ბს-1338 (კ-20) 07 ნოემბერი, 2022წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, გიორგი გოგიაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა შპს „ ა...“-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 30.06.2020წ. განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „ა...“-მა 21.12.2015წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 17.03.2015წ. N001-35 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 19.05.2015წ. N16883 ბრძანების და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 20.11.2015წ. გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 29.09.2017წ. გადაწყვეტილებით შპს „ა...“-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა. შპს „ა...“-მა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 17.03.2015წ. N001-35 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 19.05.2015წ. N16883 ბრძანების და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 20.11.2015წ. გადაწყვეტილების ნაწილობრივ, კერძოდ 2011, 2012, 2013 წლების საანგარიშო პერიოდებში მოგების და დღგ-ს გადასახადში დარიცხული თანხის - 33 000 ლარის ნაწილში ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 12.07.2018წ. განჩინებით შპს „ა...“-ის სააპელაციო საჩივარი დატოვებულ იქნა განუხილველად, ხარვეზის დადგენილ ვადაში გამოუსწორებლობის გამო, რაც კერძო საჩივრით გასაჩივრდა შპს შპს „ა...“-ის მიერ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 22.11.2018წ. განჩინებით შპს „ა...“-ის კერძო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 12.07.2018წ. განჩინება და საქმე შპს შპს „ა...“-ის სააპელაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების ეტაპიდან დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 05.03.2019წ. განჩინებით შპს "ა..."-ის სააპელაციო საჩივარი მიღებულ იქნა განსახილველად.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 30.06.2020წ. განჩინებით შპს „ა...“-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 29.09.2017წ. გადაწყვეტილება. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 10.10.2014წ. №42808 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა შპს „ ა...“-ის საქმიანობის გასვლითი სრული საგადასახადო შემოწმება, რომლის შედეგადაც გადამხდელს განესაზღვრა დამატებითი საგადასახადო ვალდებულებები სახელმწიფო ბიუჯეტის წინაშე. შემოწმებამ მოიცვა 2010 წლის პირველი იანვრიდან 2014 წლის პირველ სექტემბრამდე პერიოდი. სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 10.03.2015წ. საგადასახადო შემოწმების აქტის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი არ ახდენდა რეალიზებული საქონლის თვითღირებულების ჩამოწერას საქონლის დასახელებების მიხედვით. ასევე, გადამხდელი არ ახდენდა შეძენილი სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების სრულად ასახვას შესაბამისი საანგარიშო პერიოდის დეკლარაციებში. ამასთანავე, გადამხდელი შესამოწმებელ პერიოდში არაერთხელ იყო დაჯარიმებული საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობაზე. ამდენად, იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ არსებული სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შეუძლებელი იყო საწარმოს საგადასახადო ვალდებულებების სრულად განსაზღვრა, საგადასახადო ორგანომ იხელმძღვანელა საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილით და გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდით. აღნიშნულის გათვალისწინებით, 2010-2013წწ. რპთ-ზე (მათ შორის, დამატებით გამოვლენილ შეძენილ სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობებზე) საქონლის სახეობების მიხედვით გავრცელდა 16%-იანი ფასნამატი, რამაც გამოიწვია მოგების გადასახადით დასაბეგრი ბაზის კორექტირება. საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის 17.03.2015წ. N8133 ბრძანება და შპს „ა...“-ს წარედგინა აუდიტის დეპარტამენტის 17.03.2015წ. N001-35 საგადასახადო მოთხოვნა. შედეგად, მეწარმეს დაერიცხა სულ 306 505,63 ლარი.

