№ბს-959(3კ-20) 13 ივლისი, 2022 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ქეთევან ცინცაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, გიორგი გოგიაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურისა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 11 დეკემბრის გადაწყვეტილებაზე (მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) - ა(ა)იპ „...ი“).

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2017 წლის 16 თებერვალს ა(ა)იპ „...მა“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ.

სასარჩელო მოთხოვნათა დაზუსტების შემდეგ, მოსარჩელემ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 17 დეკემბრის №48823 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 17 დეკემბრის №006-870 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 21 დეკემბრის №006-42315 შეტყობინების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 29 იანვრის №1874 ბრძანების, სსიპ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 18 იანვრის №12051/2/16 გადაწყვეტილების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 18 იანვრის №006-1501 შეტყობინების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 01 მარტის დასკვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 07 მარტის №6109 ბრძანებისა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 09 მარტის №006-230 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 2 ოქტომბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საქმეში მესამე პირად ჩაება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახური.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილებით ა(ა)იპ „...ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა(ა)იპ „...მა“, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, ა(ა)იპ „...მა“ დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნები. კერძოდ, აპელანტის მოთხოვნა დარჩა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 17 დეკემბრის №48823 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 17 დეკემბრის №006-870 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 18 იანვრის №006-1501 შეტყობინების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 01 მარტის დასკვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 07 მარტის №6109 ბრძანებისა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 09 მარტის №006-230 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის ნაწილში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 11 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ა(ა)იპ „...ის“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ა(ა)იპ „...ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 17 დეკემბრის №48823 ბრძანება, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 17 დეკემბრის №006-870 საგადასახადო მოთხოვნა, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 18 იანვრის №006-1501 შეტყობინება, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 01 მარტის დასკვნა, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 07 მარტის №6109 ბრძანება, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 09 მარტის №006-230 საგადასახადო მოთხოვნა და სსიპ შემოსავლების სამსახურსა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დაევალა საქმის გარემოებების სრულყოფილად შესწავლისა და გამოკვლევის საფუძველზე, ასევე, გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილის გათვალისწინებით, კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში, ახალი აქტის გამოცემა.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში სადავო აქტები გამოცემული იყო საქმისთვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე. მოსარჩელე მხარის მიერ დასახელებული ფაქტობრივი გარემოებები და მითითებული არგუმენტები ადმინისტრაციულ ორგანოს არ შეუსწავლია/არ შეუფასებია დეტალურად და ვინაიდან, ვერ მოხდა საოპერაციო და არასაოპერაციო შემოსავლების გამიჯვნა, ადმინისტრაციულმა ორგანომ აღნიშნული ერთმნიშვნელოვნად მიიჩნია შემოწმების აქტით დარიცხული თანხების კორექტირებაზე უარის თქმის საფუძვლად.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 11 დეკემბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურმა და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა. კასატორებმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორი საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო მიუთითებს, რომ როდესაც აპელანტმა უარი განაცხადა ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 18 იანვრის №12051/2/16 გადაწყვეტილების გასაჩივრებაზე, საქმეში აღარ დარჩა სასარჩელო მოთხოვნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს წინააღმდეგ. მხარემ ფაქტობრივად სრულად თქვა უარი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ აღძრულ მოთხოვნებზე, შესაბამისად, სასამართლოს უნდა შეეწყვიტა საქმის წარმოება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ და განხილვა გაეგრძელებინა სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ წარდგენილი მოთხოვნების ნაწილში.

კასატორი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახური მიუთითებს, რომ 2017 წლის 02 თებერვლის №2285/21-11 წერილით ა(ა)იპ "...ის" მიერ ორგანოში წარმოდგენილია ინფორმაცია, რომლის მიხედვითაც 2011 წლის 22 აგვისტოს დაბადებული 3 ...ი საქართველოს საბაჟო საზღვარზე 2013 წელს ექსპორტირებულია 3 სხვადასხვა ქვეყანაში, შესაბამისად მიუთითა, რომ შემოწმებას უნდა ეხელმძღვანელა დეკლარაციაში დაფიქსირებული ღირებულებით, თუმცა აღსანიშნავია, რომ საბაჟო დეკლარაციებში დაფიქსირებული ...ების ღირებულება რადიკალურად განსხვავდება ერთმანეთისაგან.

