საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

№ბს-1147(კ-20) 24 მაისი, 2022 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გოჩა აბუსერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ბიძინა სტურუა

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები (მოპასუხეები) - შპს „ ე...“, ქ.ო-ი (მესამე პირი)

პროცესუალური მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია

მესამე პირი - შპს „ უ...“, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახური

გასაჩივრებული განჩნება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 13 ივლისის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

2016 წლის 15 ივნისს შპს „ ე...მა“ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2016 წლის 24 მაისის №1-893 ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 17 ივნისის განჩინებით, ადმინისტრცაიული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირად ჩაებნენ შპს „ უ...“ და სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახური.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილებით შპს „ე...ს“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 19 ივნისის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირად ჩაება ქ.ო-ი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 13 ივლისის განჩინებით, შპს „ე...ს“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 13 ივლისის განჩნება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს შპს „ე...მა“ და ქ.ო-მა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

კასატორებმა მიუთითეს სადავო პერიოდში მოქმედ „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების 35-ე მუხლზე და აღნიშნეს, რომ მოცემული დანაწესი ცალსახად არ ადგენდა 2015 წლის 21 აგვისტომდე კვლევების ჩატარების აუცილებლობას. ნორმის თანახმად, ზოგიერთ შემთვევაში კვლევების განხორციელება დაპროექტებამდე იყო საჭირო, ზოგიერთ შემთხვევაში - შენობა-ნაგებობის დაპროექტების ან თავად მშენებლობის მიმდინარეობისას. სასამართლომ არ გაითვალისწინა აღნიშნული დანაწესი. კასატორების მითითებით, 2015 წლის 21 დეკემბერს შპს ,,ს...“ის მიერ გაცემული და 2016 წლის 10 თებერვალს ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს მიერ გაცემული დაკსვნებით ცალსახად განიმარტა, რომ მიუხედავად მოსარჩელის მიწის ნაკვეთზე ...ის არსებობისა (რომელ ...საც აბრალებს მესამე პირი თავის უკანონო, უპროექტო შენობაზე არსებულ ბზარებს), მესამე პირის შენობას მაინც გაუჩნდებოდა ბზარები, რადგან აშენებული იყო სამშენებლო ნორმებისა და წესების დარღვევით. სასამართლომ ვერ დაასაბუთა რატომ არ შეიძლებოდა 2015 წლის 21 აგვისტოს №2152022 ბრძანებით შეთანხმებული არქიტექტურული პროექტის შედგენის შემდგომ შესაბამისი ზომების მიღება იმისათვის, რომ მოსარჩელის მშენებლობა ყოფილიყო უსაფრთხო.