სააპელაციო პალატამ საგადასახადო კოდექსის 43.1 მუხლის „ა“, „გ“, „დ“ ქვეპუნქტებზე, ასევე 51.1 მუხლის „გ“ და „რ“ ქვეპუნქტებზე, 136-ე მუხლსა და 49.1 მუხლის „ე“ ქვეპუნქტზე მითითებით აღნიშნა, რომ გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია, დროულად და დადგენილი ოდენობით გადაიხადოს გადასახადები. აღნიშნული ვალდებულების ჯეროვანი შესრულება დაკავშირებულია დასაბეგრი ბრუნვის სწორად განსაზღვრასა და გადასახადების კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად გამოანგარიშებასთან, რომლის ჯეროვანი შესრულებაც შემოსავლებისა და ხარჯების სათანადო წესით აღრიცხვის, საგადასახადო დეკლარაციების წარდგენისა და სწორად შევსების გარეშე შეუძლებელია. სააპელაციო პალატამ საგადასახადო კოდექსის 73.5 მუხლზე მითითებით აღნიშნა, რომ მოსარჩელე არ ახდენდა რეალიზებული საქონლის თვითღირებულების ჩამოწერას კანონმდებლობით დადგენილი წესით, არამედ მხოლოდ ჯამურად ჰქონდა ჩამოწერილი, რის გამოც შეუძლებელი იყო კონტროლი მის მიერ განხორციელებულ სამეურნეო ოპერაციებზე, ასევე, გადამხდელი არ ახდენდა შეძენილი სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების სრულად ასახვას შესაბამისი საანგარიშო პერიოდის დეკლარაციებში. დამატებით აღსანიშნავია, რომ საწარმო შესამოწმებელ პერიოდში არაერთხელ იყო დაჯარიმებული საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობისთვის. სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენება საგადასახადო შემმოწმებლის მიერ მოხდა კანონმდებლობით დადგენილი საფუძვლით, რომლებიც დეტალურად არის განმარტებული საგადასახადო შემოწმების აქტში. ამდენად, არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენება კონკრეტულ შემთხვევაში კანონშესაბამისია. არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებისას საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, გადამხდელს გადასახადი დაარიცხოს მის ხელთ არსებული მასალების/სანდო ინფორმაციის ანალიტიკური დამუშავების მეშვეობით. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში მოსარჩელემ ვერ უზრუნველყო მტკიცებულებათა წარმოდგენა, რომლითაც დადასტურდებოდა საქონლის სახეობების მიხედვით იდენტიფიცირების შესაძლებლობა და ფასნამატის სახელობითი განსაზღვრა. შესაბამისად, საგადასახადო ორგანოს საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრა სწორედ საშუალო შეწონილი ფასნმატის გამოყენებით შეეძლო, რომელიც გავრცელდა საქონლის მხოლოდ ნაწილზე და ამასთან, მისი გამოანგარიშება მოხდა გადამხდელის ინტერესების მაქსიმალური გათვალისწინებით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 30.06.2020წ. განჩინება შპს „ა...“-მა საკასაციო წესით გაასაჩივრა.