საყურადღებოა, რომ გადამხდელის მიერ ვერ მოხერხდა ერთობლივი შემოსავლის ან/და დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვის გაშიფვრა. ამასთან, ერთიანი ელექტრონული ბაზების მონაცემები განსხვავდება გადამხდელის მიერ 2011 წელს დეკლარაციაში ასახული მონაცემებისაგან. გადამხდელმა ვერ წარმოადგინა დოკუმენტურად დადასტურებული მტკიცებულებები, რომლებიც დაადასტურებდა გამოვლენილი სხვაობის წარმოშობას. გარდა ამისა, გადასახადის გადამხდელის მხრიდან არ წარმოდგენილა მსჯელობა მისი გადასახადისგან გათავისუფლების საფუძვლების შესახებ. შესაბამისად, დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს მითითება მუხლის დისპოზიციისა და ფაქტობრივი გარემოების სათანადო სუბსუმციის შესახებ.

ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახური მიიჩნევს, რომ მართებულია პირველი ინსტანციის სასამართლოს მითითება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102–ე მუხლებზე, რომელთა შესაბამისად მოსარჩელე ვალდებულია დაასაბუთოს თავისი სარჩელი და წარადგინოს შესაბამისი მტკიცებულებები. მოცემულ შემთხვევაში, გადასახადის გადამხდელმა ვერ წარმოადგინა რაიმე მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ სხვაობა წარმოადგენს არასაოპერაციო შემოსავალს. ხაზგასასმელია ისიც, რომ გადამხდელის 2011 წლის პერიოდის დღგ-ით დეკლარირებული ბრუნვა ამავე პერიოდის მოგების გადასახადის დეკლარაციაში ნაჩვენებ ერთობლივ შემოსავალთან მიმართებით შემცირებულია 32 654 ლარით, ვინაიდან, გადამხდელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებებით ვერ დგინდება, რომ აღნიშნული სხვაობა წარმოადგენს გადასახადისაგან გათავისუფლებულ შემოსავალს, აქტით დარიცხული თანხები შეესაბამება საგადასახადო კანონმდებლობას.

კასატორი სსიპ შემოსავლების სამსახური მიუთითებს, რომ იმის გათვალისწინებით, რომ ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე გადასახადის გადამხდელს არაერთხელ მიეცა შესაძლებლობა მისი ვარაუდის დადასტურებისათვის წარმოედგინა დოკუმენტურად დადასტურებული მტკიცებულებები, რაც მის მიერ არ განხორციელებულა, შესაბამისად, საქმეში არსებული ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების შედეგად აბსოლუტურად დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს მითითება სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ საკითხის არასრულფასოვან გამოკვლევაზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 5 ოქტომბრისა და 30 ოქტომბრის განჩინებებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურისა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურისა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებენ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარებიან დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმეზე დადგენილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე:

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის სპეციალურ გამოკვლევათა და ექსპერტიზის დეპარტამენტის 2015 წლის 03 დეკემბრის აქტის თანახმად, ქ. თბილისის პროკურატურის 2015 წლის 23 ივლისის №13/01-46778 მიმართვის საფუძველზე, სისხლის სამართლის №010170615801 საქმესთან დაკავშირებით, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურმა ჩაატარა ა(ა) იპ „...ის“ 2011 წლის საანგარიშო პერიოდის შემოწმება.