კასატორებმა მიუთითეს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-4, მე-5, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსისი 102-ე მუხლებზე და აღნიშნეს, რომ 2015 წლის 21 აგვისტოს №2152022 ბრძანებით დამტკიცებული არქიტექტურული პროექტის მიღების შემდეგ მოსარჩელეს არ შეუდგენია კონსტრუქციული პროექტი. ამდენად, არ არსებობდა კონსტრუქციები, რომელიც მესამე პირის შენობას საფრთხეს შეუქმნიდა. კასატორთა განმარტებით, მესამე პირის პროექტის დარღვევით, უკანონოდ აშენებული შენობა ექსპლუატაციაში არ იყო მიღებული. ამასთან, შენობის - 1030.64 კვ.მ ფართის ლეგალიზება განხორციელდა თბილისის არქიტექტურის სამსახურის მიერ 2013 წლის 29 ივლისს №818609 ბრძანებით, ხოლო საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია 1137 კვ.მ ანუ 83.06 კვ.მ ფართით მეტი. 2016 წლის 24 მაისის №1-893 ბრძანების გამოცემისას მერიას არ გაურკვევია კონკრეტულად რომელ შენობას აზიანებდა მოსარჩელის მშენებლობა - 2004 - 2005 წლის პროექტით აშენებულ 916 კვ.მ-ს, 2013 წლის ლეგალიზებით დამტკიცებულ 1030 კვ.მ-ს თუ საჯარო რეესტრში არსებული 1113.4 კვ.მ შენობას. აღნიშნულ საკითხზე არც სასამართლოებმა გაამახვილეს ყურადღება. სასამართლომ ასევე არ შეაფასა ის გარემოება, რომ მესამე პირი თავად იყო ვალდებული აეშენებინა უსაფრთხო შენობა, რომელიც გაუძლებდა სამშენებლო ნორმებითა და წესებით არსებულ დატვირთვებს (ქარი, წვიმა, მიწისძვრა და ა.შ.).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 31 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „ე...სა“ და ქ.ო-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ე...სა“ და ქ.ო-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. №etherla№ds, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ 2015 წლის 5 აგვისტოს სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს შპს „ე...ს“ დირექტორის ქ.ქ-ს დაკვეთით შპს „ა...ის“ არქიტექტორმა მ.რ-მა განცხადებით მიმართა შპს „ე...ს“ კუთვნილ, ... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალფუნქციური შენობა-ნაგებობის (კომერციული-საოფისე და საცხოვრებელი) არქიტექტურული პროექტის შეთანხმების მოთხოვნით. სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2015 წლის 21 აგვისტოს №2152022 ბრძანებით მ.რ-ის განცხადება დაკმაყოფილდა და ქალაქ თბილისში, ...ის გამზირი №57ა / ...ის გამზირი/...ის ქუჩა №50/18-ში მდებარე, №... საკადასტრო კოდის მიწის ნაკვეთზე მრავალფუნქციური შენობა-ნაგებობის არქიტექტურული პროექტი შეთანხმდა და გაიცა მშენებლობის ნებართვა. სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2015 წლის 21 აგვისტოს №2152022 ბრძანება ადმინისტრაციული საჩივრით გაასაჩივრა შპს ,,უ...“ის დირექტორმა კ.ჟ-მა. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2016 წლის 24 მაისის №1-893 ბრძანებით შპს ,,უ...“ის დირექტორის კ.ჟ-ის ადმინისტრაციული საჩივარი დაკმაყოფილდა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2015 წლის 21 აგვისტოს №2152022 ბრძანება ბათილად იქნა ცნობილი.

