საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-1096(კ-21) 27 ოქტომბერი, 2022 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

გიორგი გოგიაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ქეთევან ცინცაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - სს „ ს...“ (შპს „ ჯ...ის“ უფლებამონაცვლე)

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) - საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისია

მესამე პირები - შპს „მ...“, შპს „ კ...“, შპს „ ა...“, შპს „ ს...“, შპს „ ლ...“, შპს „ კა...“, შპს „ ჯ...“, შპს „ P...-ის“ ფილიალი საქართველოში, შპს „ნ...“, შპს „სი...“).

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 9 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

აღწერილობითი ნაწილი:

შპს „ჯ...მა“ 2017 წლის 23 ივნისს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხის - საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის მიმართ და შპს „ჯ...ისთვის“ ადმინისტრაციული პასუხისმგებლობის დაკისრების თაობაზე საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2017 წლის 11 მაისის №332/18 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

სარჩელის თანახმად, საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2017 წლის 11 მაისის №332/18 გადაწყვეტილებით შპს „ჯ...ის“ მიმართ ადმინისტრაციული პასუხისმგებლობის სახით გამოყენებულ იქნა გაფრთხილება „ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-19 მუხლის მე-2 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტისა და მე-3 პუნქტის დარღვევის გამო. ამავე აქტის მიხედვით, საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2010 წლის №240/9 გადაწყვეტილებით მასზე დაკისრებული სპეციფიკური ვალდებულებებისა და საქართველოს კანონმდებლობით (მათ შორის, საგადასახადო კანონმდებლობით) განსაზღვრული პირობების შესაბამისად, მოსარჩელეს დაევალა გადაწყვეტილებაში აღნიშნულ ავტორიზებულ პირებთან საერთაშორისო ზარების დასრულების ნაწილში შეჩერებული ურთიერთჩართვის დაუყოვნებლივ აღდგენა.

მოსარჩელემ მიიჩნია, რომ ადმინისტრაციული პასუხისმგებლობის დაკისრების თაობაზე საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება უკანონო იყო და ექვემდებარებოდა ბათილად ცნობას. ამავე სარჩელით მოსარჩელემ, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29-ე მუხლის პირველი, მე-2 და მე-3 ნაწილების შესაბამისად, იშუამდგომლა საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2017 წლის 11 მაისის №332/18 გადაწყვეტილების მოქმედების სასამართლო დავის საბოლოო დასრულებამდე შეჩერების თაობაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 26 ივნისის განჩინებით შპს „ჯ...ის“ შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა და განსახილველ საქმეზე სასამართლოს საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე და მის კანონიერ ძალაში შესვლამდე შეჩერდა საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2017 წლის 11 მაისის №332/18 გადაწყვეტილების მოქმედება სრულად.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 23 იანვრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ შპს „მ...“, შპს „კ...“, შპს „ა...“, შპს „ს...“, შპს „ლ...“, შპს „კა...“, შპს „ჯ...“, შპს „ P...-ის“ ფილიალი საქართველოში, შპს „ ნ...“, შპს „ სი...“.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 16 ივლისის გადაწყვეტილებით შპს „ჯ...ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს „სი...მა“, როგორც შპს „ჯ...ის“ უფლებამონაცვლემ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 28 სექტემბრის განჩინებით შპს „ჯ...ის“ უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა სს „ს...“.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 9 ივნისის განჩინებით სს „ს...ს“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 16 ივლისის გადაწყვეტილება.

აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „სი...მა“, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი მიუთითებს იმავე ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, რომლებზეც მიუთითებდა ქვედა ინსტანციის სასამართლოებში და დამატებით აღნიშნავს, რომ „ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-19 მუხლის მე-3 პუნქტი არეგულირებს ავტორიზებულ პირებს შორის ურთიერთჩართვის მომსახურების შეჩერების სამართლებრივ საფუძვლებსა და პროცედურებს. ამდენად, საერთაშორისო ზარის დასრულების მომსახურებაზე ავტორიზებული პირის მიერ შპს „ჯ...ის“ მიმართ არსებული დავალიანების (სადეპოზიტო თანხის) ამოწურვის შემთხვევაში, შპს „ჯ...ი“ უფლებამოსილი იყო, შეეჩერებინა ურთიერთჩართვა ავტორიზებულ პირებთან კომისიის თანხმობის გარეშე. სასამართლოს მიერ არასწორად არ იქნა დადგენილ ფაქტობრივ გარემობად მიჩნეული ის ფაქტი, რომ კომისიამ საერთაშორისო ზარის დასრულების და ურთიერთჩართვის მომსახურება გაყო ორ სეგმენტად და საერთაშორისო ზარის დასრულების ნაწილში მოახდინა ბაზრის ამ სეგმენტის დერეგულაცია.

კასატორის მითითებით, ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არასწორად განმარტეს არსებული ფაქტობრივი გარემოება და აღნიშნულიდან გამომდინარე იმსჯელეს, რომ სადავო გადაწყვეტილებით კომისიამ დაავალდებულა შპს „ჯ...ი“ აღედგინა ურთიერთჩართვა ავტორიზებულ პირებთან 18.5-თეთრიანი ტარიფით (ყოველ ერთ წუთზე) (კომისიის 2010 წლის 240/9 გადაწყვეტილების - 3.5 თეთრი და საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული აქციზის გადასახადის - ყოველ ერთ წუთზე - 15 თეთრი) იმ პირობებში, როდესაც „ჯ...ის“ სარჩელის საფუძველზე სასამართლოს შეჩერებული ჰქონდა კომისიის 2017 წლის 13 აპრილის №258/18 გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს „ჯ...ი“ დაავალდებულა კომისიამ გამოექვეყნებინა ოფერტა 18.5-თეთრიანი ტარიფით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 3 დეკემბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სს „ს...ს“ საკასაციო საჩივარი.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „ს...ს“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს, რაც გამორიცხავს განსახილველი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები, ვინაიდან:

- არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი;

- არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების საფუძველი;

- სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

- საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით;

- კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით და საკასაციო საჩივარში მითითებული პოზიცია ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ მოცემული დავა არსებითად სწორად არის გადაწყვეტილი.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ განსახილველ შემთხვევაში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს მოსარჩელისთვის - სს „ს...სთვის“ მოპასუხის მიერ ადმინისტრაციული პასუხისმგებლობის - გაფრთხილების გამოცხადების კანონიერება. ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ“ საქართველოს კანონის 31-ე მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლითაც განსაზღვრულია მნიშვნელოვანი საბაზრო ძალაუფლების მქონე ავტორიზებული პირის ვალდებულება - უზრუნველყოს საკუთარი ქსელის შესაბამის ელემენტებთან დაშვებისა და ურთიერთჩართვის მიწოდებასთან დაკავშირებული ინფორმაციის გამჭვირვალეობა და საჯაროდ გამოქვეყნება, მათ შორის, ქსელის შესაბამის ელემენტებთან, მათ ფუნქციონალურ რესურსებსა და თავისუფალ სიმძლავრეებთან დაშვებისა და ურთიერთჩართვის მიწოდების პირობები, მომსახურების ბაზრის შესაბამის სეგმენტზე მსურველი ავტორიზებული პირების მოთხოვნების გათვალისწინებით (31.1.„დ“ მუხლი), ასევე დაშვებისა და ურთიერთჩართვის ტარიფები, ანგარიშსწორების პირობები (31.1. „ე“ მუხლი). დასახელებული კანონის 35-ე მუხლი განსაზღვრავს აგრეთვე სატარიფო რეგულირებისა და ხარჯთაღრიცხვის ვალდებულებას. მითითებული მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, მნიშვნელოვანი საბაზრო ძალაუფლების მქონე ელექტრონული საკომუნიკაციო ქსელის ოპერატორმა საკუთარი ქსელის შესაბამის ელემენტებთან, მათ ფუნქციონალურ რესურსებსა და თავისუფალ სიმძლავრეებთან მსურველი ავტორიზებული პირების დაშვების ან/და ურთიერთჩართვის ან ელექტრონული საკომუნიკაციო მომსახურების სახეების მიწოდება უნდა განახორციელოს დანახარჯებზე ორიენტირებული და არადისკრიმინაციული ტარიფით. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით კი, ელექტრონული საკომუნიკაციო ქსელის ოპერატორის მიერ დაწესებული ტარიფი უნდა ითვალისწინებდეს მომსახურებისათვის გამოყენებულ ქსელის შესაბამის ელემენტებზე, რესურსების და სიმძლავრეების უზრუნველყოფაზე გაწეული დანახარჯების ანაზღაურებას, ოპერატორის უფლებას - მიიღოს გაწეულ ინვესტიციებზე გონივრული უკუგება და ოპერატორის საკომუნიკაციო ქსელების შემდგომი განვითარებისა და გაფართოების გრძელვადიან ტენდენციას. ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მითითებას, რომ ზემოაღნიშნული რეგულაციის შესაბამისად, საბაზრო ძალაუფლების მქონე ავტორიზებული პირების კანონისმიერ ვალდებულებას წარმოადგენს, უზრუნველყონ საკუთარი ქსელის შესაბამის ელემენტებთან დაშვებისა და ურთიერთჩართვის მიწოდებასთან დაკავშირებული ინფორმაციის გამჭვირვალობა/საჯაროდ გამოქვეყნება. ავტორიზებულ პირთა მხრიდან კანონისმიერი მოთხოვნის შესრულების უზრუნველყოფა კი საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის ძირითადი ამოცანაა.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ სს „ს...“ არის მნიშვნელოვანი საბაზრო ძალაუფლების მქონე ავტორიზებულ პირი. შესაბამისად, იგი წარმოადგენს „ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ“ საქართველოს კანონის სუბიექტს. ამასთან, ის ელექტრონული კომუნიკაციების სფეროში განსაზღვრული უფლებების, მათ შორის, კერძო, სუბიექტური, ინტერესების დაცვის რეალიზებასთან ერთად, ვალდებულია დაიცვას და შეასრულოს ყველა აუცილებელი მოქმედება, რაც კონკრეტული ურთიერთობის მომწესრიგებელი სამართლებრივი ნორმებით არის დადგენილი.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ „ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-19 მუხლი განსაზღვრავს აგრეთვე ავტორიზებულ პირთა ზოგად უფლებებსა და ვალდებულებებს. მითითებული მუხლის მე-2 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, ავტორიზებული პირი ვალდებულია, შეასრულოს ელექტრონული კომუნიკაციების სფეროში საქართველოს კანონმდებლობა, მათ შორის, საქართველოს მთავრობის დადგენილებები, აგრეთვე კომისიის დადგენილებები და გადაწყვეტილებები. იმავე მუხლის მე-3 პუნქტის შესაბამისად, ელექტრონული საკომუნიკაციო ქსელის ოპერატორმა, რომელიც ადგილობრივი მომსახურების ზონაში სააბონენტო ნუმერაციის რესურსის გამოყენებით ახორციელებს ბოლო მომხმარებლების მომსახურებას, უნდა უზრუნველყოს საკუთარი ქსელის შესაბამის ელემენტებთან დანახარჯებზე ორიენტირებული ტარიფებით შეუზღუდავი და არადისკრიმინაციული დაშვებით სხვა მსურველი ოპერატორებისათვის ან ელექტრონული საკომუნიკაციო უწყებრივი ქსელის მფლობელი პირებისათვის ურთიერთჩართვის პირდაპირი ან არაპირდაპირი მიწოდება. დაუშვებელია ელექტრონული საკომუნიკაციო ქსელის ოპერატორებს შორის მოქმედი ურთიერთჩართვის შეწყვეტა. ურთიერთჩართული ელექტრონული საკომუნიკაციო ქსელის ოპერატორის მიერ მოქმედი ურთიერთჩართვის ხელშეკრულების პირობების შეუსრულებლობის შემთხვევაში მეორე მხარე უფლებამოსილია, ამ პირობების შესრულების უზრუნველსაყოფად, შეაჩეროს მოქმედი ურთიერთჩართვა მხოლოდ კომისიის თანხმობით და მის მიერ განსაზღვრული ვადითა და პირობებით.