შემოწმების აქტის თანახმად, 2011 წლის დამატებული ღირებულების გადასახადის დეკლარაციებში საწარმოს ჯამურ დასაბეგრ ბრუნვად ნაჩვენები იყო - 254 132 ლარი, სხვაობა ერთობლივ შემოსავალსა და დღგ-თი დასაბეგრ ბრუნვას შორის შეადგენდა 32 654 ლარს. წარმოდგენილი დოკუმენტაციით ვერ დგინდებოდა, აღნიშნული სხვაობა წარმოადგენდა თუ არა სსკ-ის 168-ე მუხლის მოთხოვნების შესაბამისად, დღგ-ისგან განთავისუფლებულ შემოსავალს. აქედან გამომდინარე, 2011 წლის დეკემბერში დამატებით გადასახდელად უნდა დაკისრებოდა კუთვნილი დღგ (32 654 *18%) 5878 ლარი, ხოლო გადასახადის შემცირებისათვის შესაბამის პერიოდში მოქმედი სსკ-ის 275 მუხლის მიხედვით, ჯარიმა (5878*50%) 2939 ლარი, სულ 8 817 ლარი. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ერთიანი ელექტრონული ბაზის ინფორმაციის მიხედვით, სხვა გადასახადების შემოწმების სხვაობები არ გამოვლენილა. შემოწმების აქტის საფუძველზე 2015 წლის 17 დეკემბერს გამოიცა ბრძანება №48823 და საგადასახადო მოთხოვნა №006-870.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 17 დეკემბრის №48823 ბრძანების (გადასახადების/გადასახდელების და საგადასახადო სანქციების თანხების დარიცხვის/შემცირების შესახებ) თანახმად, არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირი „...ს“ (ს/ნ ...) საგადასახადო კოდექსის 61-ე მუხლის შესაბამისად, ბიუჯეტში გადასახდელად დამატებით დაერიცხა სულ 8817 ლარი. მათ შორის: ძირითადი გადასახადი: 5878 ლარი, ჯარიმა 2939 ლარი. საფუძველი: თბილისის პროკურატურის 2015 წლის 09 დეკემბრის წერილი, არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირი „...ი“-ს (ს/ნ ...) საგადასახადო შემოწმების 2015 წლის 15 დეკემბრის აქტი.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 17 დეკემბრის №006-870 საგადასახადო მოთხოვნის თანახმად, ა(ა)იპ „...ს" (ს/ნ ...) საგადასახადო კოდექსის 61-ე მუხლის საფუძველზე (ბრძანება №48823, თარიღი 17.12.2015) გადასახდელად დაერიცხა: დღგ: ძირითადი: 5878 ლარი, ჯარიმა: 2939 ლარი, საურავი: 805.83 ლარი, სულ: 9622.83 ლარი; მოგების გადასახადი ძირითადი: 0 ლარი, ჯარიმა: 0 ლარი, საურავი 0.65 ლარი, სულ: 0.65 ლარი; საშემოსავლო გადასახადი: ძირითადი: 0 ლარი, ჯარიმა 0 ლარი, საურავი 52.99 ლარი, სულ 52.99 ლარი; ქონების გადასახადი ძირითადი: 0 ლარი, ჯარიმა: 0 ლარი, საურავი 25.94 ლარი, სულ: 25.94 ლარი; სულ: ძირითადი: 5878 ლარი, ჯარიმა 2939 ლარი, საურავი 885.41 ლარი, სულ 9702.41 ლარი.

საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის უფლების წარმოშობის შესახებ, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 21 დეკემბრის №006-42315 შეტყობინების თანახმად, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 239-ე მუხლის საფუძველზე, არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირი „...ის“ (ს/ნ ...) ნებისმიერი სახის ქონებაზე წარმოშობილია საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის უფლება.

