ბს-111(კ-19) 13 ოქტომბერი, 2022წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ქეთევან ცინცაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა სს „...ს“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 05.07.2018წ. განჩინებაზე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სს „...მ“ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე ქ. თბილისის მერიისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ 57 129 919 ლარის ანაზღაურების დაკისრების მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 14.01.2015წ. განჩინებით, სასკ-ის 16.1 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ საქართველოს ფინანსთა სამინსიტრო და საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 24.07.2015წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გასაჩივრდა სს „...ს“ მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 05.07.2018წ. განჩინებით სს „...ს“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. პალატამ აღნიშნა, რომ საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 26.06.1992წ. N666 დადგენილებით საბინაო ფონდის დავალიანების 2000 წლამდე განვადების შესახებ გადაწყვეტილება იქნა მიღებული, დადგენილება ითვალისწინებს, რომ 2001 წლიდან ფინანსთა სამინისტრომ და ეკონომიკის სამინისტრომ ყოველწლიურად მიზნობრივი დანიშნულებით ქ. თბილისის მერიას უნდა გამოუყონ სახსრები საწარმოთა, ორგანიზაციათა და დაწესებულებათა დავალიანების გასასტუმრებლად. ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ დადგენილება ზოგადი ხასიათისაა, არ არის მითითებული კონკრეტული საწარმოები, ასევე დავალიანებათა და პერიოდულად გასასტუმრებელი თანხის ოდენობა. პალატამ ჩათვალა, რომ მოსარჩელის მიერ წარდგენილი დოკუმენტაცია არ ადასტურებს, რომ მოსარჩელე არის საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 26.06.1992წ. N666 დადგენილებით გათვალისწინებული საწარმო. ამასთან, დადგენილებით განსაზღვრული ვადის დადგომამდე - 1998წ. მიღებულ იქნა კანონი „სახელმწიფო ვალის შესახებ“, რომელიც აწესრიგებს საქართველოს მიერ სახელმწიფო ვალის აღებასთან, საშინაო და საგარეო კრედიტებზე სახელმწიფო გარანტიების გაცემის უფლებამოსილების მინიჭებასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებს, ადგენს სახელმწიფო ვალის დაფარვის ძირითად პრინციპებს. ხსენებული კანონის 48-ე მუხლით განისაზღვრა სახელმწიფოს მიერ ნაკისრი ის ვალდებულებები, რომლებიც კანონის ამოქმედებამდე წარმოიშვა. კანონში მითითება მოხდა მხოლოდ კოოპერატიულ ბინათმშენებლობასთან დაკავშირებით წარმოშობილ დავალიანებაზე. პალატამ მიიჩნია, რომ არ დასტურდება ...ის წინაშე სახელმწიფოს მიერ კონკრეტული დავალიანების აღიარება. პალატამ მიიჩნია, რომ სს „...ს“ საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 26.06.1992წ. N666 დადგენილების სუბიექტად მიჩნევის შემთხვევაშიც კი არ არსებობს სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი, რადგან ზემოაღნიშნული დადგენილებით ცალსახად არის განსაზღვრული, რომ ქ. თბილისის მერიისათვის თანხის გამოყოფა უნდა მოეხდინა ფინანსთა სამინისტროსა და ეკონომიკის სამინისტროს. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სარჩელი არა მხოლოდ უსაფუძვლო, არამედ ხანდაზმულიცაა, რადგან სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადაა სამი წელი, ხოლო 1992 წლის ივნისისათვის მხარისათვის უკვე ცხადი იყო, რომ ვალდებულება არ შესრულდებოდა, რის გამო ხანდაზმულობის ვადის ათვლა ამ მომენტიდან უნდა დაწყებულიყო. მოსარჩელის მოთხოვნა ხანდაზმულად უნდა იქნეს მიჩნეული იმ შემთხვევაშიც თუ ჩაითვლება, რომ მოსარჩელე ვალდებულების შესრულებას ელოდა 26.06.1992 წ. დადგენილებაში მითითებული თარიღიდან - 2001 წლიდან. სასამართლომ აღნიშნა აგრეთვე, რომ დადგენილად არ მიაჩნია ...ის მიერ შეტანილი თანხის და სარჩელით მოთხოვნილი თანხის შესაბამისობა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 05.07.2018წ. განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა სს „...