ამდენად, განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2016 წლის 24 მაისის №1-893 ბრძანების კანონიერება წარმოადგენს. აღსანიშნავია, რომ ყოველ კონკრეტულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს თავისი საფუძველი გააჩნია, რაც ამართლებს ან არ ამართლებს მის გამოცემას. ასეთ დროს, სასამართლოს როლი სწორედ აქტის საფუძვლის კანონიერების საკითხის გამორკვევაა, რაც სარჩელის იურიდიული ბედის განმსაზღვრელია. მოცემულ შემთხვევაში, სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისას ადმინისტრაციული ორგანო დაეყრდნო 2013 წლის 12 აგვისტოს N003537313, 2014 წლის 22 დეკემბრის N007013814 და 2016 წლის 6 იანვრის N000048316 ექსპერტიზის დასკვნებს და დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს ,,ე...ს“ საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი N...) გაცემული მშენებლობის ნებართვის საფუძველზე განხორციელებული სამშენებლო სამუშაოები ზიანს აყენებდა შპს ,,უ...ის“ კუთვნილ შენობა-ნაგებობას, ამასთან მშენებლობა შესაძლებელი იყო შპს ,,უ...ის“ კუთვნილი, დაზიანებული შენობის საძირკვლების გამაგრების შემდეგ, შესაბამისად ადმინისტრაციულმა ორგანომ ჩათვალა, რომ ირღვეოდა საჩივრის ავტორის უფლება უსაფრთხო გარემოეზე, რაც საჩივრის ავტორის შესაბამისი ინტერესის შინაარსიდან გამომდინარე, უფრო მაღალი დაცვის ღირსი სიკეთე იყო, ვიდრე შპს „ე...ს“ ინტერესი მშენებლობის განხორციელებაზე.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სადავო პერიოდში მოქმედი „სივრცითი მოწყობისა და ქალაქთმშენებლობის საფუძვლების შესახებ“ საქართველოს კანონის (ძალადაკარგულია 2019 წლის 3 ივნისიდან საქართველოს 07/20/2018 N 3213 კანონით) მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, ამ კანონის მიზანს წარმოადგენდა დაედგინა სივრცითი მოწყობისა და ქალაქთმშენებლობის ძირითადი ასპექტები, მათ შორის მოსახლეობისათვის ჯანსაღი და უსაფრთხო საცხოვრებელი და სამოღვაწეო გარემოს შექმნისათვის. „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების (ძალადაკარგულია საქართველოს მთავრობის 02.03.2020 წ. №139 დადგენილებით) მე-2 მუხლის თანახმად, მშენებლობის ნებართვის გაცემა და სანებართვო პირობების დადგენა ხორციელდებოდა შემდეგი პრინციპებით: ა) სიცოცხლისა და ჯანმრთელობის უსაფრთხოება; ბ) უსაფრთხო გარემოს უზრუნველყოფა; გ) კულტურული მემკვიდრეობის დაცვა და შენარჩუნება; დ) საკუთრების უფლების დაცვა და რეალიზაცია; თ) პასუხისმგებლობის პრინციპი. ამავე დადგენილების 35-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, მიწის ნაკვეთისა და შენობა-ნაგებობის კვლევა უნდა განხორციელებულიყო შენობა-ნაგებობების მშენებლობის განხორციელების დოკუმენტების მომზადებამდე, ზოგიერთ შემთხვევაში – შენობა-ნაგებობების დაპროექტების, მშენებლობის და გამოყენების დროს (შენობა-ნაგებობის მშენებლობის პროცესში ან გამოყენების დროს კვლევისათვის აუცილებელი გარემოებების წარმოქმნის შემთხვევაში). ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, კვლევების მიზანს წარმოადგენდა მიწის ნაკვეთის ბუნებრივი და ფიზიკური პირობებისა და მახასიათებლების გარემოზე ზემოქმედების ფაქტორების განსაზღვრა და მათი ცვლილებების პროგნოზირება, ხოლო მე-3 პუნქტის შესაბამისად, ცალკეულ სახეობათა კვლევების განხორციელების აუცილებლობა, მისი შემადგენლობა, მოცულობა და ჩატარების მეთოდი დამოკიდებული იყო: ა) შენობა-ნაგებობების დანიშნულებასა და სახეობაზე; ბ) შენობა-ნაგებობების კონსტრუქციულ თავისებურებებზე, ტექნიკურ სირთულესა და ისეთ პოტენციურ საშიშროებაზე, რასაც შესაძლოა გამოეწვია შენობა-ნაგებობის დეფორმაცია; გ) ტოპოგრაფიული, საინჟინრო-გეოლოგიური, ეკოლოგიური, კლიმატური პირობების სირთულეებზე, აღნიშნული პირობების შესახებ არსებული კვლევების შედეგების ხარისხსა და ხელმისაწვდომობაზე.

„მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების 35-ე მუხლის მე-5 პუნქტის დანაწესი დამკვეთს, დამპროექტებელსა და მშენებელს ავალდებულებდა ჩამოყალიბებული განაშენიანებით შეზღუდულ პირობებში მშენებლობის განხორციელებისას უზრუნველეყო ყველა საჭირო ღონისძიების განხორციელება, რათა გამორიცხულიყო მათი მიზეზით მიწის ნაკვეთის მოსაზღვრე შენობა-ნაგებობების კონსტრუქციების დეფორმაცია და დაზიანება.