2016 წლის 14 იანვარს, ა(ა)იპ „...მა“ (ს/ნ ...) სსიპ შემოსავლების სამსახურში წარადგინა საჩივარი და მოითხოვა შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 17.12.2015 წ. №48823 ბრძანების, შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის საგადასახადო №006-670 მოთხოვნისა და შემოსავლების სამსახურის 21.12.2015 წლის №006-42315 შეტყობინების ბათილად ცნობა. სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 29 იანვრის №1874 ბრძანებით ა(ა)იპ „...ის“ 2016 წლის 14 იანვრის საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის 2016 წლის 4 თებერვლის №1141/15-01-01 წერილით, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს, 2016 წლის 22 იანვრის წერილის პასუხად ეცნობა, რომ ა(ა)იპ „...ის“ (ს/ნ ...) 2011 წლის პერიოდის დღგ-ით დეკლარირებული ბრუნვა, ამავე პერიოდის მოგების გადასახადის დეკლარაციაში ნაჩვენები ერთობლივ შემოსავალთან მიმართებაში შემცირებულია 32 654 ლარით. ვინაიდან, წარმოდგენილი დოკუმენტებით ვერ დადგინდა, აღნიშნული სხვაობა წარმოადგენდა თუ არა დღგ-სგან განთავისუფლებულ შემოსავალს, საწარმოს ბიუჯეტში დამატებით გადასახდელად დაეკისრა ძირითადი - 5878 ლარი, ჯარიმა - 2939 ლარი, სულ 8 817 ლარი. რაც შეეხება საჩივარში მომჩივანის მიერ მოყვანილ ვარაუდს, რომ აღნიშნული სხვაობა წარმოადგენს ...ში 2011 წელს ნამატი ცხოველების (...ის) ღირებულებას, აღინიშნა, რომ ნამატი ცხოველების შემოსავალში აღების და მისი ერთობლივ შემოსავალში ჩართვის ფაქტი წარმოდგენილი დოკუმენტებით არ დგინდებოდა.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილებით (საჩივარი №12051/2/16) საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის პირველ მარტის დასკვნის თანახმად, ა(ა)იპ „...ის მიერ, 2017 წლის 2 თებერვლის №2285/21-11 წერილით წარდგენილი ინფორმაციის თანახმად, 2011 წლის 22 აგვისტოს დაბადებული 3 ...ი საქართველოს საბაჟო საზღვარზე 2013 წელს ექსპორტირებულია 3 სხვადასხვა ქვეყანაში. საბაჟო დეკლარაციებში დაფიქსირებული ...ის ღირებულება რადიკალურად განსხვავდება ერთმანეთისგან. გადამხდელის ახსნა-განმარტებით, როდესაც ...ში იბადება ცხოველი, ექსპერტების მიერ ხდება მათი ღირებულების განსაზღვრა და შესაბამისად, ბალანსზე აყვანა. გადამხდელის სიტყვიერი ინფორმაციით, გარდა ...ებისა, 2011 წელს ...ში დაიბადა სხვა ცხოველებიც, რომელთა გაშიფვრა მათი საბალანსო ღირებულებით ვერ ხერხდება დოკუმენტაცია/ინფორმაციის განადგურების გამო. ასევე, ვერ ხერხდება გადამხდელის მიერ ერთობლივი შემოსავლის ან/და დღგ-ს დასაბეგრი ბრუნვის გაშიფვრა. ერთიანი ელექტრონული ბაზის მონაცემები განსხვავდება 2011 წელს დეკლარირებული მონაცემებისაგან. შესაბამისად, ვერ მოხდა საოპერაციო და არასაოპერაციო შემოსავლების გამიჯვნა. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, დასკვნის თანახმად, შემოწმების აქტით დარიცხული თანხები არ დაექვემდებარა კორექტირებას. სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტმა 2017 წლის პირველი მარტის დასკვნის საფუძველზე, 2017 წლის 07 მარტს გამოსცა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის №6109 ბრძანება და საგადასახადო მოთხოვნა №006-230.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 07 მარტის №6109 ბრძანებით (გადასახადების/გადასახდელების და საგადასახადო სანქციების თანხების დარიცხვის/შემცირების შესახებ), არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირი „...ს“ საგადასახადო კოდექსის 61-ე მუხლის შესაბამისად, 2015 წლის 3 დეკემბრის საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე, დამატებით დარიცხული თანხები არ შეუმცირდა.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 09 მარტის №006-230 საგადასახადო მოთხოვნით ა(ა)იპ „...ს" (ს/ნ ...) საგადასახადო კოდექსის 61-ე მუხლის საფუძველზე (ბრძანება №6109, თარიღი 07.03.2017) გადასახდელად დაერიცხა: ძირითადი გადასახადი: 5878 ლარი; დღგ: 5878 ლარი, ჯარიმა: 2939 ლარი, საურავი: 885.41 ლარი, სულ: 9702.41 ლარი.