განსახილველ შემთხვევაში, საქმის მასალებით დადგენილია, რომ სადავო აქტით დაკმაყოფილდა შპს „მ...ს“, შპს „კ...ს“, შპს „ა...ს“, შპს „ს...ს“, შპს „ლ...ს“, შპს „კა...ს“, შპს „ჯ...ს“, „P...-“ის ფილიალის საქართველოში, შპს „ნ...ს“, შპს „სი...ს“ განცხადებები (საჩივრები) და შპს „ჯ...ს“ გამოეცხადა გაფრთხილება „ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-19 მუხლის მე-2 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტისა და მე-3 პუნქტის დარღვევის გამო. ამავე გადაწყვეტილების მე-3 პუნქტით შპს „ჯ...ს“ დაევალა მესამე პირებისთვის საერთაშორისო ზარების დასრულების ნაწილში შეჩერებული ურთიერთჩართვის დაუყოვნებლივ აღდგენა, „მოძრავი საკომუნიკაციო ქსელის ოპერატორის ძირითადი ქსელის საკომუტაციო ტერმინალურ ელემენტებთან დაშვებისა და ურთიერთჩართვის (სატელეფონო ზარების წამოწყება/დასრულების) საბითუმო ბაზრის შესაბამის სეგმენტზე კონკურენციის კვლევისა და ანალიზის შედეგების შესახებ“ კომისიის 2010 წლის 21 მაისის №240/9 გადაწყვეტილებით მასზე დაკისრებული სპეციფიკური ვალდებულებებისა და საქართველოს კანონმდებლობით (მათ შორის, საქართველოს საგადასახადო კოდექსით) განსაზღვრული პირობების შესაბამისად. აღნიშნული გადაწყვეტილების მიღებას საფუძვლად დაედო ის გარემოებები, რომ შპს „ჯ...მა“ მესამე პირებს შეუჩერა ურთიერთჩართვა საერთაშორისო ზარების დასრულების ნაწილში, ამასთან, მოსარჩელემ არ მიმართა კომისიას ამ კომპანიებთან მოქმედი ურთიერთჩართვის შეჩერებაზე თანხმობის მოპოვების მიზნით და არ მიიღო კომისიისგან თანხმობა აღნიშნული ურთიერთჩართვის შეჩერებაზე. ამდენად, საქმეზე უდავოდ დადასტურებული გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას, რომ კომისიის თანხმობისა და მის მიერ განსაზღვრული ვადითა და პირობების გარეშე ურთიერთჩართვის შეჩერება, ერთმნიშვნელოვნად წარმოადგენს „ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-19 მუხლის მე-3 პუნქტის მოთხოვნის დარღვევას.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, სააპელაციო პალატამ ასევე მართებულად არ გაიზიარა მოპასუხის არგუმენტი დავალიანების გამო კომპანიებთან ურთიერთჩართვის შეჩერებასთან დაკავშირებით და განმარტა, რომ იმ შემთხვევაშიც კი, თუ დავალიანების არსებობა წარმოადგენდა ხელშეკრულების დარღვევას მეორე მხარისაგან, ურთიერთჩართვის შეჩერების უფლება მხოლოდ კომისიის შესაბამისი თანხმობის მიღების შემდეგ წარმოიშობოდა, რასაც განსახილველ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია. რაც შეეხება საქართველოს კომუნიკაციის ეროვნული კომისიის 2016 წლის 29 დეკემბრის №857/19 გადაწყვეტილებით მარეგულირებელი ნორმების გაუქმებასა და დერეგულაციასთან დაკავშირებით, სასამართლო მიიჩნევს, რომ ურთიერთჩართვის შეჩერებაზე კომისიის თანხმობის აუცილებლობა გათვალისწინებულია არა კომისიის რომელიმე გადაწყვეტილებით, არამედ კანონით. შესაბამისად, კომისიის კონკრეტული გადაწყვეტილების გაუქმება, მოქმედების შეწყვეტა ვერ გამოიწვევდა საკანონმდებლო მოთხოვნის ანულირებას.