კასატორმა აღნიშნა, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და ისე დაადგინდა არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების ორი სავალდებულო პირობა, რომ სამართლებრივად არცერთი პირობა არ დაასაბუთა. სასამართლოს არ უმსჯელია მის მიერ გამოყენებული მუხლის (73-ე მუხლი) სათაურზე, ბუღალტრული აღრიცხვის წესების დარღვევაზე. კასატორი მიუთითებს, რომ საგადასახადო კოდექსი მოიცავს საგადასახადო ვალდებულებას/დაბეგვრას, ხოლო აღრიცხვას აწესრიგებს ბუღალტრული აღრიცხვის სტანდარტი, რომელიც თავისი მოცულობით საგადასახადო კოდექსს და მის საფუძველზე გამოცემულ აქტებს ბევრად აღემატება. სასამართლომ არ გაითვალისწინა შპს „ა...“-ის მიერ სასამართლოში წარდგენილი საგადასახადო ორგანოს მსგავსი გადაწყვეტილებები, რომელთა მიხედვით ფასნამატი უნდა გაანგარიშდეს ინდივიდუალურად კონკრეტული საქონლის სახეობების მიხედვით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი თვლის, რომ სასამართლომ დაარღვია სზაკ-ის 4.3 მუხლი, რომლის მიხედვითაც, საქმის გარემოებების იდენტურობის შემთხვევაში დაუშვებელია სხვადასხვა პირის მიმართ განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება, გარდა კანონით გათვალისწინებული საფუძვლის არსებობისას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ა...“-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქმის მასალების მიხედვით, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 10.10.2014წ. N42808 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა შპს „ა...“-ის საქმიანობის გასვლითი სრული საგადასახადო შემოწმება, რომლის შედეგადაც არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით გადამხდელს განესაზღვრა დამატებითი საგადასახადო ვალდებულებები. მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო პალატა იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრებას არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით დარიცხვის განხორციელების მართებულობასთან დაკავშირებით, რადგან საგადასახადო კოდექსის 73.5 მუხლის თანახმად, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილია პირის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვროს არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით, უკეთუ პირს არ აქვს სააღრიცხვო დოკუმენტაცია ან სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის დადგენა და არსებობს ერთზე მეტი შემდეგი პირობა: ადგილი აქვს პირის აქტივების დაუსაბუთებელ ზრდას; პირის მიერ ეკონომიკური საქმიანობისათვის ან/და პირადი მოხმარებისათვის გაწეული ხარჯი აჭარბებს დეკლარირებულ შემოსავალს; მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად საგადასახადო შემოწმების დაწყების შესახებ საგადასახადო ორგანოს შესაბამისი აქტით განსაზღვრულ შესამოწმებელ პერიოდში გამოვლენილია პირის მიერ საგადასახადო სამართალდარღვევის ჩადენის ორი ან მეტი შემთხვევა; გამოვლენილია არსებითი სხვაობა პირის მიერ საგადასახადო ორგანოსათვის წარდგენილ/დეკლარირებულ დაბეგვრასთან დაკავშირებულ მონაცემებსა და მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად ფაქტობრივად დაფიქსირებულ მონაცემებს შორის. განსახილველ შემთხვევაში, საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებად არის მიჩნეული, რომ მეწარმე არ ახდენდა რეალიზებული საქონლის თვითღირებულების ჩამოწერას კანონმდებლობით დადგენილი წესით, არამედ მხოლოდ ჯამურად ჰქონდა ჩამოწერილი, რის გამოც შეუძლებელი იყო კონტროლი მის მიერ განხორციელებულ სამეურნეო ოპერაციებზე, ასევე გადამხდელი არ ახდენდა შეძენილი სასაქონლო მატერიალური ფასეულობების სრულად ასახვას შესაბამისი საანგარიშო პერიოდის დეკლარაციებში. დამატებით აღსანიშნავია, რომ საწარმო შესამოწმებელ პერიოდში არაერთხელ იყო დაჯარიმებული საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობისთვის. კასატორს არ წარუდგენია აღნიშნული გარემოებების უსწორობის დამდგენი სათანადო მტკიცებულებები, საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს პრეტენზიებს აღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, რის გამო საკასაციო პალატა იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრებას, არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების მართლზომიერებასთან დაკავშირებით.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საკასაციო სასამართლო სააპელაციო პალატის გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში (სსკ-ის 404.1 მუხ.). საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს სააპელაციო სასამართლოს მიერ განვითარებული მსჯელობის უსწორობის დასაბუთებას, ფაქტობრივი გარემოებების დადგენისას დაშვებულ ხარვეზებზე მითითებას. კასატორი მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის სათაურზე, როგორც ბუღალტრული აღრიცხვის წესების დარღვევაზე და მსჯელობს მისი კონკრეტულ შემთხვევაში გამოყენების მართლზომიერებაზე. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საგადასახადო კოდექსის არც ამჟამად მოქმედი და არც 2011 წლამდე მოქმედი რედაქცია არ შეიცავს 73-ე მუხლის დეფინიციას მსგავსი სათაურით, ამდენად გაურკვეველია კასატორის პრეტენზიები აღნიშნულ მუხლთან მიმართებით.

რაც შეეხება კასატორის მითითებას იმის შესახებ, რომ სასამართლომ არ გაიზიარა მსგავს საკითხზე საგადასახადო ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება და ამით დაარღვია სზაკ-ის 4.3 მუხლი, საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ ყოველი კონკრეტული საქმის გადაწყვეტა სასამართლოში დაკავშირებულია გარკვეული ფაქტების დადგენასთან. სასამართლოს მიერ დავა წყდება კონკრეტულ შემთხვევაში დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, მათი სამართლებრივი შეფასების გზით. მოცემულ შემთხვევაში არ დასტურდება შპს „ა...“-ის მიერ საქმის გახილვისას სასამართლოსთვის წარდგენილი საგადასახადო ორგანოს კონკრეტული გადაწყვეტილებისა და განსახილველი დავის საქმის ფაქტობრივი გარემოებების იდენტურობა. ამასთანავე, აღსანიშნავია, რომ მოცემულ შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელს მიეცა წინადადება აუდიტის დეპარტამენტისთვის წარედგინა კატეგორიების/ჯგუფების მიხედვით გაშიფრული ინფორმაცია ფასნამატის შესახებ, ხოლო საწარმოს მიერ წარდგენილი ინფორმაცია გათვალისწინებულ იქნა შემოწმების აქტით დარიცხული თანხების კორექტირებისას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც შპს „ა...“-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ შპს „ა...“-ს სახელმწიფო ბაჟის გადახდა გადაუვადდა მოცემულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე. ამდენად, კასატორს უნდა დაეკისროს გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის 1650 ლარის (33000-ის 5%) 30%-ის 495 ლარის გადახდა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ა...“-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2.უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 30.06.2020წ. განჩინება;

3. შპს „ა...“-ს (ს/კ ...) დაეკისროს საკასაციო საჩივარზე გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის 1650 ლარის 30%-ის - 495 ლარის გადახდა შემდეგ ანგარიშზე: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

გ. გოგიაშვილი