ს“ მიერ. კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული განჩინება მოკლებულია ფაქტობრივ და სამართლებრივ დასაბუთებას. კასატორმა აღნიშნა, რომ მართალია მთავრობის 26.06.1992წ. N666 დადგენილებას არ ახლავს იმ საწარმო-ორგანიზაციების ჩამონათვალი, რომელთა მიმართაც სახელმწიფოს უნდა გაესტუმრებინა ქ. თბილისის მერიის დავალიანება, თუმცა სასამრთლოც არ უარყოფს იმას, რომ „...ამ“ 1985-1990 წლებში ორი ობიექტის ასაშენებლად თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის ანგარიშზე ჩარიცხა 5730000 მანეთი. ამასთან, ქ. თბილისის მერიისათვის ცნობილია ყველა კრედიტორი ორგანიზაცია, რომელმაც თანხები გადარიცხა საბინაო მშენებლობისთვის, თუმცა მშენებლობა ვერ განხორციელდა. ერთ-ერთი ასეთი საწარმოა სს „...ს“ წინამორბედიც. კასატორმა აღნიშნა, რომ უდავოა როგორც თანხების ჩარიცხვა, ასევე ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან ვალდებულების შეუსრულებლობა. გასათვალისწინებელია აგრეთვე, რომ მთავრობის 23.06.1992წ. N666 დადგენილება დღემდე მოქმედია, მისი გაუქმება არ მომხდარა, შესაბამისად, ის როგორც ნორმატიული აქტი ამჟამადაც სავალდებულოა შესასრულებლად. კასატორი ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ 1992 წ. დადგენილებით არ განსაზღვრულა ვალდებულების შესრულების ბოლო ვადა, მიეთითა მხოლოდ ვალდებულების შესრულების საჭიროებაზე 2001 წლიდან, შესაბამისად, 2001 წლიდან ნებისმიერ დროს შეეძლო მოეთხოვა მოსარჩელეს დავალიანების ანაზღაურება. კასატორი თვლის, რომ მისი მოთხოვნა არ არის ხანდაზმული და მას შეუძლია ყოველთვის მოითხოვოს თავისი მოთხოვნის დაკმაყოფილება, ვიდრე მთავრობის 1992 წ. დადგენილება ძალაშია. კასატორმა აღნიშნა აგრეთვე, რომ „სახელმწიფო ვალის შესახებ“ კანონის მიხედვით, ბინათმშენებლობით წარმოქმნილი დავალიანება არ მიიჩნევა საშინაო ვალად, რის გამო განსახილველ ურთიერთობაზე „სახელმწიფო ვალის შესახებ“ კანონი არ უნდა იქნეს გამოყენებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „...ს“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სასამართლომ შედეგობრივად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმაზე, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, §71; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81), რის გამო სასამართლო იმსჯელებს მხოლოდ დავის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებაზე.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სს „...ს“ სასარჩელო მოთხოვნა ეფუძნება საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 26.06.1992წ. N666 დადგენილებას, რომლის თანახმად 1992 და შემდგომ წლებში საბინაო მშენებლობის მოცულობათა შემცირების გამო მიღებულ იქნა ქალაქ თბილისის მერიის წინადადება მონაწილე ორგანიზაციებისათვის საბინაო ფონდის რიცხული დავალიანების 2000 წლამდე განვადების შესახებ. ამავე დადგენილების მე-2 პუნქტით საქართველოს რესპუბლიკის ფინანსთა სამინისტროსა და საქართველოს რესპუბლიკის ეკონომიკის სამინისტროს დაევალათ ქ. თბილისის მერიისათვის 2001 წლიდან ყოველწლიურად მიზნობრივი დანიშნულებით სახსრების გამოყოფა საწარმოთა, ორგანიზაციათა და დაწესებულებათა რიცხული დავალიანების გასასტუმრებლად. ამდენად, მართალია დავალიანების ანაზღაურება დაევალა ქ. თბილისის მერიას, თუმცა ერთმნიშვნელოვნად განისაზღვრა, რომ აღნიშნული დავალიანების დაფარვის მიზნით ქ. თბილისის მერიას მიზნობრივი დანიშნულებით ფულადი სახსრები უნდა გადასცემოდა ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროებისაგან. შესაბამისად, მის მიერ აღნიშნული თანხების მოსარჩელისათვის გადახდა მითითებული დადგენილების საფუძველზე დამოკიდებულია მესამე პირების: საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს ქმედებებზე. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ვიდრე ქ. თბილისის მერიას სათანადო დაფინანსება არ აქვს მიღებული შესაბამისი სამინისტროებისაგან იგი მოკლებულია საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 26.06.1992წ. N666 დადგენილებით განსაზღვრული ვალდებულების შესრულების შესაძლებლობას. საქმის მასალებით არ დასტურდება საქართველოს ფინანსთა ან ეკონომიკის სამინისტროს მიერ ქ. თბილისის მერიისათვის მიზნობრივი დანიშნულების სახსრების გამოყოფა საწარმოთა, ორგანიზაციათა და დაწესებულებათა დავალიანების გასასტუმრებლად, რის გამო სს „...ს“ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარი მართლზომიერია.