საქმეში წარმოდგენილია არაერთი ექსპერტიზის დასკვნა, რომელიც ადასტურებს შპს ,,ე...ს“ საკუთრების მიწის ნაკვეთზე არსებული ...ის გამო შპს ,,უ...“ის შენობისთვის ზიანის მიყენების ფაქტს. მეტიც, საქმეში წარმოდგენილი თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის კანონიერ ძალაში შესული 2015 წლის 25 მაისის გადაწყვეტილებით, ქ.გ-ს (შპს „ე...ს“ 100%-იანი წილის მესაკუთრე) შპს ,,უ...ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა 938560.38 ლარის გადახდა მოსარჩელის შენობის დაზიანების გამო. ამდენად საკასაციო პალატა იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების დასკვნას იმის შესახებ, რომ სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2015 წლის 21 აგვისტოს №2152022 ბრძანებით არსებითად ირღვეოდა მესამე პირის - შპს ,,უ...“ის კანონიერი უფლება - შეთანხმებული პროექტის განხორციელება ეწინააღმდეგებოდა უსაფრთხო გარემოს უზრუნველყოფის პრინციპს და საფრთხეს უქმნიდა საპროექტო ნაკვეთის მომიჯნავე ნაკვეთზე არსებულ ნაგებობას, შესაბამისად მითითებული ბრძანება მართებულად იქნა ბათილად ცნობილი, რის გამოც არ არსებობდა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2016 წლის 24 მაისის N1-893 ბრძანების ბათილად ცნობის საფუძველი.

საკასაციო პალატა არ იზიარებს „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების 35-ე მუხლზე დაყრდნობით კასატორის მიერ გამოთმულ პოზიციას მშენებლობის ნებართვის მოპოვებამდე კვლევების ჩატარების აუცილებლობის არ არსებობის შესახებ და აღნიშნავს, რომ მითითებული ნორმის დანაწესი მიწის ნაკვეთისა და შენობა-ნაგებობის კვლევის ჩატარებას იმპერატიულად ითვალისწინებდა სწორედ შენობა-ნაგებობების მშენებლობის განხორციელების დოკუმენტების მომზადებამდე (35.1 მუხლი). ასევე ამგვარი სახის კვლევების ჩატარება გათვალისწინებული იყო შენობა-ნაგებობების დაპროექტების, მშენებლობის და გამოყენების დროსაც მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუკი შენობა-ნაგებობის მშენებლობის პროცესში ან გამოყენების დროს კვლევისათვის აუცილებელი გარემოებები წარმოიქმნებოდა, რა საკანონმდებლო ჩანაწერი არ გამორიცხავს ამ ნორმის პირველ ნაწილში გათვალიწინებული პირობის შესრულების სავალდებულოობას.

რაც შეეხება მოსარჩელის მიერ საკასაციო ინსტანციაში წარმოდგენილ 2020 წლის 29 ივლისის №5004273520 ექსპერტიზის დასკვნას, პალატა აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოსაგან განსხვავებით, საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების დადგენასთან დაკავშირებული პროცესუალური საქმიანობა გამოიხატება არა ფაქტების დადგენაში, არამედ დასადგენ ფაქტებზე მითითებაში. პროცესუალური დანაწესებიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო აფასებს არა მტკიცებულებებს, არამედ ამ მტკიცებულებათა სააპელაციო სასამართლოს მიერ შეფასების მართებულობას (სუსგ განჩინება საქმეზე №ბს-985(კ-20), 2021 წლის 24.11.2021 წ.), შესაბამისად საკასაციო სასამართლო წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნაზე არსებით მსჯელობას ვერ იქონიებს.

ზემოაღნიშნული გარემოებებიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა დავა.

ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან, ხ.გ-ის (პ/ნ ...) მიერ შპს „ე...სა“ და ქ.ო-ის საკასაციო საჩივარზე 19.12.2020წ. №... საგადახდო დავალებით გადახდილია სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, მას უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ე...სა“ და ქ.ო-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 13 ივლისის განჩინება;

3. ხ.გ-ს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს შპს „ე...სა“ და ქ.ო-ის საკასაციო საჩივარზე 19.12.2020წ. №... საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

მ. ვაჩაძე

ბ. სტურუა