საკასაციო სასამართლო, საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებების საფუძველზე, სრულად იზიარებს სააპელაციო პალატის შეფასებას, რომ სადავო აქტები გამოცემული იყო საქმისთვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის) 61-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, გადასახადის დარიცხვა გულისხმობს საგადასახადო ორგანოს მიერ კონკრეტული საგადასახადო პერიოდისათვის გადასახადის თანხის აღრიცხვასა და ასახვას გადასახადის გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე, რომლის წარმოების წესს განსაზღვრავს საქართველოს ფინანსთა მინისტრი. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად კი, გადასახადის დარიცხვის საფუძველია: ა) საგადასახადო დეკლარაცია/საბაჟო დეკლარაცია; ბ) ინფორმაცია ამ კოდექსის 154-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად გადახდილი თანხების შესახებ; გ) საგადასახადო შემოწმების აქტი; დ) საგადასახადო ორგანოსათვის სხვა მაკონტროლებელი ან სამართალდამცავი ორგანოების მიერ მიწოდებული ინფორმაცია პირის საგადასახადო ვალდებულების შესახებ; ე) საგადასახადო ორგანოსთვის საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ მიწოდებული ინფორმაცია, მიწაზე ქონების გადასახადის დარიცხვის მიზნებისათვის.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 160-ე მუხლის თანახმად, დღგ-ით დაბეგვრის ობიექტია: ა) დასაბეგრი ოპერაცია; ბ) იმპორტი; გ) ექსპორტი, რეექსპორტი; დ) დროებითი შემოტანა.

ამავე კოდექსის 161-ე მუხლის განსაზღვრავს დასაბეგრი ოპერაციებს, ოპერაციის თანხასა და დროს. ხოლო 168-ე მუხლი ადგენს გადასახადისგან (დღგ) გათავისუფლების საფუძვლებსა და წესებს.

განსახილველ შემთხვევაში, გადასახადისა და ჯარიმის დარიცხვის საფუძველია ის გარემოება, რომ საწარმოს ჯამურ დასაბეგრ ბრუნვად ნაჩვენები იყო - 254 132 ლარი, სხვაობა ერთობლივ შემოსავალსა და დღგ-თი დასაბეგრ ბრუნვას შორის შეადგენდა 32 654 ლარს. წარმოდგენილი დოკუმენტაციით ვერ დგინდებოდა, აღნიშნული სხვაობა წარმოადგენდა თუ არა სსკ-ის 168-ე მუხლის მოთხოვნების შესაბამისად, დღგ-ისგან გათავისუფლებულ შემოსავალს.

საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, იმ გარემოებების გათვალისწინებით, რომ 2011 წლის 22 აგვისტოს დაბადებული 3 (სამი) ...ი აყვანილი იქნა ...ის ბალანსზე და 2013 წელს ექსპორტირებული იქნა 3 სხვადასხვა ქვეყანაში, აზერბაიჯანში, სომხეთსა და ბელორუსში, ამავდროულად, 2011 წლის 18 ივლისს ქ. თბილისის მთავრობასა და ა(ა)იპ „...ს“ შორის გაფორმებული მიღება - ჩაბარების აქტის შესაბამისად, ორი ...ის (გასხვისებული სამი ...ის მშობლების) საბალანსო ღირებულებები არის 13 897.99 ლარი და 12 489.77 ლარი, ასევე, 2015 წლის 13 ივნისის სტიქიური უბედურების დროს დოკუმენტაციის განადგურების გამო, ...ების საბალანსო ღირებულებების ზუსტად დადგენა შეუძლებელია, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო პალატის შეფასებას, რომ სხვაობა ერთობლივ შემოსავალსა და დღგ-თი დასაბეგრ ბრუნვას შორის 32 654 ლარი - შესაძლოა სწორედ აღნიშნული ...ების ღირებულებას წარმოადგენდეს, რაც ადმინისტრაციულ ორგანოებს, მათ შორის და არამხოლოდ - გადამხდელის მიერ წარდგენილი დოკუმენტაციისა და არგუმენტაციის გათვალისწინებით, დეტალურად არ გამოუკვლევიათ და არ შეუფასებიათ.

ამასთან, ახალი ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში, შესაფასებელი და ადმინისტრაციული ორგანოს კომპეტენციას მიკუთვნებული საკითხია, ერთობლივ შემოსავალსა და დღგ-თი დასაბეგრ ბრუნვას შორის სხვაობის - 32 654 ლარის ...ების საბალანსო ღირებულად მიჩნევის შემთხვევაში, რამდენად ექვემდებარება იგი საგადასახადო კოდექსით გადასახადისგან (დღგ) გათავისუფლებას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა დავა. ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურისა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 11 დეკემბრის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ქ. ცინცაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

გ. გოგიაშვილი