კასატორის - სს „...ს“ მოთხოვნა ემყარება საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 23.06.1992წ. N666 დადგენილებას, რომელიც ეხება ქ. თბილისის მერიის საბინაო მშენებლობაში მონაწილე საწარმოთა, ორგანოთა, დაწესებულებათა კუთვნილი საბინაო ფონდის დავალიანების განვადებას, მოწილეობის წესით გადაცემული სახსრების საწარმოების, ორგანიზაციებისა და დაწესებულებებისათვის დაბრუნების განვადებას 2000 წლამდე. მხედველობაშია მისაღები, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა ეხება არა მხოლოდ ბინათმშენებლობისთვის დარიცხულ თანხებს, რომლის ოდენობა 1730000 მანეთს შეადგენს, არამედ აგრეთვე - ...ის მიერ სამშენებლო კომბინატის ერთობლივი საწარმოს ასაშენებლად 1989-1990 წლებში აღმასკომისათვის გადარიცხულ თანხას, რომლის ოდენობა 4 მილიონ მანეთს შეადგენს. ვინაიდან მთავრობის ხსენებული დადგენილებით 2000 წლამდე გადავადდა საბინაო ფონდის რიცხული დავალიანებები, საფუძველს მოკლებულია დადგენილების დანაწესის გავრცელება იმ გადარიცხულ თანხებზე, რომლებიც განკუთვნილი იყო ერთობლივი საწარმოს ასაშენებლად, რადგან თანხების ჩარიცხვის პერიოდში მოქმედი საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსის მე-4 - მე-8 მუხლების მიხედვით, საბინაო ფონდს ქმნიდა მხოლოდ საქართველოს სსრ ტერიტორიაზე არსებული საცხოვრებელი სახლები და სხვა ნაგებობებში არსებული საცხოვრებელი სადგომები, არასაცხოვრებელი მიზნით გამოსაყენებელი ნაგებობები არ შედიოდა საბინაო ფონდში. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ...ის დაპროექტებასა და მშენებლობისთვის ...ასა და ...ის დირექტორს შორის 16.02.1989წ. დაიდო ხელშეკრულება საფინანსო საშუალებების გადაცემის შესახებ, რომლის თანახმად, ...ა ნაწილობრივ მონაწილეობას იღებდა საწარმოს მშენებლობაში ერთობლივი საწარმოს უფლებით, მშენებარე ფაბრიკის დირექცია იღებდა ფულად სახსრებს და იყენებდა მათ. ...ის დირექტორის მოხსენებითი ბარათის მიხედვით (ტ.1, ს.ფ. 35), ...ას გადმორიცხული აქვს 4 მილიონი მანეთი, აღნიშნული თანხებით შესრულებულია საპროექტო სამუშაოები, ...ის, ინერტული მასალების კარიერების დაპროექტებაზე შეძენილია მოწყობილობა-დანადგარები, ანაზღაურებულია კაპიტალური მშენებლობის სამუშაოები (ტ.1, ს.ფ. 37). ამდენად, გაურკვეველია N666 დადგენილების საფუძველზე საწარმოს ასაშენებლად გადარიცხული თანხის დაბრუნების ვალდებულების ადმინისტრაციული ორგანოსთვის დაკისრების საფუძველი.

