართლომ სწორად იხელმძღვანელა დავის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლით გადაწყვეტით. ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის მე-6 მუხლი არ გულისხმობს სასამართლოს ისეთ იურისდიქციას, რომელიც ყოველთვის მისცემს მას შესაძლებლობას მიხედულების საფუძველზე სპეციალიზებულ სფეროში მიღებულ გადაწყვეტილებებზე ჩაანაცვლოს ადმინისტრაციულ ორგანოთა მოსაზრება საკუთარით (Fazia Ali v. the United Kingdom § 77; Bryan v. the United Kingdom §47; სუსგ 07.03.19წ № ბს-797(კ-18).

ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნიან საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა. საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, შესაბამისად, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიისა და ა.გ-ის (მხარდამჭერი ალ.გ-ი) საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო სასამართლოს მითითებით, ვინაიდან ა.გ-ის (მხარდამჭერი ალ.გ-ი) საკასაციო საჩივარზე 13.07.2021წ. საგადასახადო დავალებით ს.თ-ს გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, ს.თ-ს (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის N200122900, სახაზინო კოდი N300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით,

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიისა და ა.გ-ის (მხარდამჭერი ალ.გ-ი) საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად.

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილება.

3. ს.თ-ს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 13.07.2021წ. საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის N200122900, სახაზინო კოდი N300773150.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. სტურუა

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

გ. აბუსერიძე