ამდენად, მესამე პირებისათვის საერთაშორისო ზარების დასრულების ნაწილში შეჩერებული ურთიერთჩართვის დაუყოვნებლივი აღდგენის შპს „ჯ...ის“ დავალებასთან მიმართებით, სააპელაციო პალატამ მართებულად არ გაიზიარა მოპასუხის მითითება თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 8 მაისის განჩინებასა და იმ გარემოებაზე, რომ კომისია არ იყო უფლებამოსილი იმავე ქმედების შესრულება დაევალებინა კომპანიისთვის, რაც სასამართლოს მეშვეობით იყო შეჩერებული. სადავო გადაწყვეტილებით მოსარჩელეს დაევალა კომისიის თანხმობის გარეშე უკანონოდ შეჩერებული ურთიერთჩართვის დაუყოვნებლივი აღდგენა საერთაშორისო ზარების დასრულების ნაწილში, ხოლო 2017 წლის 13 აპრილის გადაწყვეტილებით კომისიის 2016 წლის 29 დეკემბრის №857/19 გადაწყვეტილების მე-3 პუნქტით დადგენილი ვალდებულების შესრულება იქნა დაკისრებული მოსარჩელისთვის (საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 13.04.2017წ. გადაწყვეტილებით, შპს „ჯ...ს“ მიეცა გაფრთხილება „ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-19 მუხლის მე-2 პუნქტის ,,ბ“ ქვეპუნქტის, 31-ე მუხლის პირველი პუნქტის „დ“ და „ე“ ქვეპუნქტების, 35-ე მუხლის პირველი და მე-2 პუნქტების, „საქართველოში საერთაშორისო ზარების ტერმინაციის დროებითი რეგულაციის დადგენის შესახებ“ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2014 წლის 9 ოქტომბრის №571/9 გადაწყვეტილებაში ცვლილების შეტანის თაობაზე“ კომისიის 2016 წლის 29 დეკემბრის №857/19 გადაწყვეტილების მე-3 პუნქტის და კომისიის 2010 წლის 21 მაისის №240/9 გადაწყვეტილების 4.1 პუნქტის და 4.5 პუნქტის „ გ“ ქვეპუნქტის მოთხოვნათა დარღვევის გამო).

აქედან გამომდინარე, საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2017 წლის 13 აპრილის №258/18 გადაწყვეტილების მოქმედების შეჩერება ვერ დააბრკოლებდა მესამე პირების მიერ კომისიაში წარდგენილი საჩივრების განხილვას, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც კომისიის 2016 წლის 29 დეკემბრის №857/19 გადაწყვეტილება მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია და წარმოადგენდა ძალაში მყოფ დოკუმენტს. ამრიგად, დასტურდება, რომ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2017 წლის 13 აპრილის გადაწყვეტილებით, კომპანიას პასუხისმგებლობა დაეკისრა სხვა დარღვევის გამო, რომლის მოქმედების შეჩერებაც ვერ აუკრძალავდა მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოს შესაძლო ახალი დარღვევის გამოვლენას, მასზე მსჯელობას და დამრღვევის მიმართ შესაბამისი პასუხიმგებლობის დაკისრებას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დაადგინა:

1. სს „ს...ს“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 9 ივნისის განჩინება;

3. სს „სი...ს“ (ს/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 2021 წლის 12 ნოემბერს №... საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 % - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე გ. გოგიაშვილი

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

ნ. სხირტლაძე