საკასაციო პალატა დამატებით აღნიშნავს, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდება გადარიცხული თანხების მიზნობრიობა, ასე მაგ., 24.05.1988წ. საგადასახადო დავალების მიხედვით 100 000 მანეთი გადაირიცხა საქალაქო აღმასკომის კოოპერატიული მშენებლობის სამმართველოს სახელზე (ტ.1, ს.ფ. 23), 27.02.1989წ. საგადასახადო დავალების (1 000 000 მან.) თანახმად, მშენებლობაში წილობრივი მონაწილეობა ხდებოდა სსრ კავშირის სპორტის სახელმწიფო კომიტეტის წყაროების ანგარიშიდან (21.02.1989წ. N91 საგადასახადო დავალება, ტ.1, ს.ფ. 27), 17.09.1988წ. N99 საგადასახადო დავალების (800 000 მან.) მიხედვით, წილობრივი მონაწილეობა საბინაო მშენებლობაში მიმდინარეობდა მთავარი სპორტული მრეწველობის ცენტრალიზებული საამორტიზაციო გადარიცხვების ანგარიშებიდან (ტ.1, ს.ფ. 21).

რაც შეეხება საურავის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლებას, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ერთი მხრივ საურავი დათვლილია სრულ თანხაზე - 5 730 000 მანეთზე, რაც დაუსაბუთებელია, რადგან როგორც აღინიშნა მოსარჩელის მოთხოვნის საფუძველი - საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 23.06.1992წ. N666 დადგენილება ეხება საბინაო ფონდის დავალიანების ანაზღაურებას და არ ვრცელება საწარმოს ასაშენებლად გადარიცხულ თანხებზე. ამასთანავე, გაურკეველია საურავის დაკისრების როგორც ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები, ასევე - გაანგარიშების წესი. საქმის მასალების თანახმად, ჩარიცხვები განხორციელებულია მანეთში, რომელიც შემდგომ ჩანაცვლდა კუპონით, ბოლოს კი საქართველოს ეროვნული ვალუტა გახდა ლარი. აღნიშნულის მიუხედავად მოსარჩელის მიერ შემოთავაზებულ გაანგარიშებაში ყურადღება გამახვილებულია რუსული რუბლისა და აშშ დოლარის კურსებზე. ამასთანავე, ინდივიდუალური აუდიტორის მ. გ-ას 11.10.2011წ. დასკვნის მიხედვით, ძირითად ვალდებულებაზე დასარიცხი საურავი დათვლილ იქნა საგადასახადო კოდექსის შესაბამისად, თითოეულ ვადაგადაცილებულ დღეზე 0,07 %-ის ოდენობით. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საგადასახადო კოდექსის აუდიტორის დასკვნის მომზადებისას მოქმედი რედაქციის მიხედვით საურავი შეადგენდა საგადასახადო სანქციას, რომელიც პირს ეკისრებოდა საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში გადასახადის გადასახდელი თანხის გადაუხდელობისათვის (272.1 მუხ.), თავის მხრივ, საგადასახადო სანქცია იყო საგადასახადო სამართლადარღვევისათვის დასაკისრებელი პასუხისმგებლობის ზომა (270.1 მუხ.), საგადასახადო სანქციის, მათ შორის, საურავის გამოყენება დაიშვებოდა მხოლოდ საგადასახადო კოდექსით დადგენილ შემთხვევებში (270.2 მუხ.). განსახილველ შემთხვევაში, სახეზე არ არის საგადასახადო სამართალურთიერთობა, დავის საგანს არ შეადგენს საგადასახადო ვალდებულების ვადაგადაცილებით შესრულების საკითხი, ამასთანავე, სს „...“ ვერ ასაბუთებს საგადასახადო კოდექსის ზემოაღნიშნული ნორმების განსახილველ ურთიერთობაზე გავრცელების, საგადასახადო კოდექსით დადგენილი პასუხისმგებლობის ზომის - საურავის მოპასუხისათვის დაკისრების შესაძლებლობას. საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ სს „...ს“ მოთხოვნა ეფუძნება საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 23.06.1992წ. N666 დადგენილებას, რომელიც შესრულებაზე ვალდებული სუბიექტის მიერ ვადაგადაცილების შემთხვევაში ძირითად ვალდებულებაზე რაიმე დამატებითი თანხების დარიცხვის შესაძლებლობას არ ითვალისწინებს.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც სს „...ს“ საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს „...ს“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 05.07.2018წ. განჩინება;

3. რ. მ-ს (პ.ნ. ...) დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე 27.12.2018წ. N211 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. რ. რ-ას (პ.ნ. ...) დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე 11.03.2019წ. N0 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 7700 ლარის 70% - 5 390 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ.ვაჩაძე

ქ. ცინცაძე